จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4

.

.

.

.

.

            อู่เค่อมองไปที่บ้านหลังเก่าของตนด้วยความรู้สึกเงียบเหงา...เดียวดาย...หลังจากที่ตนจัดการกับร่างไร้วิญญาณของมารดาเขาแล้ว นับตั้งแต่ที่รับรู้จากจดหมายที่มีคนมาส่งให้ อู่เค่อก็รีบเดินทางกลับมาทันที ตอนนั้นเขาอยากให้ที่ได้รับรู้ทุกสิ่งอย่างเป็นความฝัน...

แต่ก็ไม่ใช่...

อู่เค่อไม่เหลือใครที่เป็นครอบครัวแล้ว ร่างสูงมองข้าวของบางส่วนที่หลงเหลืออยู่ในบ้าน ก่อนที่ทั้งสองมือจะปิดประตูไม้อันซอมซ่อลงในที่สุด ดวงตาคมมองไปที่ท้องฟ้าอันเจิดจ้า...

ท้องฟ้าวันนี้สดใสเสียเช่นเคย...

“ติง...เสี่ยวติง!”

“...เจ้าจะตะโกนทำไม มีอะไรหรือ!” เสี่ยวติงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเพื่อนทหารเรียกด้วยเสียงอันดังจนได้ยินไปทั่วลานต่อสู้

“เจ้าเป็นอะไร นี่ถึงตาเจ้าแล้วนะ”

“งั้นหรือ...”

“ช่วงนี้เจ้าเหม่อลอยบ่อยนะเจ้ารู้ตัวไหม” เสี่ยวติงนิ่งไปนิด คล้ายจะยอมรับ...ใช่...ร่างหนาก็รู้สึกว่าตนไม่ค่อยมีสติ จิตใจคล้ายราวกับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นับตั้งแต่อู่เค่ออดีตสหายรักของตนได้ขอลากลับไปจัดการศพของมารดา แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่ากับเขารู้สึกแปลกๆ...

ตอนที่ได้ยินอู่เค่อถามเรื่องการแต่งงานกับทหารผู้หนึ่งมันทำให้เสี่ยวติงชะงักไปเช่นเดียวกัน...

อู่เค่อจะแต่งงานกับผู้ใด? เลิกรักข้าได้แล้วหรือ!

ความรู้สึกแปลกๆในใจนี้คืออะไรกัน นับตั้งแต่อีกฝ่ายลากลับบ้านไม่ได้พบเจอหน้ากัน พอกลับมาก็ไม่ยอมคุยกับเขาอีก แถมช่วงนี้เจ้านั่นชอบไปเดินเที่ยวตลาดทุกๆวันหยุดด้วย ทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัยของอดีตสหายรักเขาเลย ที่ชอบไปในที่ๆคนพลุกพล่านเช่นนั้น และยังกลับมามืดค่ำจนจวนใกล้เวลาปิดประตูวังอีกด้วย!

“เฮ้อ!” เสี่ยวติงถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมเดินออกไปที่ลานฝึก








สามวันผ่านไป...

อู่เค่อมาถึงวังหลวงก็เป็นเวลาเย็นแล้ว คราแรกตนตั้งใจจะไปหาฮ่องเต้หยางเจี๋ยแต่เมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยู่ออกไปล่าสัตว์ค้างแรมที่ป่า ก็ล้มเลิกความตั้งใจนั้น เขานอนเงียบๆอยู่แต่ในห้อง ไม่มีจิตใจจะไปพูดคุยกับใครได้ทั้งสิ้น...แต่ในใจตนก็คิดถึงคนรัก

เยี่ยนเฟย!

“จริงสิ ข้ายังมิได้บอกนางเลย”

คิดได้ดังนั้นก็รีบหุนหันออกไปจนเกือบชนกับเสี่ยวติงที่เปิดประตูเข้ามา แต่อู่เค่อหาได้สนใจไม่ เขารีบไปหาเยี่ยนเฟยที่ร้านของนางทันที

.


.


.

