ลีลาวดี ยามค่ำ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่ขออะไรมากแค่กดถูกใจ แล้วก็คอมเม้นเล็กน้อยก็พอจ้าาาาา รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊ฟ

ตอนที่ 6 ห่วงห่างๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ห่วงห่างๆ

คำค้น : ปีศาจ,อิโรติก,แฟนตาซี,ลีลาวดี ยามค่ำ,ซีเมล,มุจลินท์

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2560 00:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ห่วงห่างๆ
แบบอักษร

กล้าดียังไงถึงมาว่ามารดาเธอ 

แม้แม่ต้องไปโรงพยาบาลทุกเดือนเพราะโรคประสาท แต่แม่ก็ไม่ใช่คนปัญญาอ่อน แม่ทั้งน่ารักและห่วงเธอกว่าใคร แม้บางครั้งแม่จะชอบทำตัวแปลกๆ แต่เธอก็มองว่ามันน่ารัก เพราะแม่สนใจแค่เธอไม่ใช่หรอ แม่พยายามแต่งตัวให้สวยที่สุดเพื่อมาส่งเธอเข้ามหาลัย แม่ไม่มีเงินแม่ก็ไม่เคยบ่น แม่ทำงานจนร่างกายซูบผอม ทั้งที่อายุแค่ห้าสิบกว่าแต่แม่กลับดูแก่ขึ้นมาก 

ทั้งหมดนี้ เพราะแม่ทำเพื่อเธอ... 

แม่เธอน่ะ...เธอไม่ยอมให้ใครมาว่าหรอก 

เธอโกรธ โกรธมากที่เกวลินมาว่ามารดาแบบนั้น ที่เธอทำตัวเป็นนักเลงวัยรุ่นชอบตบตีวันนี้เธอไม่เสียใจเลยซักนิด แต่เธอโกรธตัวเองมี่ปกป้องแม่ได้ไม่ดีพอ เธออยากช่วยแม่ อยากให้แม่สบาย แต่ก็ไม่เคยคิดรวยทางลัดโดยการจับผู้ชาย 

แม้วันนี้เธอจะทำไม่ได้ แต่เธอจะต้องทำได้ซักวัน เธอจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกแม่ 

ตลอดทางที่ขับรถกลับหอพัก หญิงสาวเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้ตลอดทาง ความโกรธในใจของเธอจึงมีมากขึ้นเรื่ิอยๆ ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเธอคิดเธอยิ่งรักมารดาขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน 

"หนูๆ ห้อง 218 ใช่มั้ย แม่หนูโทร.หาป้าเมื่อตะกี๊บอกติดต่อหนูไม่ได้ หนูรีบติดต่อแม่ด้วยนะ" 

พอถึงหอพัก ป้าวัลเจ้าของหอก็เอ่ยทัก แม่โทร.หาเธอ...แต่ทว่า มือถือเธอ เธอทำหายไปแล้ว  

"ป้าคะ หนูขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้มั้ยคะ คือโทรศัพท์หนูหายน่ะค่ะ...แล้วหนูจะจ่ายค่าโทร.ให้นะคะป้า" 

"โอ๊ยหนู ใช้ๆ ไปเถอะป้าไม่ว่าหรอก อ่ะนี่" 

ป้าวัลยื่นโทรศัพท์ปุ่มกดของแกมาให้ หญิงสาวรับมาแล้วกล่าวขอบคุณในน้ำใจและความใจดีของป้าวัล เธอกดเบอร์โทร.ของมารดาอย่างคุ้นเคย ถือสายรอซักพักมารดาก็กดรับ  

"ฮัลโหลแม่ นี่ลินเองนะจ้ะ" 

'ฮัลโหลลิน ทำไมแม่โทร.หาไม่รับ มัวทำอะไรอยู่น่ะฮึ' 

