ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 เรื่องตื่นเต้น

ชื่อตอน : Kiss me 💋 เรื่องตื่นเต้น

คำค้น : ชินโด, เพลง, อ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2561 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 เรื่องตื่นเต้น
แบบอักษร

[ เพลง ]

ฉันยังคงยืนอึ้งกับเหตุการณ์ต่างๆก่อนหน้านี้ ฝ่าดงปืนเลยน่ะนั้นน่ะ,, ชีวิตฉันเสี่ยงตายตั้งแต่วันแรกที่เหยียบญี่ปุ่นเลยหรอว่ะ!!

วัยเบญจเพศมันแรงขนาดนี้เลยหรอเนี้ยะ,, เกือบตายห่าไม่รู้ตัวแล้วไหมเพลงเอ้ยยย

"ทำแผลให้หน่อย" เขาพูดขึ้น

"อ่ะ,,,ดะ,,ได้สิ" ฉันได้สติแล้วลงไปนั่งข้างๆเขา

เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นรอยสักเต็มตัว ฉันมองแล้วลอบกลืนน้ำลายนิดหน่อย ก่อนจะเริ่มทำแผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

ถึงหุ่นเขาจะบาง แต่ก็มีกล้ามท้องที่ดูแข็งแกร่งมาก ปากอมชมพูที่อวบอิ่มจนน่าจูบพ่นบุหรี่ออกจากปอดเป็นระยะๆ 

แผ่นหลังที่มีแผลเป็นจากคมดาบ และการโดนเย็บมาไม่รู้กี่เข็มต่อกี่เข็ม นี่ชีวิตยากูซ่ามันต้องเข่นฆ่ากันขนาดนี้เลยหรอ ทั้งที่ยังดูวัยรุ่นอยู่แท้ๆ

"อะไร?" เขาถาม

"อ๊ะ!!,, เปล่า,, เสร็จแล้วแหละ" ฉันตื่นจากภวังค์อีกครั้ง

ฉันเดินเอากล่องยามาเก็บที่เดิม เขากระดกเหล้าหมดขวดแล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน ก่อนเอนหลังพิงโชฟาแล้วหลับตาลง 

"ไปส่งฉันด้วย" ฉันบอก

เขาเปิดเปลือกตาขึ้นมามองฉันอีกครั้ง ก่อนจะดึงมือฉันให้นั่งลงข้างๆเขา เอ้า!!,, อิตานี่ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยรึไงกันน่ะ

"นี่,,นาย!!!" ฉันกำลังจะย้ำคำพูดอีกครั้ง

เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาหันมาส่งสายตาให้ฉันเงียบ

☎️... Unknown number?

"อื้อ.." 

(........)


"...อยู่กับกู" 

(.........)


"เออ"


เขาวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนล้มลงนอนบนตักฉัน เฮ้ยยย,,ทำบ้าไรเนี้ยะ

"นะ,,นี่,,นาย,,ฉันจะกลับไปหาอัน" ฉันบอก

"อันอยู่กับไอ้เรียว ตอนนี้เขายิงกันทั้งเมือง ออกไปก็ตายเปล่า" เขาลืมตาขึ้นมาพูด

โอ้ยยยยแม่!!! ผู้ชายหน้าสวยกำลังนอนตักหนู,, หนูควรทำไงดี อ๊ากกกกก!!!

"ร้อนหรอ? หน้าแดงเชียว เพิ่มแอร์ไหม?" เขาถาม

"ปะ,,เปล่า,," ฉันปฏิเสธ ก็เพราะใครกันล่ะ

"งั้นเขินฉันสิน่ะ ^_^" เขายิ้ม

ไอ้บ้าาา,,,ยิ่งยิ้มยิ่งหล่อสัสๆ โอ้ยย,,หน้าแดงจนปิดไม่อยู่แล้วเนี้ยะ เอ้ยยย!! เลิกยิ้มเพลง สติ,,สติ,,สติ

