คิมคยอง

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายวาย BY คิมคยอง นะคะ สวัสดีทั้งรีดเดอร์หน้าใหม่เเละหน้าเก่าทุกท่านเลยนะคะ เรื่องนี้เนื้อหาเเละคำสบถด่าค่อนข้างจะเยอะ ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวยนะคะ ไรท์คิมจะติดกุญเเจเรื่องนี้หลังจากที่ลงตอนผ่านไป 24 ชั่วโมง ไม่อยากให้ดราม่ากันเนาะ อันยอง~ <3

บทที่ 3 คำพูดเขาทำเราเจ็บ [NC18+]

ชื่อตอน : บทที่ 3 คำพูดเขาทำเราเจ็บ [NC18+]

คำค้น : คราม ริคุ ริว คิมคยอง นิยายวาย สาววาย สายหิ่น 18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2560 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 คำพูดเขาทำเราเจ็บ [NC18+]
แบบอักษร

บทที่ 3

คำพูดเขาทำเราเจ็บ [NC18+]

​​​

อึ่ก..

ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ทันทีที่คนตัวสูงถอดเสื้อเชิ้ตตัวเองออกเเล้วโยนมันทิ้งไปที่ปลายเตียง สายตาของเสือจะขย่ำผมให้เเหลกคามือซะให้ได้ กล้ามหน้าท้องของคนตรงหน้าบวกกับรอยสักที่หน้าอกของพี่ครามทำเอาผมหน้าเห่อเเดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"เดี๋ยวกูพาไปเอาใบลา"

"พี่คราม ..เราจะทำกันตอนนี้หรอฮะ"

"อือ"

"เเต่กลิ่นเหล้าหึ่งเลยฮะ ผะ ผมมึนน่ะ"

"งั้นก็นอนเฉยๆเดี๋ยวกูทำเอง"

เขาพูดออกมาเหมือนจะไม่สบอารมณ์ เเบบนั้นมันยิ่งทำให้ผมใจคอไม่ดีกลัวว่าพี่ครามจะโกรธที่ผมขัดใจเขา ผมเลยตัดสินใจเดินเข้าไปโอบล้อมรอบคอคนตัวสูงเอาไว้ก่อนจะเขย่งขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากพี่ครามเบาๆเเต่เขากลับตอบกลับจูบผมด้วยการทวีความรุนเเรงเเละบดขยี้ริมฝีปากผมอย่างหื่นกระหาย

"อื้อ"

ผมครางรับในลำคอเบาๆ ร่างสูงดันจนผมล้มลงนอนบนเตียงกว้างก่อนที่เสื้อของผมจะถูกถอดออกไปโดยไม่ใยดี เขากำลังเมาค้างเเน่นอน

"อะ อึ่ก.."

ผมเม้มริมฝีปากเเน่น เพราะพี่ครามเขาไม่ได้เเค่ดูดเม้มซอกคอผมอย่างเดียวเขาเป็นพวกชอบใช้ความรุนเเรงโดยเฉพาะกับผิวของผม รอยเขี้ยวที่เขาฝังลงมาถึงเเม้มันจะเจ็บปวดเเต่ผมก็เต็มใจให้เขาทำมันได้ตามอำเภอใจ

"ขึ้นให้หน่อย ..ใจจะขาดละ"

เสียงเเหบปนเซ็กซี่ที่ก้มลงมากระซิบข้างหูผมน้ำเสียงเเหบพล่า ผมได้ยินเเบบนั้นเลยรู้ว่าตอนนี้ผมต้องทำให้เขาพอใจเหมือนเคย

"ถ้าพี่ครามต้องการ ผมก็ทำให้ได้ฮะ..."

ผมผลักอกเเกร่งคนตัวสูงให้ลงไปนอนราบกับเตียง สายตาหยาดเยิ้มของเขาที่มองมาบ่งบอกว่าพี่ครามกำลังกลั้นความกระหายไว้หนักเเค่ไหน

ถ้าผมทำดี พี่ครามจะต้องตบรางวัลให้ผมเเน่..

ผมจัดการก้มประทับรอยจูบบนหน้าอกเเกร่ง ไล้เลียลงมาจนถึงกล้ามหน้าท้องสวยเป็นรอน เเละลงมาจนถึงเป้ากางเกง

"ไม่ไหวเเล้วว่ะ!"

"พี่ครามฮะ"

ผมถูกพลิกให้กลับมาอยู่ใต้ร่างเเกร่งโดยที่นอนคว่ำหน้า ก่อนจะโดยมือหนาของพี่ครามรูดกางเกงลงไปที่ข้อเท้า เขาบีบเค้นคลึงก้นผมสักพักก่อนที่จากนิ้วมือจะกลายเป็นริมฝีปากเย็นๆของเขาเเทน 

"อะ อื้อ พี่คราม..."

