ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Kiss me 💋 คนพิเศษ

คำค้น : ชินโด, เพลง, อ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2561 14:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 คนพิเศษ
แบบอักษร

[ เพลง ]

ฉันนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องของอัน พลันก็นึกถึงผู้ชายหน้าสวยคนนั้น เขาอุ้มฉันเข้ามานอนในห้องตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แต่เขาเป็นผู้ชายที่แมนโคตร ยอมออกไปนอนโซฟาเอง อ้ากกกก แม่ข๋า,,หนูแพ้ผู้ชายแบบนี้

"แกเป็นไรเพลง ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูล่ะ" อันเดินเข้ามา

"เปล่านิ แค่กำลังคิดไรเพลินๆ"

"หึ,,อย่าบอกว่าคิดถึงพี่ชินโดน่ะ,," 

จึ๊ก!(⊙.⊙)  เหมือนมันรู้ความคิดฉัน หน้าฉันบอกขนาดนั้นเชียวหรอ?

"บ้า,,จะไปคิดเรื่องเขาทำไมกัน ไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย อย่ามั่วเซ่,,,"

"หรา!! แต่ฉันว่าพี่เขาคิด!" อันนั่งลงหวีผม

"จริงหรอ!!"

"ดูตื่นเต้นจังน่ะเพื่อนฉัน ฮ่าๆๆๆ"

"ฮึ่ม!! ยัยบ้า,,นี้แหนะๆๆ" ฉันเอาหมอนฟาดอัน

"โอ้ยยย,,ตีไมเนี้ยะ,, ชอบใช้ความรุนแรงรึไง" อันปัดหมอนไปมา

"ชิร์,," ฉันทิ้งตัวลงนอนเช่นเดิม

อันเอาหมอนมาวางข้างๆฉัน แล้วล้มตัวลงมานอนเกยไหล่

"ที่ฉันพูดอ่ะเรื่องจริงน้าาาา,, ทั้งๆที่พี่เคนจิบอกให้เขาพาฉันหนีไป เขายังเลือกไปดึงมือแกเลย ฉันกับแกก็อยู่กันคนละฟากด้วย ถ้าจะบอกว่าจับมือผิดคน คงไม่ใช่ม้างงงงง"

"นิ,,เลิกพูดไปเลยน่ะ,, ฉันง่วงแล้ว จะนอน" ฉันบอกปัดหน้าแดง

"อ่ะๆๆ เมื่อคืนไปทำไรมา,,,ถึงไม่ได้นอนนนน" อันแซวฉัน

"เลิกคิดแบบนั้นไปเลยน่ะ ไม่มีไรเกิดขึ้นทั้งนั้นย๊ะ,," ถึงฉันจะอยากให้เกิดก็เถอะ อร้ายยย,,แรดมาก

กี่ปีแล้วที่ไม่มีใครทำให้ฉันใจเต้นแรงขนาดนี้ ครั้งล่าสุดที่เลิกกับเอเปกไปก็คงเกือบ 3 ปีแล้วมั้ง เฮ้ออออ,, หยุดเต้นสักทีเถอะหัวใจ ยิ่งคิดเห็นหน้าชินโดทีไร ใจก็แทบจะทะลุออกมาเชียว

ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนบ่ายแก่ๆ ฉันลุกอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินลงมาจากห้อง ลูกน้องพี่เคนที่เดินสวนไปมาต่างโค้งคำนับฉัน ฉันก็โค้งตอบเช่นกัน

ฉันเดินออกมาตรงสวน ก็เห็นอันนั่งคุยกับพี่เคนจิอยู่,, ฉันเลยเดินเข้าไปสมทบด้วย

"ตื่นแล้วหรอน้องเพลง" พี่เคนจิถามเสียงหวาน ฉันเลยพยักหน้าแล้วยิ้มให้

"อัน,,เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะไปร้าน z น่ะ กะว่าจะไปดูหน้าตาอาหารร้านนั้นหน่อย" ก็กะจะเอามาปรับใช้ในงานไง

"ดีเลย,,งั้นฉันไปด้วย, อาหารร้านนั้นอร่อย" อันยิ้มหวาน

"งั้นเดี๋ยวพี่ให้คนพาไป ช่วงนี้ไว้ใจใครไม่ได้,, หมาลอบกัดมันเยอะ" พี่เคนจิบอก

เวลาต่อมาเรามาถึงที่ร้านอาหาร บรรยากาศดูดี อาหารดูโอ,,, อร่อยอย่างที่อันบอกจริงๆด้วย ฉันมัวแต่ถ่ายรูปเพลิน ส่วนอันก็ซัดไอศครีมกับราเม็งไปซ๊ะเกลี้ยง

