ขอบคุณทุกๆเหรียญที่สนับสนุนผลงานของผมนะครับ รวมไปถึงท่านผู้อ่านทุกท่านเข้ามาอ่าน ทุกๆยอดวิวที่เข้ามาเป็นกำลังใจ ขอบคุณมากครับ

ตอนที่ 6: ผู้กล้าของโลกและยุทโธปกรณ์ลึกลับ (1) 18+

ชื่อตอน : ตอนที่ 6: ผู้กล้าของโลกและยุทโธปกรณ์ลึกลับ (1) 18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6: ผู้กล้าของโลกและยุทโธปกรณ์ลึกลับ (1) 18+
แบบอักษร

ตอนที่ 6: ผุ้กล้าของโลกและยุทโธปกรณ์ลึกลับ (1)

「เอ๋--เหหหหหหหห!!」

อาสุกะถึงกับตะโกนลั่นออกมา ขณะอยู่ในทุ่งนาของหมู่บ้าน

ยูโตะกับอาสุกะกำลังเดินกลับมาจากซื้อของด้วยกัน เธอไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เธอเห็นตรงหน้า

「……เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ---ท่านอาสุกะ?」

เท่าที่เขาเห็นคืออาสุกะกำลังเช็ดเหงื่อออกอย่างมีความสุข

แต่!! ที่มือขวาของเธอถือ Scarlet Sword อยู่

「อ่า、ยูโตะ ชาช่า。ยินดีต้อนรับกลับ」

อาสุกะกล่าวทักด้วยรอยยิ้มแต่มือขวาของเธอดูสั่นแปลกๆ  ยูโตะถอนหายใจยาวๆออกมาหลังจากมองมาทางเธอ

รอบๆตัวของอาสุกะมีชาวนาห้าคน ดูเหมือนพวกเขากำลังเกี่ยวข้าวกันอยู่

มองไกลออกไปคือทุ่งข้าวสาลีอันสวยงาม

「ขอบคุณมากเลยขอรับท่านอาสุกะ เป็นถึงท่านผู้กล้าแต่มาช่วยพวกเราเกี่ยวข้าวแบบนี้ช่างเป็นคนดีจริงๆ」

「ฮะ ฮ่า ฮ่า! ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! กับทุ่งนาแบบนี้ แค่ฟันไม่กี่ทีด้วย Scarlet Sword นี่ก็เรียบร้อยแล้วฮ่ะๆ」

พวกชาวบ้านต่างก้มหัวแทนคำขอบคุณให้อาสุกะขณะที่เธอใช้ดาบของเธอแทนเคียวเกี่ยวข้าว

ยูโตะเห็นชาวบ้านซึ่งจ้องเธอตาเป็นประกายถึงกับเจ็บจี๊ดที่หัวจนต้องยกมือมากุม

◆  ◆  ◆

「ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลย! เพราะเธอมาขอร้องแท้ๆ ชั้นถึงให้ยืม Scarlet Sword ไป ย้ำ!! แค่!.ให้!.ยืม! แต่นี่อะไร เธอเอามันไปเกี่ยวข้าว!!」

「อะไรกันเล่า? แล้วไม่ได้หรือไง? ดูดิมันยังคมอยู่เลย, ยางข้าวก็ไม่มีติดอยู่ที่ดาบซักหยด」

ยูโตะเริ่มเทศน์เธอทันทีที่อาสุกะกลับมาถึงคฤหาสน์ เขาไม่ได้ห้ามเลยที่เธอจะไปช่วยชาวบ้าน แต่กับเรื่องดาบศักดิ์เขารู้สึกเจ็บปวดมากทีเห็นอาสุกะเอามันไปใช้แบบนั้น เขาตั้งใจออกแบบทั้งรูปลักษณ์และความสามาร เพื่อให้มันสมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อเธอ ต่างจากอันอื่นที่เรียกโดยไม่คิดอะไรมาก

ยูโตะจึงรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเธอเอาดาบ Scarlet Sword ไปใช้ไม่ต่างอะไรกับเครื่องมือทำนา

「กรรม... ก็ต้องไม่ได้สิ!เพราะ Scarlet Sword เป็นของชั้น นี่แหละเหตุผล」

「นั่นก็จริง.... ตะ--แต่」

ขณะที่อาสุกะกำลังรู้สึกผิดกับเรื่องที่ทำ ยูโตะก็ทำท่าเหมือนจะขอโทษที่พูดเสียงดังเช่นกัน

