susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2560 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 29
แบบอักษร

​l Chapter 29 l


[Dream Part]

"มึง กลับเถอะ" ผมพยายามยื้อยันไอ้บิ๊ก ที่พาผมมายังที่ที่ผมไม่คิดว่าชาตินี้ทั้งชาติผมจะได้มาอีก


"มาถึงนี่เเล้วจะกลับได้ไงวะ ลงไปเถอะ กูอยู่ด้วยพวกเขาไม่ทำอะไรมึงหรอก" มาไม้เดิมอีก เกลี้ยกล่อมกูเเบบนี้อีกเเล้ว


ใช่ครับ ตอนนี้เรามาจอดรถอยู่ที่หน้าบ้านของไอ้บิ๊กมัน ตอนแรกผมก็ไม่อยากจะเชื่อหรอก เเละไม่ได้อยากจะมาด้วย เพราะจำคราวที่เเล้วได้ไหม มาถึงพ่อกับเเม่ของมันก็ทำท่าทางไม่พอใจผมเอาซะเลย เเถมยังมาตรงกับวันที่พ่อเเม่หาเมียให้ลูกตัวเองอีก วันนั้นผมดูเป็นส่วนเกินไปเลย


"ไม่ต้องคิดอะไรวุ่นวายมากมายน่า กูบอกเเล้วไงกูเคลียเเล้ว" บิ๊กมันลงจากรถอ้อมมาฝั่งผมตอนไหนก็ไม่รู้ เต่ตอนนี้มันกำข้อมือผมอยู่ เตรียมกระชากเต็มที่ตามสไตล์สายโหของมันอะดิ


"เคลียบ้าเคลียบออะไรของมึง" มันไม่ใช่ผมนี่ ไม่เข้าใจความรู้สึกผมหรอก


"มึงไม่เชื่อใจกูเเล้วหรอวะ" บิ๊กมันทำหน้าจ๋อยๆเหมือนลูกหมา ซึ่งมันเเสเเสร้งผมรู้ดี


"เฮ้อ เออๆ หลบดิ" ถึงผมจะรู้ว่ามันเเสเเสร้งเเต่ผมก็ยอมใจอ่อนอยู่ดี


"หึ น่ารัก จุ๊บ" เฮ้ย! มันก้มลงมาหอมเเก้มผมเเบบไม่ทันให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว เดี๋ยวพ่อกับเเม่มึงก็ออกมาเฉ่งกูอีกหรอก คราวนี้กูจะไม่ทนละนะ กูจะร้องไห้จริงๆด้วย สัส


"อ้าว! เฮีย พาพี่สะไภ้มาเเล้วทำไมไม่พาเข้าบ้านสักทีคะ เค้ารอตั้งนานเเล้วเนี่ย" มีผู้หญิงน่าตาจะเรียกว่าสวยก็สวย น่ารักก็น่ารัก คือดูดีอะครับ หน้าตาก็คล้ายๆกับไอ้บิ๊กมัน นี่น้องสาวมันที่มันบอกแน่ๆเลย


"ก็พี่สะไภ้เเกมันมัวเเต่ลีลา ป๊อดไม่เข้าท่า เลยต้องนั่งอยู่ที่รถนี่ไง ร้อนชิบหาย" ไอ้ควายบิ๊ก มึงคุยกับน้องมึง เเต่นี่มึงจะเเขวะกูให้ได้เลยใช่ไหม


"โหย ซ้อ ไม่ต้องกลัว เฮียมาเคลียทางให้ซ้อเเล้วจริงๆ ไหนๆ เค้าขอดูหน้าว่าที่พี่สะไภ้หน่อย วร้าย น่ารักงะ สวัสดีค่ะซ้อ เค้าชื่อเบลนะ เป็นน้องสาวสุดสวยของเฮียผัวซ้อเเหละ มาๆเดี๋ยวเค้าพาซ้อเข้าบ้านเอง เฮียนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆนะ" เดี๋ยวๆ งงไปหมดเเล้ว กับน้องสาวของไอ้บิ๊กมัน ผมฟังอะไรไม่ทันเลยจริงๆ พูดอย่างเร็ว ไปอย่างไว คำพูดคำจาห่ามๆเหมือนกันเลยจริงๆ สองพี่น้องนี้ ที่สำคัญเสือกเรียกผมว่า 'ซ้อ' ไง