ฉันสั่งข้าวหน้าปลาไหลแบบสูตรฉบับดั้งเดิมมา อ้าาา,,หอมจัง จะกินล่ะน้าาาาา มั่บ!!! มือปริศนาจับมือฉันให้หันตะเกียบไปเข้าปากเขา

Σ( ° △ °) ตกใจไปสามวิ ชินโดเขามาได้ไง? ฉันหันไปมองอย่างอึ้งๆ

"อ้าวพี่ชินโด,,, มาได้ไงค่ะ?" อันถาม

"พี่จะไปสนามไอ้เรียวอ่ะ เลยแวะหาไรกิน" เขาบอกแล้วนั่งลงข้างๆฉัน

เขาหันไปสั่งพนักงานให้เอาข้าวแบบเดียวกันกับฉันเพิ่มอีกหนึ่งที 

"นี่แสดงว่าพี่เคนต้องอยู่นั่นใช่ไหมค่ะ" อันถาม

เขาพยักหน้าตอบ แล้วข้าวก็มาเสริฟ เขาคีบปลาไหลขึ้นมาชิ้นนึ่งแล้วหันมาทางฉัน 

"อ้าปาก,,"

"ห๊ะ?" ฉันงงเล็กน้อย

"บอกให้อ้าปากไง" เขาจ้องมาที่ฉัน

จะทำเสียงดุเพื่อ? ถึงฉันจะงงกับคำสั่งแต่ก็อ้าปากตามที่เขาบอก

"อ่ะ,,คืนให้ที่กินไปคำนึ่งเมื่อกี้" เขาบอกก่อนจะหันไปกินข้าวต่อ

ฉันรู้สึกหน้าร้อนฉ่า โอ้ยยย,, นี่มันเหมือนการจูบทางอ้อมเลยอ่ะ อันยิ้มขำๆส่งมาให้ฉัน กลับไปคงโดนยัยนี่แซวแหงๆ เย็นไว้เพลง,,เย็นไว้,, หน้าปกติดิ,,หน้าปกติ,, อย่าหน้าแดงน่ะโว้ยยย

สักพักต่อมาเราก็มาถึงสนามแข่งของพี่เรียว ก็ยัยเพื่อนตัวดีอ่ะดิ,, หวงพี่ชายหนักมาก ไม่อยากให้พี่ชายตัวเองไปมั่วกับพริตตี้ ว่าแต่,,ญี่ปุ่นนี่เขาแข่งกันทั้งกลางคืนกลางวันเลยหรอ ต่างจากบ้านฉันจัง

เรานั่งอยู่บนห้องพักนักแข่ง สายตาฉันมองออกไปในสนาม รถชินโดเข้าเส้นชัยมาอันดับหนึ่ง พวกพี่เรียวกับพี่เคนต่างตบมือดีใจขนาดหนัก ได้ข่าวว่าแข่งครั้งนี้เดิมพันกินรถกัน 

"เชี้ย!! แมร่งเซียนชิปหาย แข่งทีไรก็ชนะ" พี่เคนมองลงไปที่ขอบสนาม

"หึ,,วันนี้ก็ฟาดทั้งรถทั้งหญิงอีกเหมือนเดิมแหละมันอ่ะ" พี่เรียวที่นั่งอยู่ขำในลำคอ

ฉันมองลงไปตรงจุดที่เขายืนอยู่ แหม่!,, น่าอิจฉาเน๊อะ,,ถูกรุมล้อมด้วยผู้หญิงเป็นฝูง แล้วภาพตรงหน้าก็แทบเปลี่ยนความคิดฉัน เขาโอบเอวสองสาวอกตูมเดินออกจากสนาม

"แมร่ง!! ดูมันดิเรียว สองคนนั้นที่กูเล็งไว้ โดนมันคาบไปแดกซ๊ะแล้ว" พี่เคนจิส่งสายตาอย่างเสียดาย

