Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​Ep.3 วิธีปิดปาก

ชื่อตอน : ​Ep.3 วิธีปิดปาก

คำค้น : ธาม-วาฬ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2560 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Ep.3 วิธีปิดปาก
แบบอักษร

​Ep.3 วิธีปิดปาก

เช้าวันแรกที่สดใส หนุ่มน้อยเจ้าของชื่อวาฬที่ตื่นเช้าเป็นนิสัยบัดนี้ยังไม่ขยับลุกจากเตียง แค่กระพริบตาปริบๆพรางประมวลผลด้วยกระบวนการทางสมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมามองรอบๆห้อง

                "ไม่ใช่ห้องเราหนิ!"

                งั้นเรื่องทั้งหมดก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ!!!

                "อ๊าาาากกกก"

                วาฬคว้าหมอนมาอุดปากตัวเอง มองภาพห้องที่ข้าวของกระจัดกระจายด้วยน้ำมือตัวเอง แต่ก็ต้องชะงักตอนที่รู้ว่าเมื่อคืนถูกทำอะไรบ้าง

"ไม่จริง!"

                นี้เราถูกผู้ชายสอดนิ้วเข้ามาในก้น แถมยังทำให้จนเราเสร็จซะอีก แก้มขาวๆแดงระเรื่อ หากแต่ไม่ใช่เพราะความอาย แต่เป็นเพราะความโกรธและรับไม่ได้อย่างแรงกับดหตุการ์ณไม่กี่ชม.ก่อน

                ก๊อกๆ

"คุณไอศูรย์ครับ" 

กึก

                ยังไม่ทันได้ทำอะไรกับร่างกาย คนที่นอนไปทั้งๆอย่างนั้นก็พุ่งตัวไปที่ประตูทันที

                "คะ ครับๆ"

                "...เพิ่งตื่นเหรอครับ..."

                 "อ่า ขะ ขอโทษครับ คือผม..."

                "ไม่ต้องอธิบายครับ อาหารเช้ารอบเจ็ดโมงครึ่ง คุณต้องออกไปทำงานกับคุณธามนะครับ"

"ครับๆ"

                ปัง

                วาฬที่เหลือบมองนาฬิกาในห้องบอกเวลาเจ็ดโมงสิบห้ารีบปิดประตูก่อนจะกุลี้กุจรค้นข้าวของในกระเป๋าที่ยังไม่ได้จัด วิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความไวแสง แค่ห้านาทีทุกอย่างก็เสร็จ วิ่งกระตือรือร้นออกมาจากห้องลงไปข้างล่างทันที

                "มาแล้วครับคุณธาม"

                กึก

                แค่หางตาคมๆของคนตรงหน้า วาฬก็สั่นไปทั้งตัว หากแต่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธซะมากกว่า

                "นั่งสิ กินข้าวกับฉัน"

                "การ์ดบ้านนี้เขานั่งทานข้าวกับเจ้านายได้ด้วยเหรอครับ"

                ปากดีแต่เช้าแบบนี้แสดงว่าไม่เข็ด คนที่คิดในใจยกยิ้ม เสยผมด้วยท่าทางรำคาญผมยาวๆของตัวเอง

                "ฉันชวนแค่ว่าที่เมียในอนาคตนั่งร่วมโต๊ะ"

                กึก

                นิ่งสิครับ นิ่งกันไปทั้งห้องอาหาร แม่บ้านเอย การ์ดเอย แม้แต่นกที่อยู่ในกรงยังนิ่งเลย(เว่อร์ครับเว่อร์) "เอ้า! รออะไร นั่งสิ"

                เฮือก

                ไอ้สายตาที่มองยังไงก็บังคับกันเนี่ยวาฬขอซื้อไปโยนให้ฉลามกินได้ไหม วาฒได้แค่เม้มปาก ถ้านั่งก็ยอมรับว่าจะไปเป็นเมียเขา แต่ถ้าไม่นั่งข้าวเช้าก็ไม่รู้จะได้กินหรือเปล่า

                "ทำไมคนอื่นไม่กินข้าวด้วยกันล่ะครับ แค่ผมกับคุณเหรอครับ"

                "นั่ง!"

