ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 35 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 35 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 178k

ความคิดเห็น : 557

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2560 19:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 35 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 35

Author :   (ยอนิม)



อิฐกับนิคเดินออกมาจากห้องทำงานของเดย์ ก็เห็นช่างและคนงานเดินให้ขวักไขว่ มีอุปกรณ์มากมายมาลงด้านหน้าร้าน ทุกคนที่เมื่อคืนแยกย้ายกันไปพัก ก็มารวมตัวกันอีกครั้ง ลูกน้องของนันบางคนก็ไปช่วยเหลือช่างเท่าที่ทำได้

“ตื่นแล้วเหรอวะ” นันทักขึ้น เมื่ออิฐเดินเข้ามาหา อิฐพยักหน้ารับ พร้อมกับมองหาเดย์ ก็เห็นเดย์กับคิมและฟิว กำลังนั่งคุยอยู่ที่โต๊ะอีกด้าน บนโต๊ะมีลังใส่เอกสารตั้งอยู่


“ทำอะไรเหรอเดย์” อิฐเดินมาจับไหล่ของเดย์แล้วถามขึ้น


“กำลังนั่งคัดเอกสารอีกทีว่ามีอะไรเสียหายไปบ้าง” เดย์ตอบกลับ คิมกับฟิวก็นั่งช่วยกันอยู่


“แล้วนายกับพี่คมล่ะครับ” อิฐถามคิม เพราะไม่เห็นกมลกับคมอยู่แถวๆนั้น


“กำลังคุมช่างอยู่ตรงด้านโน้นน่ะ” คิมตอบพร้อมกับพยักหน้าไปทางฝั่งที่ร้านโดนไฟไหม้


“อาการแพ้เป็นไงบ้าง” เดย์พักมือแล้วหันมาสำรวจอิฐอีก พร้อมกับจับแขนอิฐมาดู


“ผื่นลดลงแล้วล่ะ แต่ก็มีคันนิดหน่อย พรุ่งนี้คงหายสนิท” อิฐตอบตามที่คิด เดดย์เลยรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง


“งั้นไปกินข้าวก่อนไป จะได้กินยา” เดย์บอกออกมาเสียงนิ่ง


“คนอื่นๆกินข้าวกันยัง” อิฐถามกลับ เพราะเขาตื่นสาย


“คนอื่นเค้ากินกันหมดแล้ว ไม่มีใครมารอมึงหรอก เหลือมึงกับไอ้นิคนั่นแหละ” เกียร์เดินเข้ามาพูดแซว พร้อมกับยกลังเอกสารมาวางไว้เพิ่ม


“เออๆ เดี๋ยวกูกินเสร็จจะไปอาบน้ำแล้วมาช่วยนะเดย์” อิฐหันมาบอกคนรักอีกครั้ง ก่อนจะเดินแยกไปหานิค ตอนนี้หน้าที่ของแต่ละคนที่กำลังทำอยู่ คือ


เดย์ คิม ฟิว เกียร์ เช็คเรื่องเอกสารที่รื้อออกมาจากกองไฟ อีกครั้งอย่างละเอียด

นัน นีล โฟร์ ไว ลูกน้องของนันบางคน กำลังช่วยกันเช็คพวกอะไหล่ที่ไม่เสียหายมากนักและคัดแยกเพื่อทำความสะอาดเท่าที่จะทำได้

กมล คม คุยกับช่างและคุมเรื่องการซ่อมแซม

แม็ค ไนท์ กัส ใบบุญ น็อต กำลังนั่งเช็คว่าจะต้องออกไปซื้ออะไรมาทำกับข้าวให้ทุกๆคน ในช่วงเที่ยงและเย็นนี้ แล้วก็พวกเครื่องดื่มของใช้ต่างๆ


“อิฐ มึงมาลากเพื่อนมึงไปกินข้าวด้วย มางอแงอะไรกับกูวะเนี่ย” นีลพูดกับอิฐ พร้อมกับล็อคคอนิคให้มากินข้าวกับอิฐ


“อะไรวะ” อิฐถามกลับ นิคก็ยิ้มขำนิดๆ ก่อนจะโดนนีลผลักหัว แล้วเดินกลับไปช่วยพวกนันต่อ


“คึคึ กูแกล้งงอแงใส่มันเฉยๆ ว่ามันกินข้าวไม่ยอมรอกู” นิคตอบกลับยิ้มๆ อิฐส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ ก่อนจะไปตักข้าวมานั่งกินข้างๆกลุ่มของไนท์


“เดี๋ยวพี่ขับรถพาไปซื้อของละกัน เอารถของนันมันไป จะได้เอาของใส่ท้ายกระบะ” แม็คเสนอขึ้น


“จะไปไหนกันวะ” อิฐถามขึ้น ขณะนั่งกินข้าวไปด้วย


“จะไปซื้อของที่ห้างครับพี่อิฐ พี่เดย์เขียนรายการที่จะให้ซื้อของมาหลายอย่างเลย แล้วก็จะไปที่ตลาดสดด้วย เพราะต้องซื้อของมาทำกับข้าวให้พวกพี่ๆเค้าตอนเที่ยงกับตอนเย็นนี้” ไนท์เป็นคนตอบออกมา เพราะเท่าที่ถามดู ทุกคนจะยังค้างที่นี่อีกคืน


