คิมคยอง

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายวาย BY คิมคยอง นะคะ สวัสดีทั้งรีดเดอร์หน้าใหม่เเละหน้าเก่าทุกท่านเลยนะคะ เรื่องนี้เนื้อหาเเละคำสบถด่าค่อนข้างจะเยอะ ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวยนะคะ ไรท์คิมจะติดกุญเเจเรื่องนี้หลังจากที่ลงตอนผ่านไป 24 ชั่วโมง ไม่อยากให้ดราม่ากันเนาะ อันยอง~ <3

บทที่ 4 ยิ่งรู้สึก ยิ่งเจ็บปวด

ชื่อตอน : บทที่ 4 ยิ่งรู้สึก ยิ่งเจ็บปวด

คำค้น : คราม ริคุ ริว คิมคยอง นิยายวาย สาววาย สายหิ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 12:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ยิ่งรู้สึก ยิ่งเจ็บปวด
แบบอักษร

บทที่ 4

ยิ่งรู้สึก ยิ่งเจ็บปวด

[ สีคราม :: PART ]

"หมอครับ! ช่วยด้วย!"

ผมพูดเสียงดังเพราะตอนนี้ผมตื่นตระหนกที่จู่ๆไอ้เด็กนี่มันก็มาเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อมา เเถมหน้าตามันตอนนี้สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

"คนไข้เป็นอะไรมาคะ"

"เอ่อ.."ผมชะงักไปสักพัก ไอ้ครามไม่รู้นี่หว่ามันเป็นอะไร ก่อนจะตอบหมอกลับไปว่า "เมื่อคืนเราอาจจะมีเซ็กกันค่อนข้างหนัก.. เป็นไปได้ไหมถ้าเขาจะอ่อนเพลียหนัก"

"งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ"เธอพูดยิ้มๆก่อนจะเดินนำหน้าผมไป 

ผมเเบกไอ้เด็กนี้ไว้ในอ้อมอกไม่ปล่อยให้ห่างไปไหนโดยมีไอ้เด็กโซ่มันขอติดมาด้วย เหอะ สนิทกันจังนะเเม่งสองคนเนี่ย อย่าให้ไอ้ครามไม่ทนก็เเล้วกัน หึ!

"ว่าไงครับหมอ"

ผมซักถามด้วยอาการใจร้อน ก็ไอ้เด็กริวเเม่งนอนนิ่งไม่ยอม่นขึ้นมาสักทีเเบบนี้ใครมันจะไปอยู่นิ่งได้วะ ยิ่งถ้าพ่อผมมารู้ว่าทำน้องไม่สบายล่ะก็ไอ้ครามโดนหนักเเน่ 

เเต่ขอโทษทีนะครับพ่อ ผมทำน้องมันมาทุกท่าเเล้วเเหละ J

"คนไข้พักผ่อนน้อยน่ะค่ะมีอาการอ่อนเพลีย เเล้วก็ที่ข้อเท้า.."เธอหยุดไปสักพักมือจับไปที่ข้อเท้าของริคุ ผมมองตามไปก็พบว่ามันทั้งบวมเเละเกือบจะช้ำเเอบอมเขียวๆด้วยซ้ำ

"มีอาการบวมหนักเลยนะคะ คนไข้ได้เดินหรือใช้งานมันหนักไปหรือเปล่าคะเนี่ย ยังไงช่วงนี้ช่วยดูเเลเขาอย่างใกล้ชิดนะคะ.. หมอจะให้น้ำเกลือเเละพักฟื้นก่อน"

"ครับหมอ"

"เดี๋ยวคุณช่วยเซนต์เอกสารเเละรับยาด้านนอกด้วยค่ะ"

"ครับ"

"อาจารย์"

ไอ้เด็กโซ่มันเรียกผมเสียงเคือง หึ!คิดว่าผมไม่รู้หรอไงว่าไอ้นี่มันคิดอะไรกับริว ผมไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกขนาดนั้นเหมือนมันหรอกที่ไม่ฉลาดเอาซะเลยเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อเเท้ๆ

"อาจารย์เลิกให้มันเดินมาโรงเรียนซะทีเถอะ.."

"หึ มีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม"

"ผมไม่ได้อยากจะพูดเเบบนี้ เเต่ผมไม่ชอบขี้หน้าอาจารย์เท่าไหร่.."

