by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

47/ ของกันและกัน nc20+ (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 47/ ของกันและกัน nc20+ (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 47

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.1k

ความคิดเห็น : 207

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2560 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
47/ ของกันและกัน nc20+ (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรด P...

"สวัสดีปีใหม่ครับพี่โปรดน้องหลง ขอให้ปีนี้เป็นปีเริ่มต้นที่ดี และเป็นปีที่มาพร้อมกับสิ่งดีงามทุกอย่างนะครับ"

"อืมขอบใจ ขอให้เป็นปีที่น้องชายคนนี้ได้รับแต่ความสุขนะ"

"สวัสดีปีใหม่จ้าพี่มิน หลงรักพี่มินรักพี่ติณฑ์กับพี่ตุลย์ด้วยนะจ๊ะ อ้อ รักคุณโปรดด้วยจ้ะ" ผมอมยิ้มแล้วลูบเหม่งใสๆของเอ๋อด้วยแรงที่คิดว่าเบาที่สุดในชีวิตนี้แล้ว คือตั้งแต่เผลอตียุงไปและถูกหลวงตามองแรงครั้งนั้นผมก็จำจนขึ้นใจน่ะ บอกแล้วว่าคนเรามันต้องมีการพัฒนาสิ

"ขอให้มึงสมหวังได้แอ้มเมียเด็กที่อุตส่าห์ลงทุนเป็นเด็กวัดมาเฝ้าจนข้ามปี แต่ก็ยังไม่ได้แอ้มนะเว้ย หึหึ สวัสดีปีใหม่น้องหลง ขอให้โชคดีทั้งปีนะครับ พี่กลับบ้านกันก่อนนะ อ้วนนอนน้ำลายยืดละ" ผมแทบจะถีบส่งไอ้หมอสัสตุลย์ที่มากระซิบกระซาบข้างหู แม่งเล่นกับใครไม่เล่นเดี๋ยวเถอะมึง

"อ้อ ตุลย์กูลืมอวยพรมึงน่ะ ขอให้ปีนี้น้ำยามึงดีซักทีนะ แต่งงานตั้งหลายเดือนแล้วหนิ ได้ข่าวเอาก็วันเว้นวันไม่ใช่เหรอมินเห็นไอ้ตุลย์มันมาคุยฟุ้งประจำ แล้วทำไมไม่ป่องซักทีวะ หรือว่าน้ำยามันดองนานไปเลยใช้ไม่ได้ หึหึ" จบประโยคดังๆของผม ชาวบ้านที่ยืนแถวนั้นก็พากันหัวเราะเบาๆ ต่างจากไอ้ตุลย์ที่โดนเมียชี้หน้าถึงกับหน้าซีดหน้าหงอย ไอ้เหี้ยกูคิดว่าจะแน่ที่แท้แม่งก็กลัวเมีย

พอชาวบ้านทยอยกลับหลังจากที่เราทั้งหมดพากันสวดมนต์ข้ามปีในคืนสิ้นปี ผมกับเอ๋อก็เข้าไปกราบขอพรหลวงตาเพื่อเป็นสิริมงคลกับชีวิต แต่นั่นก็หลังจากที่ฟังคำอวยพรเป็นคำปราศรัยของคุณอรรคอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงนะครับ ที่ทำเอาผมหลุดหัวเราะออกมา ก็คงเป็นคำโต้ตอบระหว่างพ่ออรรคคนดีกับลูกหลงคนน่ารักนี่แหละ ดีนะที่พ่อแม่ไอ้แมงหมูมันเอาลูกมันกลับไปแล้ว ไม่งั้นคงได้พากันออกทะเลไปถึงเมดิเตอร์เรเนียนนู่นแหละ

"หลวงตาจ๋า หลงขอให้หลวงตาอยู่กับหลงนานๆ รักหลงนานๆ แต่อย่าตีหลงบ่อยนะจ๊ะ หลงเจ็บตูดจ้ะ" เอ๋อเอาพวงมาลัยที่ตัวเองนั่งร้อยตั้งแต่บ่ายเมื่อวานมากราบหลวงตา พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้หลวงตากับผมต่างก็อมยิ้มมองคนที่เรารักอย่างเอ็นดู เอ๋อก็คือเอ๋อวันยังค่ำ ต่อให้ไปเล่นซนจนตัวเองเจ็บตัวมากขนาดไหน ก็ไม่เคยงอแงเล่นใหญ่ว่าเจ็บปวดเท่ากับโดนหลวงตาแปะหวายเบาๆแค่ทีสองทีจริงๆ

"อืม ปีนี้เจ้าหลงก็อย่าดื้อให้มากนักล่ะ หลวงตาแก่ไปทุกวันแล้ว คงไล่ตีเจ้าหลงไม่ทันเหมือนเมื่อก่อน เจ้าหลงเอ้ย หมั่นสวดมนต์หมั่นแผ่เมตตาให้เจ้ากรรมนายเวรเขาด้วย เขาจะได้ไม่อาฆาตจนถึงกับจะเอาเลือดเอาเนื้อ ไม่ต้องกลัวนะ หลวงตาเองก็จะสวดมนต์เป็นเพื่อนเจ้าหลงเหมือนกัน ส่วนโยมโปรด ปีนี้และปีหน้าอาจจะเหนื่อยอาจจะมีอะไรทำให้ต้องเพิ่มในสิ่งที่ไม่ควรเพิ่ม แต่นั่นก็เพราะว่าบุญทำกรรมแต่ง ใครที่ติดค้างอะไรไว้คงถึงเวลาต้องวนเวียนมาชดใช้ให้กันซักที และถ้ามันผ่านไป โยมโปรดเองก็จงเตรียมใจชดใช้สิ่งที่เคยทำ และสิ่งที่กำลังจะทำในภายหน้าด้วยล่ะ เมื่อเจอกับมรสุมจงใช้ความคิด เมื่อเจอปัญหาจงเอาชนะมันด้วยปัญญา หลีกได้ควรหลีก แต่ถ้ามันจำต้องชนก็ขอให้ชนอย่างมีสติ ไม่ว่าจะทุกข์แค่ไหนแต่ความทุกข์ก็เป็นพลังขับเคลื่อนให้เกิดความเข้มแข็งได้เสมอ บาดแผลที่โยมโปรดกับอีกคนได้รับจากความทรงจำ มันอาจจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดให้กับโยม หลวงตาก็ขอให้โยมรู้จักใช้สติควบคุมอารมณ์ของตัวเอง อย่าใช้แต่ความมุทะลุดุดันจนทำให้ต่างคนต่างทุกข์ทรมาน เนื้อคู่กันแล้วมันก็ไม่แคล้วคลาดกันหรอกจำไว้"