"เห้ยๆ หมวยใจเย็นๆ ดรีมมันทำหน้าโง่ไปหมดเเล้ว ยิ่งซืนๆอยู่ เเล้วมืออะปล่อยได้เเล้ว เมื่อกี้ที่หยิกเเก้มมันช้ำหมดละมั้ง" ไอ้บิ๊กที่เดินตามเข้ามาก็เเซว?ผมด้วยท่าทีกวนตีน เเถมดึงผมออกจากน้องมัน เเล้วก็โอบคอผมไว้เฉยเลย


"นี่เฮีย! จะบ่นอะไรนักหนาเนี่ย หวงไม่เข้าเรื่องนี่น้องนะ ชิ ไปกันเถอะค่ะซ้อ ป๊ากับม๊ารออยู่ที่ห้องรับเเขก" ผมที่เหมือนอากาศ เพราะเเย้งอะไรไม่ทันสองพี่น้องนี่เลยสักประโยค โดนน้องมันลากกลับไปอีกเเล้ว เออดี เเขนสองข้างโดนดึงไปดึงมาระหว่างทางไปที่ห้องรับเเขก จริงๆมันก็ไม่ได้ไกลอะไรเท่าไหร่หรอกครับ ก็สองคนนี้มัวเเต่ดึงผมไปดึงผมมาเนี่ย กว่าจะมาถึงห้องเเขนเเทบหลุดเถอะ


"เสียงดังอะไรกันมาตั้งเเต่หน้าบ้าน" เสียงผู้เป็นประมุขของบ้านดีงขึ้นเมื่อพวกเราทั้งสามก้าวเข้ามาที่หน้าประตู

"ก็เฮียอ่ะ ขี้หวง ขอจับซ้อหน่อยก็ไม่ได้ เเย่งคืนตลอดเลย" ได้ทีน้องเบลก็รีบฟ้องผู้เป็นพ่อก่อน

"เฮียเเกขี้หวงของเเต่ไหนเเต่ไรอยู่เเล้วยังม่ชินอีกหรือไง" ทีนี้ผู้เป็นพ่อก็บางบอกสถานะชัดเจนเลยว่าอยู่ข้างลูกสาว

"โถ่ ป๊า ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องไปเเล้วนะครับ" ไอ้บิ๊กเองก็เริ่มโอดโอย เมื่อตัวเองเริ่มไม่มีพักพวก ผมพึ่งเคยเห็นมันในมุมเเบบนี้นะ มุมที่จะยอมคนง่ายๆอะไรทำนองนั้น


"พอเลยทั้งสามคน ลูกสะไภ้ฉันงงหมดเเล้ว" ทีนี้ก็เป็นราชนีของบ้านพูดขึ้นมาบ้าง ขอบคุณครับที่ช่วยขัดสงครามขนาย่อมชวนน่าปวดหัวอะไรเเบบนั้น เเต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้ผมได้ยินคุณผู้หญิงเรียกผมว่า...


"ลูกสะไภ้?" ผมพรึมพรัมขึ้นมาเบาๆ เเต่เหมือนจะยังเบาไม่พอ เพราะผมมั่นใจว่าทุกคนในบ้านได้ยิน


"ใช่จ้ะ เอาล่ะ เชิญนั่งก่อน มานั่งใกล้ๆเเม่นี่มา" คุณผู้หญิงเรียกผมเข้าไปนั่งใกล้ๆ พร้อมกับเรียกเเทนตัวเองด้วยสรรพนามแปลกๆ ผมเริ่มขนลุกแล้วนะเนี่ย


"สงสัยม๊าต้องอธิบายเเล้วล่ะ ดูดิเมียผมนั่งหน้างงเลย" ไอ้บิ๊กที่เห็นผมกำลังเอ๋อๆ ก็พูดขึ้นทำเอาคนในบ้านขำไปด้วย ผมก็ได้เเต่ยิ้มเจื่อนๆ


