Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ จุดเริ่มต้นของการพบกัน

ชื่อตอน : บทนำ จุดเริ่มต้นของการพบกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 13:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ จุดเริ่มต้นของการพบกัน
แบบอักษร

Teacher  Darling

“เด็กอ่อย”

บทนำ

จุดเริ่มต้นของการพบกัน

“เด็กที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ…”

ผมไล่อ่านเอกสารในมือที่ส่งตรงมาจากท่านอธิการบดีของมหาวิทยาลัย ‘เจริญเกียรติ’  มหา’ลัยเอกชนที่รวมเอานักศึกษาระดับหัวกะทิอนาคตไกลและพวกลูกผู้ดีมีเงินทั่วประเทศไว้  ซึ่งในแต่ละปีจะมีรายชื่อนักศึกษาที่เพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งคนใหม่ๆส่งมาให้ผมเป็นประจำ

รายชื่อเหล่านี้คือบุคคลที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากอาจารย์ทุกคน  เด็กพวกนั้นอาจจะเป็นคนที่รวยที่สุด  ซึ่งนั่นหมายความว่ามีความจำเป็นต่อเงินสนับสนุนมหา’ลัยเป็นอย่างมาก  หรือไม่ก็เด็กที่เรียนเก่งที่สุด  อาจจะได้คะแนนตอนสอบเข้าเยอะเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ  หรือเป็นนักกีฬามีชื่อเสียง  นักดนตรี  คนในวงการบันเทิง  เด็กเหล่านี้จะถูกดูแลเป็นกรณีพิเศษจากอาจารย์ทุกคนตามคำสั่งของท่านอธิการฯ

ทุกอย่างเหมือนจะมีแค่นั้น  แต่ความจริงแล้ว…ด้านมืดในมหา’ลัยที่เอื้อให้เด็กเหล่านี้ทำตามใจตัวเองยังมีช่องโหว่อีกเยอะ…

อย่างเช่น…

พลั่ก!  พลั่ก! พลั่ก!

ในมุมอับแห่งหนึ่งของมหา’ลัย  อันเป็นจุดที่พวกเด็กได้รับอภิสิทธิ์ทั้งหลายจะมารวมตัวกันเพื่อรังแกคนที่อ่อนแอกว่า  ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่ได้คะแนนต่ำที่สุดในผลการสอบแต่ละครั้งของชั้นปี  หรือพวกที่ถูกส่งไปแข่งขันงานต่างๆแล้วไม่ได้ชนะเลิศกลับมา  เด็กที่ถึงแม้ว่าจะฐานะดีกว่าคนปกติทั่วไป แต่เมื่อเทียบกับคนอื่นๆแล้วกลับมีฐานะด้อยกว่า  รวมถึง...เด็กที่หน้าตาถูกโหวตให้ติดอันดับ ‘อัปลักษณ์ที่สุด’ ในมหา’ลัย  มีทั้งหญิงและชายที่ถูกโหวตเป็นประจำทุกๆเดือน

ซ่า  ซ่า

ผมยืนกางร่มมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหัวใจสงบนิ่งมากๆ  นักศึกษาชายดวงตาก้าวร้าว  การแต่งกายเหมือนพวกอันธพาลคนหนึ่งกำลังกระทืบใครบางคนอยู่  ไม่ไกลมีร่างของนักศึกษาชายคนอื่นนอนสลบอยู่  การที่ผมมาอยู่ตรงนี้ก็เพื่อรอแบกเด็กที่ถูกรังแกกลับไปรักษาที่ห้องพยาบาลเท่านั้น  อำนาจของผมไม่มีมากพอที่จะปกป้องเด็กพวกนี้ได้  เรื่องราวความอัปยศเหล่านี้ไม่มีคนนอกรู้เรื่องเลย  เพราะทางมหา’ลัยปิดข่าวและไม่แพร่งพราย  หนำซ้ำยังได้อำนาจของผู้ปกครองเด็กที่ได้รับอภิสิทธิ์ช่วยเกื้อหนุนอีก…

มหา’ลัยนี้สมควรเรียกว่าเป็นที่รวมเดนมนุษย์มากกว่า

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

นักศึกษาคนดังกล่าวตรงเข้าไปกระทืบอีกฝ่ายแบบไม่ยั้งแรง  ผมสีแดงเพลิงที่ถูกมัดรวบเอาไว้ดูแปลกตาเป็นอย่างมาก  ไม่เคยเห็นเหตุการณ์ที่คนๆเดียวทำร้ายคนมากมายขนาดนี้มาก่อน  ปกติพวกเขาจะเกาะกลุ่มแล้วรุมรังแกคนๆเดียวเสียมากกว่า 

เด็กคนนี้…มีอภิสิทธิ์มากขนาดนั้นเชียวเหรอ?

“ไง!  มีใครอยากจะเข้ามาอีกไหม!”