“พี่ไปด้วยดิ จะไปหาซื้อของใช้เหมือนกัน” อิฐพูดขึ้น


“งั้นรถคันเดียวคงไม่พอ มึงขับไปอีกคันได้มั้ยวะ” แม็คถามกลับ อิฐพยักหน้ารับ เป็นอันตกลงว่า จะมีทั้งหมด  7 คน ที่ออกไปซื้อของข้างนอก อิฐกับนิคกินข้าวอิ่มก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใบบุญเดินไปบอกคมไว้ก่อนว่าจะออกไปข้างนอกกับพี่ๆ


“เดย์ กูเอารถออกไปซื้อของกับพวกไอ้แม็คนะ” อิฐเดินมาบอกคนรักหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว


“กินยารึยัง” เดย์ถามกลับ อิฐพยักหน้ารับ

“ให้ไอ้นิคมันขับ กินยาแล้วมันจะง่วง อีกอย่าง พาใบบุญไป ดูน้องด้วยนะอิฐ” เดย์พูดสั่งออกมาเสียงจริงจัง


“ครับผม แล้วก็...ขอตังค์ด้วย” อิฐตอบรับพร้อมกับแบมือตรงหน้าเดย์ยิ้มๆ เดย์ควักบัตรเครดิตออกมา พร้อมกับเงินสดอีกนิดหน่อย


“รูดซื้ออะไรไปบ้าง เก็บบิลกลับมาให้ครบนะอิฐ” เดย์พูดขึ้นพร้อมกับใช้สายตาขู่ อิฐยิ้มแห้งๆ


“ว่าจะแอบไปกดซื้อรองเท้าคู่ใหม่สักหน่อย รู้ทันอีก” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ จริงๆเขาไม่ได้คิดจะซื้อใหม่ แค่แกล้งเดย์เล่นเท่านั้น


“อิฐๆ พี่ฝากใบบุญด้วยนะ” คมเดินมาพูดบอกกับอิฐอีกคน โดยมีใบบุญเดินตามมาอย่างขัดเขิน


“คร้าบบบบ จะช่วยดูแลแบบ ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมเลยล่ะพี่คม” อิฐตอบกลับยิ้มๆ


“อิฐ ฝากดูคุณชายแม็คให้กูด้วย เวลามันจะเดินไปไหน เอาพรมแดงมาปูให้มันก่อนนะ โอ๊ย ไอ้แม็ค เดี๋ยวกูเตะ” นันโวยขึ้น เมื่อโดนแม็คจิกผมตรงด้านหลังเพราะหมั่นไส้ที่นันแซวตนเอง


“สม อยากไปแขวะมันทำไม” อิฐว่ากลับไป ก่อนที่ทั้ง 7 คนจะรวมตัวกันไปที่รถ แม็คจะขับรถกระบะของนันไป โดยมี ไนท์ กัส และน็อตไปด้วย ส่วนรถของอิฐ นิคจะเป็นคนขับ มี อิฐและใบบุญนั่งไปด้วย โดยที่แรกที่จะไปคือห้าง นิคขับนำไปตามทางที่อิฐบอก เพราะมีอิฐคนเดียวที่พอจะคุ้นเคยเส้นทางแถวนี้ แม็คก็ขับตามหลังอิฐไป จนมาถึงห้าง ทั้ง 7 คนก็ลงจากรถ แล้วพากันเดินเข้าไปด้านใน เมื่อหาซื้อของตามที่เดย์จดมาให้


“ไม่ต้องซื้อพวกน้ำเหรอไนท์” นิคถามขึ้น เมื่ออ่านรายการที่ไนท์ส่งให้ดู


“พี่เดย์บอกว่าเดี๋ยวโทรสั่งให้ร้านมาส่งครับ” ไนท์ตอบกลับ  ก่อนที่ทุกคนจะพากันเดินเลือกซื้อของ


“ไอ้นิค มึงไปกับพวกไนท์ก่อนนะ กูจะแยกไปซื้อของใช้ตรงโซนโน้นก่อน ดูแลใบบุญด้วยนะเว้ย” อิฐพูดกับนิค


“กูไปด้วย จะซื้อของใช้เหมือนกัน” แม็คพูดขึ้นมา อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินแยกมาซื้อของใช้ส่วนตัว


“คิดไม่ถึงเนอะ ว่ามึงกับกูจะมาเดินเที่ยวด้วยกันแบบนี้ได้” อิฐพูดขึ้นอย่างนึกขำ


“อืม อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปจริงๆ” แม็คตอบกลับ พลางนึกถึงเมื่อก่อน ที่เขากับอิฐเคยต่อยกัน ตอนที่เขาพยายามจะปล้ำอิฐ ตอนที่เขาหาเรื่องอิฐ