"ปะ,,เปล่า,, บ้าสิ,,หลงตัวเอง ลุกไปเลยน่ะ" ฉันยกหัวเขาออก

ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินมาตรงประตู เขาดีดตัวแล้วเดินมาขวางหน้าฉัน

"บอกแล้วไงว่าออกไปไม่ได้ มันอันตราย" เขาพูด

"ตะ,,แต่ฉันง่วงแล้ว อยากกลับไปพักผ่อน"

"ก็นอนนี่ไง,,มา" เขาพูดแล้วลากฉันเข้ามาในห้อง

ห้องใหญ่สีดำดูกว้างขวางสะอาดตา แต่เดี๋ยวน่ะ,,ทำไมมีเตียงเดียว แล้วจะนอนกันยังไงเนี้ยะ,,

"ผ้าขนหนูอยู่ในห้องน้ำน่ะ,, ทุกอย่างมีครบแล้ว" เขาบอก

ฉันยืนหลับตาปริบๆ มองดูคนข้างๆ เขายังคงอัดบุหรี่เข้าปอดอย่างต่อเนื่อง 

"อะไรหรอ?" เขาหันมาถาม

"คือ,, ปะ,เปล่า"  ฉันบอกแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ชั่วโมงต่อมาฉันโผล่หน้าออกจากห้องน้ำ เห็นเขานอนเล่นเกมส์ไพ่อยู่บนเตียง

"นาย,,นี่,,นายอ่ะ" ฉันเรียกเขา

เขากดออกจากเกมส์แล้วหันหน้ามามองฉัน

"ฉันมีชื่อน่ะ,," เขาบอกเสียงต่ำ

ฉันมองดูเขาที่ส่งสายตามามองฉันที่ยืนหลบอยู่ในห้องน้ำ ชื่อหรอ?  แล้วเขาชื่อไรว่ะ? อ่ะ,, ชินโด

"เอ่อ,,ชินโด,, คือ,,ฉันไม่มีชุดใส่อ่ะ" ฉันบอก

เขาถอนหายในเฮือกใหญ่ ก่อนเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อกับบ็อกเซอร์ในตู้เดินมาให้ฉัน อะไรกันเล่า!! ถอนหายใจเหมือนฉันทำให้นายยุ่งยากเลย ก็นายไม่ใช่ง่ะ,,ที่ยัดเยียดให้ฉันนอนนี่อ่ะ

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมา ชินโดก็เดินสวนเข้าไปอาบน้ำทันที เห๊อะ!!,, อะไรของเขา บทจะดีก็ดี บทจะร้ายก็ร้ายชิปหาย 

ฉันเดินออกมาล้มตัวนอนบนโซฟา ก็ถ้าจะให้ฉันนอนบนเตียงนั่นกับเขา ฉันก็เซโนววววค่ะ ถึงจะอยากก็เถอะ (≧∇≦) อร้ายยย

ใจฉันเต้นแรงเมื่อคิดถึงครั้งแรกที่เจอเขา เขาดูโดดเด่นกว่าเพื่อนแม้จะอยู่มุมสุดในห้อง สายตาที่มองฉันแว๊บแรกมันแทบทำให้ฉันละลาย ฉันเกือบหัวใจหยุดเต้นทันทีเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นจ้องมองมา แต่พอมองกลับไปอีกทีก็เป็นสายตาปกติ

ยิ่งปากอมชมพูน่าจูบของเขา มันยิ่งทำให้หัวใจฉันเต้นจนแทบระเบิดเลยอร้ายยยยย, อ๊ะ!! เดี๋ยวๆ นี่แกกำลังบ้าผู้ชายอยู่น่ะอิบ้า เลิกๆๆ หยุดคิด นอนๆๆ ฉันสะลัดหัวแล้วข่มตาหลับทันที


[ ชินโด ]

ผมกำลังยืนมองสาวสวยที่ทำให้ผมใจเต้นแรงอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน นอนหลับอยู่ตรงโซฟา เตียงก็มี,, จะมานอนตรงนี้ทำไมว้าาาา 

ผมเดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาเบาๆ ร่างบางที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอด หลับลึกจนไม่รู้สึกตัว ผมพาเธอเดินเข้ามาในห้อง แล้ววางเธอลงบนเตียงใหญ่

ผมจ้องหน้าสวยอยู่นาน ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ ผมเปล่าขโมยหอมน่ะ,, เธอแค่ไม่รู้สึกตัวเอง ใจผมเต้นแรงทุกครั้งที่ใกล้เธอจริงๆ ยิ่งตอนเอาชุดไปให้หน้าห้องน้ำ ผมแทบจะกระโจนเข้าใส่ เพราะผิวขาวๆและกลิ่นหอมของสบู่ไง

คิดแล้วก็หมั่นเขี้ยว ฟอดดด,, หอมไปอีกทีล่ะกัน อิอิ,, ผมดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอก่อนเดินออกมานอนที่โซฟาแทน กลัวเธอจะตกใจถ้าตื่นมาแล้วเจอผมนอนบนเตียง

☀️เช้าวันใหม่

ผมตื่นขึ้นมาในตอนสายเพราะแสงแดดมันแยงตา ก็ผมไม่ได้นอนในห้องไง แดดมันเลยปลุกผมได้ ผมยันตัวลุกขึ้นนั่ง เชี้ยะ,,ปวดแผลชิปหาย

"อ๊ะ,,นาย,,เจ็บมากไหม?" เสียงหวานดังขึ้น คงเห็นสีหน้าผมสิน่ะ

"อ้าว,,ตื่นแล้วหรอ?" ผมหันไปถาม

เธอเดินมานั่งข้างๆดูแผลที่แขนผม สงสัยตื่นนานแล้วมั้ง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วด้วย

"หิวไหม?" ผมถาม

"ไม่อ่ะ,,เอ่อ,,แต่ฉันขอกินกาแฟหน่อยน่ะ" เธอชี้ไปที่ห้องครัว

ผมพยักหน้าให้ก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำ เดี๋ยวต้องเข้าไปที่โชว์รูมด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อคืนจะมีใครลอบกัดผมอีกรึเปล่า 

ผมแต่งตัวแล้วเดินออกมาเห็นเธอนั่งจิบกาแฟอยู่ ผมยิ้มร้ายก่อนเดินไปแกล้งเธอ

"กินด้วยดิ" ผมเข้าไปข้างหลังแล้วดึงแก้วกาแฟจากมือเธอ

"อ๊ะ,, นั่นมันของฉันน่ะ เอาคืนมา,, ถ้าจะกินเดี๋ยวฉันชงให้ใหม่" เธอหันมาจะเอาแก้วจากผม

ผมยกมันขึ้นจิบ เอ๊ะ,,กินรสเดียวกันเลยแฮ่ะ!? 

"ไม่อ่ะ,,ฉันชอบแก้วนี้,, แต่ถ้าเต็มใจที่จะชงให้ใหม่,, พรุ่งนี้ค่อยชงก็ได้,," ผมก้มหน้าไปใกล้ๆเธอ

"พะ,,พรุ่งนี้อะไรกันเล่า,," เธอตอบหน้าแดง 

โอ้ยยย,,,แก้มใสๆ เปลี่ยนสีเป็นแดงระเรือ อยากจับฟัดจริงๆเล้ยยยย

"หึหึ,, ไปเถอะ! ฉันมีธุระต้องจัดการ จะได้แวะไปส่งเธอก่อน" ผมบอก

เพลงทำปากยู่ก่อนจะเดินตามผมลงมาที่ลานจอดรถของคอนโด ผมชอบที่ได้แกล้งเธอจัง ^___^

ผมขับรถมาส่งเพลงที่บ้านของเคนจิ ซึ่งตอนนี้มีลูกน้องอยู่กันเต็มไปหมด ผมเปิดประตูเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับเพลง ทุกสายตาจ้องมองมาที่เราสองคน

ผมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ส่วนเพลงก็เดินไปหาอันที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ไอ้เรียวกับเคนจิมองผมอย่างจับผิด แต่ผมก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"อะไร? มองหน้า? สรุปรู้ยังเมื่อคืนฝีมือใคร?" ผมถาม

"ยังไม่แน่ใจ ไม่มีใครที่กูคุ้นหน้าเลย" เคนจิพูด

"แล้วพ่อแม่มึงว่าไง?" ผมถามอีกครั้ง

"หึ,,พ่อไม่เท่าไร,, แต่แม่กูด่าชิปหาย,, แม่กูแล้วไม่พอ น้องกูเนี้ยะ,,ยังกะแม่คนที่สอง" มันหันไปทางอันที่ถลึ่งตากลับมา

"แล้วเมื่อคืนอ่ะ,,ยังไง? " ไอ้เรียวถาม

"อะไร? ก็กูโดนยิง"

"เฮ้ยยย,,โดนตรงไหน มึงไปหาหมอรึยัง?" เคนจิโวยวายขึ้น

"แค่ถากๆไม่ตายหรอกไอ้ห่า เพลงเขาทำแผลให้กูแล้ว" ผมบอก

"อั่นแน่!! มึงอย่าบอกน่ะว่า..." เคนจิเหล่ตามอง

"ไอ้ห่า,,กูไม่ได้ทำไรเขา ไม่เชื่อมึงถามเขาดิ ใช่ไหมเพลง" ผมหันไปหาเธอ

"เพลงบอกพี่มาเลยน่ะ ถ้ามันทำไรเพลง ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพี่จัดการมันเอง" เคนจิคาดคั้น

"เปล่าค่ะพี่เคน เขาไม่ได้ทำอะไรเพลง" เธอยกมือปฏิเสธอย่างไว

"แน่ใจน่ะเพลงว่ามันไม่ได้ทำอะไรให้เราเสียหาย" ไอ้เรียวเสริม

"ไม่ค่ะพี่เรียว,, ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ" เธอตอบ

แหม่!! ทีกับเพื่อนผมล่ะ พี่เคน,,พี่เรียว,, ที่ผมล่ะเรียกนายๆ อยู่ได้ ชิร์ แต่ก็ดี,, เพราะผมไม่อยากเป็นพี่เธอหรอก ผมอยากเป็นมากกว่านั้น

"งั้นไม่มีไรแล้ว กูเข้าโชว์รูมก่อนน่ะ มีเอกสารที่ต้องเคลียร์ ได้เรื่องยังไงก็บอกกูด้วย" ผมบอกพวกมันก่อนลุกเดินออกมา

ผมบึ่งรถคันหรูไปยังที่ทำงานทันที ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี ไม่มีใครมาลอบกัดผม ผมส่งยิ้มให้พนักงานก่อนเดินเข้าห้องไปทำงาน

ถึงผมจะมั่ว จะเลว,, แต่ผมก็ไม่เคยเป็นสมภารกินไก่วัดน่ะครับ เด็กในบริษัทผมไม่ยุ่ง และถึงผมจะอายุเพียง 26 ผมก็รู้จักการวางตัวดีครับ

"ชินค้าาาาาา,," เสียงแหลมดังมาแต่ไกล

"ว่าไงไอ?" ผมเงยหน้าขึ้นมองอย่างปกติ

เธอเดินมานั่งลงบนตักผมอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเกาะคอผมแล้วหอมแก้มทักทาย พร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ผมเช่นเคย

ไอคือคู่ควงคนล่าสุดของผม ไม่สิ,,ผมชนะเดิมพันไอ้ทาโร่มาต่างหาก ก็มันกับผมหมายตาหญิงคนเดียวกันที่เจอในผับเมื่อสองเดือนก่อน หลังจากนั้นเธอก็ติดผมแจ

"ไปกินข้าวกันค่ะ จะเที่ยงแล้ว" 

