by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

46/ เรียนรู้ไปพร้อมๆกัน 100%

ชื่อตอน : 46/ เรียนรู้ไปพร้อมๆกัน 100%

คำค้น : ตอนที่ 46

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.4k

ความคิดเห็น : 193

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2560 09:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
46/ เรียนรู้ไปพร้อมๆกัน 100%
แบบอักษร

​โปรดP...

 ติ๊ง! ผมดูคลิปที่ไอ้โยส่งมา พร้อมข้อความที่มันเขียนด่าแบบกอล์ฟฟักกลิ้งก็แรพไม่ทัน แล้วก็ได้แต่ส่ายหัว ดีนะที่ไอ้ดิวมันส่งมาเป็นคนแรกๆ ผมเลยรีบสั่งเก็บทุกคลิปลบให้หมดจากโซเชียล แล้วโทรไปคุยเรื่องนี้ให้ไอ้นัทกับไอ้ยิ้มฟังด้วย ส่วนไอ้เดียร์ป่านนี้เมียหมอมันก็คงเล่าให้ฟังแล้วล่ะ เรื่องคลิปที่ว่านี่คือคลิปอะไรน่ะเหรอ ก็คลิปผมจูบหลงรักที่กาดกองต้ากับคลิปที่ห้างxxxลำปางวันที่น้องท้องเสียนั่นแหละ ที่ตามเก็บก็ไม่ใช่เพราะว่าอายหรือไม่อยากเปิดตัวเรื่องของเรานะ แต่เรื่องของผมกับหลงรักมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวปะ ไอ้ผมน่ะไม่แคร์ใครหรืออะไรหรอก ใครจะคิดยังไงก็ช่างแม่ง แต่ที่ยังกังวลอยู่ก็คือไอ้แมงสล็อตชินนี่แหละ เดี๋ยวข่าวหลุดถึงหูมันทั้งที่ผมกับหลงรักกำลังจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น ถ้าไอ้แมงสล็อตมันมาป่วนผมไม่รำคาญแย่เลยเหรอ 

ติ๊ง {กีรติคือที่สุดในปฐพี : ถ้ามึงไม่รับโทรศัพท์กูนะ กูจะนั่งเครื่องไปหามึงเย็นนี้เลยไอ้หมาบ้าโปรด} 

ตรู๊ดๆๆ "รู้สึกว่ามึงว่างไปหรือเปล่าโย อะไรจะชอบเสือกเรื่องชาวบ้านขนาดนี้วะ สงสัยว่ากูคงต้องติดต่อหญิงให้ไอ้ผัวตัวแสบมึงซักหน่อย เผื่อพวกมึงสองตัวจะได้ไม่มีเวลามาสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเขาอีก" รับโทรศัพท์ได้ผมก็ฉะไอ้โยก่อนทันที ก็นะผมถือคติต่อยก่อนได้เปรียบนี่หว่า

"มึงไม่ต้องมาเฉไฉเลยนะไอ้หมาโปรด ตกลงเรื่องของมึงกับน้องหลงนี่ยังไง แล้วไม่ต้องมาตอแหลด้วย มึงรู้มั้ยว่ากูโคตรเสียใจมากถึงมากที่สุด ที่กูต้องมารู้เรื่องนี้เพราะคนอื่นเขา ทำไมวะโปรดทำไมมึงถึงทำกับกูได้ขนาดนี้ ไอ้หมาตุลย์ มิน ชมพู่ ไอ้นัท ไอ้ยิ้ม ไอ้เดียร์ หรือแม้แต่ไอ้ดิวผัวจัญไรมันก็ยังรู้เรื่องเลย แต่นี่กูเป็นใครกูไม่ใช่เพื่อนมึงเหรอ แล้วทำไมกูต้องรู้เป็นคนสุดท้ายวะ ฮืออ กูแม่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่าเลยไอ้เหี้ย!"