อันที่จริงผมก็รู้นั่นเเหละว่ามันดูจะไม่ชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่ เเต่ผมเเคร์ด้วยหรอ ผมต้องเเคร์มันหรอไง ผมเเคร์เฉพาะคนที่ผมรักเท่านั้นเเหละ

"หึ"

"เเต่ถ้าเมื่อไหร่ที่อาจารย์ทำไอ้ริวมันเสียใจ ผมจะเอามันคืน.. จากอาจารย์ ...เเละคุณจะไม่มีวันได้มันกลับคืนไปเเน่นอน"

"มึงจะทำไม"

ผมถามออกไปเสียงเเข็งมองมันด้วยสายตาเเข็งก้าว เเต่ผมกลับต้องพ่นลมหายใจฮึดฮัดทันทีที่ประโยคฟังไม่ขึ้นหูไอ้ครามจะหลุดออกมาจากปากไอ้เด็กเวรนี่

"ผมจะทำให้ริวมันมีความสุขในวันที่อาจารย์ทำมันร้องไห้.."




          บนรถ

"เเม่งเอ้ย!"

ผมสบถมือทุบลงไปที่พวงมาลัยอย่างเเรง บอกตามตรงคำพูดของไอ้เด็กนั่นทำผมหงุดหงิดเเละรำคาญใจอย่างมากตอนนี้ เหอะ จะเข้ามาทำให้ริวมันมีความสุขได้งั้นเหอะวะ! มโนห่าอะไรของมัน

ผมไม่มีวันปล่อยมันไปเเน่ มันต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!


              Rrrrrrr~~

​          'พลอย ไพลิน'

​"ฮัลโหลว่าไงพลอย.."

( ครามวันนี้พลอยมีติวเด็กต่ออะ ครามไม่ต้องมารับก็ได้นะคะ )

"ติวที่ไหน เดี๋ยวครามไปรับ"

( เเถวซอยศิริน่ะ )

"เดี๋ยวครามไปรับ"

( ขอบคุณนะคะคราม งั้นเดี๋ยวพลอยไปทำงานก่อนนะคะ )

"อื้ม ตั้งใจล่ะ"

( รักครามนะคะ บายค่ะ )

              ติ๊ด!

ผมกดวางสายพร้อมกับเอนเบาะหลังเงยหน้าพ่นลมหายใจออกมาเเรงๆ ผมคบกับพลอยมาเกือบจะสองปีเเล้วเรียกได้ว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยากจะจริงจังด้วย เธอเข้าใจในความเป็นไอ้ครามเนี่ยเเหละ เที่ยวได้รักสนุกได้ เพราะฉะนั้นความรู้สึกบ้าๆเกี่ยวกับไอ้เด็กริวที่คอยเข้ามากวนใจผมจะไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นเเน่นอน ไม่มีวัน..

"อย่าสับสนดิวะคราม... มีงรักพลอยนะเว้ย..."






[ ริคุ :: PART ]

ผมลืมตาเเละค่อยๆปรับโฟกัสมองไปรอบๆห้องก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ห้องพี่ครามหรือห้องเรียนเเต่มันเป็นโรงพยาบาลเเละช่วงล่างผมก็ชาจนไม่รู้สึกอะไรเเม้เเต่นิดเดียว

ผมมองไปรอบๆก่อนจะเจอหน้าของโซ่ที่ยืนอยู่ข้างๆสีหน้าเป็นห่วง ผมคลี่รอยยิ้มให้บางๆเเม้ในใจจะรู้สึกโหวงเหวงที่ตื่นมาไม่พบหน้าพี่ครามเป็นคนเเรกก็เถอะ

"ค่อยๆนะริว"

"ขอกินน้ำหน่อย"

ลำคอผมเเห้งเหือดจนเจ็บเเสบไปหมด ผมรับน้ำจากมือโซ่เเละค่อยๆดื่มช้าๆ สายตามองข้อมือที่โดนเจาะสายน้ำเกลือพันธนาการอยู่

"เเกะได้ไหม ไม่อยากอยู่ที่นี่"ผมถาม

"ไม่ได้ ห้ามเเกะนะริว"

"ไม่เเกะก็ได้ ว่าเเต่ว่า ..พี่ครามไม่ได้มาหรอ.."

"....."

