โรมันตา
email-icon facebook-icon Line-icon

สวัสดีค่ะ สองเรื่องนี้เป็นสองเรื่องที่นำมาปรับแต่งใหม่เรื่อยๆนะคะ อาจผิดพลาดไปบ้างต้องขอโทดด้วยนะคะ และจะตั้งใจทำสุดความสามารถ เราชอบการเขียนนิยายที่สุดค่ะ เรจะพัฒนาขึ้นเรื่อยๆเพื่อให้ผู้อ่าน อ่านได้อย่างสนุกสนานนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

6: ความซวยบังเกิด 2

ชื่อตอน : 6: ความซวยบังเกิด 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 349

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2561 11:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6: ความซวยบังเกิด 2
แบบอักษร

"ยัยฟักทอง...เธอจะรีบไปไหน"

"ถามได้...นี่มันโรงเรียนนะนาย...ฉันก็ไปเรียนสิ"

"ตอน....เที่ยงฉันจะมารับเธอที่ห้อง...เตรียมตัวล่ะเกมเริ่มแล้ว..หึ!!!ยัยฟักทอง"

"เอ่ออ...นะ...นายที่ว่าเป็นเบ้..เนี่ยวันเดียวใช่ป่ะ?"

"ใช่...." เย้!!ความหวังอันลิบรี่

"แต่...บังเอิญฉันเปลี่ยนใจน่ะ"

"ห่ะ!!!...ฉันไม่เอาด้วยหรอก"

"เธอ...กล้า-ขัด-คำ-สั่ง-ฉัน-เรอ"

"ทะ...ทำ...ทำไมจะขัดไม่ได้มันก็สิทธิ์ของฉันน่ะ"

"งั้นวันนี้เธอไปกันเลย"

"ไม่!!!" ฉันค้านสุดๆ

"เธอ...ฉันชักเหลืออดแล้วน่ะ!!!"

"ไอ้บ้า...ฉันไม่ไปไหนทั้งนั่น"

"เธอนี่มัน....ดื่อเป็นบ้าเลยน่ะ!!"

image

ติดตามได้ที่อินตาแกรม@Lkim

น้ำเสียงที่ดูเย็นชา แถมยังเป็นเสียงแข็งๆและสายตานั่นเริ่มปรากฎขึ้นมา มันทำให้ฉันหลบเลี่ยงสายตานั่น.

"เธอ...นี่มันดื่อด้านจิงน่ะ!!!"

"อะ...เอ่อ..คือฉัน..."

ก่อนที่หมอนั่นจะทำอะไรกับฉันมากกว่านี้ด้วยสายตาของเค้า ยัยเพื่อนตัวดีก็โผล่หน้ามาพอดีเลยขอบคุณน่ะแก ยัยชะนีเพื่อนตายของฉัน😭😭😭

"ลูกพุก...ไปเรียนกันเถอะ"

"อือ...ระ...รอฉันด้วยน่ะยัยชะนี"

"เอ๊ะ...นั่นอ้าวรุ่นพี่นิ" สวรรค์มาโปรดรึนรกกันแน่ยัยนี้ชอบหมอนี่ นี่น้า...แน่ะยังจะตาหวานใส่อีก

"อ้อ...สวัสดี รีบไปขึ้นเรียนได้แลัวดี๋ยวสายน่ะ"

"ค่าาา...รุ่นพี่ ไปเถอะลูกพุก" ฉันมองหน้านายบ้าแล้วก็ต้องตะลึงไปในทันใด หมอนั่นพูดแบบนี้ได้ด้วยเรอ แล้วท่าทางนั่นอีกดูตลกชอบกล


ระหว่างนั่นฉันไม่เป็นอันตาเรียนเลย ในหัวก็คอยระแวงว่านายบ้านั่นจะโผล่มาตอนไหนกัน ขออย่าให้มาทีเถอะ ระหว่างการเรียนฉันแทบไม่เรียนเลย เล็บจิกเนื้อ มือเริ่มขยำ้ผม. ท่าจะบ้าแล้วฉัน กลัวหมอนั่นขนาดนั้นเชียว ไม่ได้ฉันต้องสตรอง. เวลามันเร็วเกินคาดนี้มันจะเที่ยงแล้วนิ ฉันแย่แล้วแล้วล่ะ

"ลูกพุกเธอว่างรึเปล่า...ไปกินข้าวกันเถอะ"