                ฟลุบ

คำพูดของธามเป็นประกาศิตหรืออย่างไร การ์ดสองคนทร่โผล่มาจากไหนไม่รู้ก็ดันไหล่วาฬให้นั่งเก้าอี้ข้างๆธามไปได้ในที่สุด บอกเลยว่าวาฬอยากจะหายๆไปจากที่นี้นัก หากแต่ก็ทำได้แค่มองอีกคนที่นั่งเก้าอี้ข้างๆอย่างเครียดแค้น

                "นี้อาบน้ำหรือวิ่งผ่านน้ำเนี่ย"

                "อย่างหลังครับ"

                ถามมาก็ตอบตรง ทำตัวทุเรศๆเข้าไว้ธามจะได้ไม่คิดจะแตะต้องตัวเองอีก หากแต่แววตาของธามกับฉายชัดเลยว่าชอบใจ ให้วาฬด่าตัวเองในใจว่าจะปากดีทำไมว่ะ!? 

"แสดงว่าเมื่อคืนหลับสบายดีสินะ ถึงได้ตื่นเอาป่านนี้"

                กึก

                นอนไม่หลับเลยต่างหาก! วาฬไม่ได้ตอบ แค่หลบสายตาแล้วตักข้าวเข้าปาก หากแต่โจ๊กกุ้งหอมๆจะไม่ช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้น เพียงแค่กินเข้าไปในร่างกายมันมีแรงสู้รบปรบมือกับผู้ชายที่ประกาศไว้แล้วว่าจะเอาเขาทำเมีย

                ไม่ช้าก็เร็ว!

                "นั้นใคร" 

ทานไปไม่กี่คำ คนที่ก้าวเข้ามาภายในห้องอาหารใหญ่ก็เอ่ยเสียงเรียบด้วยใบหน้านิ่งเฉยเรียกความสนใจจากเหล่าการ์ดและเจ้านายใหญ่ไปได้ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ร่างกายกำยำดูบึกบึนภายใต้เสื้อตัวหนา หากแต่ก็พอจะเดาออก

"กลับมาป่านนี้ไปทำอะไรมาล่ะ ชิต"

                เจ้าของชื่อธนชิตสบตากับคนเป็นพี่ชายไม่กี่วิก็เบียนหน้าหลบ ตวัดกระเป๋าศึกษาขึ้นพาดบ่าแล้วเดินตรงมานั่งตรงข้ามกับวาฬ

เป็นบอดี้การ์ดแล้วทำไมต้องมานั่งกินข้าวเช้ากับพี่ธาม

ความสงสัยที่วาฬก็รับรู้ได้ หากนั่งร่วมโต๊ะกับธามได้เหมือนปกติแบบนี้แสดงว่าคนคนนี้ก็อาจจะเป็นเจ้านายอีกคนของบ้านนี้

                "สวัสดีครับ ผมชื่อไอศูรย์ เป็นการ์ดคนใหม่ เพิ่งเข้ามาเมื่อวานครับ"

                วาฬแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้ม หากแต่ก็ได้กลับมาเพียงสายตาหน้ากลัวๆไม่ต่างจากธามมากนัก ต้องบอกว่าไม่ต่างเลยจะดีกว่า สงสัยเป็นพี่น้องกันแน่เลย

                "ใครถามนาย...พี่ธาม ทำไมให้การ์ดนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับเราล่ะ"

                เห็นมะ พี่น้องกันจริงๆด้วย

                "เมียพี่"

                กึก

                "คุณจะบ้าเหรอครับ! ผมไปเป็นเมียคุณตอนไหน ผมเป็นการ์ดคุณต่างหาก!"