“เมื่อก่อนกูนิสัยแย่มากเลยใช่มั้ยวะ” แม็คถามขึ้นมา ขณะเลือกดูของกับอิฐไปด้วย


“เออ มาก แต่ไม่ใช่มึงคนเดียว กูก็เหี้ยไม่ต่างกันหรอก หึหึ” อิฐพูดพร้อมกับหัวเราะขำออกมาเบาๆ แม็คก็ยิ้มรับ

“ถามจริง มึงยังโกรธเดย์อยู่มั้ยวะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้ แม็คยิ้มนิดๆ


“ไม่โกรธแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เดย์กับมึง มึงคิดว่ากูจะเป็นผู้เป็นคนได้เหมือนทุกวันนี้มั้ยล่ะ” แม็คถามกลับ


“มันก็นะ.. กูนึกภาพไม่ออกว่า ถ้าสมมุติว่ามึงกับไอ้นันไม่ได้มาคบกัน ไม่ได้มารักกัน มึงจะจมอยู่กับเรื่องนั้นนานแค่ไหน แล้วสภาพจิตใจมึงจะเป็นยังไง ตอนที่กูรู้ กูรู้สึกแย่สุดๆเลยว่ะ” อิฐพูดตามที่รู้สึกจริงๆ


“แต่มันก็สาสมกับสิ่งที่กูคิดจะทำกับมึงไม่ใช่เหรอวะ อีกอย่างกูคิดว่าเป็นเวรกรรมที่กูทำกับมีนด้วย” แม็คบอกออกมาเสียงอ่อนลง



“เฮ้อ พอๆ คุยเรื่องบ้าอะไรกันวะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว” อิฐโบกมือไปมาให้เลิกคุยเรื่องนี้ แม็คก็ยิ้มรับนิดๆ ก่อนที่เสียงมือถือของอิฐจะดังขึ้น อิฐเลยหยิบออกมาดูแล้วกดรับสาย ส่วนแม็คก็เดินเลือกของอยู่แถวๆนั้น รออิฐไปด้วย

“ครับอาม่า......ผมออกมาซื้อของข้างนอก......วันนี้ช่างมาเริ่มซ่อมแซมร้านแล้วครับ.......ครับ....อาม่าจะมาทำไม......ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องมา ...อาม่าจะนั่งรถไกลๆได้ยังไง ........นี่ถ้าเดย์รู้ มันก็ไม่ให้อาม่ามาหรอกครับ .......ไม่มีอะไรต้องห่วงครับ...ครับ ถ้ากลับกรุงเทพฯ ผมจะชวนเดย์เข้าไปหา...ครับ....ขอบคุณครับอาม่า...สวัสดีครับ” อิฐพูดสายกับอาม่าของตนเอง ที่โทรมาถามเรื่องร้าน เมื่อวางสายแล้วมองหาแม็ค ก็เห็นว่าแม็คยืนอยู่ไม่ไกล อิฐเลยเดินเข้าไปหา แล้วชวนเลือกซื้อของ ก่อนจะเดินไปสมทบกับกลุ่มของไนท์

“ใบบุญไปไหนล่ะไอ้นิค” อิฐถามขึ้น เมื่อเดินมาหาเพื่อนแล้วไม่เจอใบบุญยืนอยู่ด้วย


“อยู่ฝั่งนั้น กำลังเลือกซื้อนมอยู่” นิคพยักหน้าไปอีกชั้นวางของอีกล็อค อิฐเลยเดินอ้อมไปดู ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นชายหนุ่มวัยรุ่นสองคน กำลังยืนคุยกับใบบุญอยู่ แล้วใบบุญก็มีท่าทีไม่ดีนัก


“ใบบุญ” อิฐเรียกใบบุญพร้อมกับเดินเข้าไปหา ใบบุญยิ้มออกมาทันที เมื่อเห็นอิฐ

“มีอะไรรึเปล่าน้อง” อิฐถามเด็กวัยรุ่น ที่ดูแล้วน่าจะประมาณ 17-18 ใบบุญรีบหลบหลังอิฐทันที เมื่ออิฐมายืนขวาง


“พี่ชายของน้องน่ารักเหรอ ไม่มีอะไรพี่ พอดีผมเห็นน้องเค้าน่ารักดี ก็เลยจะมาขอเบอร์” เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น


“โทษที คงให้ไม่ได้” อิฐพูดแค่นั้น ก่อนจะจับมือพาใบบุญเดินแยกออกมา แต่เด็กหนุ่มสองคนก็ยังเดินตาม


“อะไรพี่ จะหวงไปทำไม ก็แค่เบอร์ ไม่ให้เบอร์งั้นขอไลน์ก็ได้อ่ะ” เด็กหนุ่มยังคงตามตื๊อ


“มีอะไรวะอิฐ” แม็คกับนิคถามขึ้น เมื่ออิฐเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับใบบุญ โดยมีเด็กหนุ่มสองคนเดินตามมาด้วย วัยรุ่นสองคนชะงักไปนิด เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายอีกสองคนยืนอยู่ ก็เลยเดินหนีไปอีกทาง ไม่ตามตื๊อต่อแล้ว อิฐหันไปมองด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเล็กน้อย


