Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.2 เป็นพวกซาดิสม์รึไง?

ชื่อตอน : Ep.2 เป็นพวกซาดิสม์รึไง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2560 01:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.2 เป็นพวกซาดิสม์รึไง?
แบบอักษร

Ep.2 เป็นพวกซาดิสม์รึไง?

บัดนี้เจ้าของชื่อไอศูรย์กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง แผ่นหลังพิงกับพนักเตียงอย่างหาที่พึ่งหลังจากที่เจอเรื่องไม่คาดคิดอย่างการถูกจูบ! แล้วคนที่กระชากเขาไปจูบก็ดันเป็นเจ้านายนี้สิ ไม่ให้คิดมากก็คงจะแย่

ต้องย้อนกลับไปเมื่อสองชม.ก่อน

"แฮ่กๆ ฮ้า คุณทำอย่างนี้ทำไม!"

ร่างเล็กถูกปล่อยให้ฟลุบลงกับพื้นแค่จูบเดียวกลับดูดพลังงานของวาฬไปจนหมดสิ้น "ก็มันช่วยไม่ได้"

"ห้ะ!?"

การที่จูบลูกน้องมันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ยังไง!?

วาฬน่ะอยากจะกระชากคอเสื้อมาถามเอาเหตุผล แต่กลับไม่มีแรง ไม่มีแม้แต่ความกล้าจะสบกับสายตาคมๆที่สะกดเขาไว้ ทำได้แค่กำหมัดแน่นอยู่ตรงนั้น

                "ฉันไม่ไอ้จ้างนายมาเป็นการ์ดให้ฉันหรอกนะ เพราะฉันดูแลตัวเองได้"

                กึก

                "แล้วคุณ...จ้างผมมาทำงานให้คุณทำไม"

                เรื่องที่ธามเจาะจงให้วาฬมาเป็นการ์ดที่อยากรู้ตั้งแต่ต้นถูกถามออกไปแล้ว แต่กลับได้เพียงรอยยิ้มเย็นเป็นคำตอบ

                หมับ

                "อ๊ะ!"

                ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของวาฬก็ลอยขึ้นไปอยู่บนเก้าอี้แทนที่ธาม ตามมาด้วยร่างใหญ่ที่ปิดทางหนีนายไอศูรย์ไว้ทุกทาง

"เพราะฉันเป็นคนรู้จักบุญคุณคนน่ะสิ"

                เวลานี้มีเพียงเครื่องหมายคำถามเอาบนใบหน้าของวาฬ แต่กลับไม่กล้าถามคนที่จ้องหน้าเขาไม่วางตา เอาตรงๆก็กลัวเจ้านายนี้แหละ เลยได้แค่หลบสายตาเท่านั้น

                "หึ นายเป็นการ์ดไม่เอาไหน จะมีใครเขาจ้าง ฉันจ้างนายก็ดีเท่าไหร่แล้วห้ะ? เด็กจุ้นจ้าน"

                ผมไม่ได้จุ้นจ้านนะ! เพิ่งจะเจอกันก็มาด่าว่าจุ้นจ้านเลยเหรอ? คุณเป็นใครกันแน่!

                วาฬเม้มปากหลุบตาลงต่ำอย่างคนเถียงใครไม่เป็นดันตัวเองติดกับพนักเก้าอี้อย่างหนีให้พ้นมือเจ้านาย "สิ่งที่ฉันต้องการจากนายจริงๆ..."

การเว้นช่องไฟในการเกริ่นประโยคหน้ากลัวนั้น เรียกเสียงหัวใจจังหวะถี่รัวจนแทบจะระเบิดออกมาจากอกเขาได้ ดวงตาอยากรู้ก็สบกับดวงตาคมของธามเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าหล่อคมดูมีอำนาจเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆให้คนที่ผ่านโลกมาเกือบครึ่งชีวิตยกมือขึ้นดันไหล่โดยอัตโนมัติ

"หึ" แต่นั้นเป็นการกระทำของกระต่ายตื่นตูมที่ธามชอบ ถึงได้ส่งเสียงในคอแล้วช้อนคางคนสวยให้สบตา

                "สวย...ขาว...ผิวเนียน...นายนี้ไม่เหมาะกับงานการ์ดเลยนะ..น่าจะทำอย่างอื่นซะมากกว่า"

"!!!"