"ว่าไงโซ่พี่ครามไม่ได้มาหรอ.."

"อืม ไม่ได้มา"

เขาตอบผมมาเเต่กลับหลบสายตากันเเบบนั่นโซ่กำลังโกหกผมอยู่ใช่มั๊ย พี่ครามต้องมาหาผมเเน่ๆ ผมไม่สบาย พี่ครามต้องมาสิ..

หรือผมกำลังหลอกตัวเอง เขาไม่มาหรอกใช่ไหม..

"เมื่อไหร่เราจะได้กลับบ้านอะโซ่"

"พรุ่งนี้เเหละหน่าา นอนลงไปเลย มึงเป็นขนาดนี้ยังจะดื้ออีกหรอวะ"

"อืม..."

ผมนอนลงตามคำสั่งก่อนจะนอนหันหลังให้โซ่ ผมเเค่อยากเจอหน้าพี่ครามตอนนี้เท่านั้นเอง เขาไม่มาหาผมจริงๆใช่มั๊ย ทำไมพี่ครามใจร้ายเเบบนี้

"นี่ไอ้เด็กยุ่น มึงอย่ามางอนกู"

"ไม่ได้งอนซะหน่อย"

"เเล้วที่ทำอยู่เรียกห่าไร"

"ก็.. ก็ไม่ได้งอน"

"งั้นก็หันมาคุยกันดีๆ"

"โซ่โกหกใช่ไหม พี่ครามมาใช่มั๊ย"

"ถ้ามาเเล้วยังไง ไม่มาเเล้วยังไงวะ"

"ถ้ามาเราก็รู้สึกดีที่มาไง.."

ผมหันหน้ามาหาโซ่มองเขาตาเเป๋ว คนตรงหน้าเผยรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากทั้งสองข้างทำเอาผมยิ้มตามเขาอย่างไม่รู้ตัว

"ต่อไปนี้คนที่จะทำให้มึงรู้สึกดี ..ก็คือกู ..กูจะไม่ยอมให้เขาทำมึงเสียใจอีกริว ..เชื่อใจกูนะ"

"โอ้วว โซ่เหมือนพระเอกละครเลยตอนนี้ หล่อมากเลยเเหละ"ผมพูดยิ้มๆ

"ไอ้เด็กยุ่นเดี๋ยวกูก็ส่งกลับประเทศซะเลย"คนตรงหน้าว่าพร้อมกลับจะยกมือมาเขกหัวผมเเต่กลับกลายเป็นหยีหัวผมเบาๆเเทนซะงั้น

ผมไม่ใช่ลูกหมาน๊าาา ><

"ไม่เอา ไม่อยากอยู่กับเเม่"

ช่วงนี้เเม่ไม่ค่อยได้ติดต่อมาหาผมหรือส่งจดหมายมาเหมือนเมื่อก่อนเลย อาจจะเป็นเพราะว่าเเม่กำลังหลงสิ่งอื่นที่ดีกว่าผมหรือเปล่า เเม่ไม่คิดถึงผมบ้างเลยหรอ ?..

"ไปอยู่บ้านกูปะ"

"บ้าหรอ! ไม่เอา...ฮะๆ"

"กูดีใจนะที่เห็นมึงยิ้มได้เเบบนี้"

"เราก็ยิ้มออกจะบ่อย"

"เฉพาะกับอาจารย์ครามหรือเปล่าริว ..กูรู้หรอก"คนตรงหน้าตอบกลับสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"ไม่รู้สิ.."ผมว่าเสียงค่อย

"วันหยุดสัปดาห์นี้ไปเที่ยวกันปะ"

"เที่ยวอ๋อ ?"

ผมเลิกคิ้วขึ้น ผมใช้ชีวิตอยู่เเต่ที่บ้านเเละที่โรงเรียน พี่ครามจะพาผมออกไปข้างนอกก็เฉพาะไปซื้อของเข้าบ้านหรือไม่ก็ทำธุนะเล็กน้อยเเต่เราไม่เคยได้ไปเที่ยวด้วยกันเลยด้วยซ้ำน่ะ

"อืม อยากไปปะ กูพาทัวร์เอง"

"ไป!.. โซ่พูดจริงนะ"

"เออพูดจริง นี่ไอ้โซ่คำไหนคำนั้นเว้ย"

"ขอบคุณน๊าา ดีจังเลย.. เราขอเลือกสถานที่เองได้เปล่า"

"ได้ดิ อยากไปไหนล่ะ ถ้าทำให้มึงยิ้มกูพาไปได้หมด"

"ขอบคุณนะ ที่พยายามทำให้เรายิ้ม เเล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง..."