ร่างสูงหอบหายใจเล็กน้อยเมื่อมาถึงหน้าร้านที่ตนมาทานข้าวเป็นประจำและพบว่าคนรักของตนกำลังช่วยมารดาของนางเก็บของเข้าอยู่

“เยี่ยนเฟย...”

“…” นางหันมามองเขาเล็กน้อยและหันกลับไปราวกับโกรธเคือง

“พี่ขอโทษที่ไม่ได้มาหาคราวทีแล้ว พี่ต้องกลับบ้าน...” แต่หญิงสาวก็หาได้สนใจไม่นางจะเดินหนีไปทางอื่น แต่คำพูดของอู่เค่อถัดมาทำให้ตัวนางหยุดชะงัก

“เยี่ยนเฟย...แม่ของพี่ท่านเสียแล้ว”

“ท่านว่าเช่นไรนะ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“แม่พี่เสียแล้วเมื่อเมื่อสัปดาห์ก่อน พี่ต้องรีบกลับไปหาท่านไม่ได้มาหาเจ้า พี่ขอโทษ...”

“โธ่ ข้าสิต้องขอโทษพี่ ข้าขอโทษที่งอนโดยไม่รู้เรื่องให้ดี...ข้าเสียใจ” เยี่ยนเฟยกับอู่เค่อออกมาคุยกันที่ๆเป็นส่วนตัว

“พี่...ไม่เหลือใครแล้ว เจ้าจะอยู่กับพี่ได้หรือไม่” อู่เค่อเผยด้านอ่อนแอของตนออกมากับคนรัก

“ข้า...จะอยู่กับท่าน” เยี่ยนเฟยสวมกอดคนรักของตนไว้แน่นเพราะรับรู้ได้ถึงความโดดเดี่ยวของอู่เค่อ

“พี่ขอใช้เวลากับเรื่องนี้สักพัก” นั่นหมายถึงว่าคราแรกงานแต่งงานของทั้งสองที่จะเกิดขึ้นเร็วๆนี้นั้น อู่เค่อยังไม่พร้อมและเป็นฝ่ายขอให้เยี่ยนเฟยรอเขา...

            “ข้ารักเจ้า”

            ...จูบแรกของทั้งสองได้เกิดขึ้น...

            .

            .

            .

            “เจ้ามาหานางเองหรือ!” เสียงของใครบางคนที่แอบมองคนทั้งคู่อยู่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว









“เจ้าคิดว่านี่มันกี่ยามแล้ว  เจ้านี่ไม่มีความเกรงใจเพื่อนร่วมห้องของเจ้าเช่นข้าเสียเลยนะ!” อู่เค่อสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลังจากที่ตนใช้เวลาที่บ้านของเยี่ยนเฟยและกลับเข้ามาที่วังก็พบกับเสี่ยวติงนั่งในที่มืดเงียบๆและเมื่อเขาจุดเทียนก็พบอีกฝ่ายกำลังจ้องมองมาที่ตนอย่างไม่พอใจนัก

“…” แต่อู่เค่อก็มิได้สนใจ เขาตรงไปที่เตียงของตนเงียบๆพร้อมกับจะล้มตัวลงนอน

“ข้าถามเจ้า เจ้าไม่ได้ยินหรือ!” เสี่ยวติงกระชากร่างที่เล็กกว่าขึ้นมาคุยกับตน

“อะไรของเจ้า! ข้าก็กลับมาก่อนประตูวังจะปิด!” อู่เค่อขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด ทั้งๆที่ตอนแรกตนอารมณ์ดีเพราะได้ไปหาคนรักของตน แต่นี่กลับต้องมาอารมณ์เสียเพราะเสี่ยวติงทั้งๆที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!

“เจ้า! เจ้านี่มัน!” เสี่ยวติงเอ่ยได้เพียงแค่นั้นก็ปล่อยมือพร้อมเดินออกจากห้องไป...

“...” อู่เค่อมองตามอย่างไม่เข้าใจ...

เจ้าเป็นอะไรเสี่ยวติง ในเมื่อเจ้าไม่อยากเป็นสหายกับข้าแล้ว ก็หยุดสนใจข้าเสียที ให้ข้าได้มีทางของข้าเถิด...

ความคิดเห็น