วาฬหันขวับไปแก้สถานะตัวเองคอเป็นเอ็นในขณะที่ธามจงใจให้มันอย่างนี้ ถึงได้เท้าคางมองหน้าวาฬอยู่ก่อนแล้ว แล้ววาฬก็หันไปสบตาเข้าพอดี

                แก้มแดงสิครับท่านผู้อ่าน หากแต่ไม่ใช่เพราะอายหรือเขินแต่อย่างใด โกรธล้วนๆ ไม่มีความรู้สึกอื่นเจือปน เรียกว่าโกรธบริสุทธิ์ที่ทำให้แก้มแดงดูน่ามอง

                "เมื่อกี้ฉันพูดว่าเมียเหรอ หึๆ พูดผิดล่ะมั้ง หึๆ"

                "เมียกับบอดี้การ์ดมันเหมือนกันตรงไหนครับ ออกเสียงก็ไม่เหมือนเขียนก็ไม่เหมือน คุณจงใจใช่ไหมล่ะ.."

                หมับ

                "ปากดีแต่เช้าเลยนะ ฉันคงต้องสอนให้นายหุบปากให้เป็นก่อนซะแล้ว"

                วาฬกลืนน้ำลายเอือกๆตอนที่ธามคว้าคอเข้าไปหา สบกับดวงตาคู่คมพร้อมกับน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริงขู่นกน้อยจนตัวสั่นงกๆ

                "รีบกินซะ อีกสิบนาที"

                ท่ามกลางสายตาหลายคู่ คนเป็นน้อง ไม่สิ คนเป็นน้องบุญธรรมก็เข้าใจได้ทันทีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่การ์ดธรรมดา รู้แค่ว่าพี่ชายต่างสายเลือดให้ความสนใจและคิดจะเอาทำเมียก็พอแล้ว ทำไมชิตถึงได้นิ่งนักน่ะเหรอ อย่างแรก เพราะอาจจะถูกเลี้ยงมาโดยพี่ชายคนนี้ถึงได้นิสัยคล้ายๆกัน และอาจจะเป็นเพราะตัวเองก็เป็นเกย์อยู่แล้ว ถึงได้ไม่ตื่นตูมเรื่องที่พี่ชายจะเอาผู้ชายด้วยกันทำเมียนัก

                เพียงแค่สงสัย ว่าทำไมถึงต้องเป็นผู้ชายคนนี้ ทั้งๆที่มีคนที่ดีกว่านี้ตั้งเยอะตั้งแยะให้พี่ชายคนหล่อเลือก หรือที่ครองโสดมาตลอดอายุสามสิบปีเพื่อรักแค่คนคนนี้คนเดียว

..................................................

ฟึ่บ

                นั่งรถคันโตมาได้ไม่เท่าไหร่วาฬก็ชักร้อนๆหนาวๆกับคนที่นั่งข้างๆ หากมีการ์ดคนอื่นๆมาด้วยเขาจะไม่ระแวงขนาดนี้เลยสักนิด หากแต่นี้มันรถส่วนตัว ติดฟีล์มดำทั้งคัน แถมที่นั่งคนขับกับเบาะหลังยังมีพนังกัน มีเพียงช่องกระจกที่ข้างในเท่านั้นที่จะมองผ่านกระจกได้ แล้วซวาฬต้องมานั่งกับธามแค่สองคน ถึงจะทำตัวลีบจนติดพนังแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกถึงตัวธาม

                "วาฬ"

เฮือก

"ครับ!"

