มิสจีมิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : 03

คำค้น : ไอดอลติดเซ็กส์ (KOOKV,YOONMIN,NAMJIN) NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2560 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 03
แบบอักษร

​​( V Part )


วันนี้เป็นวันที่สองสำหรับการทำงานที่นี่ของผมงานผมไม่ได้หนักหนาอะไรมากนัก ผมเป็นเพียงแค่พนักงานเสริม คนขาดเหลือตรงไหนผมก็แค่วิ่งเข้าไปช่วย ผมทำทุกอย่างเป็น ถ่ายวิดีโอเป็น แต่งหน้าเป็น ความสามารถเหลือล้น ทำอะไรได้หลายอย่างเงินเดือนมันก็เลยได้เยอะเป็นปกติอยู่แล้ว 


"แทฮยอง"  เสียงหวานคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลังในขณะที่ผมกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านตัวหนังสือสีดำที่อยู่มนกระดาษแผ่นบางสีขาว


"ไงจีมิน"  ผมหันไปเอ่ยทักทายคนตัวเล็กอย่างจีมินพร้อมฉีกยิ้มน่ารักไปให้ก่อนจะหันหน้ากลับมาสนใจตัวหนังสือสีดำในกระดาษแผ่นสีขาวตามเดิม


"ทำอะไรอยู่หรอ"  เพื่อนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางยกมือเล็กป้อมขึ้นมาวางทาบไว้บนเนินไหล่ก่อนที่จีมินจะเอาแก้มนุ่มนิ่มมาถูไถกับแก้มเนียนใสของผมเล่น


"แทกำลังนั่งเช็คตารางงานอยู่น่ะ"  ผมตอบเพื่อนตัวเล็กพร้อมรอยยิ้มแอบใจเต้นแรงอยู่ไม่น้อยที่อีกฝ่ายกำลังทำท่าทางคล้ายออดอ้อนผมอยู่ในตอนนี้ ใครโดนแบบนี้ไม่ใจสั่นแปลกแล้วล่ะ


"ทำงานหนักเลยนะ"  เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างน่ารักก่อนที่มือเล็กที่วางไว้เนินไหล่ของผมเมื่อสักครู่นี้จะออกแรงบีบเพื่อผมรู้สึกผ่อนคลายความเมื่อยล้าลงไปได้บ้าง


"มันเป็นหน้าที่ของแทอยู่แล้วล่ะ.."  ผมเอ่ยบอกเพื่อนตัวเล็กพลางหมุนเก้าอี้เพื่อหันมาเผชิญหน้ากับจีมินแล้วฉีกยิ้มจนปากเป็นรูปสีเหลี่ยมไปให้


"ไปหาอะไรกินกันมั้ย จีมินหิ๊วหิว"  เพื่อนตัวเล็กพูดเสียงสูงพลางยู่ปากแล้วยกมือเล็กป้อมขึ้นมาตบพุงตัวเองจนเกินเสียงดังเปอะแปะ


"อ่า.. จีมินรอก่อนได้มั้ยแทขอทำงานให้เสร็จก่อน"


"ได้สิ!"


"หิวหรอจีมิน"


ในขณะที่พวกผมกำลังสนทนากันไปมาเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้น ผมละสายตาจากเพื่อนตัวเล็กพลางตวัดสายตาหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มแต่ก็ต้องหุบยิ้มลงทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือคนเย็นชาอย่างพี่ยุน รู้สึกหวั่นใจตลาดเวลาเลยที่พี่เขามาอยู่ใกล้

คนอะไรน่ากลัวชะมัด...


"พี่ยุนกิ.."  เสียงหวานของเพื่อนตัวเล็กเอ่ยเรียกชื่อผู้มาใหม่เสียงแผ่วสายตาสวยของอีกฝ่ายลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัดจนผมต้องขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย


"พี่ก็หิว ไปหาอะไรกินกัน"  เสียงทุ้มของคนตัวขาวเอ่ยออกมาพร้อมใบหน้าและน้ำเสียงที่เรียบนิ่งท่าทางที่นิ่งเรียบของพี่เขาทำผมขนลุกผิดปกติแฮะ


"แต่จีมินต้องไปกินกับแทฮยอง.."  จีมินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงติดสั่นเครือ ดูเหมือนว่าคนตัวขาวที่ยืนอยู่ตรงนี้จะทำให้เพื่อนตัวเล็กของผมหวาดกลัวนะ


"จะไปไม่ไป.."


"......"


"หรือจะต้องให้ใช้กำลัง"


"อย่าขู่จีมินแบบนี้สิพี่ยุนกิ.."


"งั้นก็ไป"


"แทฮยองจีมินขอโทษด้วยนะ"  เพื่อนตัวเล็กเอ่ยปากขอโทษผมด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่แสดงถึงความรู้สึกผิดออกมาให้เห็น คงกลัวผมโกรธที่ตัวเองเป็นคนชวนแต่สุดท้ายก็ไปกับคนตัวขาวนั่น

แต่ผมไม่โกรธจีมินหรอกนะ...