              จ๊วบ จุ๊บ!.. จุ๊ฟ

ทั้งเเผ่นหลังเเละด้านหลังของผมถูกเเต่งเติมไปด้วยรอยคิสมาร์กเต็มไปหมด เขาทั้งจูบเเละกัดมันในเวลาเดียวกัน พี่ครามเขาเป็นเเบบนี้ทุกครั้งที่เรามีอะไรกันดูเถื่อนมากเลยใช่มั๊ยล่ะฮะ เเละดูเหมือนตอนนี้ท่อนเอ็นร้อนเเข็งกำลังจ่ออยู่ที่ปากถ้ำเรียบร้อย ผมถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องเพราะมือเย็นของเขาจับสะโพกผมให้โก่งรับเขาอย่างดี 

              Rrrrrr~

ผมชะงักทุกอย่างลงก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์พี่ครามดังต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนคนตัวสูงเองทนไม่ไหวต้องรีบลุกขึ้นไปรับ เเต่พอผมเห็นสีหน้าพี่ครามเเบบนั้นเเล้ว ผมเลยรู้ว่าใครที่โทรมา.. เเละทุกครั้งหัวใจผมมันเจ็บปวดที่เขาคนนั้นไม่ใช่ผม

จะว่าผมเลวก็ได้ ..ถ้าผมจะรักคนมีเจ้าของเเบบเขา

ผมยอมโดนตราหน้าว่าเลว ถ้าผมได้เห็นหน้าพี่ครามทุกวัน

ผมยอมทุกอย่างถ้าได้เคียงข้างเขาเเบบนี้ อย่างนี้ทุกวัน.. ผมยอม..

"ขะ ..เขาโทรมาหรอฮะ"ผมถามเขาออกไปก่อนจะงุดหน้าลงนิดๆ หลังจากที่พี่ครามหายออกไปรับโทรศัพท์สักพัก

"อืม"

"งะ งั้นริวไปเรียนก่อนนะฮะ.."

"กูยังทำไม่จบ มึงก็ยังไปไหนไม่ได้"

              หมับ!

ร่างสูงโถมตัวขึ้นมาคร่อมผมอีกตามเคย สายตาดูเเข็งก้าวเเละน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ก่อนที่ใบหน้าของพี่ครามจะก้มมาซุกไซร์ซอกคอผมอย่างรุนเเรง ริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาทำเอาผมเจ็บปวดไม่น้อย

"พี่คราม..."ผมเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงเเผ่ว เเต่น้ำตามันดันไหลออกไม่รู้ทำไม

"อะไร"เขาพูดออกมาเสียงเหมือนรำคาญผมเต็มทน เเละเขาก็ทำเหมือนจะไม่เห็นที่ผมร้องไห้

"คนของพี่ ..จะไม่เสียใจหรอฮะที่เรา.."

"ทำไมเขาต้องเสียใจ"เขาพูดเสียงเเข็งเเววตานิ่งเรียบ

"ก็.."

"ในเมื่อมึงเป็นเเค่ของเล่นของกู"

"พี่คราม..."

"เขาจะไม่มีวันเสียใจ เพราะยังไงกูก็ไม่มีวันเลือกมึง"

"....."

"มึงก็รู้ดีไม่ใช่หรอริว..."

ผมจ้องใบหน้าพี่ครามเงียบๆก่อนจะค่อยๆเผยรอยยิ้มส่งไปให้คนตรงหน้า คำพูดของเขาที่ออกมาทำเอาผมสะอึกไปไม่น้อยเหมือนกัน

ทำยังไงได้ผมรักคนที่ไม่ควรรักเอง ..โทษใครไม่ได้จริงๆ

"ขอโทษนะฮะ ที่ถามเเบบนี้"

"....."

จังหวะที่เขาเงียบผมค่อยๆโอบรั้งท้ายทอยพี่ครามเข้ามาจูบเบาๆ ทันทีที่ผมหลับตาลงน้ำตามากมายจากไหนไม่รู้ไหลทะลักออกมาอย่างกับเขื่อนเตก

ผมขอโทษที่รักพี่มากเกินไป..

"อึ่ก"

ผมกัดริมฝีปากเเน่นตอนที่ท่อนเอ็นร้อนค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาในร่างกายผม ผมอยากหยุดมันไว้เท่านี้เเต่อีกใจก็ทำไม่ได้

"อย่าคิดจะไปจากกู ..กูรู้ว่ามึงคิดอะไรอยู่"เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูผมน้ำเสียงเเหบพล่า

"อะ อ้ะ!.."

ต่อให้เขาไล่ผมอย่างกับหมูกับหมาผมก็ไม่ไปจากเขาหรอกฮะ ...พี่คราม

"ฮึ่ม"

"อึ่ก อ้ะๆ... พี่คราม อ้ะ อื้อ อึ่ก..."