“นี่ถ้าเดินตามมาขออีก กูจะตบหัวสักที” อิฐบ่นออกมา


“ทำไมวะ” นิคถามอีกอย่างสงสัย


“กูบอกให้ดูใบบุญไว้ ทำไมปล่อยน้องไว้คนเดียววะ ไอ้พวกนั้นมันมาวุ่นวายอะไรกับใบบุญไม่รู้ กูเดินไปเจอพอดี” อิฐบ่นออกมาเล็กน้อย


“เกิดอะไรขึ้น ใบบุญ” นิคหันมาถามใบบุญบ้าง


“ก็...ผมกำลังจะหยิบของ แล้วเค้าสองคนก็เข้ามาถามชื่อแล้วขอเบอร์ ผมบอกเค้าไปแล้วว่าให้ไม่ได้ พอผมจะเดินหนี เค้าก็เดินมาดักไว้  ไม่ยอมให้ผมเดินไปไหน ดีที่พี่อิฐไปหาก่อนน่ะครับ” ใบบุญตอบกลับเสียงอ่อยๆ


“โทษทีนะใบบุญ” นิคบอกด้วยความรู้สึกผิด เพราะเห็นว่ามันอยู่แค่ล็อคคนละฝั่งกันเท่านั้นเอง ถึงไม่ได้ไปเดินกับใบบุญด้วย


“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร” ใบบุญพูดยิ้มๆ เพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงมากไปกว่านี้


“มาเดินกับพวกพี่ ไม่ต้องแยกไปไหนคนเดียวนะ” แม็คพูดขึ้นบ้าง ก่อนที่จะพาใบบุญเดินไปหาไนท์ กัส น็อต


“ไนท์เข้าใจพี่คมเลย ว่าทำไมถึงได้หวงแล้วก็ห่วงใบบุญ” ไนท์พูดเมื่อรู้เรื่องจากอิฐ พร้อมกับดึงแก้มสองข้างของใบบุญอย่างหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่ได้แรงมากนัก ใบบุญก็ยิ้มเขินๆ


“ซื้อของครบยัง เพราะเดี๋ยวต้องไปตลาดสดต่อนะ” นิคถามขึ้น ทุกคนเลยเช็คของในรถเข็น เมื่อเห็นว่าครบแล้ว ก็พากันเดินไปจ่ายเงิน อิฐเป็นคนจ่าย เพราะเดย์ให้บัตรเครดิตมาแล้ว ส่วนแม็คก็แยกเอาของใช้ตัวเองไปจ่ายเอง เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย ทั้ง 7 คน ก็ช่วยกันเอาของไปใส่ท้ายรถของอิฐ เพราะเดี๋ยวต้องไปแวะตลาดสด กลัวว่าถ้าไว้ท้ายกระบะของแม็คแล้วของจะหาย



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


พอมาถึงตลาดสด อิฐเลยตัวติดกับใบบุญ เพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบในห้างขึ้นอีก อีกอย่างเขาไม่ค่อยเก่งในเรื่องเลือกซื้อของสดไปทำอาหารสักเท่าไร ทำได้แค่เดินตามแล้วคอยช่วยถือ และคอยศึกษาไปด้วยเท่านั้น ทุกคนเดินรวมกัน ไม่มีใครแยกไปไหนเดี่ยวๆ

“เชี่ยยย กูอยากแดกของทะเลอีก ทำไมกูจะต้องมาแพ้ตอนนี้ด้วยวะ แพ้อะไรก็ไม่รู้” อิฐโอดครวญขึ้นมา เมื่อเห็นของทะเลสดๆวางขายในตลาดสดแห่งนี้


“ยังจะอยากแดกอีกเหรอวะ ไม่เบื่อรึไงมึง” นิคว่าออกมาอย่างขำๆ


“ไม่เบื่อเว้ย แม่ง ถ้ารู้ว่าแพ้อย่างใดอย่างหนึ่ง ก็พอจะเลี่ยงได้บ้างหรอกนะ แต่นี่ยังไม่รู้ไง เดย์เลยให้กูงดทุกอย่าง ถ้าสรุปกูไม่ได้แพ้อาการทะเล แต่แพ้ต้นหอมผักชีนะ กูจะโวยวายให้ลั่นโรงพยาบาลเลย ที่ทำให้กูอดกินอาหารทะเล” อิฐพูดติดตลกออกมา


“มึงก็คิดได้เนอะ ข้าวต้มที่ผัวมึงทำเมื่อคืนก็ใส่ต้นหอมผักชี ถ้ามึงแพ้พวกนั้น ป่านนี้มึงคงไม่ได้ออกมากับพวกกูหรอก” นิคว่ากลับไปยิ้มๆ อิฐได้แต่ยืนทำหน้าเซ็งๆ