แค่ได้ยินเสียงที่ถามไถ่อย่างเป็นห่วงน้ำตาเธอก็รื้นจนต้องหันหลังให้ป้าวัลด้วยกลัวจะร้องไห้มันตรงนี้ 

"ลินไปซื้อเครื่องเขียนมาจ้ะ ช่วงนี้ก็ยุ่งๆ เลยไม่ได้โทร.หาแม่ แต่อาทิตย์หน้าหยุดตั้งสี่วันเพราะมหาลัยเป็นเจ้าภาพจัดแข่งขันทักษะ ยังไงลินจะกลับบ้านนะจ้ะแม่" 

'ดีสิ ลินไม่ได้กลับบ้านนานแล้วนี่ อยากกินอะไรเดี๋ยวแม่จะทำให้ถ้ากลับมา' 

"ฮึก อุ้ย สะอื้น"  เธอหลุดสะอื้นจึงต้องรีบแก้ตัวกับมารดา "ลินอยากกินไข่ลูกเขยจ้ะแม่ แม่จ๋า ดูแลสุขภาพด้วยนะ ลินยืมโทรศัพท์ป้าวัลเจ้าของหอเกรงใจแกน่ะจ้ะแม่ เอาไว้ลินจะโทร.หาแม่ใหม่นะ" 

'อืม ดูแลสุขภาพด้วยนะเราน่ะ' 

"จ้ะแม่ บาย รักแม่นะ ฮึก" 

แล้วมารดาก็ตัดสายไป เธอจึงคืนโทรศัพท์แก่ป้าวัลแล้วรีบวิ่งขึ้นห้อง แม้จะกลั้นแล้วแต่เธอก็หลุดร้องให้แม่ได้ยิน ปกติเธอกับมารดาคุยกันตลอด แม้จะคุยกันสั้นๆ แค่นั้นก็พอแล้ว 

ดูสิ...แม่เธอน่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงต้องมาว่าแม่เธอด้วย

เมื่อถึงห้องหญิงสาวล็อกประตูแน่นหนาก่อนทรุดลงนั่งกอดเข่าร้องไห้ที่หน้าประตู 

เธอคิดถึงแม่ อยากกอดแม่ อยากกลับไปดูแลแม่ เธอไม่อยากเรียนแล้ว เธอไม่อยากทำให้แม่เหนื่อย...เธอเบื่อที่ต้องทำตัวเข้มแข็งแล้ว 

อารมณ์อึดอัดถูกปลดปล่อยไปกับการร้องไห้ที่ไร้เสียง เธอไม่สามารถร้องไห้ฟูมฟายได้ เพราะเธอต้องบอกตัวเองให้เข้มแข็งตลอด ทุกครั้งที่ท้อเธอจะคิดถึงแม่ และนั่นทำให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้น 

แต่ว่าอารมณ์อ่อนไหวบางทีก็ยากที่จะเก็บเอาไว้ ในบางเวลาคนเราก็อยากระบายออกมาบ้าง แต่เธอไม่เคยคุ้นชินกับการร้องไห้แบบนี้เลยจริงๆ 

เธอร้องไห้ตรงนั้นจนหมดแรงและหลับไปทั้งอย่างงั้น เปลือกตาเธอหนักอึ้ง อีกทั้งยังรู้ว่าพรุ่งนี้มันคงบวมเป่งแต่เธอก็ยังปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาเรื่อยๆ 

ไม่ชอบเลยความรู้สึกแบบนี้ อึดอัดแทบบ้า 

"แม่..." แม้แต่หลับไปแล้ว คนเดียวที่เธอนึกถึงก็คือมารดา 

คนที่เฝ้ามองตั้งแต่แรกเห็นแล้วสะท้อนในอก เขาเห็นน้ำตามานักต่อนักแล้ว ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่น้ำตาจะทำให้เขารู้สึกสงสารและเห็นใจเท่านี้มาก่อน 