"พี่เคน!!!" เสียงอันดังขึ้น

"ชะอุ๊ย!!!..ลืมตัว" พี่เคนจิทำท่ากลัวๆ 

ฉันที่ยืนมองอยู่รู้สึกหัวใจหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม หมดกันไอ้ความรู้สึกที่ว่าเป็นผู้ชายแมนๆ เฮ้อออ!! ฉันบอกอันว่าจะออกมาเข้าห้องน้ำ ไม่อยากฟังสิ่งที่พวกพี่เคนกับพี่เรียวพูดทำร้ายความฟินของฉัน

แต่พระเจ้าก็เล่นตลกให้ฉันมาเจอเขาเดินควงผู้หญิง 2 คนนั้นเข้าไปในห้อง ฉันหันหลังแล้วเดินลงบันไดอย่างเร็ว ไม่อยากเห็น,,ไม่อยากรับรู้เลย ชิร์

"อ๊ะ,,ขอโทษค่ะ" ฉันเดินชนบางคนเข้าอย่างจัง

"คนไทยหรอ? หึหึ,, สวยเชียว มาคนเดียวหรอจร๊ะ,," ไอ้อ้วนที่ฉันชนส่งสายตาหื่นมาให้

"เปล่าค่ะ,, ฉันมากับเพื่อน ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ ฉันรีบ" ฉันทำใจดีสู้เสือ

"แหม่!!  รีบไปไหนอ่ะ แวะคุยกับพวกพี่ๆก่อนสิ" ไอ้หนวดอีกคนคว้าข้อมือฉัน

"นี่!! ปล่อยน่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้น่ะ" ฉันพยายามตีมือพวกมัน

โอ้ยยย,,อันอยู่ไหนอ่ะ,, ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้,,ช่วยฉันที

"มีเรื่องอะไรกัน,," เสียงทุ่มต่ำดังขึ้น

พวกเราพากันหันไปก็เห็นร่างคนตัวสูงยืนดูดบุหรี่อยู่ในชุดนักแข่ง

"อะ,,เปล่าครับคุณชินโด" พวกนั้นโค้งหัวให้เขา

ชินโดทิ้งก้นบุหรี่ลงแล้วใช้เท้าขยี้ ก่อนเดินเข้ามาหาพวกมัน

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็รีบไสหัวไปซ๊ะ!!!,," เขาขึ้นเสียง

พวกนั้นกลัวจนหัวหด แล้วลนลานออกจากตรงนั้น แปลกแต่จริงแฮ่ะ!! ตัวบางร่างเล็กกว่าพวกมัน แต่กลับทำให้พวกมันกลัวฉี่เกือบราด

"แล้วนี่ลงมาทำอะไร?" เขากอดอกยืนถามฉัน

"ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ แต่เจอเข้ากับพวกบ้านั้นซ๊ะก่อน" ฉันบอก

"มาสถานที่แบบนี้ แถมเดินคนเดียว มันก็เสี่ยงที่จะเจอเหตุการณ์แบบนี้นั่นแหละ ยัยบื้อเอ้ยยยย" เขาชักสีหน้า

"นี่นาย,, ความจริงฉันควรขอบคุณนายมากกว่าน่ะ แต่ตอนนี้คิดใหม่แล้ว เห๊อะ!!" มันความผิดฉันงั้นหรอ

ฉันเดินชนไหล่เขาออกจากตรงนั้นทันที แต่แล้วมือใหญ่ก็คว้าแขนฉันไว้

"แล้วนั่นจะไปไหน ห้องน้ำอยู่ทางนี้" เขาดึงแขนฉันเดินไปอีกทาง

"นี่ปล่อยน่ะ ฉันเดินเองได้"

"จะดิ้นเพื่อ?.. รึว่าอยากเจอแบบพวกเมื่อกี้อีก" เขาหันมาขึงตาใส่

ค่ะ,,เงียบค่ะ ฉันอ่ะเงียบ สายตาดุจริ๊งงงง หลายนาทีต่อมาหลังจากฉันทำธุระในห้องน้ำเสร็จก็เดินออกมาข้างนอก อ๊ะ!..นี่ยังอยู่งั้นหรอ ฉันสงสัยเมื่อมองเห็นชินโดยืนดูดบุหรี่อยู่หน้าห้องน้ำ

"อะไร?..นึกว่าฉันหายไปแล้วงั้นหรอ?" เขาหันมาถาม

"อ้าว,,ก็นึกว่ามีอะไรต้องไปทำ" 

"หึหึ,,ถ้าหมายถึงผู้หญิงพวกนั้นล่ะก็ ไอ้เคนจิมันจัดการแล้วแหละ" 