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น เขาจึงเอาออกมาดู

“พูดถึงมัน มันก็โทรมาพอดีเลย” อิฐพูดขึ้น เมื่อเดย์โทรเข้ามาหาเขา อิฐจึงกดรับสาย

“ว่าไงเดย์” อิฐรับสายคนรัก


(“อยู่ไหนกันแล้ว”) เดย์ถามกลับมาเสียงนิ่ง


“มาตลาดสดกันแล้ว ซื้อของที่ห้างเรียบร้อยแล้วด้วย อีกสักพักใหญ่ๆก็จะกลับละ มึงจะเอาอะไรเพิ่มอีกมั้ย” อิฐถามกลับไป


(“ไม่..กลับมาเร็วๆละกัน”) เดย์บอกกลับมา ทำให้อิฐเลิกคิ้วนิดๆ


“ทำไม คิดถึงกูว่างั้นเหอะ” อิฐแกล้งถามกลับอย่างขำๆ แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากเดย์เช่นเดียวกัน


(“คิด...”) เดย์พูดออกหนึ่งคำ ทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ แอบเขินอยู่ในใจนิดๆ ที่อยู่ๆคนรักก็จะบอกว่าคิด..ถึง

(“คิด..ว่า มึงจะใช้บัตรกูรูดเงินไปเท่าไร แล้วมึงจะไปซนอะไรอีกมั้ย”) เดย์พูดออกมาต่อ ทำให้อิฐชะงักไปทันที


“ไอ้บ้าเดย์ กูก็นึกว่ามึงจะบอกว่าคิดถึงกู แม่ง” อิฐโวยใส่คนรักไม่ดังมากนัก เพราะยังยืนอยู่ในตลาดสด นิคที่ยืนข้างๆ ได้ยินแว่วๆก็แอบหัวเราะขำคิกคักเบาๆ


(“หึหึ มึงอย่ามาบ้าตามไอ้นิค ออกไปไม่ถึงครึ่งวันจะให้กูคิดถึงทำไม”) เดย์ถามกลับมาโดยพาดพิงไปถึงนิค เหมือนรู้ว่านิคยืนข้างๆอิฐอยู่ในตอนนี้


“อ่าว ทำไมผัวมึงลามมาหากูล่ะเนี่ย” นิคโวยใส่อิฐไปแทน จนอิฐต้องเอามือปิดปากเพื่อน เพราะเขาอยู่กันกลางตลาด แล้วเสียงนิคเมื่อกี้ก็ดังพอสมควร


“สัด พูดดังไปมั้ยมึง” อิฐว่าเพื่อนไม่จริงจังนัก ก่อนจะกลับมาคุยกับคนรักต่อ

“เออ ไม่คิดถึงก็ไม่คิดถึง” อิฐพูดกลับไปอย่างเซ็งๆ เขานึกว่าเดย์จะมีโมเม้นท์โทรมาบอกว่าคิดถึงบ้างอะไรบ้าง


(“กูไม่ได้คิดถึง เพราะมึงกับกูไม่เคยห่างกันไกลนานๆ แต่กูห่วง ห่วงทุกเรื่องที่เกี่ยวกับมึง เข้าใจรึยัง กูพูดรอบเดียวพอ”) เดย์พูดออกมาเสียงจริงจัง ทำให้อิฐชะงักไปนิด ก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย


“เออ เข้าใจแล้ว ซื้อของเสร็จจะรีบกลับ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” อิฐพูดกลับไปเสียงอ้อมแอ้ม รู้สึกเขินมากกว่าตอนที่เขาเข้าใจว่าเดย์บอกว่าคิดถึงเสียอีก


(“อืม ดูน้องๆด้วย แค่นี้แหละ”) เดย์กำชับส่งท้าย ก่อนจะวางสายไป อิฐก็เก็บมือถือเข้ากระเป๋า


“แหม พอผัวบอกว่าห่วงนี่ แก้มจะแตกเลยนะ อมไว้ทำไม อยากจะยิ้มก็ยิ้มออกมาเหอะ” นิคแกล้งแซวพร้อมกับเอามือบีบแก้มของอิฐอย่างหมั่นไส้ อิฐก็เตะขานิคกลับไปไม่แรงมากนัก ที่มาบีบแก้มของเขา ก่อนจะหันไปมองแม็คที่ยืนถือของอยู่เงียบๆ


“เออ ไอ้แม็ค มึงกับไอ้นันอยู่ไกลกันนานๆ คิดถึงกันมากมั้ยวะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้ แม็คยืนนิ่งไปนิด


“ก็...คิดถึงแหละ บางทีมันก็บินไปหา พอกูไม่มีเรียนหลายๆวัน กูก็บินกลับมาหามันบ้าง แต่โทรคุย คอลคุยกันแทบทุกวัน มันก็พอจะชดเชยไปได้บ้าง” แม็คบอกกลับ


“มึงเคยอ้อนไอ้นันบ้างป่ะ คนเราเวลาคิดถึงกันมากๆ ไม่เจอหน้ากันนานๆ พอเจอหน้ากันก็อยากจะอ้อนกันบ้างใช่มั้ยวะ” นิคถามขึ้น แม็คหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา


“ไม่ว่ะ ไม่เคยอ้อน แต่คิดว่าอ้อนไป ไอ้นันมันก็ไม่รู้เรื่องหรอก คงกวนตีนกูกลับมามากกว่า” แม็คตอบกลับอย่างปลงๆ นิคขยับไปเกาะแขนแม็คทันที


“กูสอนให้เอาป่ะ” นิคเสนอขึ้น


“อย่านะมึงไอ้แม็ค ให้ไอ้นิคสอน มีหวัง ไอ้นันต้องพามึงไปหาจิตแพทย์แน่ๆ ฮ่าๆ” อิฐแซวนิคกลับไป ก่อนจะโดนนิคเตะกลับคืนบ้าง


“พี่ๆคร้าบบบบ อย่าเพิ่งจับกลุ่มสมาคมแม่บ้านตอนนี้สิคร้าบบบ มาช่วยน้องถือหน่อย แล้วดูสิ คุยอะไรกันไม่มองหน้าใบบุญเลย เขินแทนจนหน้าจะระเบิดแล้วมั้ง” กัสเดินเข้ามาหาแล้วพูดแซวขึ้นมา อิฐหันไปมองใบบุญที่ยืนใกล้ๆก่อนจะนึกได้


“โทษๆใบบุญ ไม่ต้องถือสาพวกนี้หรอกนะ พวกพี่ก็บ้าๆบอๆกันแบบนี้แหละ” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ ใบบุญก็ยิ้มรับอย่างเขินๆ เพราะในกลุ่มที่มาตอนนี้ ใบบุญดูจะไร้เดียงสาที่สุดแล้ว อิฐ นิค แม็ค รีบไปช่วยไนท์ กัส น็อต ถือของทันที ส่วนใบบุญ อิฐก็ให้ถือของเบาๆไป


“แม็ค” เสียงเรียกชื่อแม็คดังขึ้น ทำให้อิฐ แม็ค ที่เดินถือของตามหลังคนอื่นๆ หันไปมอง อิฐมองอีกฝ่ายอย่างทึ่งๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีรอยสักเต็มตัวไปหมด


“อ่าว คีท มาทำอะไรที่นี่ครับ” แม็คทักอีกฝ่ายกลับไป


“พอดีมาเที่ยวกับเพื่อนน่ะ แต่เพื่อนไปทำธุระ ก็เลยออกมาเที่ยวเล่นคนเดียว แล้วไอ้นันไปไหน ทำไมมาควงหนุ่มน่ารักคนนี้ได้ล่ะ” คีทถามกลับ พร้อมกับยิ้มหล่อให้กับอิฐ


“ชมว่าผมหล่อดีกว่านะ” อิฐพูดกลับไปอย่างเซ็งๆ คีทก็หัวเราะขำเบาๆ


“เอ่อ..คีทครับ นี่..อิฐเป็นเพื่อนผมเพื่อนไอ้นันนี่แหละ แล้วก็เป็น..แฟนเฮียเดย์ของพวกคุณด้วย” แม็คแนะนำออกมา เพราะกลัวว่าคีทจะสนใจอิฐเข้าเสียก่อน คีทเลิกคิ้วขึ้นทันที อิฐเองก็แปลกใจ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้จักกับเดย์ด้วย


“เมียเฮียเดย์ ที่ไอ้นันเคยเล่าให้ฟังอ่ะนะ เฮ้ย จริงดิ เสียดายจัง นี่ถ้าไม่ใช่เมียเฮีย จะจีบแล้วนะเนี่ย” คีทพูดขึ้นมายิ้มๆ แต่อิฐรู้สึกได้ว่าคีทแค่พูดแซวเล่นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะจีบจริงๆ


“รู้จักกับเดย์ด้วยเหรอวะ” อิฐถามขึ้นอย่างสงสัย


“ผมชื่อคีทครับ เป็นเพื่อนกับไอ้นันมันตั้งแต่สมัยเรียน เคยรู้จักแล้วก็เจอเฮียเดย์อยู่บ่อยๆ แต่ผมไปอยู่เมืองนอกมาหลายปี ก็เลยไม่ได้เจอเฮียเลย พูดแล้วก็อยากเจอเหมือนกันแหะ” คีทพูดแนะนำตัวขึ้นมา


“ก็ไปเจอสิ ไอ้นันมันก็อยู่ด้วยนี่แหละ พอดีมีเรื่องนิดหน่อย ก็เลยมารวมกัน นี่ก็จะกลับแล้ว ไปด้วยกันมั้ยล่ะ” อิฐพูดชวนขึ้น แม็คก็พยักหน้ารับเห็นด้วย


“อืมมม งั้นผมขอติดรถไปด้วยได้มั้ย เดี๋ยวตอนกลับไม่ต้องห่วง ผมกลับเองได้” คีทพูดขึ้นยิ้มๆ


“ได้สิ” อิฐตอบกลับ


“งั้นผมขอตัวแป๊บหนึ่ง ขอไปบอกคนแป๊บ” คีทพูดขึ้น ทำให้แม็คมองอย่างงงๆ ก่อนที่คีทจะแยกไป