"คืออย่างนี้จ่ะ ก่อนอื่นเราต้องขอโทษด้วยนะ ที่การต้อนรับลูกครั้งเเรก เเสดงวาจากริยาที่ไม่ดีเท่าไหร่" คุณผู้หญิงกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่สำนึกผิดจริงๆ อันที่จริงผมก็ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดอะไรหรอก ออกจะเข้าใจด้วยซ้ำ ลูกชายคนโตของบ้าน ยังไงก็ต้องอยากให้ได้ดี มีครอบครัวอยู่เเล้ว


"ผมเข้าใจครับ..." ด้วยความไม่คุ้นชิน นิสัยพูดน้อยของผมมันก็จะออกมาเองโดยผมเองก็ไม่อยากจะเสียมารยาทสักเท่าไหร่


"มันหมายถึงเข้าใจในสิ่งที่พ่อเเม่ทำน่ะ" ไอ้บิ๊กช่วยเสริมให้อีกที ผมพยักหน้าเเล้วก็ส่งยิ้มจางๆไปให้ เเต่รอยยิ้มนี้ผมจริงใจจริงๆนะ เพราะพวกท่านเองก็กำลังส่งยิ้มมาให้ผมเหมือนกัน


"ที่เราทำแบบนั้นออกไป เพราะก่อนหน้านี้เจ้าบิ๊กมันไม่เอาอะไรสักอย่างกับสิ่งที่เราตั้งใจจะทำมอบให้ มันมัวเเต่เที่ยวเเล้วสนใจเเค่สนามเเข่งรถของมัน ่เราพยายามพูดดีๆเเล้ว เเต่มันก็ยังไม่สนใจ จนเเทบจะทะเลาะกันบ่อยๆเลยด้วยซ้ำ" พ่อของไอ้บิ๊กก็พูดอธิบายความในใจออกมาให้ผมได้รับฟังอีก ทำให้ผมยิ่งเข้าใจพวกเขามากขึ้น


"ใช่จ่ะ เเต่พอตั้งเเต่วันนั้นที่ตาบิ๊กพาหนูมาเเนะนำ หลังจากนั้นกลับมาบิ๊กก็เข้ามาเรียนรู้งาน เเละทำอะไรหลายๆอย่างให้เราได้เห็น ว่าเขาทำได้ เเละก็เข้ามาขอเรื่องของเธอสองคนเอาไว้น่ะ" คุณผู้หญิงยังพูดด้วยวาจาอ่อนโยนทำให้ผมได้รู้สึกเหมือนพูดอบู่กับเเม่ เเม่ที่เป็นเเม่ ที่คอยอธิบายในยามที่เราไม่เข้าใจ หรือคอยตอบคำถามเรื่องที่เราเเก้ไขเองไม่ได้ ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น


"บิ๊กทำแบบนั้นจริงๆหรอครับ" ผมสงสัย นี่สินะเหตุผลที่มันบอกผมตอนอยู่ที่ทำงานของมันว่าทำเพื่อผม


"จ่ะ จริงๆพวกเราไม่ได้รังเกียจรักร่วมเพศอะไรเเบบนั้นหรอกนะจ้ะ ป๊ากับม๊าบินออกไปเที่ยวต่างประเทศกันออกจะบ่อย เห็นเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้วเเหละจ่ะ" ผมไม่ได้ตอบอะไรเพียงเเต่ส่งยิ้มเเล้วพยักหน้ากลับไปให้


"เเละที่ทำไปก็ไม่ใช่เพราะเห็นว่าเราไม่เหมาะสมกับตาบิ๊กหรอกนะ" คุณผู้ชายก็เสริมกลับมา เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ตอบอะไร


"เพราะบิ๊กทำตัวของบิ๊กเองสินะครับ" ผมเข้าใจเเละพูดออกไปตามนั้น สมควรเเหละที่ไอ้บิ๊กมันจะโดนเเบบนั้น ก็ดูมันทำตัวเข้าสิครับ ถึงเเม้ตอนนี้มันจะดีขึ้นเเล้วก็ตามเถอะ


"โหยยย ซ้อ ฉลาดอะ สมเเล้วที่มาเป็นซ้อของเบล คิคิ" เบลที่นั่งเงียบๆอยู่นานก็พูดขึ้นมาบ้า ทำลายบรรยกาศน่าตรึงเครียดเมื่อสักครู่ได้อย่างดีเลยทีเดียว