                พลั่ก

                แค่นั้นวาฬก็ตีความหมายได้แล้วว่าเขาต้องการอะไรจากตัวเอง เข้าใจอยู่หรอกว่าตัวเองเป็นคนสวย หน้าตาผิวพรรณก็นวลเนียนราวกับผู้หญิง เลยไม่แปลกที่จะถูกผู้ชายด้วยกันลวนลามอยู่บ่อยๆ เขาไม่ต้องคิดมากมือมันก็ผลักผู้ชายตรงหน้าให้ออกห่างจากตัวเองที่สุดโดยอัตโนมัติ

                "นี่คุณ! ต้องการร่างกายผมอย่างนั้นเหรอ!… ผมไม่ทำ! งานนี้ผมไม่ทำ!"

                จะบอกว่าวาฬแรงเยอะถึงได้ผลักธามอแกไปได้หรือก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ในเมื่อธามตั้งใจให้ลูกกวางในกำมือหลุดไปได้เอง วาฬเว้นระยะห่างไว้พอสมควร แก้มสองข้างแดงจัดทั้งความโกรธและความอาย

                "หึๆ นายนี้ประเมินตัวเองไว้สูงเหมือนกันนะ"

แววตาขบขันของว่าที่เจ้านายทำให้วาฬเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองทำพลาดครั้งยิ่งใหญ่ ธามยังไม่ได้บอกสักคำว่าต้องการร่างกายของวาฬ ยิ่งบวกกับท่าทางขบขันเหมือนได้แกล้งเขาแล้วก็ทำให้วาฬหน้าแดงจัด สองมือกำกันแน่น

                "..ก็...ก็คุณจูบผม…"

                "จูบทักทาย"

                "คุณลวนลามผมด้วยสายตา แล้วก็ยังใช้คำพูดกำกวงให้ผมเข้าใจอย่างนั้น"

                "ฉันแค่แกล้งเล่น"

                งั้นก็อย่าทำให้เข้าใจผิดสิครับ!!!

                "ก็...ก็คุณบอกว่าไม่ได้ต้องการการ์ดอย่างผม ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการอะไรจากผมล่ะ!"

                "หึๆ ดูแลนาย"

กึก

"ดูแลผม...ทำไม?"

                คนเป็นเจ้านายนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม เลียขอบปากอย่างติดใจความหวานที่ได้ลิ้มรสก่อนหน้าแล้วสบตากับการ์ดคนใหม่ ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ชายคนนี้จะถูกลวนลามจากเพศเดียวกัน

                "นายคงจำไม่ได้...แต่ก็ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่า...ฉันต้องการให้นายทำตามคำสั่งฉันก็พอ"

                "ไม่ครับ! ผมไม่ทำ!"

                เจ้านายโรคจิต จูบลูกน้องทักทาย ทั้งสายตา วาจาไม่น่าคุยด้วย ยังไงเขาก็ไม่ทำ

                "ก็ตามใจ แต่ให้รู้ไว้ว่าฉันยุบร.ร.ที่นายเพิ่งจบมาได้ง่ายๆ"

                กึก

                "คุณธาม...แค่ผมไม่ทำงานให้คุณ คุณถึงกับสั่งปิดร.ร.ผมเลยเหรอ"

                ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกจากห้องวาฬก็ต้องชะงัก หันกลับมาต่อปากต่อคำ แถมยังส่งสายตาตัดพ้อไปให้ซะอีก

                "ก็ถ้ามีคนขัดใจฉันสักคน ฉันก็จะตามจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ"

                วาฬอ้าปากค้าง มองคนที่ขู่ว่าจะสั่งปิดร.ร.ได้หน้าตาเฉยเหมือนใช้เขาไปซื้อก๋วยจั๊บ ท่าทางสบายๆหากแต่แววตากำลังฉายชัดว่าเอาจริงนั้นแหละที่ทำให้วาฬนิ่งเงียบ เพราะที่เขาพูดมาไม่ใช่แค่ขู่ ด้วยตำแหน่งและอำนาจแล้ว ผู้ชายคนนี้ทำได้อย่างที่พูดจริงๆ

"ทำตามคำสั่งฉันดีๆ หรือจะให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะนาย"

                มือสองข้างสั่นเทาไปด้วยความโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเงียบสบตากับดวงตาคมๆอย่างไม่ยอม ถึงจะจำนนหมดหนทาง แต่ก็ไม่คิดจะใจยอมรับใช้ด้วยความเต็มใจแน่!