ผมขมวดคิ้วมุ่น จับจ้องไปยังเด็กหนุ่มผมสีแดงคนนั้นที่ตะโกนกร้าวท่ามกลางสายฝน  เนื้อตัวเปียกม่อลอกม่อแล่ก  สายตาดุดันไล่จ้องนักศึกษาคนอื่นๆที่ยืนมุงดูอยู่ทีละคนๆ  ทุกคนพากันส่ายหน้าหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหนีกันไปคนละทาง

เดี๋ยวก่อน…

หมายความว่ายังไงกันแน่?

นึกศึกษาที่ถูกซ้อมจนสะบักสะบอมถูกคนอื่นๆช่วยกันแบกให้วิ่งหนีไปพร้อมกัน  ในมุมอับนั้นจึงเหลือแค่เด็กหนุ่มผมแดงเพียงคนเดียว  เขามองตามหลังคนอื่นๆไปก่อนจะถมน้ำลายออกมา

ท่าทางห่ามเกินจะบรรยาย…

“ลุกไหวหรือเปล่า”

ขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับเพราะคิดว่าเดี๋ยวพวกเด็กที่ถูกซ้อมคงจะไปที่ห้องพยาบาลเป็นอันดับแรกแน่ๆ  เสียงของเด็กหนุ่มผมแดงคนนั้นกลับเรียกความสนใจจากผมเอาไว้จนต้องหันกลับไปมองอีกรอบหนึ่ง

สิ่งที่เห็นทำเอาผมตกตะลึงจนตาค้าง…

นั่นมัน…

นักศึกษาปีสองที่ถูกส่งไปแข่งขันเดี่ยวไวโอลินเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่  ถ้าจำไม่ผิดเหมือนว่าเธอคนนั้นจะได้แค่รางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง  ที่ผมมาที่นี่ก็เพราะคิดว่าเธอจะต้องเป็นเป้าหมายถูกเล่นงานแน่ๆ  และดูจากลักษณะแล้ว  เหมือนเธอจะโดนรังแกไปประมาณหนึ่ง  เพราะที่แขนมีรอยถลอกเป็นทางและผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง

“ขะ…ขอบใจนะ  แต่นายทำแบบนี้ทำไม  ไม่รู้เหรอว่าถ้าเข้ามายุ่งช่วงเวลาแห่งการลงโทษเด็กไร้ปะโยชน์  นายจะต้องถูกหมายหัวเป็นคนต่อไปนะ”

เข้ามายุ่ง?

จะบอกว่าเด็กหนุ่มผมแดงคนนี้ไม่ได้ทำร้ายคนพวกนั้นเพื่อระบายความเครียดหรือความสะใจ  แต่ทำไปเพราะ…

ช่วยเด็กผู้หญิงที่จะถูกรังแก?

“เรื่องนั้นเธอไม่ต้องสนใจหรอก  ไอ้เวรพวกนั้นทำอะไรฉันไม่ได้เธอก็เห็นไม่ใช่หรือไง”

“แต่ว่า…”

“รีบกลับบ้านไปได้แล้วล่ะ  สภาพแบบนี้อย่าเข้าเรียนต่อจะดีกว่า”

“ขะ…ขอบใจอีกครั้งนะ ถ้าไม่ได้นายวันนี้ฉันคงแย่”

“อือ  ไสหัวไปได้แล้ว  เห็นหน้าเธอนานๆแล้วปวดขี้ว่ะ”

นักศึกษาหญิงคนดังกล่าวพยักหน้ารับแล้วรีบวิ่งหายออกไปทางหน้ามหา’ลัย  เมื่อไม่มีใครแล้ว เด็กหนุ่มผมแดงคนนั้นก็ทิ้งตัวนั่งยองๆลงกับพื้น  ก้มมองมือของตัวเองด้วยท่าทางเศร้าๆ

“ทำผิดสัญญาอีกแล้วสิเนี่ย…”

ตึก…ตึก…ตึก…

ผมเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเขา  ยื่นร่มของตัวเองไปกางให้กับอีกฝ่ายที่กำลังถูกน้ำฝนเล่นงานจนเปียกปอนแทน  เจ้าของเรือนผมสีแดงเงยหน้าขึ้นมอง…

“คิดจะเป็นฮีโร่  นายก็ควรดูแลตัวเองด้วยเหมือนกัน”

และนั่น…

คือการพบกันของผมกับเด็กหนุ่มผมแดงสุดห่าม

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัพแล้วจ้า!  เรื่องใหม่อย่างที่บอกไว้  คราวนี้จะเป็นเรื่องราวสุดเข้มข้นภายในมหาวิทยาลัยที่ด้านนอกดูดี  แต่ด้านในนั้นเน่าเฟะด้วยอิทธิพล!  เด็กหนุ่มผมแดงของเราจะทำหน้าที่ผดุงความยุติธรรมในมหาวิทยาลัยแห่งนี้จริงๆน่ะเหรอ?  แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเขากำลังเป็นศัตรูกับคนมากมายหรือไงเนี่ยยย  ฝากติดตามด้วยนะค้า *O*

ความคิดเห็น