"ฉันติดงานอ่ะ,, แต่ถ้าเธออยากไปกินข้าวที่ห้างฯรึว่าช้อปปิ้ง ฉันจะให้คนพาไป" ผมบอก

"แต่ฉันอยากให้คุณไปด้วยอ่ะ" เธอทำหน้างอนๆ

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ว่าง" ผมกดเสียงต่ำและส่งสายตาเย็นชา

"ก็ได้ค่ะ,, ฉันไปคนเดียวก็ได้" เธอลุกจากตักผม

ผมหยิบบัตรเครดิตใบหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ เธอยิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับคนของผมอีก 2 คน ผมส่ายหัวไปมาก่อนกลับมาสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ


[ เรียว ]

ผมชื่อยาสึวะ เรียว เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในโตเกียว และยังควบตำแหน่งประธานบริษัททั้งหลายแหล่ของตระกูล ตระกูลผมเป็นยากูซ่าเก่าแก่ แต่มันก็หมดยุคที่ต้องมาจับดาบเข่นฆ่ากันเหมือนอดีต 

ตอนนี้มันเป็นยุคสงครามเย็น สงครามเศรษฐกิจที่ต้องเชือดเฉือนกันด้วยสมองล้วนๆ อ่ะ!! แนะนำตังพอประมาณ เข้าเรื่องกันครับ

หลังจากชินโดออกไปแล้ว ผมก็นั่งๆนอนๆ รอไอ้เชี้ยะเคนมันอาบน้ำแต่งตัว กะว่าจะเข้าไปดูซากผับมัน ที่เกิดจากการยิงปะทะกันเมื่อคืน งานนี้คงต้องปิดผับหลายวันกว่าจะปรับปรุงเสร็จ

อันเดินลงมาจากชั้นบนหลังจากที่พาเพื่อนเธอขึ้นไปพักเรียบร้อย สาวน้อยดวงตาสวยหันมามองผมแว๊บหนึ่งก่อนทำเป็นไม่สนใจ แล้วเดินเข้าไปชงชาในครัว

ผมลุกเดินตามเข้าไปหาเธอในครัวทันที เธอหันมาเห็นผมที่ยืนกอดอกมองอยู่

"เข้ามาทำไมค่ะ? พี่จะเอาชาหรอ?" เธอถามเสียงเรียบ

เออนั่นดิว่ะ?  กูเข้ามาทำไมเนี้ยะ ผมเลยพยักหน้ารับ 

"นี่ค่ะ,," เธอยื่นถ้วยชามาให้ผม

ผมรับมันมาจากเธอแล้วเธอก็เดินสวนออกไป ยัยเด็กบ้านี่ไม่มองหน้าผมเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เมื่อก่อนมักจะยิ้มหวานสดใส พี่เรียวค่ะ,,พี่เรียวขา

ไม่ต้องสงสัยครับ เหตุมันเกิดจากเมื่อเดือนก่อนเธอมาสารภาพรักกับผม แต่ผมปฏิเสธไป เพราะนั่นมันน้องเพื่อน 

'ถ้าไม่อยากแตกหักจนถึงขั้นเปิดศึกกลางเมือง อย่ายุ่งกับน้องกู'

นั่นแหละครับ,, ไอ้เคนจิมันขู่ไว้ ทั้งผมและไอ้ชินโดเลยไม่อยากยุ่ง เดี๋ยวมันจะมองหน้ากันลำบาก แม้ในใจผมจะคิดกับเธอมากกว่าพี่ชายกับน้องสาวก็เถอะ เฮ้อออออ

"มึงเป็นไรว่ะ? ถอนหายใจซ๊ะดังเชียว" เคนจิเดินลงมาแล้วถามขึ้น

"เปล่า,,ไปยัง?" ผมหันไปถาม

มันพยักหน้าให้แล้วเดินนำผมไป ผมเองก็หันมาจิบชาในมือก่อนวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วเดินตามมันออกไปเช่นกัน


•••••••

ความคิดเห็น