กลับเข้าสู่เวลาปัจจุบัน

"อ๊าาาากกกกก"

อยากบ้าตาย!!!

หากท่านยังไม่เคยเห็นคนจิตตกก็ขอให้ดูวาฬไว้เป็นตัวอย่าง กอดเข่า หน้าซีด ปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง รังศีความมืดมนปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง จู่ๆก็ตะโกนออกมาแล้วเริ่มปาข้าวของ เจ็บใจ! ก็มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่จะต้องจำใจอยู่ที่นี้ แต่ครึ่งปี! ครึ่งปีเชียวนะกว่าเขาจะได้หางานใหม่ จบปุ๊บมีงานปั๊บมันก็ดีอยู่หรอก แต่ดันมาเจอเจ้านายแบบนี้ไม่ให้จิตตกคงไม่ได้

                มาวันแรกก็ถูกจูบซะแล้ว อยู่ไปนานๆไม่ตกเป็นเมียหมอนั้นซะเหรอ!!

ความคิดที่ไม่ได้รู้อะไรเล๊ยว่ามันสมพรปากตัวเอง ก็คิดอะไรได้อย่างนั้นน่ะสินะ

                "แฮ่กๆ"

                พอปาหมอนขว้างผ้าห่มจนพอใจแล้วก็มานั่งหอบแฮ่กๆ สำหรับคนที่ไม่มีพ่อแม่ให้เป็นห่วงก็เป็นเรื่องง่ายที่จะทำงานอยู่บ้านเจ้านายได้เลย หากแต่ก็ไม่มีที่พึ่งทางใจ เวลามีปัญหาหรืออึดอัดก็ได้แต่เก็บเอาไว้คนเดียวตลอดแปดปี

                ความซวยที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ หนึ่งเลย หลังจากที่ถูกคนแปลกหน้างัดห้องในคืนนั้นรุ่งเช้าก็พบกับข่าวร้ายที่พ่อแม่เครื่องตกขณะกลับจากต่างประเทศ ซ้ำร้ายยังมีหนี้สินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้จนไม่มีทางเลือกให้เด็กสิบแปดตัดสินใจขายบ้านใช้หนี้ด้วยตัวเอง แล้วย้ายเข้าร.ร.ประจำ

                ไม่แปลกที่เขาจะจำธามไม่ได้ เพราะช็อกกับเรื่องปัญหาชีวิตมากกว่าที่จะหาคำตอบว่าผู้ชายแปลกหน้าเป็นใคร

                "พ่อครับ แม่ครับ ผมไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ใคร...เพราะงั้น ผมตัดสินใจอยู่ที่นี้มันถูกแล้วใช่ไหมครับ?"

                คำถามที่ไม่มีคำตอบ มีเพียงตัวเองที่นั่งกุมขมับอยู่กลางเตียง ปวดหัวจี้ดขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องเก่าๆ แล้วยิ่งมาเจอเรื่องใหม่ๆด้วยแล้วก็ยิ่งปวดหัวคูณสอง

                ครืนๆ

                แต่ดูเหมือนในความโชคร้ายจะมีความโชคดีอยู่ เมื่อมือถือเครื่องบางสั่นอยู่ในกระเป๋า มือเรียวก็คว้าขึ้นมากดรับสาย

                "ครับ ไอศูรย์พูดครับ"

                ("พี่วาฬ")

                เสียงใสๆของเด็กชายวัยสิบเก้าที่เป็นทั้งเพื่อนบ้านและรุ่นน้องที่ร.ร.เลยสนิทกัน แม้วาฬจะย้ายออกจากบ้านนั้นมานานแล้วก็ไม่ได้ทำให้ความผูกพันธ์ระหว่างสองคนนี้ขาดไป

                "โทรมาได้จังหวะพอดีเลยนะตัวแสบ"

                ("ฮ่าๆ เป็นไรว่ะพี่ ได้ข่าวว่าได้งานใหม่แล้วนี้หว๋า จบปุ๊บมีงานทำปั๊บ ทำไมทำเสียงเหมือนกำลังจะตาย")

                เจ้าของเสียงหวานนาม ชญานนท์ ก็เริ่มแซวพี่ชายตัวเอง หัวเราะเฮฮากับการได้คุยกับพี่

                "ไม่ต้องมาแซวเลย'ปั่น' พี่ไม่ได้ทำเสียงอย่างนั้นสักหน่อย"

                ("โหยพี่! ปั่นรู้น่าว่าพี่กำลังเครียด ก็เกรอดของพี่มันออกมาไม่ดีเท่าไหร่นี้หว๋า ก๊ากๆๆ")

                คนที่แอบไปดูผลสอบที่ติดประกาศบนบอร์ดร.ร.มาแล้วหัวเราะก๊าก ทับถมคนที่นับถือว่าเป็นพี่ชายซะจมดินให้วาฬกำหมัดก้าวลงจากเตียงไปที่ระเบียงห้อง

"นี่ปั่น ถ้าจะมาแซวล่ะก็พี่วางล่ะนะ!"