วาจาที่หลวงตาเอื้อนเอ่ยออกมา ทำให้ผมฉุกคิดหลายอย่างในประโยคนั้น มันเหมือนคำเตือนคำแนะนำคำบอกกล่าวสิ่งที่ผมต้องเจอในเร็ววันนี้ เจ้ากรรมนายเวรของผมกับหลงรักที่กำลังจะตามชดใช้ให้กัน ก็คงเป็นเราสองคนและอีกคนที่ผมยังจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ถ้าเป็นมันจริงๆต่อให้ผมต้องเพิ่มบาปเพิ่มกรรมของตัวเองขึ้นสักเท่าไหร่ ผมก็ยอมเพื่อให้ทุกอย่างมันจบลงไปในชาตินี้สักที

พอรับศีลรับพรจากหลวงตาเสร็จ ผมก็ขออนุญาตหลวงตาฉกตัวหลงรักมาที่ตัวเองหมายตาเอาไว้ตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้ว ทำไมถึงเป็นสองอาทิตย์ที่แล้วน่ะเหรอ ก็ไอ้โยเพื่อนรักมันพูดออดอ้อนผัวเด็กของมันถึงแผนการฉลองวันปีใหม่น่ะสิ ผมถึงเนียนเอามาทำบ้าง และเนื่องจากพวกมันเป็นหมอเป็นอาชีพที่น้อยมากจะได้หยุดในวันเทศกาลกับเขา เพราะงั้นเมื่อสองอาทิตย์ก่อนหน้านี้พวกมันถึงพากันยกโขยงมาที่แพร่ และผมก็โดนรุมจวกรุมยำจากพวกมันเรียงตัวเลยก็ว่าได้ หนำซ้ำยังพากันเสี้ยมสอนหลงรักหลายอย่าง จนเอ๋อจำไม่ไหวถึงกับแอบมาบ่นให้ผมฟัง นั่นแหละผมถึงรู้ว่าเพื่อนแต่ละคนมันช่างรักและปรารถนาดีกับผมมากจริงๆ โดยเฉพาะไอ้คู่ผัวเมียนรกคู่นั้น แต่ละอย่างที่มันสอนผมนี่ถึงกับตามตบกบาลแทบไม่ทันกันเลยทีเดียว

"แสงแรกของปีสวยมั้ย สวัสดีปีใหม่นะครับหลงรัก พี่ไม่มีอะไรให้น้องนอกจากคำสัญญาว่าพี่จะไม่มีวันปล่อยมือน้องไปอีกแล้ว พี่รักหลงรักนะ เมื่อไหร่ก็ตามที่หลงรักพร้อมจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนไอ้ตุลย์กับมิน ขอให้บอกพี่ เพราะพี่รอวันนั้นอยู่ทุกนาทีโอเค๊"

"สวัสดีปีใหม่จ้ะคุณโปรด หลงก็รักคุณโปรดเหมือนกันจ้ะ" วันแรกของปีที่ระเบียงกระท่อมไร่ส้มของมิน ในอ้อมแขนของผมมีคนสำคัญที่สุดในชีวิตกำลังอิงแอบแนบชิดให้ผมได้คลอเคลียอย่างสุขใจ อากาศเย็นสำหรับผมแต่คงจะหนาวพอสมควรสำหรับคนอื่น รวมทั้งแมงปอตัวน้อยนี่ด้วยแหละ น้องถึงเบียดตัวเข้ามาจนไอ้หนอนของผมมันโมโหโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงคอแข็งขึ้นมาอีกแล้วน่ะสิ

"อืม ไม่ซนสิครับ ไหนหลงรักยังไม่ได้ตอบพี่โปรดเลยนะ ว่าวันนึงถ้าน้องพร้อมเราจะมาอยู่ด้วยกัน ว่าไงขี้ดื้ออยากมาอยู่กับพี่มั้ย" ผมทำเป็นไม่สนใจกับมือของเอ๋อแสบที่ล้วงเข้ามาในกางเกงของผม ทั้งที่เจ้าตัวก็นั่งตักขยุกขยิกให้ผมโอบกอดอยู่ สุดท้ายคงจะไม่ทันใจเขามั้งถึงกับลุกจากตักเอาผ้าห่มออกแล้วมานั่งคร่อมตักล้วงหนอนเล่นเป็นจริงเป็นจังซะงั้น ฮึ่ม เอ๋อเว้ย กูจะอดทนเท่าที่อดทนไหวนะ ถ้าทนไม่ไหววันไหนเถอะ พ่อจะจับซั่มให้ลืมชื่อตัวเองไปเลย

"เดี๋ยวหลงตอบนะจ๊ะ แต่คุณโปรดจ๋าพี่หนอนมันแงๆอีกแล้วน่าสงสารจัง หลงขอโอ๋พี่หนอนหน่อยได้มั้ย" ผมอึ้งนิดๆกับการขอกันแบบหน้าซื่อๆอย่างนี้ ใครสอนมึงมาวะเอ๋อ คือปกติก็มีบ้างที่เอ๋อชอบจับชอบบีบลูกชายของผม ไอ้ผมก็คิดถึงคำพูดของหมอนุ่นว่าคงเป็นพฤติกรรมเคยชินตั้งแต่เป็นปอรักมั้งเลยปล่อยให้ทำไปทั้งที่ตัวเองโคตรทรมานเลยว่ะ จนบางทีก็คิดไปว่าถ้ากูสติแตกขึ้นมาวันไหน มึงคงได้มีหนอนคาตูดทั้งวันทั้งคืนแน่ แต่เอ๋อไม่เคยขอแบบเมื่อกี้สักครั้ง มันเพราะอะไรกันวะ? 