ห๊ะ!! พวกนี้ก็แปลก,, แบ่งผู้หญิงกันกินซ๊ะงั้น เดี๋ยวน่ะ,,แล้วอันล่ะ? ทั้งๆที่อันก็อยู่นิ 

"แล้วนั่นจะไปไหนอีก" 

"กลับไปหาอันไง"

"อันกลับไปแล้ว,, ไอ้เรียวไปส่ง ส่วนเธอกลับกับฉัน"

ห๊ะ!!..อีกครั้งเถอะค่ะ อะไร? ทำไม? ยัยอันทิ้งฉันงั้นหรอ แล้วยังทิ้งฉันไว้กับเขาอีก อิเพื่อนบ้า,,นี่คิดว่าทำอะไรอยู่น่ะยัยอัน กลับไปล่ะน่าดู ฮึ่ม!!


[ Story ]

รถหรูของชินโดกำลังแล่นออกจากสนามแข่ง แล้วตรงมาตามถนน ชินโดพาเพลงขับรถเข้ามาใจกลางเมือง ก่อนจอดเทียบไหล่ทาง

เมื่อชินโดเปิดประตูเดินลงไป ใครต่อใครต่างก็จ้องมองกันจนต้องเหลียวหลัง สาวๆแถวนั้นต่างพากันมองเมื่อเขาเดินไปเปิดประตูรถอีกข้าง

'ผู้หญิงคนนั้นใครกัน?'

'ว๊ายยย,,คุณชินโด'

'แกดูสิ,,ตัวจริงหล่อมากเลย'

'คนนั้นแฟนหรอ?'

'เฮียชินโดพาใครมาว่ะ?'

ทุกสายตาต่างพากันบ่งบอกถึงความสงสัยกับผู้มาใหม่ บางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขาอย่างกับดารา

ไม่แปลกที่ทุกคนจะฮือฮาแบบนี้ เพราะเป็นที่รู้กันว่า,,,ชินโดไม่เคยขับรถให้สาวคนไหนนั่งข้างกาย

ชินโดพาเพลงเดินเข้าไปในร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ร้านนี้เขามาประจำ มันเป็นร้านโปรดของเขา เวลามาทานที่นี่ทีไร มันทำให้นึกถึงอาหารฝีมือแม่เขาทุกครั้ง


[ ชินโด ]

ผมนั่งขำอยู่ในใจ เพราะท่าทางประหม่าของเพลง เธอคงรู้สึกแปลกๆที่มีแต่คนมอง 

"เป็นอะไรหรอ?" ผมเก็กหน้าขรึมถามออกไป

"คือ,,ทำไมเขามองฉันแปลกๆอ่ะ"

"หึ,,ไม่แปลกหรอก"

"ไม่แปลกได้ไง เขามองฉันตั้งแต่ลงจากรถแล้วน่ะ" เธอมองซ้ายมองขวา

"ที่เขามองเพราะฉันไม่เคยพาใครมา ,,เธอเป็นคนแรก" ผมจ้องเข้าไปในตาเธอ

เพลงหน้าแดงขึ้นหลังจากได้ยินผมพูดคำนั้น หึหึ,,ได้ผลแฮ่ะ

"บ้าน๊าา,, สาวๆนายตั้งเยอะ คนอื่นเขาไม่ชินรึไงที่นายพาสาวมาทานข้าวอ่ะ" เธอพูดหลบสายตา

"ฉันไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะกับใคร นอกจากพวกเพื่อนๆ อ๋อ!! อีกอย่างก็ไม่เคยขับรถให้สาวคนไหนนั่งด้วย" ผมส่งสายตารุกหนักกว่าเดิม

เพลงหน้าแดงหนักกว่าเก่า โอ้ยยย,,เห็นแล้วอยากดึงมาหอมชิปหาย

"พอๆๆ ฉันหิวแล้ว รีบๆกินเถอะ" เธอบอกเขินๆ

ผมขำในลำคอก่อนลงมือทานอาหารที่อยู่ตรงหน้า ฮ่าๆๆๆ มันรู้สึกดีจังที่ได้แกล้งเธอจนหน้าแดงเนี้ยะ ไม่นานพวกเราก็ทานอาหารเสร็จ ผมเช็กบิลแล้วพาเธอเดินออกมาจากร้าน 