"ไม่เป็นไร จีมินรีบไปหาอะไรกินเถอะ"  ผมบอกเพื่อนตัวเล็กพร้อมรอยยิ้มที่สดใสจีมินฉีกยิ้มให้ผมอย่างน่ารักเช่นกันแต่ต่างจากอีกคนที่มองหน้าผมปานจะกลืนกินซะอย่างนั้น


"ไว้เจอกันนะแทฮยอง"


"ขี้อ่อยนักเดี๋ยวสักวันจะตายคาเตียง"


[เพี๊ยะ!]


"พูดแบบนี้อีกแล้วนะ! จีมินบอกแล้วไงว่าไม่ให้พูด!!"


ผมใช้สายตามองตามคนทั้งสองที่เดินเถียงกันไปมาพร้อมรอยยิ้ม คู่นี้ดูเหมาะสมกันดีชะมัด ผมลุกขึ้นยืนจนสุดตัวพลางบิดขี้เกียจไปมาสองสามครั้งในมือบางมีกระดาษอยู่ปึกหนึ่ง ผมสะบัดหน้าไปมาเพื่อคลายความง่วงก่นจะสาวเท้าเดินเพื่อไปหาที่แอบงีบ แต่ทว่า..


[ปึก!]


"โอ๊ะ!"  ผมส่งเสียงออกมาเล็กน้อยเมื่อสาวเท้าเดินเพื่อจะเลี้ยวโค้งแต่ดันมีคนร่างหนาที่เดินก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มาชนจนร่างผมเซไปด้านหลังดีที่ไม่ล้มแต่กระดาษในมือกลับหล่นกระจัดกระจายไปทั่วพื้น


"เดินยังไงของนายวะ"  คนร่างหนาละสายตาจากโทรศัพท์ในมือพลางเงยหน้ามองผมคิ้วหนาของอีกฝ่ายขมวดเป็นปมแสดงความไม่พอใจออกมาให้เห็น


"เอ้า! เดินชนคนอื่นไม่ขอโทษเขาแล้วยังจะมาปากหมาอีกนะ!!"  ผมโวยวายใส่คนตรงหน้าอย่างหัวเสีย ตัวเองเดินไม่ดูทางเองแท้ๆแต่กลับมาโทษผมซะอย่างนั้น


"หรอ ฉันชนหรอ"  คราวนี้คนตรงหน้าเลิกคิ้วถามพลางเก็บโทรศัพท์เครื่องหรูเข้ากระเป๋ากางเกงยีนต์ขายาวสีดำของตัวเองท่าทางของมันยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างยิ่งนัก


"เออ! มึงแกล้งโง่หรอ!!"  


"พูดจาไม่เพราะเอาซะเลย"


"แล้วทำไมกูต้องพูดเพราะกับคนที่ชนกูแล้วไม่เอ่ยปากขอโทษสักคำด้วยวะ!!"


"นี่! รู้มั้ยว่ากูเป็นใคร!!"


"ไม่รู้! แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย!!"


"พนักงานใหม่แล้วซ่านักหรอฮะ!!"


"สักยกมั้ยล่ะ! ตรงนี้เลยก็ได้กูพร้อม!!"  ผมตะเบ่งเสียงถามอย่างเกรี้ยวกราดมือบางถูกยกขึ้นถกแขนเสื้อตัวเองทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงให้มันเห็นว่าผมพร้อมจะไฟว้กับมันเต็มที ต่อให้จะโดนไล่ออกเพราะมีเรื่องกันในบริษัทก็ช่างเถอะแต่วันนี้อยากจะสั่งสอนเด็กไร้มารยาทคนนี้สักหน่อย


"มีอะไรกันหรือเปล่า"  เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นก่อนจะเผยให้เห็นร่างหนาของพี่นัมจุนที่สาวเท้าเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกผมทั้งสองคน


"คะ คือเขาเดินชน.."  ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักรีบดึงแขนเสื้อลงแทบไม่ทันสายตาสวยหยุดมองอย่างลุกลี้ลุกลนไม่ได้เลย


"ไม่มีอะไรหรอกครับ"  เสียงทุ้มของอีกฝ่ายพูดแทรกผมทันที ผมมองขว้างมันอย่างไม่พอใจเจ้าเด็กนี่มันไม่มารยาทมากจริงเลย บังอาจมาพูดแทรกผมได้ยังไง คนกำลังจะฟ้องร้อง


"อืม นายมีเวลาเตรียมตัวสองชั่วโมง"  พี่นัมจุนหันไปบอกคนร่างหนาที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ข้างกายทำเอาผมอยากจะกระโดดถีบหน้ามันสักสองสามที ไม่ค่อยชอบหน้าเจ้าเด็กไร้มารยาทนี่สักเท่าไหร่นักหรอก


"เตรียมตัวงั้นหรอ.."  ดูเหมือนคนร่างหนาจะงุนงงกับคำพูดของพี่นัมจุน ใบหน้าหล่อของอีกฝ่ายแสดงความไม่เข้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด


"รุ่นพี่ไอยูกำลังรอนายอยู่ ดูเหมือนเธอจะมาก่อนเวลาที่นัดเอาไว้หนึ่งชั่วโมง"


"เธอมาแล้วหรอครับ"


"อืม เธอต้องการพบนายเดี๋ยวนี้"


"เดี๋ยวผมตามไป"


"ตั้งใจทำงานนะแทฮยอง"  คราวนี้พี่นัมจุนหันมาบอกผมพร้อมระบายยิ้มออเมาเล็กน้อยแอบเห็นพี่เขาเหลือบมองกระดาษที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นแต่แปลกที่ไม่ปริปากถามอะไรออกมา


"ขอบคุณครับ"  ผมก้มหัวพลางกล่าวขอบคุณพี่นัมจุนที่ยืนส่งยิ้มให้ผมอยู่ตรงหน้าก่อนที่พี่เขาจะหันหลังกลับแล้วสาวเท้าเดินห่างออกไป


"แทฮยอง.."


"......"


"ชื่อแทฮยองงั้นหรอ"


"ถ้าใช่แล้วมึงจะทำไม!"


"กูพูดดีด้วยแล้วนะเว้ย!!"  คราวนี้คนตรงหน้าเริ่มโวยวายใส่ผมกลับบ้างดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจที่ผมเอาแต่ต่อล่อต่อเถียงมันไม่เลิก


"กูไม่อยากพูดดีกับคนอย่างมึง!!" 


"มึงจะเปิดศึกกับกูใช่มั้ยแทฮยอง"  คนร่างหนาเท้าเอวแล้วถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสายตาคมที่จดจ้องมาที่ผมปานจะกลืนกินอย่างไรอย่างนั้น


"เออ! กูอยากเปิดศึกกับมึงมีไรมั้ย!!"  ผมเท้าเอวบอกมันกลับบ้าง ในเมื่อคนตรงหน้าทันต้องการที่จะเปิดศึกกับผมก็จัดให้ ไม่ได้กังวลว่าจะทำงานที่นี่ลำบากนักหรอก คนที่นี่เอ็นดูผมเยอะแยะ ก็มีแต่เจ้าบ้านี้นี่แหละที่อยากมีปัญหากับผม


"ได้ มึงจำคำพูดมึงเอาไว้.."  อีกฝ่ายขบฟันแน่นแล้วเปล่งเสียงออกมาพลางยกมือชี้หน้าผมอยากเอาเรื่องก่อนจะสาวเท้าเดินไปโดยไม่ลืมหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมด้วย


"กูไม่ลืมหรอกเว้ย!!"  ผมตะโกนบอกมันเสียงดังลั่นพลางทำท่าจะต่อยคนที่สาวเท้าเดินไปโดยไมกลัวว่ามันจะหันกลับมาเลยสักนิด


"มีอะไรกันหรือเปล่าแทฮยอง"  เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อกำลังจะหันหลังกลับไปเก็บกระดาษแต่กลับเจอพี่จินยืนทำหน้าสงสัยอยู่


"ก็เจ้าบ้านั่นมันเดินมาชนผมแล้วไม่ขอโทษสักคำแถมยังไม่มีน้ำใจมาช่วยเก็บกระดาษด้วย"  ผมบ่นพึมพัมยู่ปากอย่างไม่พอใจพลางใช้นิ้วชี้ไปที่แผ่นหลังของคนที่กำลังเดินไปให้พี่จินดีแล้วกลับมาเก็บกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น


"เดี๋ยวพี่ช่วย"  เสียงหวานเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงที่ติดขำเล็กน้อยก่อนที่คนมีน้ำใจอย่างพี่จินจะนั่งยองแล้วเก็บกระดาษมาเรียงไว้ในมือของตัวเองไว้ก่อน


"ขอบคุณนะครับ"  ผมกล่าวขอบคุณคนอายุมากกว่าพร้อมรอยยิ้ม พี่จินเป็นคนมีน้ำใจชะมัดต่างจากเจ้าเด็กบ้านั่นอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ


"มีเรื่องกับเจ้าเด็กนั่นงั้นหรอ"


"ครับ! อย่าให้เจออีกรอบผมจะจับมันบิดไข่! บิดไข่! แล้วก็บิดไข่แบบนี้!!"  ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดพลางขย้ำกระดาษสีขาวในมือแล้วบิดมันให้คนตรงหน้าดูด้วยอารมณ์โกรธ


"พะ พี่ขอตัวก่อนนะนึกขึ้นได้ว่านัมจุนเรียกน่ะ.."  พี่จินเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือก่อนจะยื่นกระดาษที่เรียงเอาไว้ยัดใส่มือผมแล้วรีบสาวเท้าเดินไปพร้อมท่าทางที่เหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง


"อะไรของเขานะ.."




============================

มาแล้วววว อย่าลืมคอมเม้นท์กันด้วยนะตัวเองง♥

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น