มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part3

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart3

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.6k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2557 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part3
แบบอักษร

Part3

 ร่างขาวบางที่งัวเงียตื่นขึ้นมาถึงกับต้องต้องเม้มปากด้วยความเจ็บเมื่อร่างกายรับรู้ได้ถึงอาการเจ็บแปลบบริเวณช่องทางด้านหลัง

 "..อะ..ไอ้เชี่ย..อึก"

 เมื่อเห็นว่าตนอยู่คนเดียวเพียงในห้องคนตัวเล็กก็ค่อยๆปล่อยน้ำตาออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

 "ฮึก..ไอ้สัส..มึงโดน...กูเอาคืนแน่..."

 ตาเรียวสวยที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆจ้องมองไปที่ข้อมือของตัวเองที่ยังคงถูกเข็มขัดรัดติดกับหัวเตียงอย่างเจ็บใจ

 "ไอ้เหี้ยมิว!!"

เสียงหวานตะโกนเรียกคนตัวสูงด้วยความไม่พอใจและเหมือนมันจะได้ผลเพราะเพียงไม่นานภายในห้องก็ปรากฏร่างสูงเจ้าของชื่อ

 "เรียกทำไมครับ.."

 คำพูดสุภาพหลุดออกมาจากปากของคนตัวสูงเช่นเดียวกับปากหยักได้รูปที่ยกยิ้มมุมปากน้อยๆ

 "ปล่อย...กู"

 เสียงหวานเค้นบอกอีกคนเรียบๆพยายามจะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้อีกคนเห็นแต่เหมือนว่าคนตัวสูงจะจ้องมองร่างน้อยๆของคนบนเตียงอย่างเย้ยๆ

 "..เก่งนัก..ก็เอาออกเองดิ..หึ"

 "ไอ้เชี่ย.."

เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบาเช่นเดียวกับข้อมือเล็กที่พยายามบิดออกจากการรัดกุมของเข็มขัดหนัง

"มิว...ปล่อย..กู"

 เสียงหวานเอ่ยบอกอีกคนสั่นๆเมื่อน้ำใสๆที่พยายามกลั้นไว้เริ่มจะไหลรินออกมาอีกครั้ง

 "หึหึ..ไง..มองกูด้วยสายตาแบบนี้...ต้องการอะไร..หื้ม?"

 "ฮืออ!..ไอ้เหี้ย..ออกไป!!"

ร่างบางถึงกับปล่อยโฮออกมาเมื่อร่างกายกำลังถูกคนตัวสูงคร่อมทับอีกครั้ง

 …กึก...

เข็มขัดเส้นหนาถูกแกะออกจากข้อแขนเล็กที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยถลอกและเลือดจนน่ากลัว

"อึก..มะ..มิว"

 เสียงหวานเอ่ยออกมาอึกอักเมื่อคนตัวสูงนำเข็มขัดในมือมารัดลำคอระหงของคนตน

"คนไม่รักษาสัญญาแบบมึงน่ะ..ตายห่าไป..ก็คงไม่มีใครเสียใจ"

 "ฮึก..อะ..อึก..ปล่อย..แค่ก"ยิ่งคนตัวสูงออกแรงรัดมากเท่าไหร่ร่างน้อยๆที่ถูกกระทำก็เริ่มแสดงอาการลนลาน

 "ปล่อย..มิว..แค่ก..อึก"

"หึ..."

"แค่กๆ...แฮ่ก..ฮึก..."

ร่างที่เพิ่งถูกปล่อยให้เป็นอิสระถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่มือเรียวเล็กยกลูบลำคอระหงของตนเองทั้งน้ำตา

 "กูเกลียดมึง..อึก"

เสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยแววตาแข็งกร้าวเช่นเดียวกับขาเรียวที่ค่อยๆพยุงร่างของตัวเองลงจากเตียงกว้าง

..ตุ้บ..!..

 คนตัวเล็กนั่งพับลงกับพื้นแทบจะทันทีที่ขาน้อยๆต้องรับน้ำหนักตัว

"...เหอะ"

 ใบหน้าหวานตวัดมองคนตัวสูงที่กำลังส่งรอยยิ้มน่ารังเกียจมาทางตนอย่างไม่พอใจ

 "ซักวัน..ฮึก..มึงจะต้อง..ดะ..ได้รับผลกรรม..ที่ทำกับกู.."

 "หรอ!...แล้วจะรอนะครับ"

 ..หมับ..

 มือหนากำเข้าที่เส้นผมนุ่มของอีกคนก่อนจะออกแรงขย้ำจนคนหน้าหวานถึงกับต้องเบ้หน้า

 "..มึงมันเลว..มิวสิค"

"มึงก็ไม่ได้ต่างจากกูหรอก..."

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กพร้อมๆกับมือหนาที่เริ่มจิกหนังหัวของอีกคน

..ปึก..!

 ทันทีที่คนตัวสูงผลักหัวของคนหน้าหวานออกจากมือ หน้าผากของคนตัวเล็กก็กระแทกซ้ำลงกับพื้นอย่างจัง

 อีกแล้ว

 เลือดไหลอีกแล้ว...

แผลเก่ายังไม่หาย แผลใหม่มาอีกแล้ว..

 "แล้วกูจะมาเล่นด้วยใหม่นะ"

 ตาเรียวสวยมองตามร่างสูงที่เดินออกไปจนลับจนเมื่อแน่ใจว่าอีกคนไม่อยู่แล้วร่างน้อยๆก็ค่อยๆปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความเจ็บปวด

 เจ็บทั้งกาย...

เจ็บทั้งใจ...

 "ฮึก...."

"..."

"กูรักมึงไม่ได้มิว..รักไม่ได้.."

คนตัวเล็กพึมพำออกมาทั้งน้ำตาพร้อมๆกับขาเรียวที่ค่อยๆพยุงร่างของตนเองเดินตรงไปยังเตียงนอนอย่างทุลักทุเล

“อ้ะ...”

แทบจะทันทีที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเตียงคนตัวเล็กก็ต้องหลุดร้องออกมาด้วยความเจ็บ ร่างเล็กขาวบางนอนลงไปบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรงแต่ดวงตาสวยก็ยังคงไม่มีท่าทีว่าจะปิด

 

“แค่รักไม่ได้..แต่ไม่ใช่ว่ากูไม่รัก..”

# # # # #

บอแล้ว ว่าเรื่องรี้มันมีปมเยอะ5555

แต่ว่าผมจะค่อยๆเฉลยไปทีละนิดในแต่ละตอน

ตอนนึงอาจสั้นหน่อยนะครับ ถถถถ

ขอ5เม้นนน

เดี๋ยวมาต่อให้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}