facebook-icon

ขอบคุณที่สนับสนุนจ้าาา อย่าไปสนับสนุนพวกCppyผลงานคนอื่นเลยนะคะ❤️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537 อยากขึ้นศาลก็ลองดู :)

ชื่อตอน : BAD BOY 5

คำค้น : กัด ทะเลาะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 91.8k

ความคิดเห็น : 121

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2560 22:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BOY 5
แบบอักษร


5

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

@สายการบิน ZK Airlines

ตอนนี้ฉันก็ได้มาอยู่ที่หน้าสายการบินที่ทางมหาลัยส่งฉันให้มาฝึกงานกับที่นี่ ซึ่งบอกเลยว่ามันหรูหรามากๆ คือเป็นสายการบินที่ดูธรรมดาแต่มีความเรียบหรูอยู่ข้างใน...ส่วนเรื่องไอ้บ้านั้นหลังจากที่เจอองค์แม่ของฉันเข้าไปก็หายเงียบไปเลย...เหอะ แต่ก็ดีแล้วแหละ ฉันชอบใช้ชีวิตแบบเงียบๆแบบนี้ 

“สวัสดีค่ะ เป็นนักศึกษาจากมหาลัยH มาฝึกงานค่ะ” ฉันบอกพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ไป

“อ่อ เดี๋ยวพี่พาไปหาฝ่ายบุคคลนะคะ” เขาพูดกับฉันอย่างเป็นมิตร สวยแล้วยังนิสัยดีอีก แยากได้รุ่นพี่แบบนี้จัง

“อ่อค่ะ” แล้วฉันก็เดินตามพี่เขาไป...

“พี่มิ้นค่ะ น้องมาฝึกงานค่ะ จากมหาลัยH” พี่ผู้หญิงที่พาฉันมา เข้ามาบอกผู้หญิงคนนึงที่ดูมีอายุแต่ว่ายังสวยอยู่...

“อ่อ ขอบคุณมากเฟิร์น” พี่ผู้หญิงคนนั้นหันมาบอกพี่ที่มาฉันมา

“ค่า งั้นเฟิร์นไปก่อนนะ” แล้วพี่ที่พาฉันมาก็หันมายิ้มให้ฉันแล้วเดินออกไป

“น้องซารีเนีย ใช่ไหม?” พอพี่เฟิร์นเดินออกไป พี่มิ้น (เห็นพี่เฟิร์นเรียก) ก็หันมาถามฉัน

“อ่อ ใช่ค่ะ” ฉันตอบกลับไป

“อืม หน้าตาสวย ความสามารถก็ดี พี่อ่านประวัติเราแล้ว ไม่ธรรมดานะ สามารถพูดได้ตั้ง4ภาษาแน่ะ” พี่มิ้นเอ่ยชมฉันขึ้น...

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” ฉันไม่รู้จะตอบยังไง ก็มันเขินนี่หน่า อยู่ๆก็มาชมกันแบบนี้

“เอ่อ เกือบลืมเลย...พี่ชื่อมิ้นนะ เป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล” แล้วอยู่ๆพี่เขาก็แนะนำตัวเองขึ้นมา...

“อ่อค่ะ หนูเซียร์นะคะ” ฉันเลยเอ่ยบอกชื่อเล่นตัวเองไปบ้าง

“โอเค ตอนนี้มางสายการบินเราขาดคนด้านการติดต่อสื่อสาร เพราะว่าพนักงานที่นี้สามารถพูดได้แค่สองภาษาเท่านั้น คือภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ พี่เลยอยากให้เราไปช่วยแผนกนั้น...ได้ใช่ไหม?” พี่มิ้นถามฉัน

“ได้ค่ะ” ฉันตอบไปอย่างไม่คิดเลย เรื่องภาษาฉันถนัดอยู่แล้ว ได้ทำทางถนัดๆแบบนี้ มันก็คงจะดีนะ

“โอเคจ้า รอแปบนะเดี๋ยวพี่ติดต่อผู้จัดการทางแผนกนั้นก่อน” พี่มิ้นบอกฉัน

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบพี่เขาไป พอฉันพยักหน้าตอบ พี่มิ้นก็เดินไปคุยโทรศัพท์ทันที...