เพราะหลังจากพูดจบยูโตะก็ถอนหายใจออกมายาวๆ เหมือนกับว่าเปล่าประโยชน์ที่จะพูด

อีกเรื่องยูโตะก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมาย เขาแค่อยากให้เธออย่าเอา Scarlet Sword ไปใช้งานแบบนั้นอีก

「เห้อ....ช่างเหอะครับ เรื่องนั้น. ว่าแต่ไก่ที่ไปซื้อมาวันนี้ ชาช่าเหมือนจะย่างเสร็จแล้วล่ะครับ 」

「จริงหรอ!? เย เย้!!」

และยิ่งเห็นชาช่าที่กำลังน้ำลายสอมองจานไก่ย่างหอมๆที่ชาช่ากำลังยกมาแล้ว

ยูโตะก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกับนึกในใจว่า “ก็เธอเป็นซะแบบนี้”

◆  ◆  ◆

「เอิ่มมม. ต้องไปขอโทษสินะ」

พอถึงยามค่ำคืน อาสุกะเดินวนไปวนมาอยู่ตรงทางเดิน นึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน

 Scarlet Sword เป็นดาบชั้นเยี่ยมที่ยูโตะตั้งใจสร้างออกมาจากความสามารถของเขา  ดาบที่สุดยอดแบบนั้นแต่เธอกลับเอาไป................

อาสุกะกุมขมับส่ายหัวไปมาเมื่อเธอนึกขึ้นได้ ว่าทำอะไรลงไป

ถึงสีหน้าของยูโตะยากเกินกว่าจะเข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สายตาที่หรี่ลงมาตั้งแต่ตอนนั้น ถึงจะเป็นอาสุกะก็เข้าใจ ...ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มีนานไปก็แต่จะผิดใจกันมากขึ้น

และถ้าเป็นแบบนั้น อาสุกะนั่นและที่จะเจอกับปัญหาใหญ่ถ้าไม่มียุทโธปกรณ์ของยูโตะ

「อะ-อึ่มมม. มีแต่ต้องขอโทษสินะ?กับ-ตานั่น . แล้วจะขอโทษแบบไหนดีหว่า?」

มีแต่ต้องพูดออกไปตรงๆ เพราะไม่งั้น.................... ความรู้สึกเย็นวูบผ่านเข้ามาในร่างของอาสุกะ ” ถ้าเกิดพูดอะไรแปลกๆออกไป ต้องถูกเมินด้วยรอยยิ้มนั้นแน่ๆ”  เธอกอดอกแน่นขณะคิดมันขึ้นมา

「ยะ-โย๊ช เอาล่ะ ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ! ขอโทษแบบปกตินี่แหละ ลุย!!」

คำขอโทษไม่จำเป็นต้องซับซ้อน นั่นคือสิ่งที่อาสุกะคิดก่อนเปิดประตูออกไป

ในกลางดึกคืนนั้น อาสุกะก้าวลงบันไดเพื่อไปยังห้องของยูโตะ โดยไม่รู้เลยว่า.........

◆  ◆  ◆

「ยูโตะซาม้าาาาาน้ำเหนี่ยวๆบนนี้คืออะไร ค๊า ?」(ขอทับศัพท์เพราะ ชาช่า พูดคำว่า Samaa ลากเสียงยาวユートさまぁ)

ฟลุ๊บ ยูโตะยกมือมาเกาะไหล่ชาช่าด้วยความตกใจขณะที่เธอใช้ลิ้นแตะน้ำใสๆที่แท่งเนื้อก่อนจะดูดลำเนื้อนั้นเข้าปากอย่างรวดเร็ว

ขณะที่กำลังดูดกลืนแท่งเนื้อด้วยความหิวกระหายชาช่าเหลือบตามองหน้าของยูโตะ

ตั้งแต่วันนั้น*、ก็เรียกชั้นมาบริการให้ทุกวันเลย。*ชั้นมีความสุขเหลือเกินค่ะ

「อื๊อ -อ่า, โท-โทษที่ต้องรบกวน-ธะ-เธอ คะ-คือ」

ยูโตะยกมือมาเกาแก้มแกร๊กๆทำหน้าอายๆ เมื่อได้ยินชาช่าพูดออกมาแบบนั้น

ด้วยความสัตย์จริง เขาไม่เคยลืมใบหน้าของอาสุกะเลย แต่ด้วยสาวสวยแบบชาช่าซึ่งเขาไม่คิดมาก่อนว่าจะได้ใกล้ชิด มาบอกกับเขาว่า “เชิญเรียกมาทำอะไรแบบนี้ได้ทุกเวลา” สำหรับเด็ก ม ป ปลาย ไร้เดียงสาแบบเขาแล้ว มันยากเกินจะต้านทาน ความต้องการของตัวเอง