                วาฬหันกลับไปมองตามเสียง ใบหน้าหล่อนิ่งของเจ้านายกระตุกยิ้มร้ายส่งอุปกรณ์สำหรับการ์ดมาให้

                "ขอบคุณครับ"

                วาฬก็ชั่งไม่รู้อะไร สวมอุปกรณ์ที่ฝังเครื่องติดตามตัว เครื่องดักฟังประหนึ่งเป็นสายลับติดตัวไว้ แถมยังไม่รู้เรื่องรู้ราว นี้แหละน่า ถึงได้ชื่อว่าเป็นการ์ดกากๆ

                "หึ"

                "มีอะไรเหรอครับ"

                "แค่นิ้วมันไม่ได้ทำให้นายเป็นอะไรเลยหนิ ยังเดินเหินได้สบาย แล้วถ้าฉันใช้อย่างอื่น นายจะยังเดินได้สบายๆแบบนี้อยู่หรือเปล่า"

                เฮือก

วาฬเม้มปาก ไอ้ภาพเลวร้ายลอยเข้ามาในสมองทั้งๆที่พยายามทำตัวเป็นปกติได้ตั้งหลายชม.แต่เขาก็มาทำพังล้มดังครืนซะนี้

                "..คุณจะไม่ได้แตะตัวผมอีกครับ เหตุการ์ณแบบนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก!"

                คำพูดเด็ดขาดหลุดออกจากปากคนที่เด็กกว่าอยู่หลายปี ทำธามอึ้งไปหลายวินาทีเหมือนกัน ก่อนที่ดวงตาจะวาวโรจเพราะความรู้สึกอยากเอาชนะ

                หมับ

                "แล้วที่ฉันแตะอยู่นี้ไม่ใช่ตัวนายรึไง"

                ไม่ต้องรอเวลาอื่น ในเมื่อวาฬมั่นใจนัก ธามก็จะทำลายความมั่นใจนั้นให้ล้มครืนตั้งแต่เนินๆ จะได้ไม่ต้องมาปากดี ดื้อด้านตอนอยู่บนเตียงกับเขา

                "ครับ ตัวผม...แต่ผมหมายความว่า คุณจะไม่มีทางได้แตะตัวผมโดยที่ผมเต็มใจต่างหาก"

                กึก

                หากแต่ความมั่นใจที่ฉายอยู่ในแววตาคู่คมกลับตอกย้ำการกระทำให้ธามเข้าใจ ว่ายังไงเด็กนี้ก็ตั้งกำแพงขึ้นมาซะแล้ว ก็เพราะธามเข้าหาด้วยวิธีแบบนี้เอง ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

"เดี๋ยวก็เต็มใจเองแหละ"

                แล้วคนที่รอบคอบในทุกๆเรื่อง หากเป็นเรื่องของคนตรงหน้า ก็จัดการอะไรไม่ถูก ไม่มีแผนสอง ไม่มีแผนสำรอง ไม่มีแผนรับมือกับสถานะการ์ณใดๆ เพียงแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แก้ปัญหาเฉพราะหน้าไปเรื่อยๆเท้านั้น

                "จะไม่มีวันนั้นแน่นอนครับ เจ้านาย!"

                "นายนี้มันน่าขย้ำนักนะ ปากดีๆแบบนี้น่าจะจับมัดแล้วทรมานนัก! รู้งี้ปล้ำทำเมียตั้งแต่เมื่อคืนซะก็ดี จะได้ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวเป็นภรรยาที่ดีบ้าง!!!"

                คนที่โมโหกับคำพูดและแววตาแน่วแน่ของวาฬหลุดพูดความคิดของตัวเองออกมาหมด ทำวาฬอึ้งไปเลยทีเดียว นี้คุณคิดจะจับผมทำเมียจริงๆนี้!!!

                ฟึ่บ

                ธามกระชากร่างของวาฬเข้ามาหา กดท้ายพร้อมกับกดจูบลงบนริมฝีปาก แต่วาฬหรือจะเต็มใจ แค่สามสิบกว่าชม.ถูกจูบไปนับครั้งไม่ถ้วน ใครจะยอมง่ายๆ ธามถึงกับคิ้วกระตุก ตอนที่วาฬเอาแต่เม้มปากเบี่ยงหน้าหลบแถมยังดิ้นรุนแรงกว่าเมื่อคืนซะอีก นี้คงจะใส่เกียร์เดินหน้าไม่ยอมถอยให้แล้ว