“ไหนเค้าบอกว่ามาเดินคนเดียว แล้วเค้าจะไปบอกใครวะ” อิฐถามแม็คขึ้นมา แม็คก็ส่ายหน้าด้วยความไม่รู้ แต่พอมองตามไป ก็เห็นคีทไปยืนคุยกับชายชุดดำสองคนที่ตัวสูงใหญ่

“เพื่อนไอ้นันคนนี้เป็นลูกคุณหนูเหรอวะ ทำไมมีคนติดตามด้วย แต่ดูท่าทางแล้ว ก็ไม่น่าจะคุณหนูสักเท่าไร แต่รอยสักแม่งเท่ห์ เยอะกว่าไอ้นันอีก” อิฐพูดขึ้นอย่างสงสัย


“เออ กูก็ชอบรอยสักคีทเค้าเหมือนกัน” แม็คตอบกลับ ขณะยืนรอคีทไปด้วย


“ทำไมพูดเพราะกันจังวะ” อิฐถามขึ้นเมื่อนึกได้


“ก็เค้าพูดเพราะกับกูก่อน กูเลยไม่กล้าพูดมึงกูด้วย” แม็คตอบกลับอย่างขำๆ สักพักคีทก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม


“โอเค เรียบร้อยละ มา ผมช่วยถือ” คีทอาสาช่วยถือของ อิฐก็ส่งไปให้ทันที


“เออ ไม่ต้องพูดผม คุณก็ได้นะ มึงกูก็ได้ สบายๆ” อิฐเสนอขึ้น คีทยกยิ้มนิดๆ


“โอเค กูช่วยถือ แม็คเองก็พูดกูมึงได้นะ จะได้ไม่อึดอัด” คีทพูดออกมาอย่างขำ แม็คก็พยักหน้ารับ ก่อนจะพาคีทเดินมาที่รถ ซึ่งพวกนิคมารออยู่ก่อนแล้ว


“ใครวะอิฐ มึงแอบมีกิ๊กเหรอ” นิคถามขึ้นทันที


“กิ๊กบ้านมึงสิ นี่เพื่อนไอ้นันมัน รู้จักกับเดย์ด้วย อ่อ คีท แบบนี้มึงก็รู้จักไอ้นีลด้วยใช่ป่ะ” อิฐหันไปถามคีทเมื่อนึกได้ คีทพยักหน้ารับ

“พอดีเลย นี่ไอ้นิค เมียไอ้นีล” อิฐพยักหน้าไปทางนิค คีทก็ส่งยิ้มให้ทันที


“เพิ่งรู้ว่าบรรดาเฮียๆ หันมาเดินทางนี้กันหมดแล้ว” คีทพูดขึ้นอย่างขำๆ

“จะว่าไป แต่ละคนน่ารักทั้งนั้นเลยนะครับ” คีทพูดพร้อมกับมองทุกคนยิ้มๆ


“หยุดๆ อย่าเจ้าชู้ใส่ ทุกคนตรงนี้ มีเจ้าของกันหมดแล้วเว้ย” อิฐรีบขัดขึ้นมา คีทก็หัวเราะขำเบาๆ


“ว้า..น่าเสียดาย” คีทบ่นไม่จริงจังนัก ทุกคนก็ยิ้มขำ เพราะคีทไม่ได้มีท่าทีไม่ดีแต่อย่างไร


“คีท เดี๋ยวมึงไปกับกูละกัน” แม็คเสนอขึ้น คีทก็พยักหน้ารับ


“เดี๋ยวไนท์นั่งด้านหลังกับกัสแล้วก็น็อตเองครับ” ไนท์พูดขึ้น คีทเลิกคิ้วเล็กน้อย


“ไนท์...ไนท์นี่ใช่น้องเฮียเดย์รึเปล่าครับ” คีทถามขึ้น ไนท์พยักหน้ารับยิ้มๆ


“อ่า เพิ่งเคยเจอหน้าน้องรักเฮียก็ครั้งนี้แหละ” คีทพูดขึ้น ไนท์ก็ยิ้มรับ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันเพื่อขึ้นรถ


“เออ ไอ้แม็ค มึงพาคนอื่นๆกลับล่วงหน้าไปก่อนนะ กูขอแวะซื้อเค้กแป๊บ ว่าจะซื้อให้ใบบุญกินด้วยน่ะ” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ จึงบอกกับแม็คที่กำลังจะขึ้นรถ


“กัสว่าพี่อิฐมากกว่าที่อยากกิน ไม่ต้องอ้างใบบุญหรอกครับ” กัสตะโกนแซวออกมา อิฐก็ยิ้มขำนิดๆ