"ถ้าเพื่อมึงมากกว่านี้กูก็ทำ.. ไอ้ยุ่นเอ้ย!"




      20.45 น.

ผมใช้ไม้ค้ำช่วยพยุงเเบกร่างตัวเองออกจากโรงพยาบาลเท้าทั้งสองข้างมันยังบวมนิดๆก็เถอะ เเต่ผมยังไหวจริงๆนะ อันที่จริงคุณหมอคนสวยบอกให้ผมนอนดูอาการอีกวัน เเต่ผมเป็นห่วงพี่ครามไม่อยากให้เขาอยู่บ้านคนเดียวนี่ฮะ อีกอย่างนอนนิ่งๆน่าเบื่อจะตายไป -.-

"ดื้อฉิบหาย"

"เอ้าา.า..."

"กูบอกให้นอนรอจนกว่าเท้าจะหายบวม ยังเถียงหมอเถียงกู"

"พี่ครามไม่มีเพื่อนที่บ้านนะโซ่.."

"เเต่มึงก็ควรนึกถึงตัวเองก่อนไม่ใช่คนอื่น"

ผมก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เเล้วก็ดูเหมือนว่าโซ่จะไม่ค่อยพอใจที่ผมเอาเเต่พูดถึงพี่ครามเเบบนี้ เเต่ทำยังไงเขามักเป็นสิ่งเเรกเเละสิ่งเดียวที่ผมนึกถึงได้นี่นา (.. )

"ขอโทษ..."

"เถียงอะไรกูไม่ได้เเล้วล่ะสิ ถึงพูดขอโทษ"

"อื้ม"

"อยากกินอะไรเปล่า"

"ไม่เอาอะ เราอยากพัก"

"โอเค งั้นเดี๋ยวยืนรอตรงนี้กูไปเอารถก่อน"

"อื้ม นั่งรอตรงนี้นะ ยืนไม่ไหวอะ เเหะๆ ^^ "ผมบอกยิ้มๆ คนตรงหน้าเอื้อมมือมายีหัวผมเบาๆก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางๆมาให้ผม

"เดี๋ยวกูจะให้หมอจับตัดขาเดี๋ยวเหอะมึง"

"โซ่ง่าาา ..นิสัย"

"เดี๋ยวมา"

"อื้ม"

ผมตอบกลับก่อนจะเดินถอยหลังมานั่งลงที่เก้าอี้พำนักด้านหน้าโรงพยาบาล มองเเผ่นหลังคนตัวสูงที่เดินหายเข้าไปเอารถที่ลานจอดรถ ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ครามเขาจะหลับหรือออกไปข้างนอกเเล้วหรือเปล่านะ

"ขึ้นรถ"

"พะ พี่คราม..."

ผมเบิกตาโพลงเท่าไข่ห่านเเล้วตอนนี้ คนที่ขับรถมาตรงหน้าผมไม่ใช่โซ่เเต่กลับเป็นพี่ครามที่ลดกระจกลงมาครึ่งนึงสายตามองมาที่ผมนิ่งเรียบ

"เเต่ว่า..โซ่.."

"กูบอกให้ขึ้นรถไง!"

"เอ่อ ..ฮะ!"

ผมรีบรนจนไม่ทันได้ระวังว่าขาตัวเองยังไม่หายดีเท่าไหร่ มือเลยคว้าไม้ค้ำไม่ทันล้มลงก้นจุมปุ๊กลงไปที่พื้นต่อหน้าพี่ครามเรียบร้อย เจ็บจัง T^T

"ลุกขึ้นมาริว"

"พะ พี่คราม..ฮึ่ก ..T^T"

"ล้มเองก็ต้องลุกเองริว กูบอกให้ลุกขึ้น!"

"พี่คราม.."ผมค่อยๆพยุงร่างตัวเองขึ้นด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะหยิบไม้ค้ำเดินเเบกสังขารตัวเองขึ้นรถพี่คราม 

"ไปนั่งข้างหลัง กูต้องไปรับพลอย"

"....."