                "ฉันชอบนายนะ"

กึก

                "ห้ะ!? อือออ"

                เท่านั้นแหละวาฬที่กำลังเหวอกับคำพูดเสียงกระซิบที่เป็นเล่ห์กลอย่างหนึ่งหลอกให้วาฬเปิดปาก และก็ได้ผลดีเยี่ยม เมื่อคนที่เหวอกับคำบอกชอบเปิดปากเพียงเสี้ยวนาทีของคนที่เล็งไว้ก่อนก็สอดลิ้นเข้าไปแทนที่ บดขยี้ริมฝีปากรุนแรงโดยที่ไม่รอให้งาฬได้ตั้งตัว

                ความหวานของริมฝีปากที่ธามไม่เคยสัมผัสได้จากคนไหนชวนติดใจ บดขยี้เท่าไหร่ก็ไม่พอเสียแล้ว ก็อยากทำแบบนี้มาโดยตลอดนี่น่า

                "อืออ อืออออ"

หากแต่เสียงครางประท้วงนั้นแหละที่สร้างความรำคาญใจให้ธาม ถ้าวาฬยอมกันดีๆก็ไม่ต้องเจ็บตัวแท้ๆ

"ฮ้า แฮ่กๆ ถึงแล้วครับ!"

                คนที่หลงมัวเมากับจูบหายใจไม่ได้รู้สึกตัวว่ารถจอดแน่นิ่งไปนานหลายนาทีแล้วหันไปมองด้านนอก ก่อนจะนึกเกลียดคนขับรถตัวเองก็วันนี้ จะขับมาเร็วอะไรนักหนา ยังไม่หนำใจเลย

                "ก็ไปสิ"

                "ครับ"

                คนถูกจูบก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าแดงๆท่ามกลางสายตาของเหล่าการ์ดคนอื่นๆ ยกหลังมือขึ้นถูปาก จะว่าขยะแขยงดีหรือจะว่าทำลายหลักฐานดี แต่คนอื่นก็รู้กันหมดแล้วล่ะ ว่าทำอะไรกับเจ้านายอยู่ที่เบาะหลัง

                "ตามมา..."

                "เอ่อ ครับ"

                แล้ววาฬก็กลายเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้พูดแค่คำว่าครับๆ แล้วก็เดินตามเจ้านายต่อยๆ ดูผิวเผินก็เหมือนการ์ดธรรมดาๆทั่วไป หากเพราะใบหน้าที่โดดเด่นและรูปร่างที่ค่อนไปทางผู้หญิงหน่อยๆนั้นแหละที่ทำให้กลายเป็นเป้าสายตาในที่สุด ซึ่งธามไม่ชอบใจเอาสุดๆไปเลย

                ช่วงค่ำของวัน รถติดเป็นพิเศษเพราะเป็นเวลาเลิกงาน หากแต่วาฬก็ไม่ได้อึดอัดเรื่องนั้น แต่เป็นเรื่องของผู้ชายที่นั่งข้างๆตัวเองซะมากกว่า

                ฟึ่บ

                ธามยกมือปลดเนคไทน์ที่คอตัวเองออกเพราะอากาศร้อนอบอ้าวภายใน แต่วาฬกลับไม่คิดอย่างนั้น ถึงกับถอยกรูติดประตู ระแวงขั้นสูงสุดทุกการกระทำของเจ้านาย

                เป็นงานการ์ดแรกที่ต้องดูแลทั้งเจ้านายพร้อมๆกับดูแลตัวเอง

"เป็นอะไร...หืม? นี้นายคิดว่าฉันจะทำอะไร"

                เฮือก

                "เอ่อ เปล่าครับ"

                หมับ

                "ไหนๆก็คิดไปแล้วอย่าเฉไฉสิ ถอดเนคไทน์ให้ฉันหน่อย" ธามดึงมือวาฬมาวางไว้ที่ปกเสื้อ ให้วาฬเป็นคนจัดการต่อให้