                ("โอยๆๆ ใจเย็นๆพี่ ปั่นเป็นห่วงอ่ะ เลยโทรมาถามดูว่าโอเคไหม แต่ฟังจากเสียงแล้วคงไม่โอเค ฮ่าๆ")

                วาฬคิ้วกระตุกกับคนที่เล่นไม่เลิกรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าพี่ชายคนสวย มีไอ้น้ำปั่นมาคอยกวนยังดีกว่าไม่มีใครเลย อย่างน้อยก็ทำให้ลืมเรื่องหนักสมองไปได้สักพัก

                "เฮ้อ ตัวแสบ เจอตัวจะอัดให้น่วมเลย"

                "หึๆ คุยกับแฟนเหรอ"

                กึก

                เสียงทุ้มๆจากด้านหลังดังขึ้นให้คนที่กำลังคุยโทรศัพท์ตกใจหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นชัดๆเลยว่าเจ้านายตัวเองเข้ามาภายในห้อง แถมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เข้ามาได้ยังไงยังไม่รู้เลย

                "คุณ! นี้ห้องผม!"

                "แต่นี้บ้านฉัน"

                ("ใครว่ะพี่ เจ้านายเหรอ งั้นปั่นไม่กวนล่ะนะ โชคดีนะพี่วาฬ")

                ติ๊ดๆๆ

                แล้วไอ้น้องตัวแสบที่โทรมาแซวเรื่องผลสอบโดยเฉพาะก็วางสายไป ให้วาฬเหลียวมองเจ้านายที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องส่วยตัวของเขา

                "ว่าไง คุยกับแฟนสินะ"

                "...มันเรื่องส่วนตัวของผม ยังไงก็แล้วแต่ คุณเข้ามาในห้องผมไม่ได้นะครับ"

                วาฬตอบปัดๆแล้ววกกลับเข้าเรื่องที่ธามเข้าห้องมาได้ยังไง เข้าใจว่าเป็นเจ้าของบ้าน แต่ถ้าเข้าออกทุกห้องได้ตามอำเภอใจวาฬก็ไม่มีเวลาส่วนตัวเลยน่ะสิ

                "ฉันจะทำอะไรก็ได้ในบ้านของฉัน แล้วฉันก็ทำอะไรกับนายก็ได้ เพราะตอนนี้นายคือคนของฉัน"

                หมับ

                "อ๊ะ! คุณจะทำอะไร"

                ฟลุบ

                วาฬเดินตามแรงจูงของเจ้านายวัยทำงานอย่างช่วยไม่ได้ ถึงจะรั้งตัวเองไว้แต่ก็ถูกเจ้านายผลักนอนราบไปกับเตียง ครั้นจะหนีหรือก็ไม่ทันคนที่ตามมาทาบทับร่างเอาไว้ ขณะที่ร่างกายบดเบียดเข้าหากันแต่วาฬกลับรู้สึกเหมือนได้สบตากับธาม

"ใจเย็นสิ ฉันแค่จะตรวจร่างกายนายเท่านั้น"

                "ครับ!? ทำไมต้อง...อื้ออออ"

                ดวงตาโตเบิกกว้างเพราะริมฝีปากหนาที่ประกบลงบนปาก ปิดเสียงน่ารำคาญหูจนหมด เหลือไว้แค่เสียงครางประท้วงในลำคอแต่กลับสร้างความพอใจให้ธามอย่างมหาศาล

                พลั่ก

                "ผมเป็นการ์ดนะคุณ!" 

"อ๊ะ! ทำบ้าอะไรของคุณ!"

                ไม่ต้องถามเด็กสามขวบยังเข้าใจ ว่าที่ธามพยายามดึงเข็มขัด ปลดกระดุมปลุกปล้ำวาฬอยู่บนเตียงเขาเรียกว่าการเปลื้องผ้า!