"คุณโปรดจ๋า ตกลงจะให้หลงโอ๋พี่หนอนได้มั้ย อ๋อได้เหรอโอเคๆ พี่หนอนจ๋าน้องหลงมาโอ๋แล้วจ้ะ"

"เฮ้ย! อืมม" ยังไม่ทันที่ผมจะตอบรับหรือปฏิเสธอะไรเลย เอ๋อมันก็พูดเองเออเอง แล้วผลักผมนอนปุ๊บรูดกางเกงวอร์มสีดำของผมออกปั๊บ มือมึงจะไวเกินไปไหม ทำไม?? ในหัวผมมีแต่คำว่าทำไม ก่อนที่ความเสียวจะจี๊ดขึ้นมาเมื่อเอ๋อครอบปากทั้งรูดทั้งดูดจนผมแทบเสียศูนย์

"อืมม ที่รัก ซี้ด ดูดตรงหัวด้วยสิครับ" ผมใช้ศอกยันพื้นแล้วมองภาพที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ บทสวดมนต์ที่เพิ่งสวดไปเมื่อห้าหกชั่วโมงก่อนมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด เอาวะเป็นไงเป็นกัน

"เอ๊ะ! คุณโปรดจะทำอะไร" ผมรั้งคนหัวเหม่งให้มานั่งตัก ที่มีหนอนยักษ์ของตัวเองชูคอน้ำตาไหลรออยู่อย่างน่าสงสาร

"เดี๋ยวพี่โปรดจะโอ๋น้องหนอนให้เอ๋อด้วยไง น้องหนอนของเอ๋อก็กำลังขี้แยอยู่นี่ ใช่มั้ยครับหื้ม? ให้พี่โปรดโอ๋ให้มั้ย" ภายใต้แสงอาทิตย์รำไรของเวลาเกือบหกโมงเช้าในฤดูหนาว มันไม่ได้สว่างอะไรมากมายหรอก แต่มันก็ไม่ได้มืดมิดเสียจนทำให้มองไม่เห็นอะไรเหมือนกัน เพราะงั้นแววตาอยากรู้อยากเห็น การพยักหน้าตอบรับแถมแก้มแดงปลั่งของเอ๋อท่ามกลางสายหมอกที่เริ่มปกคลุม มันทำให้ผมอยากเอาหนอนมุดรูให้รู้แล้วรู้รอดไป 

จุ๊บ ผมรั้งแก้มใสๆมาจูบเบาๆ ก่อนจะค่อยๆไล้เล็มไปตามมุมปากที่ขบเม้มจนแน่น ตัวน้องสั่นนั่นคือสิ่งที่ผมรับรู้ คือบ่อยครั้งที่เราถึงเนื้อถึงตัวกันอย่างใกล้ชิด แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจริงจังและเอ๋อก็คงจะสัมผัสถึงความจริงจังในครั้งนี้ได้เหมือนกัน ว่าในความเอาจริงครั้งนี้ผมก็โคตรสั่นเหมือนกันแหละว้า

"อื้อ คุณโปรดจ๋า หลงจั๊กจี้เหมือนโดนน้องอายเลียมือเลยจ้ะ" ถ้าไม่ตั้งสติดีๆนี่ผมหลุดขำไปแล้ว อารมณ์ติดเรทตอนนี้อาจจะพังพินาศไปในพริบตาก็ได้ ถือว่าเป็นโชคดีที่เกือบหนึ่งปีมานี้ ผมค่อนข้างมีภูมิต้านทานกับความเถรตรงและกวนตีนแบบตาใสของคนที่หลับตาพริ้มอยู่พอสมควร เลยตั้งรับความเป็นหลงรักได้ทุกรูปแบบ

"อื้อ" ผมไล่ลิ้นขบเม้มดึงดูดทุกตารางนิ้วในร่มผ้าของคนที่ตัวเองจับลอกคราบ แล้วพลิกตัวให้นอนบนผ้านวมผืนใหญ่ที่ใช้ห่มเมื่อกี้ ผมรักหลงรัก แต่ตอนนี้นอกจากความรักแล้ว มันก็ยังเต็มไปด้วยความลุ่มหลง ความต้องการ ความปรารถนาจะครอบครองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคนคนนี้ มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรงจนไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งนั้น นอกจากผมต้องการหลงรัก

"อ๊ะ อ่าา" ลิ้นชื้นของตัวเองไล้เลียไปทั่วหน้าท้องแบนราบก่อนจะขบเม้มเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆขบเม้มไปทั่วไรขนอ่อนของหลงรัก ที่กี่ปีๆก็ตามมันก็ยังมีแค่ไรบางเบาปกคลุมอยู่แบบนั้น เห็นแล้วไอ้ลูกชายตัวแสบของผมมันยิ่งผงกหัวอยากไปทักทายน้องชายมันใจจะขาด

"จุ๊บ จ๊วบบ" นี่เป็นการทำรักครั้งแรกในชีวิต ถึงผมจะผ่านการมีเซ็กส์กับผู้คนมากหน้าหลายตามาเป็นร้อยเป็นพันก็เถอะ และผมก็สามารถเล้าโลมคู่นอนได้ทุกคนทุกอย่าง ยกเว้นการใช้ปาก หวังว่าครั้งแรกที่ทำนี่หลงรักจะประทับใจทีเถอะ