สะโพกผมตอนนี้ที่กำลังตอบรับลำเอ็นที่ขยับเข้าออกสะโพกหนาที่กระเเทกเข้ามาไม่ยั้งมือทำเอาผมเสียดเเละจุกท้องน้อยไปหมด เเต่ตอนนี้ใช่ว่าผมจะมีความสุขน้ำตาผมไหลออกมาตลอดในตอนนี้ที่เรามีอะไรกัน 

ผมทุกข์ไม่เป็นไร ขอเเค่คนที่ผมรักมีความสุขก็พอ..

   ปึ่ก ปึ่ก!

"อ๊ะ ฮึ่ก.ก.. "

"ไม่ครางชื่อกูเเล้วหรอเด็กดี"

"พะ พี่คราม.. อื้อ.. อ้ะๆๆๆ"

"หึ รู้งานหนิ"

ผมขมิบตอดรับท่อนเอ็นที่เคลื่อนตัวเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ริมฝีปากหนายุ่นของพี่ครามที่ก้มลงมาขบเม้มที่เเผ่นหลังผมจนเกิดเสียงดัง

พั่บๆๆๆๆ

"อ๊ะ อ้ะ อะ..อื้อออ...อืมม"

มือไม้เเข้งขาผมอ่อนยวบทันทีที่น้ำขาวขุ่นฉีดอัดเข้ามาในตัวผมพร้อมกับช่องทางรักที่ตอดรัดเเน่น ผมนอนหอบหายใจเเรงก่อนที่จะมีมือหนาเอื้อมมือบดขยี้ตุ่มไตที่หน้าอกผม

"เเค่นี้หมดเเรงเเล้วหรอ กูยังไม่อิ่มเลย"

"พะ พอเเล้วฮะ"ผมบอกเสียงสั่น 

"หึ"

             หมับ

พี่ครามจับเอวผมพลิกให้นอนหงายเเละสบสายตาเขาเอาไว้ เรียวขาผมถูกเเยกออกอีกครั้งตอนนี้ผมกำลังทำท่าที่หน้าอายต่อหน้าคนที่ผมชอบอยู่ ซึ่งตอนนี้หน้าผมมันคงเเดงเป็นมะเขือเทศเเล้วมั้ง

"บอกว่าพอเเต่ตอดไม่หยุดนี่นะ"

"อึ่ก"

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับสถานการณ์ตรงหน้า ยอมรับว่ามันยังไม่พอเเต่ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ไหวเเล้วจริงๆ พี่ครามต้องมองว่าผมเป็นคนที่ไม่ดีเเน่ๆเลย

"ร่านได้ ..เเต่เเค่กับกู"

"....."

"เข้าใจไหมครับเด็กดี..."              



             เช้าวันต่อมา..

ผมตื่นขึ้นมาเเละมองไปรอบๆก็ไม่พบคนตัวสูงที่ร่วมเสพความสุขด้วยกันเมื่อคืนซะเเล้ว ผมมองสภาพตัวเองที่ยับเยินเเละอาการจุกที่ท้องน้อยอย่างสมเพชตัวเองที่ตามใจเขาขนาดที่ตัวเองตกอยู่ในสภาพที่ไม่น่าดูขนาดนี้

ตอนนี้ผมเริ่มมีอาการรู้สึกเจ็บบริเวณลำคอเหมือนหวัดจะลงคอ ผมกินน้ำรักพี่ครามเข้าไปเยอะจนคอเเห้งอย่าบอกไม่ถูก


'อย่าไปเรียนสายล่ะ กูเตรียมอาหารไว้ให้เเล้วรีบกินเเล้วไปเรียน'

ผมมองโพสอิทบนหัวเตียงพลางหันไปมองนาฬิกาที่ตอนนี้จะเจ็ดโมงอยู่เเล้ว ผมเเบกสังขารที่ปวดหนึบไปทั้งตัวขึ้นไปอาบน้ำเหมือนกระดูกจะหักเลยตอนนี้ ปวดไปทั้งตัว =_=

เเต่เเค่โพสอิทธรรมดาทำไมผมต้องยิ้มเเบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ ><



          'โซ่ 15 สายที่ไม่ได้รับ..'

หลังจากที่ผมอาบน้ำเเละเเต่งตัวเสร็จก็รีบเดินมารับโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาหลายสาย ก่อนจะกดรับเเละกรอกเสียงลงไปตามสาย

"ว่าไง"

( อยู่ไหนทำไม่มาโรงเรียนสักที )

"เสร็จเเล้วกำลังจะไปนี่เเหละ"

( ปกติไม่สายขนาดนี้หนิ ทำไรอยู่ให้ไปรับมั๊ย )

"ไม่ต้องหรอก"

( เป็นอะไรหรือเปล่าเสียงมึงดูไม่ค่อยดีเลยริว )

"ไม่สบายนิดหน่อยเอง"

( เออรีบๆมาล่ะอาจารย์ครามกำลังจะเข้าสอน )

"อะ อื้อ..จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ เเค่นี้นะโซ่"

              ติ๊ด!