                "ตรวจร่างกายไงล่ะ เกิดนายถูกจ้างมาฆ่าฉันทำยังไง ก็แค่เช็กดู เรื่องปกติไม่ใช่เหรอที่การ์ดจะต้องถูกตรวจร่างกาย"

                "แต่ต้องไม่ใช่บนเตียง!"

                มันอันตรายเกินกว่าจะยอมให้ค้นร่างกายบนเตียง แล้วมันใช่หน้าที่เจ้านายหรือที่จะมาค้นตัวการ์ดหน้าใหม่ หากกลัวว่าวาฬเป็นใส้ศึกจริงคงไม่เอาตัวเองมาเสี่ยง จะดูยังไงคำพูดกับการกระทำของเขาก็สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง

                หมับ

                "อย่าขัดใจฉันสิ! เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะหรอก"

เฮือก

                การขู่ฆ่าที่คนขู่น่ะพูดติดปากแต่กับคนฟังที่ไม่คุ้นชินกับคำติดปากของธามถึงกับอึ้ง ในเมื่อมีอำนาจอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น

                "แต่คุณไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนี้กับผม"

                แล้ววาฬก็ใช้จังหวะที่เขาเผลอคลานหนี หากแต่มือปลาหมึกก็รวบตัวเอวไว้ได้ กลายเป็นว่าถูกโอบรัดทั้งเอว ทั้งตัวในท่านั่ง จะหนีก็หนีไม่ได้ จะขอความช่วยเหลือก็ยิ่งแล้วใหญ่ ก็นี้มันบ้านเขานี้หว๋า ก็ต้องมีแต่คนของเขาอยู่แล้ว

                "มีสิ เดี๋ยวก็มี"

 เฮือก

                วาฬสะดุ้งไปทั้งตัว ขนลุกกับสัมผัสเย็นๆที่ท้ายทอยจากจมูกโด่งๆ ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดไรผมยิ่งปลุกปั่นให้วาฬขนลุกซู่

                "ปล่อย...ฮ้า ปล่อยผม"

                "แค่ตรวจร่างกายจะอะไรมากมาย ฉันไม่ทำให้นายเจ็บตอนนี้(?)หรอกน่า"

ฟึ่บ เฮือก

วาฬสะดุ้งสุดตัวตอนที่มือของเขาเลื่อนต่ำไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวใต้กางเกงสูท

                "อึ่ก...อย่า...คุณจับอะไรของคุณน่ะ!"

                "หึๆ วาฬน้อยตื่นแล้วสินะ"

                ก็เล่นลูบไล้จับคลำขนาดนี้ใครเขาจะทนไหว ถึงจะเป็นมือผู้ชายด้วยกันก็เถอะ "ปล่อย!"

                คนที่เพิ่งจะจบร.ร.การ์ดมา ไม่ได้ได้มาแค่แค่กระดาษใบเดียวหรอก ยังได้วิธีป้องกันด้วยที่พอจะเป็นอาวุธปกป้องเจ้านาย แต่ตอนนี้เขาต้องเอาวิชานั้นมาปกป้องตัวเองก่อน วาฬจับแขนธามแล้วทุ่มคนตัวโตกว่าลงกับเตียงกดแขนทั้งสองข้างของธามไว้

                "คุณกำลังลวนลามผมอยู่นะ!"

                ฟึ่บ

                "อ๊ะ!" แทนที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายคร่อมทับร่างของธาม คนตัวโตกลับพลิกตัวขึ้นคร่อมกดวาฬให้คว่ำหน้าลงกับเตียง ล๊อกขอล๊อกแขนทั้งสองข้างไขว้ไว้ด้านหลัง สภาพที่วาฬขยับไม่ได้โดยสมบูรณ์ ตอนนี้บอดี้การ์ดที่ควรจะปกป้องเจ้านายและควรจะเก่งกว่าคนที่จะต้องปกป้องกลับกลายเป็นคนถูกจับกดไว้กับเตียงโดยที่ไม่มีช่องให้เขาขยับตัวได้

                "หึๆ ก็ใช้ได้ แต่ปกป้องตัวเองยังไม่ได้เลยนะ วาฬ"

แผล็บ เฮือก

                วาฬสะดุ้งสุดตัวตอนที่ธามเลียหลังหูแล้วลากลิ้นจากต้นคอลงมา ดึงเสื้อสูทที่เพิ่งจะได้ใส่วันนี้จนหลุดหลุ่ยจากไหล่ เสื้อสูทแสนรักกองอยู่ที่ข้อมือ แล้วธามก็ไม่ปล่อยให้เกะกะเปล่าๆ ใช้แทนเชือกซะนี้

                "หืม? รสชาติดีนี้...จะขอเช็คล่ะนะ ว่านายมีอาวุธรึเปล่า"

               “อ๊ะ! อย่านะ!"