ผมเงียบเเละทำตามที่เขาบอกคือการไปนั่งด้านหลัง เเต่สายตาผมยังคงมองหาโซ่ไม่ห่าง เดี๋ยวค่อยโทรบอกโซ่ก็ได้มั้งว่ามากับพี่ครามเเล้ว โซ่ไม่โกรธใช่ไหม..

"กินอะไรหรือยัง"

"กินเเล้วฮะ เเล้วพี่ครามกินอะไรหรือยังฮะ ..เมื่อเช้าพี่ครามมาหาผมใช่มั๊ยฮะ เเต่ทำไมถึงกลับก่อน"ผมถามเสียงค่อยเเต่เขากลับตอบมาเเค่ไม่กี่คำเท่านั้น

"กูกินเเล้ว"

"ครับ..."

ผมงุดหน้าลงมองมือตัวเองพลางออกเเรงบีบมันน้อยๆ ผมไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรได้มากกว่านี้หรอกฮะ เพราะที่เขาให้ผมทุกวันนี้มันก็มากเกินพอเเล้ว

ผมนั่งเงียบเเล้วเขาก็เงียบเช่นกัน ผมเลยไม่รู้จะชวนอะไรเขาคุยในระหว่างที่รอพี่พลอยเลิกงาน ผมรู้จักเธอฮะ เธอเป็นคนที่น่ารักดีนะ เธอน่าจะรักพี่ครามพอๆกับที่ผมรักเลยก็ว่าได้ ทั้งสองคนดูเหมาะสมกันมากจนบางทีผมยังอิจฉาเลยนะฮะ 

เเต่ผมทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้อยู่ดีนั่นเเหละ ไม่ว่าจะสถานะไหนผมก็ไม่เคยมีความสำคัญอยู่เเล้ว..


           'โซ่'

​"ฮัลโหล.. ว่าไงโซ่"

เเสงหน้าจอที่ปรากฏเบอร์ของโซ่ ทำเอาพี่ครามช้อนสายตาขึ้นมามองผมทันทีที่ได้ยินชื่อเขา ผมเลยเบาเสียงลงนิดนึงเเละเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรผมอีก

( ทำไมไม่รอกู มึงไปไหนริว! )

"ขอโทษนะโซ่ พี่ครามมารับเรา.. ขอโทษนะ"

( เเม่งเอ้ย! )

"โซ่เราขอโทษ"

( กูไม่ได้โกรธมึง )

"เเล้วเป็นอะไร"

( กูโกรธตัวเองที่ไม่ได้ดูเเลมึงให้เต็มที่.. ขอโทษนะริว )

"ฮึ้ย ขอโทษทำไมอะ โซ่ไม่ผิดสักหน่อย"

( อืม งั้นกลับบ้านดีๆนะริว มีอะไรโทรหากูได้ตลอดเลยนะ )

"อื้ม ขอบใจมากนะโซ่ กลับบ้านดีๆล่ะ.."

( อืม )

"บายย~.."ผมกดวางสายพร้อมกับเอาหัวผมกระจกด้านข้างไปพลางๆ 

"หึ ดูเเคร์กันจังนะ"

"ไม่มีอะไรหรอกฮะ โซ่ก็เเค่.."ผมยังพูดไม่จบประโยคก็ต้องหุบยิ้มลงทันทีที่เขาตอบกลับมา

"กูไม่ได้อยากรู้ ไม่ต้องพูดชื่อมันให้กูได้ยิน"

"ขะ ขอโทษฮะ..."


             ก๊อกๆ..

เสียงเล็กๆจากการเคาะกระจกรถ ทำเอาผมเเอบเศร้าหนักกว่าเก่าเพราะพี่พลอยเธอเดินมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้มเเละพี่ครามเองก็ยิ้มเหมือนกัน

รอยยิ้มของพี่ครามเเบบนั้นมันหายากมากเลยนะฮะ ผมยังไม่เคยได้รับจากเขาเลยเเม้เเต่ครั้งเดียว..

"พี่พลอยสวัสดีฮะ.."