"อื้อ คุณโปรด หลงเป็นอะไรไม่รู้ หลงปวดฉี่คุณโปรดเอาปากออกไปก่อน ฮืออ เร็วๆหลงจะฉี่แล้ว อื้ออ" ไม่ทันขาดคำน้ำอุ่นๆก็พุ่งเข้าปาก ให้ผมได้ชิมรสคาวปนหวาน อืมอร่อยว่ะ

"ฮือ หลงฉี่ใส่ปากคุณโปรด หลงขอโทษ ฮืออ"

"หึหึ ไม่ต้องร้องไม่ได้ฉี่ซักหน่อย นี่เขาเรียกว่าความสุขครับ พอเอ๋อมีความสุขมากๆ เอ๋อก็จะปล่อยน้ำนี่ออกมาไงล่ะ ว่าแต่ชอบมั้ย พี่โปรดทำให้เอ๋อเป็นคนแรกเลยนะขี้ดื้อ จุ๊บ" พอเห็นน้ำตาของหลงรักขี้ดื้อไหลพรากเพราะคิดว่าตัวเองฉี่ใส่ปากผม ก็ทำให้อารมณ์ความต้องการค่อยๆเบาบางลง ก่อนจะตัดใจล้มตัวนอนข้างๆ แล้วดึงขี้ดื้อที่ยังสะอื้นเบาๆขึ้นมานอนเกยบนตัว ผ้านวมผืนโตถูกคว้ามาคลุมเราทั้งคู่เอาไว้ คนที่นอนเกยบนตัวค่อยๆหายสะอื้น พอๆกับผมก็กำลังสงบสติอารมณ์ดับตัณหาราคะของตัวเองได้เหมือนกัน

"คุณโปรดจ๋า น้ำเมื่อกี้คือน้ำความสุขเหรอ ที่ทำให้พี่มินท้องป่องได้ใช่มั้ย พอหลงฉี่น้ำออกไปแล้วหลงก็มีความสุขจริงๆด้วยจ้ะ" ไม่ถึงสิบนาทีเสียงพูดเจื้อยแจ้วก็จ้อขึ้นมาให้ผมหัวเราะขำเบาๆ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แค่นี้ก็ดีพอแล้ว ส่วนไอ้หนอนผมน่ะเดี๋ยวมันก็หลับเองแหละ โดนเอ๋อปลุกมาเล่นด้วยบ่อยจนชินละ

หมับ! "คุณโปรด น้ำความสุขของหลงออกแล้ว แต่พี่หนอนของคุณโปรดยังไม่อ้วกน้ำความสุขออกมาเลย พี่หนอนถึงงอแงใช่มั้ยจ๊ะ" ผมแอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอือมมือซนๆที่คว้าหมับหนอนยักษ์ได้ก็คลึงเล่นอีก แล้วแบบนี้มันจะหลับลงไหมวะเอ๋อเอ้ย

"เฮ้ย ไม่ต๊อง!" ผมรีบห้ามเสียงหลง เมื่อเอ๋อก้มไปปลอบหนอนอีกครั้ง รอบนี้รู้สึกจะเชี่ยวเว้ย เสียงบ๊วบเบาๆพร้อมกับแรงดูดที่หัวทำเอาผมต้องเกร็งท้องด้วยความเสียว นาทีนี้ทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกันว่าจะกดหัวหรือผลักหัวออกดี แม่งให้ได้งี้สิวะเอ๋อ ผมกัดฟันดึงหลงรักขึ้นมา ก่อนจะพลิกตัวทับคนขี้ดื้อเอาไว้ ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆมีหวังได้เอาหนอนลงรูแน่ๆ

"คุณโปรดจ๋าถามหน่อยนะ ถ้ามีน้ำแบบนี้ในตูดหลง แล้วหลงจะมีน้องอยู่ในพุงจริงๆใช่มั้ย งั้นหลงจะเอาน้ำ หลงอยากมีน้องอยู่ในพุงจ้ะ" แม่งไอ้หนอนไม่รักดี แค่เอ๋อพูดขอมันก็ชูคอผงกหัวขึ้นละ แล้วไอ้คำถามเมื่อกี้ก็สืบเนื่องจากเหตุการณ์วันแม่ที่ผ่านมา ที่ผมเกือบโดนชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์นั่นแหละ เฮ้อเอาไงดีวะ แค่เริ่มต้นปีไม่กี่ชั่วโมง กูก็แอบถอนหายใจกับเรื่องมึงบ่อยไปแล้วนะเอ๋อ

"นะจ๊ะคุณโปรด หลงรักคุณโปรดจ้ะ" แน่ะๆ ตั้งแต่กลับมาจากลำปาง มันก็เริ่มพูดคำว่ารักบ่อยขึ้น รักที่ผมก็ยังไม่มั่นใจว่าคำนี้น้องหมายถึงในสถานะไหน แต่ตอนแรกที่พูดคำนี้เอ๋อก็ดูขัดเขินแก้มแดงแข่งกับตูดลิงอยู่ แต่พอพูดบ่อยๆเข้าก็พูดปร๋อคล่องกว่าขอตังค์ไปซื้อขนมซะอีก

"เอ๋อไม่มีเด็กในพุงเหมือนมินหรอก ไม่ใช่แค่เอ๋อคนเดียว ผู้ชายทั้งโลกนี้คงจะไม่มีใครเหมือนมินแล้วล่ะ โอเครึยัง ถ้าโอเคแล้วนอนซักงีบนะพี่ง่วง"