“ค่ะๆ มิ้นส่งประวัติน้องไปให้แล้ว...ค่ะ คุณชายเห็นประวัติน้องแล้วใช่ไหมคะ? อ่อค่ะ ให้ไปตอนนี้เลยใช่ไหมคะ? ค่ะ โอเคค่ะ” แล้วพี่มิ้นก็วางสาย แล้วหันมาบอกกับฉัน 

“น้องเซียร์ เดี๋ยวไปที่ห้อง ผอ.เลยนะ เขาเห็นประวัติน้องแล้ว เดี๋ยวพี่ให้คนพาไป” พี่มิ้นบอกฉัน 

“อ่อค่ะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจ 

“เมย์ มาพาน้องฝึกงานไปที่ห้อง ผอ.หน่อย” แล้วพี่เขาก็หันไปสั่งใครสักคนผ่านโทรศัพท์

“น้องเซียร์ พี่เมย์รออยู่หน้าห้องแล้วจ้า” อยู่ๆพี่มิ้นก็บอกฉัน

“อ่อค่ะ” แล้วฉันก็เดินออกมายังหน้าห้องก็เจอพี่คนนึงยืนรออยู่

“พี่เมย์ใช่ไหมคะ?” ฉันจึงเดินเข้าไปถามเขา

“ใช่จ้า น้องเซียร์ที่จะมาฝึกงานใช่ไหม?” พี่เมย์ถามฉัน

“อ่อ ใช่ค่ะ” ฉันตอบพี่เขาไปพร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“งั้นเดินตามพี่มาเลย เดี๋ยวพี่พาไปห้อง ผอ.นะ” พี่เขาพูดบอกฉัน พร้อมกับเดินนำฉันไปเรื่อยๆจนมาถึงแผนกอีกแผนกนึง...

“พี่ปลาค่ะ เมย์พาน้องที่จะมาฝึกงานค่ะ มาพบ ผอ.ค่ะ” แล้วพี่เขาก็หันไปบอกพี่อีกคนที่นั่งอยู่หน้าห้อง ผอ. ฉันคิดว่าเขาน่าจะเป็นเลขานะ...

“อ่อ คนที่มิ้นคุยกับผอ.แล้วใช่ไหม?” พี่ปลาถามพี่เมย์ขึ้น ก่อนจะมองมาที่ฉัน

“สวัสดีค่ะ” ฉันจึงยกมือสวัสดีตามมารยาทไทยไป พี่เขาก็ยิ้มให้ฉันบางๆ

“ใช่ค่ะ คนนี้แหละค่ะ ที่ ผอ. อนุมัติให้มาทำในแผนกนี้ ถ้าไม่มีอะไรเมย์ขอตัวก่อนนะคะ” พอพี่เมย์พูดจบ พี่ปลาก็พนักหน้ารับรู้ พี่เมย์ก็เดินออกไปทันที

“สวัสดี พี่ชื่อปลานะ เป็นเลขาของ ผอ.” พออยู่กันสองคน พี่ปลาก็แนะนำตัวขึ้นมา

“อ่อค่ะ หนูชื่อเซียร์นะคะ มีอะไรให้หนูช่วยก็บอกได้เลยค่ะ” ฉันก็บอกพี่เขาไปพร้อมกับยิ้มเป็นมิตรให้เขาพี่เขา

“อืม อยู่แผนกนี้ไม่มีอะไรมาก เราจะเน้นการติดต่อสื่อสารกับลูกค้าต่างประเทศอะไรแบบนี้ เราเก่งภาษาใช่ไหม?” พี่ปลาถามฉัน

“อ่อค่ะ สามารถพูดคุยสื่อสารได้4ภาษาค่ะ ทั้งไทยฝรั่งเศษเกาหลี และก็อังกฤษ” ฉันตอบพี่เขาไป

“อืม เก่งดี เหมาะกับแผนกนี้มากๆ ถ้าน้องเก่งเรื่องภาษาก็จะทำงานได้ง่ายขึ้น” พี่ปลาบอกฉัน

“อ่อค่ะ” ฉันตอบพี่ปลาไปอย่างยิ้มๆ

ตื้ดดดดดดดดด ปรึ่บ อยู่ๆเสียงโทรศัพท์จากโต๊ะทำงานพี่ปลาก็ดังขึ้น...พี่ปลาจึงรีบกดรับทันทีที่เห็นเลขที่โทรเข้ามา...

(คุณปลา...เด็กฝึกงานมาหรือยัง?) เสียงผู้ชายคนนึงพูดขึ้น

“มาแล้วค่ะ คุณชาย” พี่ปลาตอบไป

(พาเขา...เข้ามาเลย ผมอยากเจอคนเก่งแล้ว) เสียงผู้ชายคนนั้นพูดขึ้น...มันแปลกๆนะหรือว่าฉันคิดมากไปเอง...