                เข็มขัดหนังถูกปลดออกง่ายๆดึงออกจากห่วงกางเกงรวดเดียว ก่อนที่กางเกงจะลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าทั้งกางเกงนอกกางเกงใน แก้มขาวๆแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ดิ้นให้ตายก็ได้แค่นอนคว่ำหน้าเป็นปลาขาดน้ำ มีแต่จะทำให้ธามสนุกซะเปล่าๆ

                แผล็บ เฮือก

                "อย่า! ฮ้า ฮ้า ขอร้อง ผมขอร้อง อย่า...อย่าทำผม"

ปลายลิ้นฉ่ำน้ำแตะลงบนสะโพกขาว สองมือเต็มไปด้วยก้อนเนื้อแก้มก้นนุ่มๆพอดีมือธาม แต่เจ้าของเขาเอาแต่ฟลุบหน้าลงกับหมอน เมื่อไร้ทางสู้ ก็ต้องอ้อนวอน

"หึๆ อาวุธของนายไม่ได้อยู่ตรงนี้"

"อืออออออ" วาฬกัดปากล่างซะแน่นครางเสีนงกระเส่ากับมือใหญ่ที่เล่นก้นตัวเอง

เพียะ

                "อ๊ะ! คุณธาม!"

                เสียงมือกระทบแก้มก้นเรียกสีแดงเป็นรอยมือให้เลือดสูบชีดไปทั่วร่างธาม ใช่ว่าเขาไม่รู้รสนิยมของตัวเองหรอก แต่เพราะคิดว่าเป็นวาฬถึงได้ไม่คิดปิดบังหรือเบามือ เด็กใจดีที่ไม่รู้จักอันตรายไม่กลัวตายอยู่แล้ว

                "หึๆ เด้งดึ๋งๆ"

                แผล็บ

                "อือออ พอ! อึ่ก พอเถอะ พอๆ พอได้แล้ว"

                "นายสั่งฉันไม่ได้"

                ธามไล่ลิ้นไปตามสะโพกก่อนจะเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆขบเม้มเนื้อสีขาวราวซาลาเปา ร่างสั่นเทาที่ไร้ทางขัดขืนได้แต่กัดปากตัวเองจนได้เลือด ปล่อยให้มันหยดเลอะปากกับความอับอายที่ได้รับ

                "ขอเช็คทุกส่วนเลยนะวาฬ"

                "ไม่ อึ่ก"

                ไม่ทันได้ตอบธามก็กัดก้อนซาลาเปานุ่มๆจมเขี้ยว ดูดให้ความเย็นช่วยบรรเทาอาการเจ็บได้ปค่เสี้ยวเดียวก็กลับมาทำรอยจูบไว้บนรอยกัดอีก

                "คุณเป็นพวกซาดิสม์รึไง!!"

                "หึๆ ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ"

                "!!!"

สวบ

                "อ๊ากกกก อึ่ก อือออ"

                นิ้วเรียวสอดเข้าไปในรอยแยกระหว่างภูเขาสายใหมทั้งสองลูกส่งผลให้วาฬสั่นไปทั้งตัว แต่เพราะถูกกดอยู่กับเตียงนี้แหละ เลยทำได้แค่กัดปากตัวเองจนเลือดออก

                "รัดแน่นแบบนี้...นายยังไม่เคยทำกับตรงนี้สินะ"

                สวบ

"อั๊ค อืออ อึ่ก ขอร้อง เอาออกไป เอามันออกไป"

                นอกจากจะไม่เอาออกแล้วยังดันเข้าไปลึกกว่าเดิมทุกครั้ง ยิ่งเข้ามาลึกเท่าไหร่วาฬก็เจ็บเสียดมากเท่านั้น เจ้าพนังภายในก็เอาแต่บีบรัดรุนแรงขึ้นๆกระตุ้นคนที่ยอมรับหน้าตาเฉยว่าเป็นคนซาดิสม์ได้อย่างดี

                "ยิ่งทรมานฉันยิ่งชอบ"

                "คุณมันบ้า!!! คนโรคจิต! ผมเป็นลูกน้องคุณนะ! อึ่ก คุณทำอย่างนี้กับลูกน้องทุกคนเลยหรือยังไง!?"