เออ ทำก็ทำว่ะ

                ฟึ่บ

คนที่ไม่เคยถอดเสื้อผ้าให้คนอื่น(เคยถอดให้แต่ผู้หญิง)ก็งุนงง เวลาถอดให้ตัวเองมันก็ง่ายอยู่หรอก แต่พอถอดให้คนอื่นแล้วมันงง ก็สลับกันนี่น่า วาฬขยับตัวเข้าไปหา สายตาเพ่งมองปมเนคไทน์โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเข้าใกล้เจ้านายไปเรื่อยๆ

                ใบหน้าสวยที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ตรงหน้าทำธามยิ้ม มือซุกซนก็สอดไปใต้ท้ายทอยในจังหวะที่เนคไทน์หลุดออกจากคอ ดวงตาสองคู่สบกันอย่างตั้งใจ หากแต่ความหมายในดวงตาของธามกับวาฬนั้นต่างกันไปไกลโข

                "คุณจะทำอะไรครับ"

                "ถูกจู่โจมมานับครั้งไม่ถ้วนยังจะถามฉันอย่างนี้อีกเหรอ"

                มันเชิญชวนกันชัดๆไม่ใช่หรือไง ธามก้มลงเม้มริมฝีปากลงบนคาง สองมือก็รวบตัววาฬเข้ามาหาจนอยู่ในท่ากึ่งนั่งตักได้แล้ว

"ยะ อย่านะครับ!…"

                "ฉันฟังนายซะที่ไหนล่ะ"

เสียงของคนทั้งสองหายเข้าไปในลำคอ แทนที่ด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย ธามที่จับจังหวะวาฬได้แล้วการจะชกจูบก็เป็นเรื่องง่ายแสนง่าย ในขณะที่วาฬก็ตอบโต้ได้ลำบากขึ้นทุกทีๆ ร่างกายมันตอบสนองธามไปเองทั้งๆที่ไม่อยากจะทำเลยสักนิด

                "อืออออ"

                แบบนี้สิถึงเรียกว่าจูบ ธามนึกในใจก่อนจะเลียขอบปากตัวเองอย่างติดใจความหวาน มองคนที่ตอบสนองจูบของเขาแล้ว

                "หน้านายยั่วจังนะ ฉันดันรู้สึกแค่จูบซะแล้วสิ"

หมับ

                ธามจับมือวาฬไปสัมผัสใจกลางตัว เลียขอบปากเหมือนสัตว์ป่า ไม่วายกดจูบลงบนปากวาฬอีกทีโดยที่เจ้าตัวก็กำลังเคลิ้ม จูบกับผู้ชายมันรู้สึกดีขนาดนี้เลยเหรอ?

                "ทำให้หน่อยสิ"

                นี้ไม่ใช่ประโยคคำสั่ง ไม่ใช่ประโยคขอร้อง หากเป็นประโยคเรียบๆที่วาฬจะทำตามก็ได้ จะปฏิเสธก็ได้ แต่มือที่วางอยู่ตรงกลางตัวตั้งแต่แรกกำลังปลดเข็มขัดเงาช้าๆ

                เราต้องโดนยาแน่! นี้มันไม่ใช่ความต้องการของเราเลย!

                ฟึ่บ

                "ดี ใช้ปากนี้แหละ"

                จะบอกว่านี้เป็นวิธีปิดปากหรือก็ไม่ใช่ อากาศที่ว่าอบอ้าวแล้วเริ่มระอุขึ้นเรื่อยๆ วาฬกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ลงคอ ขบฟันแน่นก่อนจะอ่อนลงเพราะมือที่สัมผัสอยู่ที่สะโพก

                สวบ

                "อย่า! โอเคๆ ทำแล้วๆ อย่าสอดเข้ามานะ!"