ปีศาจหนุ่มช้อนร่างบอบบางที่นอนขดตัวหน้าประตูขึ้นแนบอกก่อนวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา มือหนาเกลี่ยเช็ดน้ำตาบนแก้มนวลอย่างอ่อนโยน จูบซับบนเปลือกตาที่บวมแดงอย่างเห็นได้ชัด 

"เจ้าเข้มแข็งกว่าใครเจ้าสาวข้า"


เวทย์มนต์อึมครึมที่ปกคลุมทั่วบริเวณจนสิ่งมีชีวิตไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ ส่งผลให้บรรยากาศรอบๆ หนาวเหน็บและแสงจากวิหารเทพไม่สามารถส่องถึง 

ภายในปราสาทหลังใหญ่มหึมาที่มองจากไกลๆ เหมือนกับภูเขาสูงแหลม มีเหล่าปีศาจ ครึ่งเทพครึ่งปีศาจ และอสูรอาศัยอยู่ เพื่อเป็นข้ารับใช้ของราชาปีศาจที่ครึ่งหนึ่งคือเทพและอีกครึ่งคือปีศาจ 

เพราะพลังของท่านผู้นั้นประจักษ์กันในหมู่เทพ ปีศาจ และอสูรดี เพียงได้ยินชื่อก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้...

เทพที่ไร้เมตตา ปีศาจที่ไร้การแก่งแย่ง บิดาคือมหาเทพ มารดาคือราชินีปีศาจ พลังที่เขามี จึงไม่มีใครกล้าทดสอบ เพราะเพียงแค่กลินอายของเสี้ยวพลังที่เป็นเสมือนเกราะกำบังปราสาท ก็ไม่มีใครผ่านเข้ามาได้ง่ายๆ หากไม่แข็งแกร่งพอ 

หาได้ยากนักที่จะมีใครได้ยลโฉม เพราะแทนที่เขาจะนั่งอยู่บนบัลลังก์และปกครองบริวารเพื่อเป็นใหญ่ เขากลับสละทุกอย่าง ไม่แก่งแย่ง ไม่ใฝ่อำนาจ ไม่อยู่ข้างใคร แต่ปกครองปราสาทจากแค่ในนามและป้องกันอันตรายพวกพ้องด้วยพลังของตน  

ด้วยพลังที่แข็งแกร่งนี้จึงทำให้มีผู้เล่าขานต่อๆ กันมา ว่าหากใครที่กล้ามองหน้าหรือสบตาชีวิตอาจถึงคราวสิ้นสุด เพราะฉะนั้นจึงไม่มีใครกล้าสบตาเขาผู้นั้นตลอดมา มีเพียงอสูรคนสนิทเท่านั้นที่ได้เห็นใบหน้าของราชาปีศาจและมีชีวิตรอดเพราะเขามีหน้าที่ทำทุกอย่างตามคำสั่งของราชาปีศาจ 

"ท่านคิดว่าราชาปีศาจมีหน้าตาเช่นไรท่าน พวกปีศาจปากพล่อยที่บอกว่าเคยเจอราชาปีศาจพูดกันว่าเขาหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว รูปร่างสูงใหญ่ ท่านว่าจริงหรือไม่" 

ปีศาจหลายตนเริ่มเกาะกลุ่มคุยกันในยามราตรีก่อนแยกย้ายกันพักผ่อน ปีศาจเฒ่าอีกตนตอบอย่างสงสัยเช่นกัน 

"ข้าจะไปรู้เรอะ เจ้าเคยเห็นหน้าท่านราชาปีศาจรึไง" 

"ข้าเองก็แปลกใจ..." 