"ไม่มีก็ไม่เป็นไรจ้ะ งั้นแค่เอาน้ำความสุขใส่ตูดก็ได้เนอะ" ผมเท้าแขนคร่อมตัวคนเจ้าปัญหาเอาไว้แล้วจ้องลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้น อยากรู้ว่าตอนนี้น้องต้องการอะไรกันแน่ เพราะว่าปกติเรื่องนี้เอ๋อจะไม่ดื้อแบบนี้นะ

"ตอนไอ้พวกนั้นมา มีใครสอนอะไรไว้รึเปล่าเนี่ย"

"ไม่มีจ้ะ" เออโคตรไม่มีเลยนะ แววตามึงจะหลุกหลิกไปไหนวะเอ๋อ

"คุณโปรดไม่อยากให้น้ำความสุขออกมา เพราะเป็นหลงเหรอจ๊ะ" ทั้งแววตาที่หม่นลง ทั้งคำถามน้ำเสียงอ่อยๆ ทำให้ผมตัดสินใจก้มหน้าปิดปากช่างจ้อด้วยลิ้นตัวเอง ก่อนจะไล้เล็มต่ำลงมาครอบครองเจ้าหนอนตัวน้อยนั้นไว้อีกครั้ง จนเจ้าของนอนตัวบิดตัวงอเพราะความเสียว ไม่นานน้องก็ปล่อยน้ำออกมาให้ผมชิมรสอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมต้องใช้มันให้เป็นประโยชน์มากที่สุด

"มันจะเจ็บมากนะหลงรัก และพี่จะไม่หยุดกลางคัน น้องต้องตัดสินใจให้ดีๆก่อน เพราะนับจากนี้สถานะของเราสองคนจะเปลี่ยนไป หลงรักจะเป็นเจ้าของพี่และพี่ก็เป็นเจ้าของหลงรัก เหมือนไอ้ตุลย์กับมินที่เป็นเจ้าของซึ่งกันและกัน และพี่จะไม่มีวันให้ใครหน้าไหนมาแทรกกลางระหว่างเราได้อีก น้องจะยังให้พี่ทำอยู่มั้ย" หลงรักสงบนิ่งกว่าที่เคยเป็น แต่แววตาเด็ดเดี่ยวนั้นสื่อออกมาเป็นคำตอบที่ผมถามไปเมื่อกี้ มันทำให้ผมต้องละทิ้งความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทุกสิ่งทุกอย่าง เลิกเก็บกดและปลดปล่อยความรู้สึกของตัวเองที่ต้องการจะครอบครองคนคนนี้ แล้วใช้น้ำเมื่อกี้ที่ยังอยู่ในอุ้งมือมาชะโลมรอบไอ้ลูกชาย ก่อนจะเอาที่เหลือลูบไล้ปากช่องทางเข้าที่ขมิบรออยู่

"อื้ออ หลงเจ็บ"

"ครับๆ ขอโทษนะครับ เดี๋ยวก็หายนะ จุ๊บ" ทันทีที่นิ้วแรกสอดเข้าไป น้องก็สะดุ้งโหยงอุทานออกมา ก็น่าจะเจ็บอยู่หรอกกี่ปีแล้วล่ะที่หลงรักกับผมไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ด้วยกันน่ะ และผมมั่นใจว่าหลงรักไม่เคยทำเรื่องแบบนี้กับใครนอกจากผมคนเดียว

"อ๊ะ คุณโปรด"

"หึหึ ทำไมเหรอ ตรงนี้ใช่มั้ย" ผมค่อยๆสอดนิ้วที่สองและสามตามเข้าไป เมื่อเจอจุดที่ทำให้หลงรักเลิกบ่นว่าเจ็บแล้วร้องครางเบาๆ พร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ โคตรเอ็กซ์เลยว่ะ

"อ๊ะ อ่าา เอาพี่หนอนเข้ามา อื้อ" คือก็พอเข้าใจว่าน้องคงจะอยาก เพราะแรงกดดันที่ผมเล้าโลมทั้งบนทั้งล่างทั้งนอกทั้งในพร้อมๆกัน แต่หลงรักรู้ได้ไงวะว่าต้องเอาหนอนเข้าไป?

"เอ๋อ อย่า!" มัวแต่คิดสงสัยกับพฤติกรรมของหลงรัก ทำให้ผมไม่ทันตั้งตัวเมื่อน้องพลิกตัวเปลี่ยนตำแหน่งให้ผมนอนโดยมีตัวเองนั่งคร่อมไว้ ก่อนจะทันได้ห้ามปราม หลงรักก็จับหนอนที่น้ำตาปริ่มชูคอผงกหัวรออยู่ แล้วกดตัวเองลงพรวดเดียวจนใบหน้าน่าเอ็นดูนั้นบิดเบี้ยว ปากเตรียมอ้าร้องไห้เสียงดังเหมือนที่เคยทำ จนผมต้องรีบยันตัวเองขึ้นนั่งเพื่อโอบกอดคนขวัญเสียเอาไว้

"โอ๋ๆคนเก่ง ไม่เป็นไรแล้วนะครับ พี่เข้าไปหมดแล้วไงล่ะ น้องรู้สึกมั้ยว่าพี่เข้าไปอยู่ในตัวน้องหมดเลย หลงรักคนนี้เก่งจังเลยน้า จุ๊บ"

"ฮึก แต่หลงเจ็บจ้ะ เจ็บไปหมดเลย" แขนขาวๆโอบกอดผมไว้จนแน่นเหมือนกันสงสัยจะหนาวมั้งเนี่ย ความคิดมันมาพร้อมกับมือที่คว้าผ้านวมมาตลบคลุมร่างกายเราทั้งคู่ไว้ ข้างล่างก็แช่ไว้อย่างนั้น จนหลงรักเริ่มเป็นคนขยับดิ้นยุกยิกๆด้วยตัวเองนั่นแหละ ผมถึงจับเอวคนที่นั่งบดนั่งคลึงไว้แน่น โคตรเสียวแทบขาดใจเลยว่ะ