                สวบ สวบ สวบ

                "อาห์ อึ่ก อั้กๆ อ่า"

                ความไม่คุ้นชินกับนิ้วยาวที่สอดลึกเข้ามาในตัวเรียกเสียงครางไม่เป็นภาษาแต่กลับเป็นธรรมชาติซะจนกระชากสติธามให้โน้มตัวลงไปกระซิบข้างๆหู

                "ไม่ใช่กับทุกคน แต่เพราะเป็นนายต่างหากวาฬ เพราะว่าหน้าสวยๆของนาย เพราะผิวเนียนๆของนาย และเพราะเจ้ารูเล็กๆที่ตอดรัดนิ้วฉันอยู่นี้...หึๆ เหมือนฉันเจอขุมทรัพย์เลยล่ะวาฬ"

                น้ำเสียงเรียบๆกับแววตาสัตว์ป่าตอกย้ำให้รู้ว่าไม่ว่าจะยังไงเขาก็ไม่มีทางหนีไปไหนได้แน่ๆ น้ำตาหยดโตก็รื้นขอบตา ก่อนจะไหลลงมาเป็นทางอย่างห้ามไม่อยู่

                "ฉันจะสนุกกับร่างกายนายเอง"

                ฟึ่บๆๆ

                "อ๊ะๆ" สะโพกกลมยกขึ้นตามนิ้วเรียวที่สอดเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆจนเต็มช่องทาง หยดเลือดสะท้อนกับแสงไฟหยดลงบนเตียงช้าๆ

                แผล็บ

                "ทำนายเสียเลือดซะแล้วสิวาฬ ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ ทำใจให้ชินซะ"

ธามเลียขอบปากที่มีเลือดไหลซึมแล้วไล่จูบหัวไหล่ต่ำลงไปเรื่อยๆดึงนิ้วทั้งหมดออกมารวดเดียว ก้มลงเลียผลงานที่ตัวเองทำไว้จนสะอาด ก่อนจะนอนทับร่างเล็กที่กำลังสั่นเทา

                "ฮึก...คุณมันซาดิสม์! ไม่มีใครทนคุณได้หรอก!"

                กึก หมับ

                ธามกระชากร่างของวาฬขึ้นมานอนหงายทับมือที่มัดอยู่ข้างหลัง คร่อมทับร่างเล็กไว้แล้วกดจูบปิดริมฝีปาก

"อ๊ะ!"

แต่ธามก็ต้องชะงัก ผละปากออกมามองคนที่มีรอยเลือดเพิ่มหากแต่นั้นไม่ใช่เลือดของวาฬ ก่อนจะเลียเลือดที่ขอบปากตัวเอง

"หึๆ ดื้อนักนะ ฉันจะใจดีไม่ทำนายวันนี้ก็ได้ ถือซะว่าเป็นของขวัญเข้าบ้าน แต่วันต่อๆไป ฉันจะทำให้นายทรมานเหมือนตกนรกเลยล่ะ"

                หมับ ฟึ่บๆๆ

                แก่นกายใหญ่ถูกกอบกุมด้วยมือของธาม ขยับรูดปลดปล่อยความปวดร้าวให้วาฬโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ

                "อืออ อ๊าา อะ อะ อึ่ก"

                ถึงจะพยายามกลั้นเสียงยังไง แต่ไอ้เสียงครางหวานก็หลุดลอดออกมาจากปากจนได้ เสียงหอบ เสียงคราง หน้าตาและท่าทางที่กำลังสุขสมพอๆกับทรมานของวาฬเป็นที่พอใจของธามมาก ทั้งถูกใจ และติดใจในเวลาเดียวกัน

                "ปลดปล่อยออกมาเลย ฉันจะรับไว้เอง"

                ฟลุบ

                ธามก้มลงไปหมายจะจูบวาฬแต่เจ้าตัวเขากลับเบี่ยงหน้าหลบ จะเบี่ยงซ้ายธามก็ตาม จะเบี่ยงวาธามก็ตาม ไม่วายคนถูกมัดจะเสียเปรียบ ถูกจูบอยู่ดี ความทรมานที่ต้องทำเรื่องลามกกับเจ้านายที่เพิ่งเจอหน้ากันแค่วันเดียว

                "อือออ อึ่ก อา ฮ้า ฮ้า"

                ฟึ่บๆๆ

                ธามก้มมองมือตัวเองและแก่นกายขนาดกลางที่กำลังพอดีมือ ขยับมือเร็วอีกนิดเจ้ากลางน้อยก็กระตุกแล้วปล่อยความปวดร้าวออกมา

                "หึๆ ถูกทรมานแท้ๆ แต่นายก็ยังเสร็จได้ นายเองก็คงจะเป็นมาโซคิสม์สินะ"

                "ไม่! ไม่ใช่!"