"ไปเดินย่อยก่อนไหม? นี่ยังไม่ดึกเลย" ผมถามเธอ

เพลงหันไปมองย่านชิบูย่าก่อนส่ายหน้าไปมา

"ไม่เอาอ่ะ,,ไม่ชอบคนเยอะ"

"แต่ฉันอยากไป,, ไปเถอะ" ผมบอกแล้วจับมือเธอเดินไปทันที

ความจริงผมก็ไม่ชอบคนเยอะหรอก แต่มันอยากมีเวลาอยู่กับเธอนานๆไง มือก็นุ่มด้วย อ้ากกกก,,ดีต่อใจไอ้ชินจริงๆ

เราแวะร้านของกินที่อยู่สองข้างทางมาเป็นสิบๆร้านแล้ว ไม่ได้เข้าไปซื้อหรอกครับ เพลงเขาเข้าไปขอถ่ายรูป เธอบอกจะเอาไปลงบล็อก

ความจริงผมก็พอสืบเรื่องราวของเธอมาคร่าวๆบ้างแล้วแหละ ก็เธอทำงานด้านการออกแบบตกแต่งหน้าตาอาหารไง แต่ต้องเข้าเป็นสิบๆร้านขนาดนี้เลยหรอ?  ไหนบอกไม่ชอบคนเยอะอ่ะ

"อ๊ะ!!" เธอตกในเมื่อผมเอากระป๋องโคล่ามาทาบที่แก้มเธอ

"เดินมาชั่วโมงกว่าแล้ว กินหน่อยสิ จะได้มีแรง" ผมบอก

"โหยยย,,นี่เราเดินนานขนาดนั้นเลยหรอ?" เธอรับโคล่าไปดื่มพร้อมปาดเหงื่อ

ผมเดินเข้าไปแล้วเอาแขนเสื้อซับเหงือบนหน้าผากให้เธอ 

"หน้าแดงอีกแล้ว" ผมพูดแซวๆ

"บะ,,บ้าาา อากาศมันร้อน" เธอผละออก

"ว้าาาแย่จัง นึกว่าจะเขินฉันซ๊ะอีก" ผมแกล้งพูด

"จะเขินทำไม ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย"

"เสียดายจัง,,งี้ฉันก็อดมีเธอเป็นแฟนเลยดิ อุตส่าห์ว่าจะจีบอ่ะ" ผมทำหน้าเศร้า

"อะไร? อย่ามาทำหน้างั้นน่ะ นายมีผู้หญิงตั้งเยอะแยะ ก็เลือกๆเอาสักคนสิ" เธอส่งสายตามองค้อนใส่ผม

"หึงงั้นหรอ?" 

"หึงบ้าอะไร เราไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย" เธอเชิดหน้าตอบ

"แล้วอยากเป็นไหมล่ะ?" ผมกระตุกยิ้มร้าย

"นี่!!! เลิกพูดแบบนี้เลยน่ะ,, ฉันเหนื่อยแล้ว,, กลับกันเถอะ" เธอพูดแล้วเดินนำผมไป

ฮ่าๆๆๆ,,มีอาการแบบนี้แสดงว่ามีใจชัวร์ หึหึ,,โทษทีน่ะอัน,,เพื่อนอันคนนี้พี่อยากได้ คงทำตามที่น้องห้ามไม่ได้แล้วแหละ หึหึ,,,


[ เพลง ]

ไอ้บ้าชินโด,,, เล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้, ใจฉันแทบทะลุออกจากอก ทั้งสายตาและคำพูดเจ้าเล่ห์พวกนั้น ไม่ได้น่ะเพลง อย่าหลงกลเชียว ผู้ชายเจ้าชู้แบบนั้น คบไปยิ่งจะมีแต่เสียใจเปล่าๆ

"นี่,,เดินเร็วไปแล้วน่ะ รอด้วยสิ" ชินโดตะโกนไล่หลัง

ขืนรอนายก็รู้อ่ะสิว่าตอนนี้ฉันหน้าแดงขนาดไหน เผลอๆจะได้ยินเสียงหัวใจฉันด้วยมั้ง ฉันรีบสาวเท้าไปที่รถทันที

"เดี๋ยว,,เป็นอะไร ทำไมรีบจัง" เขาคว้าข้อมือฉันให้หันกลับ

"เปล่า,,ฉันแค่ง่วงอ่ะ,, อยากพักผ่อน" หวังว่าหน้าฉันจะหายแดงแล้วน่ะ

ปรื้นนนนน  ปรื้นนนนน ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงรถ 2 คันแล่นมาด้วยความเร็ว แล้วก็ตามด้วยเสียงปืน ชินโดรีบพาฉันวิ่งมาหลบข้างรถ เขากอดฉันไว้แน่น จนแทบหายใจไม่ออก 