ปีศาจครึ่งเทพที่ได้ยินบทสนสนาของสองปีศาจเฒ่า ก็มีความแคลงใจไม่ต่างกันเขาได้รับการดูในนามของราชาปีศาจมานานหลายปี แต่ไม่เคยได้ยลโฉมของผู้มีพระคุณเลยซักครั้ง 

และยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เขาสงสัย 

"ทำไมพวกเราไม่เรียกชื่อของท่านผู้นั้นกันล่ะ ข้าเคยได้ยินชื่อเขานะ ราฟาเอล ซีเมลนอฟ ไม่ใช่หรืิอ" 

พอเอ่ยชื่อออกไปสองปีศาจเฒ่าก็ทำท่าหวาดกลัวหันซ้ายหันขวาอย่างวิตก ตาขวางทำท่านิ้วมืิผอมยาวแกลมจรดริมฝีปากว่าให้เงียบ 

"เจ้า! เจ้าครึงปีศาจครึ่งเทพจอมงั่ง เจ้าอยากตายรึไง เจ้าชื่ออะไร เจ้าที่มาใหม่เบเลดอสินะ...เจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องนั้นรึไง เมื่อเขายังเด็ก พวกเทพพูดชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เขาไม่พอใจ เขาทำให้เทพพวกนั้นตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ ทราบว่าบางตนถึงกับต้องลงไปจุติเพื่อหนีเชียว" 

เบเลดอฟังแล้วขมวดคิ้ว แม้จะเคยได้ยินมาเช่นกัน แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าราชาปีศาจนั้นชั่วร้ายิย่างเช่นคำกล่าวขวัญ ไม่เช่นนั้น เขาจะให้อสูรตนนั้นช่วยชีวิตเขาจากเทพชั่วร้ายพวกนั้นหรือ ข่าวลือบ้าบอนี่ช่างไร้สาระจริง  

"แล้วพวกท่านมาเกาะกลุ่มกันนินทาท่านราชาปีศาจแบบนี้ไม่กลัวหรืออย่างไร" 

"กลัวก็กลัวซิ แต่เจ้าก็รู้ดีว่านานๆ ที ท่านราชาจะกลับมาโลกปีศาจที เวลานี้ท่านคงกำลังสนุกบนโลกมนุษย์อยู่ล่ะมั้ง" 

เพราะราชาปีศาจนั้นมีพลังต้องใช้ควบคุมพวกมนุษย์ด้วย ดังนั้น ในฐานะที่เป็นปีศาจจึงต้องใช้พลังที่ติดตัวมา ไม่เช่นนั้น อาจเกิดความเปลี่ยนแปลงบนโลกมนุษย์เป็นอย่างมาก 

"หากมารดาของราชาปีศาจคือราชินีปีศาจ...ถ้าอย่างงั้น เขาก็ต้องควบคุมอำนาจราคะของพวกมนุษย์งั้นหรือท่าน" 

เป็นที่รู้กันว่าปีศาจแต่ละตนมีพลังอำนาจเฉพาะตัวที่ตกทอดแตกต่างกันตามบรรพบุรุษ หากบรรพบุรุษของราชาปีศาจคือราชินีปีศาจ นั่นก็หมายถึง เขาคือผู้ที่สามารถควบคุมกามารมณ์ของเหล่ามนุษย์ได้ 

นั่นสุดแล้วแต่โชคชะตาว่าผู้ควบคุมจะต้องทำเช่นไร ไม่มีใครบังคับให้เขาอะไรได้ แต่เขาบังคับได้ว่ามนุษย์เหล่านั้น ทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ ได้หรืิอไม่ได้ 

เขาถึงเป็นราชาทั้งโลกมนุษย์และโลกปีศาจ...แต่เขานั้นเป็นราชาปีศาจที่ช่างหาตัวยากยิ่งนัก



จะมาอัพอะไรตอนเทีาคืน ตีหนึ่ง ตีสอง 555.  กราบบบ ขอโทษรีดเดอร์ด้วยนะคะ มันเป็น้วลาที่ไรท์จะว่างจากการเรียน อาจจะอัพช้านิดนึง อย่าโกรธไรท์เลยน้าา😖😖😖😖

ความคิดเห็น