"อื้อ คุณโปรดจ๋าหลง อ้าา"

"อืมม ซี้ด แบบนั้นครับไม่ต้องรีบ ค่อยๆคลึงไปแบบนั้นคนเก่ง" ผมใช้สองแขนตัวเองยันพื้นกระท่อมเอาไว้ แล้วเกร็งตัวแอ่นไอ้ลูกชายรอรับแรงกระแทกของคนที่นั่งควบอยู่ด้านบน เสียงครางซี๊ดซ๊าดดังออกมาจากเราทั้งคู่จนไม่รู้ว่าเสียงใครดังกว่ากัน เป็นครั้งแรกที่ผมไม่กล้าเอา และเป็นครั้งแรกที่ผมส่งเสียงครางออกมาดังๆอย่างไม่คิดจะออมเสียงแบบนี้ ตอนขึ้นครูครั้งแรกยังไม่รู้สึกเสียวหรือตื่นเต้นขนาดนี้เลย ให้ตายเถอะแม่งครั้งนี้มันยิ่งกว่าตอนผมเปิดซิงไอ้ลูกชายตัวเองซะอีก

"หลงจ๋า อืมม ซี้ดด"

"คุณโปรดๆ หลง อื้ออ" ช่วงเวลาที่ผมกับหลงรักใกล้ถึงจุดหมายปลายทางพร้อมกัน แต่มันก็คือวินาทีแห่งความอัปยศอดสูหน้าอับอายขายขี้หน้ามากที่สุดในชีวิตของตัวเองเหมือนกัน เมื่อผมนายโปรดปราณที่ใครๆต่างก็ยกย่องเรียกว่าท่าน เรื่องเซ็กส์ถ้าผมไม่อยากเสร็จก็ควบคุมตัวเองได้เสมอ และชีวิตนี้ไม่เคยเสร็จนำหน้าใครก่อน แต่ครั้งนี้ดันเสร็จก่อนเมียเด็ก! แม่งเว้ยรู้ถึงไหนอายถึงนั่นจริงๆ

"อื้ออ น้ำความสุขของคุณโปรดใช่มั้ย อุ่นๆไหลออกมาเต็มเลย หลงดีใจจังเลยจ้ะ" ถึงจะเสร็จแล้วแต่มันก็ยังแข็งประกาศศักดาของความใหญ่ที่สุดในกลุ่มอยู่ ถึงจะใหญ่กว่าบรรดาผัวๆคนในกลุ่มนิดเดียวก็เถอะ แต่จะหนึ่งหรือร้อยผลก็คือมันเยอะกว่านั่นแหละ แล้วเรื่องอะไรผมจะให้ความแข็งนี้มันเสียไปเปล่าๆล่ะ แค่นี้ก็อับอายจนจะเอาหน้ามุดนมเมียอยู่ละ

"อ้า อ๊ะ อ๊าา" พั่บๆๆๆ

"ซี้ดด ชอบมั้ยที่รัก"

"หลง อื้ออ อ๊าา"

"ปล่อยออกมาเลยครับไม่ต้องกลั้น ฮึ่มม" ผมพลิกตัวหลงรักให้คุกเข่า ก่อนจะสอดลูกชายตัวเองกระหน่ำเข้าออกอย่างไม่หยุดพัก ท่าไหนลีลาอะไรที่คิดว่าเด็ดก็จัดให้เมียเด็กชุดใหญ่ จนน้องโอดครวญปลดปล่อยออกมาสองรอบติดๆกันนั่นแหละ ผมถึงยอมปลดปล่อยลูกๆตัวเองออกมาบ้าง อย่างน้อยก็พอจะกู้หน้าคืนได้มั่งแหละวะ

"ชอบมั้ยครับ หลงรักมีความสุขมั้ย"

"อื้อ มีความสุขมากๆ" คนในอ้อมกอดพูดอ้อมแอ้มออกมาทั้งที่ยังซุกตัวหลบหน้าหลบตาผมอยู่ หึหึ เอ๋อขี้ดื้อเมื่อกี้ยังซ่าอยู่เลย มาตอนนี้อายซะละ เสียงลมหายใจของเราค่อยๆแผ่วลง พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ผมไม่เคยยิ้มแบบนี้มานานแล้ว ในที่สุดเราก็กลับมาเป็นของกันและกันแล้วนะที่รัก พี่จะรักษาน้องไว้ให้มากกว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ พี่สัญญาครับ 

"จ้าๆ หลงทำแบบที่พี่โยสอนแล้วจ้ะ อ๋อ น้ำความสุขของคุณโปรดออกก่อนหลงจ้ะ เยอะแยะไปหมดเลย" เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะที่แว่วเข้ามา ปลุกให้ผมต้องตื่นจากการหลับใหล เพื่อพบกับความจริงที่ว่าพฤติกรรมควบม้าเมื่อกี้ใครเป็นคนสั่งสอนเอ๋อมา และเสียงเจื้อยแจ้วประโยคบอกเล่า ที่เอ๋อเล่าตั้งแต่ขั้นแรกยันขั้นสูงสุด ทำให้ผมต้องพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ ก็มันห้ามไม่ทันแล้วหนิ แม่งไอ้สัสโย! ตอนนี้กูไม่รู้ว่าจะยกมือไหว้ขอบคุณมึง หรือจะจับมึงให้ห่างจากอ้อมอกผัวเด็กมึงสักเดือนดี ไอ้เพื่อนขี้เสือกเอ๊ย เสือกแต่ละเรื่องเป็นเรื่องทั้งนั้น!