"เอ้าริวมากับครามด้วยหรอจ้ะวันนี้"

"พอดีมันไม่สบายนิดหน่อย"พี่ครามพูดเเทรกเเทนผมทันทีที่ผมอ้าปากจะตอบกลับ เขาคงไม่อยากให้ผมทำตัวสนิทสนมกับเเฟนเขาหรือเปล่า ริวไม่หลุดพูดอะไรที่ทำให้เขาสองคนผิดใจกันหรอกฮะ

"หายไวๆนะน้องริว อื้มครามวันนี้พลอยผ่านร้านขนมที่ครามชอบด้วยนะคะ นี่ไง..พลอยซื้อมาฝากค่ะ รู้ว่าครามต้องชอบมากเเน่เลย"เธอพูดด้วยรอยยิ้มสดใส ความเป็นธรรมชาติของเธอเเบบนั้นพี่ครามต้องรักเธอมากเเน่ๆ

"ขอบคุณนะพลอย"

ผมตะลึงอ้าปากค้างมองคนตัวสูงโน้มหน้าไปจูบเธอเบาๆ เขาไม่ได้สนใจเลยหรอฮะว่ามีผมอยู่ด้วย ผมเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นทันทีที่รู้ว่าน้ำตา ..มันกำลังจะไหล

ทำไมผมถึงมาอยู่ในสถานการณ์เเบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..

"อื้อ! คราม! น้องริวอยู่นะมาจุ๊บเเบบนี้ไม่ได้นะ"

"ช่างหัวมันสิ"

ผมก้มหน้าบีบมือตัวเองเเน่นกว่าเดิมหลายเท่า พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ให้ลึกสุดใจ ก่อนจะพิมพ์ข้อความไปหาโซ่ เพราะผมไม่ได้อยากจะอยู่ขัดความสุขของพวกเขาหรอกนะฮะ

ผมรู้ว่าตัวเองสถานะไหน เเละเขารักใคร ..เท่านั้นเอง ทำไมยิ่งรักผมถึงยิ่งเจ็บปวดทรมานหัวใจเเบบนี้


ริคุ ริว :: 'มารับเราหน่อยได้ไหม เราไม่อยากอยู่คนเดียว...'

โซ โซ่ :: 'มีอะไร กูโทรหาได้ไหม'

ริคุ ริว :: 'ไม่ได้ เดี๋ยวพี่ครามจะรู้'

โซ โซ่ :: 'อยู่ที่ไหนเดี๋ยวกูไปรับ'

ริคุ ริว :: 'ปั๊ม WD เรารอที่ป้ายรถเมล์นะโซ่ ..'

โซ โซ่ :: 'ร้องไห้อยู่หรือเปล่า'

ผมสะอึกไม่น้อยที่เขารู้ เพราะไม่งั้นผมไม่พิมพ์ข้อความหาเเบบนี้หรอก ถ้าผมไม่ได้กำลังร้องไห้อยู่..

ริคุ ริว :: 'เปล่า'

โซ โซ่ :: 'โอเค กูกำลังไปหารออีกแปปนะ อย่าพึ่งงอเเง..กูอยู่ข้างๆมึง'

ริคุ ริว :: 'ขอบคุณนะ..'


ผมขอให้พี่ครามเเวะปั๊มด้านหน้าเเล้วก็อ้างว่าผมปวดท้องหนัก ก่อนจะเเอบอ้อมมานั่งรอโซ่ที่ป้ายรถเมล์ตามที่ผมนัดหมายเอาไว้ จู่ๆคำพูดของโซ่มันก็ผุดขึ้นมาในหัวผมซะดื้อๆ


'..ต่อไปนี้กูจะทำให้มึงยิ้มเองเชื่อใจกูนะ'

'..ที่ไหนก็ได้ที่ทำให้มึงยิ้ม'

'ไอ้เด็กยุ่นขี้เเงเอ้ย..'

'..กูอยู่ข้างๆมึง'





========================

TO BE CONTINUE..

========================

คำเตือน :: เนื้อหาเเละคำในเนื้อเรื่องนี้ค่อนข้างหยาบคายเเละรุนเเรง รับไม่ได้กดออกเลยค่ะ สายหื่นจะคัมเเบค

กราบขอบพระคุณทุกคอมเมนต์นะคะ ดีใจที่ชอบกันน๊าาา ><

ติดตามข่าวสารเเละพูดคุยกับไรท์คิมได้ที่เพจ FACEBOOK :: คิมคยอง นะคะรีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน ^^

ความคิดเห็น