“ค่ะคุณชาย” พอพี่ปลาพูดจบ...เขาก็กดวางสายไปทันที

“เอาละ เดี๋ยวเราต้องเข้าไปพบ ผอ.นะ แต่ก่อนเข้าไปพี่จะบอกรายละเอียดคร่าวๆเกี่ยวกับผอ.ให้ฟังก่อนนะ...” พี่ปลาหันมาบอกฉัน

“ผู้ชายที่อยู่ในห้องนี้ เป็นลูกชายของเจ้าสายการบินZK Airlines ซึ่งตอนนี้เขาคงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการของแผนกนี้และของที่นี่...” พี่ปลาบอกฉันอย่างตั้งใจ แต่ว่า ไม่ธรรมดาเลยแฮะ ผู้ชายคนนี้ เป็นถึงลูกชายเจ้าของสายการบินนี้

“...เวลาอยู่ข้างนอกต้องเรียกเขาว่า ผอ. แต่ถ้าคุยกับเขาให้เรียกเขาว่า คุณชาย เข้าใจใช่ไหม?” พี่ปลาถามฉัน เหอะ จะต้องเรียกว่าคุณชาย ไม่รู้สิ ดูท่าทางจะเยอะๆนะ ลูกเจ้าของสายการบินเนี่ย แค่ยังไม่เห็นหน้าก็รู้สึกไม่ถูกชะตาละ 

“เข้าใจค่ะ” ฉันตอบพี่ปลาไป

“อืม งั้นก็เข้าไปพบเขาได้...อ่อ อีกอย่างเขาค่อนข้างใจร้อนนะ อย่าไปกลัว ทำตัวสบายๆ” พี่ปลาบอกฉันอีกครั้ง

“โอเคค่ะ” ฉันตอบพี่ปลาไป

“อืม โชคดีนะ” พี่ปลาหันมาบอกฉันครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปเคาะประตูอยู่สองสามที ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไป...

“น้องที่จะฝึกงานมาแล้วค่ะ” พี่ปลาบอกคุณชายอะไรนั่นไป

“อืม ให้เขาเข้ามา ส่วนเธอไปทำหน้าที่ตัวเองต่อได้” คุณชายอะไรนั่นบอกพี่ปลา...แต่ว่าฉันว่าฉันคุ้นกับเสียงๆนี้นะ...เหมือนเคยได้ยินที่ไหน...

“ค่ะ” พี่ปลาตอบ ก่อนจะเดินออกไป โดยทิ้งฉันไว้กับไอ้คุณชายเรื่องเยอะ...

ฉันมองไปยังที่เขานั่งอยู่ก็พบว่าเขาหันหลังให้ฉันอยู่ เหอะ นี่หรอผู้อำนวยการ มารยาทไม่มีเอาซะเลย ฉันจึงกวาดสายตาไปยังบนโต๊ะเขาแทน ก็เห็นชื่อเขาที่ตั้งอยู่...เกียรติคิน อัศวเมศ อืมมม ชื่อเพราะดีนะ

“เห็นในประวัติเขียนไว้ว่าพูดได้ตั้ง4ภาษา แต่น่าเสียดาย...ตัวจริงเป็นใบ้ซะงั้น” อยู่ๆเสียงไอ้คุณชายนั้นก็พูดขึ้นกัดจิกฉัน หึ! เซนท์ฉันนี่มันแรงดีจริงๆ ตอนแรกที่ยังไม่เจอตัวว่าไม่ชอบละนะ แต่พอมาเจอตัวจริงเท่านั้นแหละ รู้สึกโคตรไม่ชอบเลย!

“สวัสดีค่ะ” แต่ฉันก็ทำได้แค่พพียงเอ่ยทักทายไปด้วยน้ำเสียงนอบน้อม...เหอะ ก็เขาเป็นถึงลูกชายเจ้าของสายการบินเลยนี่หน่า!

“สวัสดี...ซารีเนีย” แล้วอีคุณชายจอมกวนก็ค่อยๆหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับฉัน และเมื่อฉันเห็นหน้าเขาเต็มๆฉันก็ต้องตกใจสุดขีด!! เพราะเขาคือ...นายเอ็กซ์ซีจอมบ้ากามยังไงละ!

“นาย!!” 


#เอาละ นางมาเจอกันอีกละ 5555555555


ความคิดเห็น