“เออๆ นั่นแหละ จะซื้อเผื่อทุกคนเลย กินมั้ยล่ะ” อิฐถามกลับ


“กินครับ!” ไนท์ กัส น็อต ตะโกนขานรับออกมาอย่างพร้อมเพรียง อิฐหัวเราะเบาๆ


“โอเค เดี๋ยวซื้อเผื่อด้วย ถ้าไปถึงแล้ว บอกเดย์ด้วยนะ ว่าพี่แวะซื้อเค้กก่อน แล้วจะรีบกลับ” อิฐฝากไนท์บอกคนรักก่อนจะขึ้นรถ แล้วขับออกจากตลาด อิฐแยกไปร้านเค้ก ส่วนแม็คก็พาคนอื่นๆกลับไปที่ร้านของเดย์

“ใบบุญอยากกินอันไหนเลือกเลย” อิฐพูดขึ้น แค่อิฐ นิค และใบบุญ ที่แยกมาซื้อเค้ก ใบบุญมองเค้กในตู้อย่างตื่นตาตื่นใจ


“เลือกเลยได้ใช่มั้ยครับ” ใบบุญถามอีกครั้งอย่างเกรงใจ


“เลือกเลย อยากกินกี่อย่างก็เลือกเลย พี่เลี้ยงเอง” อิฐพูดยิ้มๆ


“แหม่ พี่เลี้ยงเอง แต่เงินผัวครับ” นิคพูดแซวกลับ อิฐก็หัวเราะขำ อิฐเลือกซื้อเค้กจนพอใจ และเลือกไปเผื่อคนอื่นๆ จนเรียบร้อยก็พากันกลับร้านทันที เพราะไม่อยากให้เดย์เป็นห่วง เมื่อไปถึง ไวและลูกน้องของนัน ก็มาช่วยเอาของลงจากท้ายรถของอิฐ ส่วนเค้ก อิฐ นิค ใบบุญ ช่วยกันถือมาตอนนี้คีทกำลังนั่งคุยอยู่กับ เดย์และนีล เดย์หันมามองอิฐเล็กน้อย


“วันเกิดใคร?” คมถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นทั้งสามคนถือกล่องเค้กเข้ามา


“วันเกิดอยากจะกินของไอ้อิฐมันน่ะครับพี่คม” นิคบอกออกมาอย่างขำๆ คมตาโตทันที


“เยอะขนาดนี้เลย” คมถามกลับอย่างอึ้งๆ เดย์เองก็จ้องมองมาที่อิฐนิ่งๆ


“ซื้อมาเผื่อคนอื่นๆด้วยครับ ไม่ใช่ของผมคนเดียวสักหน่อย ผมซื้อให้ใบบุญด้วย” อิฐรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวเดย์จะบ่นใส่ ใบบุญก้ถือเค้กเดินไปให้คมดูอย่างน่ารัก คมก็พาใบบุญไปนั่งคุยกันหนุงหนิงสองคน ไม่สนใจจะถามอะไรอิฐต่อแล้ว

“พี่คม ทิ้งระเบิดให้แล้วก็หนีไปอยู่ในโหมดมุ้งมิ้งกับใบบุญสองคนแบบนี้เนี่ยนะ” อิฐโอดครวญออกมาอย่างขำๆ ก่อนจะเอาเค้กไปวางบนโต๊ะ แล้วรีบเดินไปหาเดย์


“ได้ทีเลยนะ” เดย์พูดว่าไม่จริงจังนัก


“ก็อยากกินของทะเล แต่กินไม่ได้นี่ กูก็เลยซื้อเค้กมากิน ห้ามบ่นกูด้วย” อิฐรีบอ้างออกมาทันที เดย์ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจ


“ถ้ามึงแพ้เค้ก มึงจะทำยังไงวะอิฐ” นันแกล้งถามออกมา อิฐชะงักไปนิด


“สัดนัน มึงอย่ามาพูด กูทำใจไม่ได้  ถ้ากูแพ้เค้กจริงๆ กูต้องขาดใจตายแน่นอน” อิฐพูดพร้อมกับทำท่าจับหัวใจอย่างเจ็บปวด เดย์เลยยกมือไปขยี้หัวอิฐอย่างหมั่นเขี้ยว


“หึหึ ไม่มีใครแพ้เค้กหรอกอิฐ อย่างมากก็แพ้พวกวัตถุดิบที่อยู่ในเค้ก แต่ของแบบนี้ มันก็ปรับเปลี่ยนสูตรกันได้ ถ้าแพ้จริงๆอ่ะนะ” คีทพูดขึ้นมาบ้าง


“บุคลิกมึงนี่ ไม่น่าพูดเรื่องขนมหวานอย่างเค้กได้เลยนะคีท” อิฐว่ากลับไปอย่างขำๆ เพราะมานั่งมองคนที่สักเต็มตัว แล้วพูดเรื่องทำเค้กมันช่างดูขัดกันเหลือเกิน


“นี่รู้จักกันแล้วใช่มั้ยวะ” นันถามขึ้น เมื่อเห็นว่าอิฐพูดกูมึงกับคีทอย่างสนิทใจกันดีแล้ว


“อืม ไอ้แม็คมันแนะนำให้รู้จักแล้ว” อิฐตอบกลับ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คนมันก็จะเยอะหน่อย 

 เดย์กับอิฐเลยหวานใส่กันได้ไม่มากนัก ฮ่าๆๆ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น