"เอ่อ...คือ...ยัยชะนีคือฉัน"

"เป็นอะไรรึเปล่า...ดูหน้าเธอเครียดตั้งแต่มาที่ห้องเรียนแล้วน่ะ"

"คือ...ฉันปวด..ปวดหัวน่ะ..เที่ยงนี้ฉันขอพักน่ะ"

"งั้น..ไปห้องพยาบาลกัน..เดี๋ยวเราไปส่ง"

"เอ่อ..ไม่..มะ..ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันไปเอง"

"แน่ใจนะแกร"

"อือ...แน่สิ ขอบคุณนะแกรไปเหอะเดั๋ยวไม่ทันข้าวเที่ยงน่ะ"

"ใช่ด้วย...ตายแล้วววงั้นฉันไปน่ะ ค่อยๆไปนะแกร"

"อือ ...แกรไปเหอะ"


เห้อ....อออออ ฉันต้องโกหกยัยชะนีเพื่อจะหนีหมอนั่นเองเรอ. ฉันตั้งท่าคว้ากระเป๋าใบเล็กขึ้นพาดหลังอย่างหมดแรงผู้คนในห้องเรียนเริ่มน้อยลง ฉันกำลังจะก้าวเท้าออกไป ก็ต้องหยุดชะงักไว้แบบนั่น เพราะคนที่ยืนกอดอกพิงประตูอยู่นั่นมองมาทางฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่รู้หมอนั่นคิดยังไง. ก่อนคำพูดแรกจะออกจากปากของเค้า

"วันนี้..เบ้ของฉันต้องไปกินข้าวกับฉัน "

"ฉันเวียนหัว...ฉันคงไปกับนายไม่ได้"

"ฉันคงให้เธอไปไม่ได้หรอก"

"หลีกไป...!!ฉันจะไปห้องพยาบาล"

"ก็..ฉันบอกแล้วไงว่าจะมารับเธอไปกินข้าวด้วยกัน"

"ก็!!!ฉันบอกนายยยวะ...ว๊ายยย!!"

จู่ๆไอ้ผีดิบบ้านี่ก็อุ้มฉันไปไหนไม่รู้ พอมองไปรอบๆภายในห้องก็ไม่เหลือให้ฉันได้ขอความช่วยเหลือเลย บ้าจริง!!! สงสัยชาติที่แล้วฉันไปทำกับนายไว้เยอะ แน่เลยนายถึงได้ตามมาหลอกหลอนกันแบบนี้


"ปล่อย...ฉันหรือยัง!! ฉันสมองจะตื้อหมกแล้ว"

".....," ไม่พูดตอบ แต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย

"นายย..ห้องใคร"

ฉันว่าก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง

"ไง.."

"อะ..อะไรของนายกันเหล่า" จ้องอยู่นั่นแหละ สายตานั่นอีก

"ฉันว่าตอนนี้อย่าเพิ่งทะเลาะกันแล้วไปกินข้าวกันฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว"

จู๋ๆก็พาฉันมาที่ห้องของใครก็ไม่รู้แล้วก็ตกแต่งได้ดูสบายตาอีกด้วยไม่เยอะแล้วก็ไม่รกอีกด้วย

"นั่งสิ...ยืนเอ๋ออยู่ได้""ปากร้ายนะนาย

"ขอบใจย่ะ!!!" หมอนั่น...ตั้งแต่เมิ่อกี้แล้วล่ะหายไปไหนตั้งนานแล้ว กลิ่งหอมโชยมา~~😌😌~

"หอมจังเลยแหะ!!"

ฉันลุกขึ้นเดินไปตามกลิ่นอาหารที่ลอยคลุ้งเต็มห้องไปหมด

"เอ่อ...มะมีไรให้ฉันช่วยเปล่า"

"ไม่ต้อง!!!" ปากร้ายก๊อกสอง

"แต่ว่าอยากช่วย.."

"ยัยฟักทอง...ฉัน-บอกว่า-ไม่-ต้องไง!!" เหอะ!!ก็ได้ฉันเดินสะบัดหน้าหนีกลับมานั่งที่เดิมทันที

"ให้ตายสิ..ฉันชักจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วน่ะ"

เอ๊!!..แล้วนั่น. ใครกันผู้หญิงคนนั้นฉันหยิบบกรอบรูปขึ้นมา สวยจังผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเค้ากันน่ะ

ความคิดเห็น