        ที่จริง ยูโตะตั้งใจว่าจะทนให้ได้ซัก3วันล่ะนะ

「งุมม. อึ่มม. ฮุ๊บบ. …อ่า อึ้ม」

「อะ-เอิ่ม ชาช่า.เหมือนเธอจะเก่งขึ้นเลยไม่ใช่หรอ?」

ในขณะที่เสียงดัง *จ๊วบ * จ๊วบ *ดังออกมาจากชาช่าที่กำลังพะหงกหัวขึ้นลง ชาช่าก็ดูดท่งเนื้อนั้นแรงขึ้น จากนั้นก็ดันมันลงไปในคอของเธอจนสุด หน้าของชาช่าอยู่ติดกับกลางลำตัวของยูโตะ ครู่เดียวก็สลับไปทำแบบเดิม ก่อนจะกลับมาดันลึกจนสุดอีกครั้ง

ปากสวยๆของชาช่าตอนนี้ดูลามกเสียจนยูโตะนั้นเกร็งเสียวไปทั้งตัว

「. พร้อ(เพราะ) ช้ามม(ชั้น) ฝวกฝวน(ฝึกฝน) พั่ว ห้าย แท่มนั้ว ขอม ท่วม ยัว ตั่ว ฮู้ สืก ดี」MC** (T_T สงสารคนแปลหน่อยเห้อะ)

ชาช่าพูดออกมาทั้งๆที่ยังดูดแท่งเนื้อของยูโตะอยู่ แม้จะฟังไม่ได้ศัพท์เท่าไหร่ แต่กลับยิ่งเพิ่มความเสียวให้กับยูโตะมากขึ้น  

「…แค่ปากจะดีหรอคะ ถ้าท่านยูโตะต้องการ จริงๆ จะให้ชั้น.....」

「ชะ-ชั้น----ที่บอกไปไง! แค่นี้พอ ! แค่นี้ก็พอใจแล้ว!!」

ชาช่าซึ่งกำลังเลียแท่งของยูโตะอยู่ถามเขาออกไป ยูโตะตอบกลับพร้อมกับส่ายมือเป็นพัลวัน

ความสัมพันธ์ในตอนนี้ แม้ว่ายูโตะนั้นค่อนข้างชอบและถูกใจชาช่ามาก

แต่ไม่อาจให้เกินเลยมากไปกว่านี้ เพราะเขาไม่อยากจะมีลูกกับคนที่เขานั้นไม่ได้รัก

「อย่างนั้นหรอคะ? …ก็ได้..., ชั้นจะปล่อยไปก่อนค่ะวันนี้」

「หืมมม …เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?」

เสียงพึมพำในลำคอของชาช่าส่งไปไม่ถึงยูโตะ

「ไม่มีอะไรค่ะ  ฟ้วบบ」.

「โอ๊ โอ๊ววว อ๊ะ—สุ--สุดยอด」

ลิ้นของชาช่าตวัดตีแท่งของยูโตะภายในปากของเธอรัวๆเป็นการลงโทษ

 ยูโตะเอ๋ยจงสำนึกและยอมแพ้ให้แก่ความเสียวนี้ซะ

◆  ◆  ◆

「เอ๋? เอ๊? ทะ ทำไม? ทำไมยูโตะกับชาช่าถึง.........อุ๊บ?」

*จ๊วบ จ๊วบ*  เสียงน้ำลาย เปียกๆ อันแสนจะลามกดังออกมาจากห้องที่ประตูถูกแง้มออก อาสุกะต้องรีบดึงมือของเธอขึ้นมาปิดปากเมื่อภาพจากอีกด้านของประตู

◆ ◆ ◆

Scarlet sword Brynhildr

Physical Attack: S

 Magical Attack S:

 Synthesis Rarity: S

Supplement: 1ในยุทโธปกรณ์สีชาดที่ยูโตะสร้างห้อาสุกะ

ความสามารถของมันนั้นอาจดูเรียบง่ายแต่ก็ทรงพลัง นั่นก็คือตัดได้ทุกสิ่ง

แม้แต่เพชรแค่วางคมลงไปเบาๆมันก็แยกออกจากันเป็นสองส่วน

แม้แต่บาเรียเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งก็ทำลายมันได้ง่ายๆไม่ต่างจากใยแมงมุม

ความสามารถของดาบที่พึงมีคือความคม ดังนั้นมันจึงไม่มีความสามารถพิเศษอื่นๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว