Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 สั่งสอนเด็ก

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 สั่งสอนเด็ก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2560 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 สั่งสอนเด็ก
แบบอักษร

ตอนที่****2

สั่งสอนเด็ก

“รีบไปกันเถอะ  เดี๋ยวจะมีประชุมที่คณะด้วย”

รอจนเสียงของอาจารย์ทั้งสองคนทิ้งห่างออกไป  เจ้าลิงหัวแดงสไลด์ลงจากหลังมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแทน  สายตาที่จ้องเขม็งมากำลังพยายามทำให้มันดูยั่วยวนมากที่สุด  ขณะที่สองมือง่วนอยู่กับการปลดเข็มขัดของผมออก

ท่าทางเงอะๆงะๆแบบนี้ดูยังไงๆก็ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชาย  ไม่สิ  เอาแค่มีอะไรกับใครดีกว่า  ผมฟันธงว่าเด็กคนนี้ยังเวอร์จิ้นชัวร์ๆ  แต่ทำไมต้องมารุกใส่ผมขนาดด้วยก็ไม่รู้?

หมับ!

ผมจับข้อมือทั้งสองนั่นไว้แล้วบีบมันเบาๆ  ฉุดให้ไต้ฝุ่นลุกขึ้นยืนก่อนจะดันอีกฝ่ายให้ติดกำแพง  ล็อกข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วตรึงไว้เหนือหัวของเขา  อีกฝ่ายทำหน้าตาตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

“นายอยากจะทำเรื่องแบบนั้นกับฉันจริงๆเหรอ  ก่อนหน้านี้เหมือนจะเคยบอกว่าแค่ครั้งเดียวก็ได้  หมายความว่าถ้าเรามีอะไรกันครั้งหนึ่งอย่างที่นายต้องการ  นายก็จะไม่มาวุ่นวายกับฉันอีกสินะ?”

“ชะ….ใช่ครับ  ผมขอแค่ครั้งเดียว  ครั้งเดียวเท่านั้น”

“ถ้าแค่ครั้งเดียว  จะเป็นใครก็ได้ไม่ใช่หรือไง  ทำไมต้องเจาะจงเป็นฉันด้วย  หรือความจริงแล้ว…นายมีเป้าหมายอย่างอื่น”

ผมสอดขาเข้าไปแทรกกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของไต้ฝุ่น  ใช้เขาดันแหวกเรียวขาสองข้างนั้นให้ออกห่างจากกันก่อนจะชันเขาขึ้นไปดันตรงกลางเป้าซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมความอ่อนไหวในร่างกายของผู้ชายทุกคน

คนตัวเล็กที่ถึงแม้ภายนอกจะห้าวเป้งและน่ากลัวสั่นระริก  ข้างแก้มมีเม็ดเหงื่อไหลอาบลงมา

“ผมเปล่านะ  ไม่ได้มีเป้าหมายอะไรสักหน่อย  ก็แค่…อาจารย์หล่อดี  เลยอยากจะลองนอนด้วยสักครั้งก็เท่านั้น”

“พูดจริงเหรอ?  แค่หล่อเท่านั้นก็อยากจะนอนด้วยแล้ว?  แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าผู้ชายเวลาที่เขามีอะไรกัน  มันต้องทำยังไง”

“ระ…รู้สิ!  เห็นแบบนี้แต่ผมก็นอนกับผู้ชายมาหลายคนแล้วนะ  อย่ามาดูถูกกันเลยครับ”

“หึๆ”

ผมเหยียดยิ้มขำ  แค่ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจเป่ารดกันเขายังหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเลย  ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโกหกว่าตัวเองช่ำชองเรื่องแบบนั้น  การที่จู่ๆเข้าหาผมที่เพิ่งเคยเจอกันแค่วันเดียวแล้วรุกใส่อยากได้เป็นผัวมาตลอดอาทิตย์มันไม่ใช่เรื่องปกติแน่

เด็กคนนี้คิดจะทำอะไร?