พอรถพวกนั่นแล่นผ่านไปแล้ว ผู้คนก็ยังคงพากันแตกตื่น แต่ฉันสิตื่นยิ่งกว่า เมื่อมองเห็นเลือดชินโดตรงเอวด้านซ้าย 

"เฮ้ยยย,,นายโดนยิงอ่ะ"

"ซี้ดด,,แค่ถากๆ ไม่เป็นไรหรอก รีบไปกันเถอะ" เขาบอก

พวกเรารีบบึ่งรถออกจากจุดนั้นทันที ให้ตายเถอะ,, พวกคนญี่ปุ่นนี่มันยังไงกัน นึกจะยิงกันที่ไหนก็ได้งั้นหรอ? แล้วทำไมฉันต้องอยู่ผิดที่ผิดทางตลอดด้วยเนี้ยะ


​ชินโดพาฉันมาที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านสไตล์ญี่ปุ่นแบบร่วมสมัย มีชายชุดดำอยู่ประมาณสิบคน พอเขาก้าวลงจากรถทุกคนก็ต่างก้มหัวโค้งคำนับเขา 

"นี่บ้านใครหรอ?" ฉันถาม

"บ้านฉันเองแหละ"

"อ้าว,,ฉันนึกว่านายอยู่คอนโดเมื่อวานซ๊ะอีก"

"เปล่า,,ที่นั่นเป็นเซฟเฮาท์ ไม่มีใครรู้"

"แต่ฉันรู้,,,"

เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองฉัน ฉันพูดไรผิดหรอ?  ก็ฉันรู้จริงๆนิ จะบอกว่าไม่มีใครรู้ได้ไง?

"แค่เธอคนเดียว,,ยกให้เป็นคนพิเศษเลย" เขายิ้มร้าย

"นี่แหนะ! อย่ามาทำสายตาเจ้าชู้น่ะ" ฉันตีที่แขนเขา

"โอ้ยยย,," เขาร้องขึ้น

"อ๊ะ!! ขอโทษ,, ลืมไปว่าที่แขนก็พึ่งโดนยิงมา" ฉันยกมือไหว้เขา

เขาทำสีหน้าเจ็บปวดจริงๆจนฉันรู้สึกผิด แง่ๆๆๆ อย่าสั่งคว้านท้องเค้าน้าาาาา

"คืออ,,ฉันว่า เรารีบไปทำแผลเถอะเน๊อะ ป๊ะๆๆ เดี๋ยวฉันทำแผลให้" ฉันเข้าไปประคองเขา

เพราะตอนนี้มือหนึ่งก็กุมท้องที่เกิดจากบาดแผลใหม่ ส่วนอีกมือก็กุมแขนที่เกิดจากฝ่ามือฉัน เขาให้ฉันพาขึ้นมาห้องนอนชั้นสอง นี่ฉันใจง่ายไปป๊ะว่ะ? ขึ้นห้องนอนกับผู้ชายหน้าตาเฉย

สักพักฉันก็ทำแผลให้เขาเสร็จ รอยนี้ดีหน่อย แค่ถากๆจริงๆ ฉันเลยไม่ต้องปิดแผลให้เขา ฉันมองดูนาฬิกาบนผนัง แล้วหันมาหาเขาทันที

"ดึกแล้ว,,งั้นฉันกลับน่ะ" ฉันกำลังจะลุกขึ้น

"เดี๋ยว!! ใครบอกให้กลับ" เขารั้งมือฉันไว้

"ก็หมดธุระแล้วนิ แผลก็ทำเสร็จแล้ว นายไม่ต้องไปส่งหรอก ฉันกลับแท็กซี่เองได้"

ฟรึ่บบบบ!