"ตุลย์ มึงเอายาลดไข้แก้อักเสบ แล้วทำข้าวต้มมาให้กูที่กระท่อมทีนะ"

"ทำไม? อย่าบอกนะว่ามึงจับเด็กมันกินไปแล้ว เฮ้อไอ้โปรดสัส งานเข้าตั้งแต่ต้นปีเลยนะ หลวงตากับมินเอามึงตายแน่ๆ" บ่ายแก่ๆผมต้องตื่นขึ้นมาเพื่อพบว่าเมียหมาดๆเริ่มมีอาการไข้ขึ้นแล้วสิ ถึงต้องบากหน้ายืนเท้าเอวโทรหาไอ้ตุลย์นี่ไงล่ะ แต่ก็รำคาญความรู้มากของมันจริงๆ ยิ่งมันพูดถึงหลวงตากับมินก็ทำเอาผมสยองขึ้นมาหน่อยๆละ แต่ถ้าต้องแลกกับเรื่องที่เพิ่งผ่านมาเมื่อเช้านี้ก็คุ้มล่ะวะ

"เอาน่ะ กูจัดการเอง มึงรีบเอาของที่กูสั่งมาให้เถอะ เดี๋ยวเมียกูจะเป็นไข้หนักกว่านี้ ตามนี้แหละ" ผมรีบตัดสายของไอ้หมอสัสจอมรู้มาก แล้วเดินกลับไปล้มตัวนอนกอดคนที่ปากเจ่อปากบวมเพราะโดนจูบ ร่างกายในร่มผ้าเต็มไปด้วยรอยดูดเป็นจ้ำๆ เนื้อตัวก็อุ่นๆเหมือนไข้จะถามหาแล้วด้วย เอ๋อตอนเป็นไข้จะฤทธิ์เยอะเหมือนปอรักไหมวะเนี่ย หึหึ กางเกงบาดตูด คำนั้นมันยังทำให้อมยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง ลองของดูสักหน่อยแล้วกัน พอคิดได้ผมก็ลุกไปหาผ้าขนหนูมาจุ่มน้ำทันที

"เอ๋อ นอนดีๆพี่จะเช็ดตัวให้" ผ้าขนหนูผืนเล็กในมือ ถูกเช็ดไปตามใบหน้าที่คิ้วยังขมวดใส่คงจะรำคาญนั่นแหละ ก่อนจะเช็ดตามเนื้อตัวจนถึงแมงหนอนตัวน้อยที่ยังมีคราบน้ำขาวขุ่นเปื้อนให้เห็นอยู่ เห็นแล้วอยากเอาอีกสักรอบสองรอบว่ะ แต่เฮ้อ สภาพเมียเป็นแบบนี้คือถ้าผมเอาอีกก็ชั่วแล้วครับ 

"เอ๋อจ๋า พี่โปรดใส่เสื้อผ้าให้นะครับ"

"อื้อ ไม่อาวว เค้าจะใส่แต่เสื้อ ฮึกก เค้าไม่ใส่กางเกงในนะ" มือของผมที่กำลังใส่กางเกงให้ต้องหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินประโยคแหบๆจากคนตรงหน้า ปอรัก?

"ทำไมไม่ใส่กางเกงในด้วยล่ะ เดี๋ยวไอ้หมอตุลย์มันจะมานะ ไม่อายแมงหนอนมันเหรอครับ มาพี่ใส่แต่กางเกงให้ก็ได้เนอะไม่บาดร่องตูดหรอก"

"อื้อ ตัวเองใส่แต่กางเกงพอนะ แล้วมานอนกอดเค้าด้วย เค้าคิดถึงโปรดปราณฮึก คิดถึงมากๆเลยรู้มั้ย เค้าขอร้องอย่าทิ้งเค้าเลยนะฮึกก ถึงเค้าจะไม่ใช่คนนั้นของตัวเอง แต่โปรดปรานอยู่กับเค้าไม่ได้เหรอ จะรักเค้าบ้างซักนิดเหมือนที่เค้ารักโปรดปราณไม่ได้เลยเหรอ ทำไมถึงใจร้ายใส่กันขนาดนั้น ทำไมฮึกก ต้องทำให้เค้าไม่อยากเจอตัวเองอีก ทำไมต้องทำให้เกลียด ฮืออ" เวลา ร่างกาย กับสมองของผมมันหยุดนิ่งไปพร้อมๆกัน เมื่อก้มมองคนที่นอนตะแคงน้ำตาไหล ปากก็เอ่ยคำตัดพ้อต่อว่า คำว่าเกลียดมันแทงลึกเข้าไปจนผมหายใจแทบไม่ออก ยิ่งมองสบแววตาคู่นั้นนั่นมัน..

"พี่ขอโทษนะครับปอรัก ขอโทษด้วยจริงๆ พี่ผิดไปแล้วปอรักยกโทษให้พี่ได้มั้ย ยกโทษให้ความขี้ขลาด ยกโทษให้ความเลวร้ายที่พี่ยัดเยียดให้ปอรัก ยกโทษให้ความทะนงตัวอย่างคนโง่ของพี่ได้มั้ย ตอนนี้คนโง่ๆคนนี้มันรักปอรักนะ รักจนหมดหัวใจ รักจนหมดทั้งชีวิตและวิญญาณโปรดปราณหลงรักปอรักนะครับ จุ๊บ" หยดน้ำตาของผมมันร่วงกระทบกับหยาดน้ำตาบนแก้มของคนที่นอนน้ำตาไหล ปากซีดเผือดขบเม้มเข้าหากัน จนผมต้องลูบเบาๆเพื่อให้น้องผ่อนคลายลง 

ไม่รู้ว่าน้องจำอะไรได้ขนาดไหน ไม่รู้ว่าจะจดจำได้ตลอดไปไหม หรืออาจจะเป็นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว แต่ไม่ว่าจะยังไงมันก็ยังดีที่ผมยังมีโอกาสได้เจอปอรักบ้าง และยังมีโอกาสได้พูดคำนั้นคำที่ครั้งหนึ่งความขี้ขลาดของตัวเองทำให้ต้องวิ่งหนีมันตลอด และทำให้ตัวเองต้องทำร้ายคนที่รักผมจนสุดหัวใจ