“งั้นนายก็คงจะรู้จักสัมผัสแบบนี้ดีใช่ไหม…”

ยื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูเบาๆก่อนจะเป่าลมใส่  มืออีกข้างที่ว่างลูบไล้ร่างกายที่มีกล้ามอยู่เล็กน้อย  บีบเคล้นในบางจุดก่อนจะไปหยุดที่ยอดอกซึ่งยังจำศีลสงบนิ่งอยู่ในถ้ำ

“อื้อ!”

ไต้ฝุ่นร้องครางขึ้นมาเมื่อถูกผมใช้ปลายนิ้วบดขยี้ตุ่มไต่น้อยๆภายใต้เสื้อกล้ามนั่น  ร่างกายที่สั่นอยู่ก่อนแล้วทวีคูณแรงสั่นขึ้นอีกหลายเท่า…

จะปากแข็งไปได้สักกี่น้ำ

“ให้ผมช่วยงั้นเหรอ  อย่าพูดดีไปหน่อยเลย  นายกับฉันกระดูกมันคนละเบอร์  อย่าคิดจะท้าทายผู้ใหญ่ด้วยคำพูดยั่วยวนแบบนั้น  มันไม่ส่งผลดีต่อนายเลย”

ไล้ปลายจมูกเบาๆที่ข้างแก้ม  ลากต่ำมายังลำคอที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด  แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อนๆของแป้งเด็ก…

หมอนี่…โตจนป่านนี้ยังจะใช้แป้งเด็กทาตัวอีกเหรอ?

เป็นอีกหนึ่งเรื่องน่าเหลือเชื่อในตัวเจ้าลิงหัวแดงที่ผมค้นพบ

“อ๊ะ!”

เสียงครางเริ่มหวานขึ้นเรื่อยๆไปตามอารมณ์ของร่างกาย  ตุ่มไตขางหนึ่งแข็งชูชันจากการถูกปลุกเร้า  ขณะที่อีกข้างยังนอนสงบนิ่งอยู่  ผมควรจะทำให้มันเท่าเทียมกันดีไหมนะ?

ตุ้บ…

ขณะที่กำลังคิดว่าจะเอายังไงกับยอดอกอีกข้างดี  ร่างเล็กก็ร่วงตุ้บไปนั่งกองกับพื้นด้วยแข้งขาอ่อนแรงทั้งที่ข้อมือทั้งสองข้างยังถูกผมล็อกเอาไว้  เห็นแบบนั้นจึงปล่อยให้เป็นอิสระก่อนจะโน้มหน้าลงไปหาคนที่กำลังตัวสั่นในตอนนี้

“ถ้ายังไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้มากพอ  อย่าริอาจไล่ตามใครแบบนี้อีกนะ  เด็กน้อย…”

ลูบหัวเจ้าลิงหัวแดงสองสามทีเป็นการทิ้งท้ายก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากน้ำไป  หวังว่าผมคงไม่ได้ทำเกินเหตุหรอกนะ  แต่ถ้าไม่สั่งสอนเสียบ้าง  หมอนั่นคงไม่ยอมหยุดและยังเชื่อมั่นในการกระทำของตัวเองต่อไป

เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กวันยันค่ำ

โครม!

“มาแล้ว  ไอ้หมอนี่แหละที่แพ้เด็กมหา’ลัยอื่นตอนไปแข่งพูดภาษาอังกฤษเมื่อวันจันทร์”

นักศึกษาชายที่หน้าตาจัดได้ว่าดูดีทีเดียวถูกโยนเข้าไปกลางวง  ผมก้มมองดูเหตุการณ์พลางพ่นควันบุหรี่ออกจากปากไปด้วย

วันนี้เป็นวันลงโทษเด็กที่ไร้ประโยชน์  ผมเลยมารอแบกเด็กที่ถูกลงโทษไปห้องพยาบาลเหมือนทุกที  แต่เพราะวันนี้มีนักศึกษามาร่วมวงด้วยมากเป็นพิเศษ  เลยต้องเปลี่ยนสถานที่รอขึ้นมารอบนตึกแทน  มันไม่ไกลจากมุมอับนั้นเท่าไหร่ผมเลยพอจะมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ชัดเจน

“ยะ…ยกโทษให้ผมด้วยเถอะ  ครั้งหน้าผมจะชนะให้ได้ครับ  นะครับ!”