                แก่นกายใหญ่ตั้งชันอยู่ตรงหน้า ขนาดที่ใหญ่กว่าของตัวเองสองเท่าเห็นจะได้จะเข้าไปในปากหรือ? ยิ่งคิดก็ยิ่งยึ๋ยๆ แต่มือที่เล่นซุกซนอยู่ที่สะโพก พร้อมที่จะทำให้สมองเขาขาวโพลนไร้สติก็เป็นเหมือนปลอกคอที่ล่ามวาฬไว้

                หากไม่ทำ ก็จะเจออะไรที่หนักกว่านี้ ทำทั้งๆที่มีสติอยู่นี้แหละเกิดอะไรขึ้นจะได้ป้องกันตัวได้

                "งั้นก็ทำเร็วๆสิ ถ้าถึงบ้านแล้วฉันจะไม่หยุดแค่นี้หรอกนะ"

                วาฬกลืนน้ำลาย ข่มตาลงหลับ ก่อนจะยื่นมือสั่นๆไปสัมผัสส่วนใหญ่โตตรงหน้า กล้ามเนื้อร้อนผ่าวที่พอสัมผัสแล้วก็ไม่ได้น่าขยะแขยงอย่างที่คิด

                "เร็วสิ"

                รถเคลื่อนตัวออกไปแล้ว หากแต่ก็แค่พักเดียวก็ติดไฟแดงอีกครั้ง ให้เวลาคนลังเลที่กำลังตัดสินใจว่าจะทำดีหรือไม่ทำดี

                หมับ

                "เร็วๆเข้า เดี๋ยวก็ถึงบ้านพอดีหรอก"

                ธามกดท้ายทอยวาฬลงไป ให้วาฬกลั้นใจอ้าปากรับส่วนใหญ่โตเข้ามาภายใน แต่บอกเลยแทนที่จะอ้วกซะ วาฬกลับมีความต้องการ

                "อืม...เย็นแหะ"

ธามได้แค่คำรามในลำคอ ลูบท้ายทอยและกลุ่มผมเบาๆ ไม่น่าเชื่อว่ามันช่วยวาฬได้มาก ถึงจะไม่ชอบขี้หน้า แต่หากไม่ทำก็ไม่รู้ว่าอะไรจะตามมา

                ฟึ่บๆๆ

                "อืมม ห้อปากนิดสิ"

                "อือออ ผมไม่เคยทำนี้ครับ! จะให้เชี่ยวก็ไปหาคนอื่นทำแทนสิครับ!"

                สวบ

                วาฬผละปากออกมาเถียง หากแต่หยดน้ำที่ไหลเยิ้มขอบปากกลับยิ่งเสริมให้ดูเซ็กส์ซี่เข้าไปอีก

                "นายก็รู้สึกแล้วหนิ มานั่งนี้มา"

                หมับ

                ไม่ต้องขอความสมัครใจธามก็ดึงร่างของวาฬจนลอยขึ้นมานั่งตัก

                "อืออออ"

                เสียงครวญครางดังขึ้นข้างๆหูตอนที่ธามสอดมือเข้าไปในกางเกงของวาฬ ลูบคลำส่วนอ่อนไหวให้คนที่กำลังจะขัดขืนงอตัวซบไหล่อย่างไปไหนไม่รอด สองมือปัดป้องเต็มที่ หากแต่ก็ทำได้แค่จับมือใหญ่ขอลธามไว้

                "ฮ้า ฮ้า ไม่ต้องมายุ่งกับผม!"

                "ดื้อจริงนะ ฆ่าทิ้งซะหรอก"

                กึก

                "อย่าจับของผม..."

                "ไม่ได้"

                "ก็ผมไม่อยากให้จับหนิ"

                "งั้นก็ทำเอง!"