                โดนทำขนาดนี้ไม่เสร็จก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว ใครจะด้านทานความต้องการของร่างกายได้

                "งั้นเหรอ งั้นเรามาคอยดูกันว่านายชอบความเจ็บปวด หรือไม่เป็น"

เจ้านายวัยทำงานยักคิ่วยั่วเลียนิ้วมือที่มีน้ำกามของวาฬจนสะอาดสอดมือเข้าไปแกะเสื้อที่ใช้แทนเชือก แค่มันหลวมวาฬก็ดีดตัวหนี ถอยห่างจากธามเป็นเมตรๆ หลังมือปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะมองธามด้วยแววตาโกรธจัด

                "อย่ามองฉันอย่างนั้นสิ ถึงฉันจะชอบทรมาน แต่ก็แค่ร่างกาย ไม่ใช่จิตใจ"

                "แต่ที่คุณทำอยู่มันทรมานจิตใจผม!"

                "หึ อย่างนั้นเหรอ เด็กปากดีน่าจะจับมาลงโทษ"

ขวับ

ไม่รอช้าให้ธามถึงตัววาฬก็คว้ามีดพกที่ซ่อนไว้ใต้หมอนก่อนหน้านี้ของตัวเอง หันปลายด้ามไปหาธาม

"ซ่อนไว้งั้นเหรอ หึ นายกล้าหันมีดใส่เจ้านายที่นายต้องปกป้องเหรอ"

วาฬไม่ตอบ เอาแต่เงียบแล้วก็เงียบ ให้ธามถอนหายใจกรอกตาไปมาอย่างยอมแพ้

"ฉันเช็คร่างกายนายแล้ว ไม่มีอาวุธ"

                ธามก้าวลงจากเตียงเสยผมด้วยท่าทางเท่ๆ แต่วาฬก็ยังถือมีดจ่อไว้อย่างนั้น ดวงตาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ท่าทางที่ธามยอมออกจากห้องแต่โดยดี รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอย่างคนอารมณ์ดี ชนิดที่การ์ดตัวจริงที่ยืนรออยู่หน้าห้องมองอย่างผวา

                "เอ่อ คุณธามครับ เด็กนั้น ไม่เป็นไรเหรอครับ"

                "ฉันไม่ได้ฆ่านะ แค่เช็คของ หึๆ ไม่คิดว่าจะกล้าเอามีดมาขู่ สู้สุดใจแบบนี้ฉันชักตื่นเต้นซะแล้วสิ"

                คนที่ปกติพูดน้อยแต่เพราะความตื่นเต้นเมื่อครู่เลยทำให้ธามพูดความในใจออกมาด้วยรอยยิ้มเหี้ยม

                "อ๊ะ แล้วห้ามใครยุ่งกับ'เด็กของฉัน'ฉันคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำเขาได้ เข้าใจไหม!"

                "ครับ"

                ทั้งบ้านรู้ดีว่าเด็กนี้เข้ามาที่นี้ในฐานะอะไร ไม่ใช่การ์ดที่มาคอยปกป้องเจ้านาย แต่เป็นการ์ดที่คอยบำเรอธามเท่านั้น ทุกคนเข้าใจแบบนั้น แต่สำหรับธามแล้ว เขาไม่คิดจะปล่อยให้วาฬหลุดมือไปง่ายๆ ก็จัดห้องนอนไว้ชั้นเดียวกัน มีเจ้านายที่ไหนเขาให้การ์ดนอนห้องข้างๆบ้าง แถมยังสั่งให้ดูแลเป็นพิเศษแบบที่ใครห้ามแตะ

                ถึงตอนนี้จะยังไม่ชอบรักรุนแรง เถื่อนๆแบบนี้ แต่อีกไม่นาน ธามจะทำให้วาฬชอบและขาดไม่ได้เอง

++++++++++++++++++

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}