เป้าหมายยกมือไหว้ท่วมหัวเพื่อขอร้อง  เป็นภาพที่น่าเวทนาเกินกว่าจะทนมองได้จริงๆ

ฟู่…

ผมหันหลังให้สิ่งที่เกิดขึ้น  พิงกับระเบียงและแหงนหน้ามองท้องฟ้าแทน  พลันเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเป้าหมายก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของเด็กอภิสิทธิ์เหล่านั้น  มือที่ถือบุหรี่เกร็งจนสั่นไปหมด  สุดท้ายบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปได้เพียงนิดเดียวก็ถูกผมโยนทิ้งและใช้เท้าบดขยี้มันจนไฟมอดดับไป

“พวกขยะไร้ค่าน่ะหายไปซะ!  ท่านแฟนธ่อมไม่ต้องการให้มีขยะอยู่ในมหา’ลัยของเราหรอก!”

พลั่ก! ตุ้บ! ผลั่วะ!

แฟนธ่อม…

เด็กคนนั้นคือคนคอยบงการพวกเด็กอภิสิทธิ์อีกทีสินะ…

“หยุดนะเว้ยยย!”

“!!!”

ดวงตาเบิกกว้างกับเสียงที่คุ้นเคย  ผมหันกลับไปมองมุมอับนั้นอีกครั้ง  ในใจภาวนาขอให้ไม่เป็นอย่างที่คิด…

บ้า…

เจ้าลิงหัวแดงนั่น  จะบ้าก็บ้าให้มันมีลิมิตหน่อยสิ!

“พวกแก…!”

พลั่ก!

เด็กอภิสิทธิ์ที่กำลังเหยียบหัวของเป้าหมายอยู่ถูกไต้ฝุ่นกระโดดถีบเต็มแรง  ไม้กวาดของพวกแม่บ้านถูกนำมาเป็นอาวุธ ( แอบไปจิ๊กมาตอนไหนล่ะนั่น ) เจ้าลิงหัวแดงวาดวงกวาดด้ามไม้กวาดเป็นวงกลมไม่ให้ใครเข้าถึงได้ก่อนจะตรงเข้าไปพยุงเป้าหมายขึ้นมา

“แกอีกแล้วเหรอไอ้ปิศาจหัวแดง!”

“เออ!  ฉันเองแหละ  พวกแก…พวกแกรังแกคนอื่นอีกแล้วเหรอ!”

“นี่มันเป็นวิธีลงโทษเด็กไร้ประโยชน์!  เป็นวิธีที่ท่านแฟนธ่อมขึ้นมาเพื่อกำจัดขยะไร้ค่า  แกอย่ามาขวางจะดีกว่าถ้าไม่อยากเดือดร้อนไปด้วย!”

“คำก็ไร้ประโยชน์  สองคำก็ขยะ!  แล้วพวกแกคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนกันวะ  มันก็หลุดออกมาจาก (เซ็นเซอร์นะจ๊ะ)แม่เหมือนกันนั่นแหละเฟ้ย!”

“อุ๊บ…”

ผมกลั้นขำอย่างเต็มที่  หลุดออกมาจาก(เซ็นเซอร์อีกรอบ…)แม่เหมือนกันงั้นเหรอ?  เป็นคำด่าที่สมกับเป็นหมอนี่ดีเหมือนกัน

“ต่ำที่สุด”

“กิริมารยาทก็ทราย  ทำไมมหา’ลัยถึงรับคนอย่างหมอนี่เข้ามานะ”

บรรดานักศึกษาหญิงพากันกระซิบกระซาบจนดังระงม  ไต้ฝุ่นอ้าปากจะโต้กลับทว่าใครบางคนปาก้อนหินอัดเข้าที่หน้าเสียก่อน

“จัดการมันไปด้วยเลย  ถึงท่านแฟนธ่อมจะไมได้สั่ง  แต่ถ้าท่านรู้ว่ามันมาขัดขวางการลงโทษเด็กไร้ประโยชน์ยังไงมันก็ต้องถูกเล่นงานแน่!”