เขาดึงฉันให้ล้มลงบนเตียงแล้วใช้สองแขนกอดฉันไว้ทันที 

"ค้างกับฉันที่นี่แหละ"

"นะ,,นี่,,ปล่อยน่ะ  ใครจะค้างกับนายกัน"

"มันดึกแล้วจะกลับทำไม,,ข้างนอกยิ่งอันตราย" เขาจ้องมาในตาฉัน

"อยู่กับนายก็อันตรายเหมือนกันแหละน๊าาา ลุกไปเลย" ฉันผลักเขา

"อันตรายที่ไหน? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย" เขาตอบหน้าตาย

"ก็นายกำลังกอดฉันอยู่นี่ไง ลุกออกจากตัวฉันไปเลยน่ะ" ฉันดันเขาออกสุดแรง

เขาขำออกมาอย่างได้ใจ ไอ้บ้าเอ้ย,,ยิ่งขำยิ่งดูมีเสน่ห์ไปกันใหญ่  อ๊ะ!!! อิเพลงมันใช่เวลาไหม? อิบ้านิ

"ฮ่าๆๆๆ,, แกล้งเธอนี่สนุกชะมัด"

"หน่อย!!..ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต" ฉันเอาหมอนไล่ฟาดเขา

"โอ้ยยย,,อย่าตีสิ ฉันเจ็บอยู่น่ะ" เขาโวยวาย

"ดี,,จะเอาอีกสักแผลไหมล่ะ อ่ะ,,อร้ายยย" ฉันสะดุดพรมบนพื้น

"อ่ะ!!..เพลงระวัง!!!"

ฉันหลับตาปี๋เพราะคิดว่าตัวเองต้องหน้าแหกแน่ๆ แต่เอ๊ะ!! ทำไมไม่เจ็บอ่ะ? ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบว่าชินโดเข้ามารับตัวฉันไว้ ทำให้ตอนนี้หน้าเราใกล้กันแค่คืบเดียว

เขามองจ้องเข้ามาในแววตาฉัน เป็นสายตาที่อ่อนโยนอย่างจริงจัง ไม่มีสายตาเจ้าเล่ห์อะไรเลย มือข้างขวาเอื้อมมาเกลี่ยผมฉันไปทัดหูเบาๆ

"ค้างที่นี่เถอะน่ะ,, ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่ด้วย"

"(灬♥ω♥灬)" ยิ่งเห็นสายตายิ่งเขิน

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในมนต์สะกด อิตาบ้านี่ต้องเป็นพ่อมดแน่ๆ ทำไมฉันถึงขยับตัวไม่ได้เลยน่ะ,, ชินโดกำลังจะจูบฉัน ไม่สิ!! ฉันต่างหากที่กำลังจะก้มลงไปจูบเขา

อิเพลง,,ตื่น!!!! เสียงในความคิดฉันดังขึ้น ฉันได้สติแล้วดันตัวเองให้ลุกขึ้นทันที เกือบไปแล้วไหมเพลงเอ้ยยย ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะหันกลับไปหาเขาที่ยืนอยู่

"ค้างก็ได้,, แต่ห้ามทำอะไรฉัน"

"^_^"

"สัญญาสิ"

"โอเค,, สัญญา"

"ดี,, งั้นฉันขออาบน้ำหน่อย แล้วก็เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันเปลี่ยนด้วย"

"คร้าบบบ,,นายหญิง หึหึ"

เขาเดินไปหยิบทุกอย่างมาให้ฉัน แล้วฉันก็เดินเข้าห้องน้ำไป 40 นาทีต่อมาฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ชินโดยืนดูดบุหรี่อยู่ตรงนอกระเบียง

เขาดับบุหรี่ในกระถางก่อนเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำ สักพักต่อมาเขาก็ออกมาด้วยผ้าขนหนูพันเอวมาผืนเดียว

อร้ายยย,,หน้าแดงอีกแน่ๆเลยกู ไอ้ผู้ชายบ้านี่มันจะเซ็กซี่ไปไหนเนี้ยะ ผมที่ยังเปียกเพราะพึ่งผ่านการสระมา ดูกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง แต่เท่ชิปหาย

"เช็ดผมให้หน่อย," เสียงชินโดทำให้ฉันตื่นจากภวังค์

เขายื่นผ้าขนหนูผื่นเล็กมาให้ฉัน แล้วนั่งลงตรงปลายเตียง ฉันลุกไปนั่งชันเข่าเช็ดหัวให้เขา อร้ายยยย โมเม้นดีต่อใจ

เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันที่กำลังเช็ดหัวให้เขา โอ้ยย,,ปากชมพูที่เผยออยู่ของนายมันทำฉันแทบบ้าเลยน่ะ

"อะไร?" ฉันถามแก้เขิน

"เปล่า,, รู้สึกดีจัง ไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เลยอ่ะ" เขาบอก