ผมปาดเหงื่อที่ไหลบนหน้าผากเบาๆ ทำไมวันนี้เเลดูเเสงเเดดจะเเรงกว่าทุกวันเหลือเกินหรือว่าผมคิดไปเอง ผมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับเเสงตรงหน้าเล็กน้อย ผมยกมือขึ้นบังหน้าผากเเละเงยหน้ามองฟ้าที่ดวงอาทิตย์กำลังส่องเเสงสว่างจ้าต้อนรับผมกันเลยทีเดียว


"ทำไมเขาต้องเสียใจ"


"ในเมื่อมึงเป็นเเค่ของเล่นของกู"

"เขาจะไม่มีวันเสียใจ เพราะยังไงกูก็ไม่มีวันเลือกมึง"


"เจ็บดีจัง.."

ผมพูดพร้อมกับเอามือทาบอกตัวเองเบาๆ ที่อกข้างซ้ายของผมมันเจ็บเเปลบๆขึ้นมาซะดื้อๆ ผมจำทุกถ้อยคำที่เขาพูดกับผมได้ดี เเต่ผมโกรธไม่ลงเพราะที่ผมอยู่ที่ประเทศไทยมีที่เรียนหนังสือ มีข้าวกิน ก็เพราะพี่คราม เเล้วเเบบนี้ผมจะเอาอะไรไปโกรธเขาลงล่ะฮะ

อ่าา~..อากาศหน้าร้อนทำเอาผมจะละลายไปกับพื้นอยู่เเล้ว

ผมเม้มปากที่สภาพมันเหมือนกับขาดน้ำหนัก เเห้งเเตกซีดไปหมดเเล้ว ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทรมานตัวเองเเบบนี้ด้วย

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ...





       ไฮสคูลเเห่งหนึ่ง

ในที่สุดเท้าผมก็มาหยุดหน้าห้องเรียนสักทีเเต่กว่าจะถึงผมก็เเทบตายเหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าตอนนี้ผมเข้าเรียนสายขนาดไหน

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไป สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ผมเป็นตาเดียว ผมหลับตาลงเเละลืมขึ้นมาเพื่อโฟกัสภาพตรงหน้าใหม่อีกครั้ง

เเต่ดูเหมือนว่าภาพตรงหน้ามันกำลังจะล้มหวืดลงไปซะดื้อๆ..

"ทำไมถึงมาสายขนาดนี้ริคุ ริว"พี่ครามพูดขึ้นเสียงเเข็ง

"คะ คือว่า.."

"ลุกนั่งมันตรงนั้นเเหละร้อยครั้ง"

"เเต่ว่า.."

"ผมสั่งก็เเค่ทำตาม!!!"

ผมสะดุ้งไปตามเเรงเสียงสั่งจากคนตัวสูง เขาไม่เห็นพูดดีกับผมเหมือนเมื่อคืนเลย (.. ) ( ..)

"พี่คราม.. ผมรู้สึกเหมือนจะไม่ไหวเลยฮะ..."

ผมพูดเสียงเเผ่วกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก มองภาพตรงหน้าไม่ชัด สายตาหาเเหล่งโฟกัสไม่ได้เลยสักนิดเดียว

"ไอ้เด็กยุ่น!!!"

"ซะ โซ่.."

"ริว!"

เสียงพี่ครามเป็นเสียงสุดท้ายที่เเว่วเข้ามาก่อนที่ผมจะรับรู้ได้ถึงเเรงตัวของผมที่กระเเทกลงพื้นอย่างจัง เเต่ก็นั่นเเหละฮะผมลืมตาขึ้นมาไม่ไหวเเล้ว...




========================

TO BE CONTINUE..

========================

คำเตือน :: เนื้อหาเเละคำในเนื้อเรื่องนี้ค่อนข้างหยาบคายเเละรุนเเรง รับไม่ได้กดออกเลยค่ะ สายหื่นจะคัมเเบค

โอ้โห อีพี่ครามเดี๋ยวก่อนเถอะมาพูดจาไม่น่ารักเเบบนี้กับน้องของไรท์คิมได้ยังไง ระวังจะเสียใจไม่รู้ตัวนะว้อยยย ไอ้เฮียครามมมมมมม!!! 

สามารถพูดคุยกับไรท์คิมได้ที่เพจ FACEBOOK :: คิมคยอง นะคะ บายยยยย ~~​

ความคิดเห็น