“ใช่ๆ  จัดการมันไปด้วยเลย”

นักศึกษาที่มาชุมนุมทั้งหมดต่างก้มลงเก็บก้อนหินบนพื้นแล้วปาใส่ไต้ฝุ่น  ผมคิดว่าเดี๋ยวจะต้องล่าถอยไปตั้งหลักก่อนแน่ๆ  ทว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นทำกับเป็นเอาตัวเข้าบังและปกป้องเป้าหมายเอาไว้พร้อมกับเขยิบตัวถอยห่างออกมาจากมุมอับไปเรื่อยๆด้วย

“อ๊ะ!”

หินก้อนใหญ่ถูกปาเข้าเต็มๆหัวจนเลือดไหลอาบลงมา  เมื่อหลุดพ้นจากมุมอับมาได้ไต้ฝุ่นก็ผลักเป้าหมายจนกระเด็นไปไกล

“ไปซะ!  รีบไปให้ไกลจากไอ้โรคจิตพวกนี้  ทางนี้ฉันจัดการเอง”

เป้าหมายที่กำลังตื่นกลัวรีบวิ่งหนีไปตามที่คนมาช่วยชีวิตเอาไว้บอกทันที  เหลือไต้ฝุ่นตกเป็นเป้าเพียงคนเดียวท่ามกลางเด็กอภิสิทธิ์นับสามสิบคน!

อย่าบอกนะว่าเด็กที่ผมจะต้องแบกกลับไปห้องพยาบาลในวันนี้จะเป็น…

หมอนี่…

ชิ้งงงงงง!

แววตาของเจ้าลิงหัวแดงเปลี่ยนไปเมื่อรอบตัวไม่มีเป้าหมายอื่นๆอยู่แล้ว  ไม้กวาดที่เป็นอาวุธถูกโยนทิ้งไปไกล  ดวงตาปิศาจแมววาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว  รอยยิ้มร้ายดุจผีกระหายเลือดของเขากำลังเปล่งเสียงหัวเราะออกมา

“หึๆไม่มีตัวประกันอ่อนแอมาคอยขัดแข้งขัดขาแล้ว  คราวนี้พวกแกก็เตรียมรับโทษกับสิ่งที่ทำลงไปได้เลย!!!”

“อ๊ากกกกกก!”

เพียงพริบตาเดียว  จากในตอนแรกที่ผมคิดว่าไต้ฝุ่นจะเสียเปรียบ  สถานการณ์พลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างรวดเร็ว  บรรดาเด็กอภิสิทธิ์ถูกซัดจนหมอบและโยนไปกองรวมกันเอาไว้ภายในเวลาไม่กี่นาที

ชิ้งงงง!

ไต้ฝุ่นตวัดดวงตาแข็งกร้าวไปทางเด็กอภิสิทธิ์ที่เป็นผู้หญิง  เดินหักนิ้วดังกร๊อบแกร๊บพลางทำหน้าเหมือนพวกกุ๊ยข้างถนนจะแซวสาวเข้าไปหาพวกเธอ

“ไงล่ะ  อยากจะไปนอนกองรวมกันแบบนั้นบ้างไหม!”

“กรี๊ดดดดด!”

แค่คำพูดประโยคเดียวก็ทำเอาวงแตก  พวกผู้หญิงต่างพากันวิ่งหนีชุนละมุน  เห็นทำท่าเหมือนจะหาเรื่องเลยเผลอคิดไปแวบหนึ่งว่าหมอนั่นจะเล่นงานผู้หญิงด้วย  ที่แท้แค่ขู่เท่านั้น…

ตุ้บ!

ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจอีกครั้งเมื่อเจ้าลิงหัวแดงทรุดลงไปกับพื้น  เลือดจากศีรษะยังไหลไม่หยุด  พอๆกับใบหน้าที่เริ่มซีดลงเรื่อยๆ  กว่าจะรู้สึกตัวอีก  ขาของผมก็พาตัวเองวิ่งลงจากตึกมาอยู่ข้างหน้าเด็กที่ไม่รู้จักกลัวอะไรเลยอย่างเขาแล้ว

“กะแล้ว…ว่าอาจารย์ต้องมา”

“ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ  เจ็บตัวไม่ใช่น้อยเลยนี่”

“แต่ก็ชนะอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ”

ไต้ฝุ่นยันตัวลุกขึ้น  มือข้างหนึ่งจับหัวข้างที่เลือดออกเอาไว้  พยายามจะออกแรงเดินเข้ามาหาผม  ยังไม่ทันจะถึงตัวดี  ร่างกายสะบักสะบอมนี้ก็โน้มเอนมาข้างหน้าตามแรงโน้มถ่วงของโลก

หมับ…!

“ทำอะไรเกินตัวซะจริง”

บ่นอุบก่อนจะรวบรวมแรงแบกหมอนี่ขึ้นพาดบ่าเดินกลับไปที่ห้องพยาบาล  ส่วนเด็กอภิสิทธิ์พวกนั้น…

ผมจะทิ้งเอาไว้ที่นี่

ถือซะว่าเป็นการลงโทษที่บังอาจทำให้เด็กคนนี้ต้องเลือดตกยางออกก็แล้วกัน…

ตุ้บ…

วางไต้ฝุ่นลงบนเตียงในห้องพยาบาลอย่างเบามือ  หยิบอุปกรณ์ทำแผลมาแล้วเริ่มทำแผลจากจุดที่อันตรายที่สุดคือศีรษะให้เขา  ไม่เข้าใจเลยว่าจะเอาตัวเองเข้าไปแทรกกลางการลงโทษพวกนั้นเพื่ออะไร  นอกจากจะไม่ได้แล้วอะไรแล้วยังทำให้ต้องเจ็บตัวกลับมาอีก

“ขอโทษ   ฉันขอโทษ…”

มือที่กำลังจะกดสำลีลงบนแผลชะงัก  ไต้ฝุ่นที่ยังไม่ได้สติเพ้อบางอย่างออกมา  มือของเขาเต็มไปด้วยรอยถลอกจากการชกต่อย  น่าแปลกที่ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกว่าเด็กคนนี้ช่างบอบบาง…

เห็นทีคนที่แปลกจริงๆคือผมนี่แหละ

ผู้ชายที่จัดการคนเป็นฝูงได้ภายในเวลาไม่กี่นาทีแบบนี้น่ะเหรอจะบอบบาง  ใช้ตาตุ่มคิดหรือไงนะเรา?

“ดิน…กลับมา  ฉันขอโทษ  ดิน…”

“อย่ามาเพ้อถึงชื่อคนอื่นต่อหน้าคนที่นายพยายามจะจับทำผัวสิ”

“ฆาตกร…”

“!!!”

“ฉันไม่อยาก…เป็นฆาตกรอีกแล้ว”

เพ้อออกมาเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะหมดสติไปจริงๆ  ผมก้มมองใบหน้าของไต้ฝุ่นด้วยความครุ่นคิด  ที่เขาพูด…มันหมายความว่ายังไง?

ฆาตกร…

ไม่อยากเป็นฆาตกรอีกแล้ว?

มือที่กำลังปกป้องเด็กที่ถูกรังแกอยู่ในตอนนี้…เคยทำอะไรมาอย่างนั้นเหรอ

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัพตอนที่สองแล้วจ้า!  ช่างเป็นมหาวิทยาลัยที่ดำมืดซะจริง  แค่ไต้ฝุ่นคนเดียวจะลุยกับคนพวกนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า?  แล้วสิ่งที่ไต้ฝุ่นเพ้อออกมาความจริงคืออะไรกันแน่?  ดินเป็นใคร?  คำว่าไม่อยากเป็นฆาตกรอีกแล้วมีความเป็นมายังไง  ร่วมลุ้นและหาคำตอบไปด้วยกันนะคะ  อ๊ะๆ  แต่เป้าหมายหลักของไต้ฝุ่นยังคงเป็นจับอาจารย์ทำผัวอยู่นะเออ 5555+

ความคิดเห็น