"อื้อ ตอนนี้เค้าจะยกโทษให้ตัวเอง แต่แค่ตอนนี้นะ โปรดปราณเค้าง่วงนอนแล้วขอกอดหน่อยเค้าหนาว" แรงกระชับอ้อมกอดของเราทั้งคู่ มันแสดงให้รู้ว่าตอนนี้เราต่างก็หวาดกลัวกับการสูญเสียกันและกันมากแค่ไหน เหนือสิ่งอื่นใดมันทำให้เราสำนึกได้ว่า เราต่างก็โหยหากันและกันมากแค่ไหน และทำให้มั่นใจว่าผมรักคนที่อยู่ในอ้อมกอดมากกว่าที่ตัวเองหรือคนอื่นจะคาดคิดเสียอีก ไม่ยอมปล่อยไปอีกแล้ว ผมจะไม่มีวันปล่อยคนคนนี้ให้หลุดมือไปอีกแล้ว ต่อให้น้ำตาของคนทั้งโลกหลั่งเป็นสายเลือดผมก็จะเมินเฉยต่อมัน แต่ผมจะไม่มีวันปล่อยแมงปอตัวนี้ให้บินหนีไปอีกอย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าวันนี้ทุกอย่างยังน่าหวาดหวั่นกับอนาคตที่ดูเลือนราง แต่ผมก็จะอดทนและเข้มแข็งในทุกวินาที เพราะเรื่องระหว่างเรามันยิ่งกว่าแก้วที่แตกไปแล้วเสียอีก หลายสิ่งหลายอย่างสอนให้รู้ว่าผมไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีทางของมันเอง เพราะเรื่องบางเรื่องต้องใช้เวลาและรอเวลาเท่านั้นจริงๆ...


***"สิ่งที่ใช่ไม่ได้ยืนยันว่ามันจะไม่หายไป แต่ถ้ามันใช่ สุดท้ายมันจะกลับมา"

ลงให้ครบร้อยเลยเน้อจ้าวไม่อยากให้ค้างกับวันเสียสาวกันเอ็นดูใจคนรอ (เอ็นดูคุณเปิ้ลด้วย พรุ่งนี้ขอให้เดินทางปลอดภัยทั้งไปและกลับเที่ยวให้สนุกมีความสุขมากๆนะคะ) ปอรักยังไม่ตื่นนะคะมันแค่จิตสำนึกลึกๆตามแบบฉบับละครไทยและเทศ เวลาไม่สบายนางเอกจะเพ้อเป็นเรื่องเป็นราว ฟางนี่ตบเข่าฉาด ซีรี่ย์เกาหลีฟางเคยเจอบ่อยๆฉากเพ้อเพราะไข้อ่ะ ให้หลงรักโดนไก่ตีให้จบให้พี่ร่มมา2-3ตอนปอรักจะตื่นแต่ในความเป็นหลงปลายๆจะเริ่มมีหน่วง เพื่อปูทางเสิร์ฟมาม่าให้ท่านโปรด

ฉากเสียสาวอาจไม่ร้อนแรงแบบที่คาดหวัง เพราะถึงเวลาจริงๆคุณโปรดเขาก็ไม่กล้าเอาหรอก ตอนแรกจะเขียนให้เสียบปุ๊บเสร็จปั๊บด้วยซ้ำ ด้วยความตื่นเต้นบวกความขาดของมานานของนาง แต่ก็เกรงจะทำลายภาพพจน์พระเอกเขาไปอีก เกรงใจหนักมาก555 ฉะนั้นขออนุญาตจัดฉากร้อนแรง25+เป็นตอนวันเกิดนุ้งหลง ที่คุณโปรดเขาจะหอบนุ้งหลงไปแอบกินถึงทะเล ไปไว้ในเล่มเน้อจ้าว อันนี้เวอร์ชั่นคุณโปรดนุ้งหลงเน้อ

วันศ-อา หยุด พรุ่งนี้ฟางขอตัวตรวจคำผิดเล่ม1ก่อน วันเสาร์แต่งตอน48 ไก่จ๋ามา48จบ49 จบแบบจบจริงๆไม่มีให้ค้างคาใจ ขอบคุณคุณพี่รติ สะพานรักแห่งดวงดาว ที่ช่วยเอาเล่ม1ภาระของฟางไปตรวจคำผิด ฟางสมาธิค่อนข้างสั้นถ้าตั้งใจอ่านมันจะช้า ตรงนี้ดีใจและรู้สึกขอบคุณมากๆที่มีแม่พระมาโปรด ขอบคุณอีกครั้งจ้าว ขอบคุณน้องนกที่สแกนคำผิดมาให้พี่ฟางทุกตอนเลย ท่านนี้ก็แม่พระของฟางเหมือนกันเน้อ

ที่ขาดไม่ได้คือ ขอบคุณทุกๆคอมเม้น ทุกๆการมีส่วนร่วม ทุกๆกำลังใจดีๆที่ส่งผ่านให้กันได้มีกำลังใจ เป็นกำลังใจให้กันและกันในทุกๆเรื่องเสมอนะคะ แล้วพบกับไก่จ๋าในวันจันทร์จ้าว จุ๊บเหม่งรัวๆถ้วนหน้า

******ปล.1หลงลืมรักจะเปิดจองวันอังคารที่26กย. 3เล่มจบจำนวนหน้าคร่าวๆ970+เน้อ 

ปล.2 ก็แค่ตัวแทน ยังเปิดจองอยู่ถึงวันที่15ตค60 สนใจสามารถดูรายละเอียดได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36

ปล.3 เจอคำผิดคำหล่นท้วงได้เลยจ้าวจะกราบงามๆแล้วฟางจะมาแก้ และ เหมือนเดิม ควันหลงตอนนี้จะแปะที่เพจตามเคย fcผู้โยเจอกันจ้าว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น