"พอๆ ในเมื่อเข้าใจกันเเล้วผมว่าเลิกกัดผมสักทีเถอะนะครับ ป๊ากับม๊าเนี่ย ไปกินข้าวกันดีกว่า ปะ เมีย ไปกินข้าวกัน!" ไอ้บิ๊กมันรีบเข้ามาฉุดผม เดินไปที่ห้องอาหาร


"ตลอดเลยเฮีย พอสำนึกผิดชอบเฉไฉกลบเกลื่อน!" เบลตะโกนตามหลังมาทำให้ผมเองงงไปโดย


"เฉไฉกลบเกลื่อน... มึงเขินใช่ไหม?" ผมถามมันตรงๆ จนหันมายกมือผลักหัวผมไปทีก่อนจะดึงโยกหัวผมกลับมาทางเดิมเเล้วขยี้จนเสียหล่อหมด


"หึ รู้ไว้อะดีเเล้ว กูก็มีมุมน่ารักนะรู้ยัง" ไอ้เหี้ยยยยย ไม่ได้ด่านะครับ ผมอุทาน ผมเบะปากให้ความมั่นหน้าของมันที่บอกว่าตัวเองน่ารัก เหอะ ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหนกัน เเต่ก็ตะมุตะมิขึ้นกว่าเดิมล่ะมั้งในสายตาผม ฮ่าๆ


"เลิกด่ากูในใจเเล้วมาเเดกข้าวครับเมีย กูหิว!" มันหัวมาเอ็ดผมเล่นๆอย่างรู้ทันว่าในใจผมกำลังคิดอคติกับมันอยู่ เเต่ก็นะ บิ๊กมันกลายเป็นคนที่รู้ใจผมไปซะทุกเรื่องตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน ประมาณว่าเเค่มองตาก็รู้ใจเเล้วประมาณนี้เเหละครับ


หลังจากนั้นผมก็ทานข้าวกับคนที่บ้านของบิ๊กอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้รับ ไม่ใช่จากเเค่ไอ้บิ๊กคนเดียวนะครับ จากคนในครอบครัวของมันตางหาก ความอบอุ่นในครอบครัวที่ผมได้รับมันมาเติมเต็มที่เคยหายไป ...


'เเม่ครับ ...ผมกำลังจะมีความสุขเเล้วใช่ไหม'

-----------------------------

มาเเล้ววว ตอนนี้เขียนยากนิสนึง เป็นงานเป็นการ มีสาระขึ้นมานิดหน่อย555 นิดเดียวจริงๆ ถ้ามากกว่านี้ไรท์คงต้องอ่านหนังสือสวดมนต์ก่อนเเต่งทุกครั้งเเน่เลย (เวอร์ไปปป)

เอาล่ะ มาบอกโครงเรื่องคร่าวๆที่เหลือนะจ้ะ

จะเเต่งเฮียบิ๊กกับน้องดรีมจนถึงตอนที่ 31 เป็นตอนจบ เเถมบทส่งท้ายหรือที่เรียกว่าตอนพิเศษอีก2ตอน ทั้งหมดรวมเป็น 33ตอน ส่วนคู่รองของเรื่องนี้ที่เคยลงไปคือ คุณเจมส์กับพี่เเช่ม จะตามมาอีก 9 ตอน เป็น10ตอน หลังจากนี้ เเละไรท์จะลงคู่รองเรื่องนี้ไปพร้อมๆกับเปิดเรื่องใหม่ซึ่งเป็นเรื่องของปีเตอร์กับพี่กานต์จ้า เตรียมตัวกันไปติดตามนะ... อิอิ

ไรท์ไม่มีโครงการทำหนังสือจ้า เเละเปิดให้อ่านฟรี เเต่ในนี้ไรท์เป็นนักเขียนสนับสนุนอยู่ ถ้าอยากให้ค่าขนมไรท์ก็ให้ดาวกันได้นะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจเเละการติดตามที่น่ารักค้า

ปล.ยังไม่ได้เเก้คำผิดจ้ะ จะเเก้ทีเดียวทุกตอนหลังจบเรื่องนะ ><

ความคิดเห็น