nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : คนต่างถิ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนต่างถิ่น
แบบอักษร

บทที่1

ร่างบางเดินกึ่งวิ่งในมือถือไฟฉาย อีกมือหนึ่งถือกระเป๋ายา ตามร่างชายสูงวัยไป อาคารไม้ยกสูงตั้งอยู่ไม่ห่างจากบ้านพักเธอ คือสถานนีอนามัยที่คนแถวนี้เรียกว่าโรงหมอ ภายในมีแสงสว่างจากตะเกียงบ่งบอกว่าภายในมีคนอยู่ 

“อ๊ากกกกกกกกกก!!!”เสียงร้องดังมาขึ้นแข่งกับเสียงฝนที่ตกกระหน่ำ ร่างบางเร่งฝีเท้าฝ่าสายฝนไปยังที่หมาย      

“คุณทำอะไรน่ะ”หญิงสาวมองภาพตรงชายชุดดำขึ้นคร่อมอีกร่างมือทั้งสองข้างของเขากดไหล่ชายร่างเล็กกว่าตึงไว้บนเตียงไม้

“เขาสั่น แล้วก็ร้องโวยวาย พยายามจะเข้ามาทำร้ายผม”ชายหนุ่มรีบพูดพร้อมมองไปยังหญิงสาว ร่างบางในเสื้อกันฝนสีเขียวที่เปียกปอนมีเพียงดวงหน้าขาวๆเท่านั้นที่ต้องกระทบแสงตะเกียงทำให้เห็นคิ้วโก่งบนใบหน้าที่รับกับดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น ปากเล็กๆจิ้มลิ้มสีชมพูธรรมชาติ ‘ธิดาไพร’ชายหนุ่มคิด

“แต่ที่ฉันเห็นเหมือนคุณกำลังทำร้ายเขา”เธอพูดก่อนจะเดินมาใกล้ๆชายหนุ่มร่าง ไหล่กว้างที่คร่อม อยู่บนเตียงทำให้รู้ว่าเป็นคนร่างสูงใหญ่กับชุดทหารพรานสีดำ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยสีดำจากการพรางหน้าเห็นเพียงแค่ลูกกะตาขาวเท่านั้น ‘น่ากลัว’หญิงสาวคิดขึ้นในใจ

“คนไข้มีอาการอย่างไรบางคะ”เธอถามหลังจากฉีดยาให้คนไข้แล้ว อาการดูสงบลง

“ผมพบเขากลางป่าระหว่างที่ลาดตระเวน เห็นนอนหมดสติอยู่ใต้ต้นไม้ ปลุกไม่ตื่นจับดูตัวร้อนยังกับไฟ ผมเลยแยกกับลูกน้องที่ไปด้วยกันพามาส่งที่นี่”

“แล้วคุณบอกว่าเขาพยายามทำร้ายคุณเมื่อกี้"

“เมื่อผมพาเขามาส่งถึงที่นี่ เขาก็ฟื้นร้องโวยวายแล้วก็กระโจนลงจากเตียงมาบีบคอผม”ชายหนุ่มพูดพร้อมเอียงคอไปใกล้หญิงสาว โชว์รอยช้ำที่ต้นคอที่แทบจะมองไม่เห็นเพราะสีพรางหน้า"

“คุณหมอจะไม่ดูให้ผมหน่อยหรอ”ชายหนุ่มพูดทะเล้นพร้อมยิงฟันขาว"

“ฉันไม่ใช่หมอค่ะ ฉันเป็นพยาบาล”หญิงสาวพูดก่อนเดินเลี่ยงนำยาไปใส่ไว้ภายในกระเป๋ายา

“อ้าวหรอครับ เห็นอูเลบอกจะไปตามหมอ ถ้างันคุณพยาบาลช่วยดูให้ผมหน่อยนะครับ” 

“แถวนี้ไม่มีหมอหรอกค่ะมีแต่ฉันคนเดียวนี่แหละ แต่ชาวบ้านเรียกติดปากกันว่าหมอ อาการคุณเห็นจะไม่ต้องรักษาเพราะยังไกลหัวใจเยอะ”หญิงสาวหันมองหน้าชายหนุ่มจอมกระล่อน ที่ตอนนี้เขาเดินมาเกือบชิดหลังเธอ ส่วนสูงเมื่อยืนเต็มตัวสูงกว่าเธอมาก น่าจะสักร้อยแปดสิบกว่าเห็นจะได้หญิงสาวคะเนในใจ แต่ชุดทหารพรานสีดำที่เปียกฝนลู่แนบลำตัวทำจินตนาการใต้ร่มผ้าได้ว่าเขาคงเป็นคนบึกบึนเต็มไปด้วยมัดกล้าม ‘บ้าจริงนี่เธอคิดอะไรอยู่’หน้านวลร้อนผ่าวนึกอายความคิดตัวเอง

“หมอ หมอ!มันชักอีกแล้ว”อูเลหน้าตาตื่นโผล่ออกจากม่านกั้น ที่เธอกั้นให้ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าคนไข้

“อาการไม่ดีเลย”หญิงสาวเอามืออังหน้าผากรู้สึกถึงไอร้อนสัมผัสโดนมือดั่งไฟ ร่างกายสั่นเทาฟันกระทบกันจนเสียงดัง

“รบกวนจับแขนให้หน่อยได้ไหมค่ะฉันกลัวว่าเขาจะดิ้น ฉันจะฉีดยากันชักให้”ชายหนุ่มรีบทำตามหญิงสาวบอก เข็มเล็กๆแทงทะลุผ่านเนื้ออย่างเบามือ ไม่นานนักอาการชักเริ่มลดน้อยลงแต่สีหน้าของเธอยังวิตกกังวลอยู่

“รักษาที่นี่เห็นจะไม่ไหว คงต้องไปรักษาในตัวเมืองค่ะ”หญิงสาวบอกพร้อมถอนหายใจ

“คุณพอจะทราบไหมว่าเขาเป็นอะไร”   

“ไม่มาลาเรียก็ไข้เลือดออก”โรคยอดฮิตแถวชายแดนที่มียุงเป็นพาหะ หญิงสาวมองดูนาฬิกาเวลาล่วงเลยมาเกือบตีห้า คืนนี้เธอคงไม่ได้นอนแล้ว เธอยกมือนวดหัวตาคลายความเมื่อยล้า

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้หญิงสาว ร่างใหญ่เริ่มสั่นน้อยๆจากความหนาวของลมที่พัดฝนมีท่าทีว่าจะซาลงบ้างแต่ลมยังพัดอย่างรุนแรงไม่หยุด ความตกใจเมื่อตอนแรกทำให้อะดีนารีนของชายหนุ่มหลั่งจนลืมหนาว แต่เมื่อเหตุการณ์เริ่มสงบความหนาวดูเหมือนจะเล่นงานเขา แต่ส่งที่กวนใจเขาอยู่คือก่อนที่ชายหนุ่มลึกลับที่เขาพามาจากในป่า ละเมอก่อนขึ้นกระโจนมาบีบคอของเขาพูดขึ้นมันทำให้เขาเป็นกังวล เพราะมันอาจเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติเกินที่จะเล่าให้ใครฟัง



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น