"เชื่อตายแหละ,  เอ้า, เสร็จแล้ว รีบๆไปแต่งตัวได้แล้ว ฉันจะนอน" ฉันผลักเขาแก้เขิน

ชินโดทำจมูกย่นใส่ฉันก่อนเดินไปหาเสื้อผ้าใส่ บอกเลยน่ะฉันไม่ได้แอบดูเขาเลยน่ะ สายตามันดันหันไปเห็นเอง ลอบกลืนน้ำลายคงคอเลยค่ะกับภาพที่เห็น

เขาแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินกลับมาขึ้นเตียงทันที

" นี่ทำไรอ่ะ?" ฉันถาม

"ก็นอนไง"

"อ้าว,,ทำไมนายไม่ไปนอนอีกห้องล่ะ บ้านนายมีตั้งหลายห้อง"

"มันไม่ได้ทำความสะอาด จะให้ไปนอนได้ไง"

"งะ,,งั้นนายก็ไปนอนที่โซฟาเหมือนคืนนั้นก็ได้"

ชินโดดีดตัวขึ้นมานั่งจ้องหน้าฉัน พร้อมทั้งจับไหล่ทั้งสองข้าง ฉันเบี่ยงตัวออกจากมือเขา

"ฟังน่ะ,, ลูกน้องฉันอยู่เต็มบ้าน ถ้าฉันลงไปนอนข้างล่าง พวกมันจะมองฉันยังไง พวกมันคงคิดว่าฉันโดนเมียไล่ให้ออกมานอนนอกห้อง มันคงยังเคารพฉันหรอกน่ะ"

ฉันพยักหน้าคิดตาม ก็จริงอ่ะ,, เขาเป็นพวกยากูซ่า พวกมาเฟียนิเน๊อะ ทำอะไรก็ต้องให้ลูกน้องเคารพ แต่เดี๋ยวน่ะ!! เมื่อกี้ว่าไงน่ะ?

"เมีย!! บ้า,, ใครเป็นเมียนายกัน" ฉันเอามือมากอดตัวเอง

เขาขำในท่าทางของฉัน ไอ้บ้านี่มันโรคจิตรึไงกัน ชอบแกล้งฉันด้วยคำพูดบ้าๆพวกนี้อยู่เรื่อยเชียว

"อ่ะๆๆ เลิกแกล้งก็ได้ จะนอนได้ยัง ไหนบ่นว่าง่วงไง" 

"นายสัญญาแล้วน่ะว่าจะไม่ทำอะไรฉัน รักษาคำพูดตัวเองด้วย" ฉันย้ำเขา

"อื้ออ รู้แล้ว งั้นนอน"

เขาบอกพร้อมล้มตัวลงนอน ฉันเองก็ง่วงเต็มทีแล้ว เจอแต่เรื่องตื่นเต้นทั้งวัน

"ทำบ้าอะไรเนี้ยะ!!" ฉันตกใจเมื่อเขาดึงฉันเข้าไปกอด

"ก็กอดไง" แน๊ะ!!ตอบมาได้หน้าตาเฉย

"ไหนบอกจะไม่ทำอะไรฉันไง"

"ก็แค่นอนกอดเอง,,เลิกพูดแล้วนอนเหอะน๊าา,, พูดมากฉันอาจจะทำมากกว่ากอดน่ะ"

"ไอ้บ้า!!"

"ถ้าไม่เงียบแล้วนอน ฉันไม่รับประกันน่ะ" เขาขู่

ค่ะได้ผล,, ฉันเงียบ ทั้งๆที่ในใจด่าเขาไปสารพัด โอ้ยยย ไม่ใช่ไรหรอก มันกลัวอดใจไม่ไหวแล้วเผลอไปปล้ำเขาไง อ๊ะ!! ฟังดูแรดจัง

"จุ๊บ,,ฝันดีน่ะ"

อร้ายยย,, โมเม้นจูบลงบนผม นี่เป็นพ่อมดจริงๆรึไงกัน ทำอะไรที่ฉันแพ้ทางตลอดเลยอ่ะ ยังกะรู้ว่าฉันชอบผู้ชายแบบไหน เจอผู้แบบนี้จะใจแข็งได้นานเท่าไรกันเพลง ตายๆๆ งานนี้ยกธงขาวทันไหมค่ะ แง่ๆๆๆ





ความคิดเห็น