                ฟึ่บ

                ธามไม่ได้ปล่อยมือจากเอวแต่อย่างใด เพียงแค่ควักส่วนอ่อนไหวของวาฬออกมาให้ได้หายใจและทักทายน้องชายตัวเอง

                "อย่าลืมทำให้ฉันด้วย"

ขนาดที่แตกต่างหากแต่ความต้องการเท่านั้นที่เหมือนกัน วาฬอยากจะฆ่าตัวตายให้หายไปจริงๆ ก็เรื่องอะไรกันที่ต้องมาทำเรื่องน่าอายต่อหน้าคนอื่น แถมยังต้องทำให้ผู้ชายด้งยกันนี้อีก แต่พอสบตา สมองก็ขาวโพลนขยับไปใกล้ๆจนแท่งเนื้อชนกัน สองมือกอบกำส่วนอ่อนไหวของทั้งคู่ หอบหายใจระรัว แก้มแดงขึ้นๆเพราะการกระทำร้อนๆ

                นี้มันไม่ใช่ตัวเรา!! ไม่ใช่!!! วาฬไม่มีทางทำอย่างนี้แน่!! กูโดนเข้าสิง!!

                "อือออ..."

                "ซี้ดดด วาฬ อืมม"

                พรวด

เมื่อพายุอารมณ์พัดผ่านไป คนที่ไม่อยากยอมรับความจริงอะไรทั้งนั้นก็ดึงผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดแท่งเอ็นของตัวเองและธามลวกๆ เก็บน้องชายเข้าที่แล้วลงไปนั่งที่เดิม

สงบปากสงบคำ นั่งหน้าแดงก่ำอยู่อย่างนั้น

                ทำลงไปจนได้! นี้เพิ่งบอกเขาว่าจะไม่มีทางเต็มใจให้แตะต้องไปเหม็บๆ แล้วนี้อะไร ขึ้นคร่อมทำเรื่องลามกกันกลางถนน!

                "เรียบร้อยขึ้นมาเลยนะ"

                กึก

                "ผมไม่อยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกต่างหาก"

                "จะทนได้เหรอ ดูหน้านายก็ชอบไม่ใช่รึไง หึๆ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ นายทำคนเดียวเลย"

                ฉ่า

                "อะ อะไรกัน! คุณบังคับผมนะ!!"

                จะบอกว่าบังคับก็พูดได้ไม่เต็มปาก เห็นแววตาล้อกับรอยยิ้มร้ายแล้วก็รู้เลยว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ใครทำก็รู้อยู่แก่ใจ "ฉันบังคับนายเมื่อไหร่?"

ก็ตั้งแต่ให้ถอดเนคไทน์แล้วครับ! ถึงคุณจะไม่ได้ดุ แต่คุณก็บังคับผมนะ!! ทางสายตาอ่ะ

                "หึๆ ฉันบอกว่า ทำให้หน่อยสิ ไม่ได้บังคับนายสักคำ"

                "แต่คุณบังคับผม...ทางสายตา..."

                ท้ายประโยควาฬว่าเสียงเบา สองมือกำกันแน่น

                "งั้นคราวหน้าฉันจะหลับตาก็แล้วกัน หรือนายจะปิดตาฉันไว้ก็ได้ ฉันไม่ถือ"

"มันจะไม่มีคราวหน้าแล้วครับ! ไม่มี!!"

                ธามไม่ได้ต่อปากต่อคำต่อ ดูก็รู้ว่าช็อกมากแค่ไหนที่ทำเรื่องอย่างว่ากับเขา แล้วคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน รู้ดีว่าจะต้องทำยังไงถึงจะได้วาฬมาครอบครองก็เลิกแซว นั่งมองรถติดไปพรางคิดถึงสัมผัสจากคนตัวเล็ก ไม่ยอมเลยสินะ หึๆ

                คนที่บอกว่าไม่มีทางเต็มใจถึงขั้นขึ้นคร่อมแล้วใช้ทั้งปาก ทั้งทำให้เสร็จสรรพ แถมยังใจดี เช็ดทำความสะอาดให้โดยที่ไม่ต้องเอ่ยปาก ความใจดีที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่เปลี่ยน มันทำให้ธามตกหลุมรักอีกครั้งเสียแล้ว

+++++++++++++++++++++++++++

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}