"คุณโปรดจ๊ะ พี่โยเป็นอะไรน่ะ พูดเร๊วเร็วหลงฟังไม่ทันมีฮือๆด้วย"

"อ๋อมันบ้าน่ะ ไหนไหนก็ไหนไหนแล้ว วันนี้พี่จะสอนสุภาษิตคำว่า อย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา นั่นแหละที่เมียแก่ของไอ้ดิวมันกำลังเป็น" ผมอดขำกับคำถามของเอ๋อไม่ได้ คือที่เอ๋อได้ยินไอ้โยมันเพ้อเพราะผมเปิดลำโพงให้ดังไปทั่ว อย่าว่าผมหลงเด็กจนไม่สนใจเพื่อนฝูงเลยนะครับ คือตอนนี้ผมกับเอ๋ออยู่บ้านไอ้แมงไง แล้วนานๆทีจะได้เต๊าะเมียเด็กบ้างแต่ก็มีมารผจญมาแบบนี้ใครจะไปแฮปปี้ล่ะ พอคุยกับตัวเมียก็คิดถึงไอ้ตัวผัวเด็กของมัน แม่งน่าจับหมกป่าทั้งคู่เมื่อไหร่มันสองตัวจะเลิกจองเวรจองกรรมผมสักทีวะ

"คุณโปรด พี่โยวางสายไปแล้วเหรอไม่เห็นพูดอะไรเลย พี่โยสวัสดีจ้า นี่น้องหลงนะจ๊ะพี่โยเป็นอะไรฮือๆด้วย โอ๋ๆไม่ฮือๆเดี๋ยวพี่ดิวจะปวดหัวนะจ๊ะ"

"ฮึกก โฮฮ น้องหลงตอนนี้หนูยังมีสภาพครบสามสิบสองสมบูรณ์ดีใช่มั้ยลูก ไอ้หมาโปรดมันทำอะไรลูกบ้างมั้ย แล้วทำไมน้องหลงถึงปล่อยให้มันจูบได้ง่ายๆไม่รู้เหรอว่ามันเป็นคนชะ"

"โย บางทีมึงก็ควรสงบปากสงบคำรู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูดนะ อย่าให้กูต้องต่อสายถึงผัวเด็กของมึง เรื่องนางพยาบาลที่มึงไปเต๊าะเขาน่ะ"

"กะ กูเปล่า ไอ้เหี้ย!"

"พี่โยจ๋า ไม่เอาพี่โยอย่าพูดไม่เพราะมันไม่ดีไม่น่ารักนะจ๊ะ เพราะเวลาหลงพูดทีไรคุณโปรดจะกัดลิ้นทำโทษทุกที ใช่มั้ยจ๊ะคุณโปรด"

"หึหึ ใช่ครับ เอ๋อเห็นรึยังว่าตัวอย่างของคนที่ก้าวร้าวนิสัยไม่ดีทำตัวไม่น่ารักเป็นยังไง เห็นแล้วก็อย่าทำตามล่ะ"

"จ้า" แก้มตุ่ยๆที่เคี้ยวขนมไปด้วย พูดไปด้วยนี่ทำไมน่ารักจังเลยวะ

"มานี่ เดี๋ยวพี่โปรดจุ๊บเป็นรางวัลให้เด็กน่ารักนะ ไหนทำปากจู๋ดิ๊"

"อื้อ" ผมล่ะอยากหัวเราะออกมาดังๆ ก็ตั้งแต่วันที่เขาดูหนังแล้วพระเอกทำปากจู๋ พอเห็นแบบนั้นเอ๋อก็ทำตามบ่อยๆ ยิ่งผมบอกว่าน่ารักเอ๋อก็ทำให้ดูตลอดแทบจะสามเวลาหลังอาหารก็ว่าได้

"จ๊วบ น่ารักจังเลยแฟนพี่โปรดเนี่ย"

"ไอ้เหี้ย! กูเกลียดคนที่มองไม่เห็นว่ากูมีตัวตน แม่งเห็นกูเป็นหัวหลักหัวตอรึไง กูยังอยู่ในสายนะ ฮือ ทำไมชีวิตกูต้องเจอแต่คนแบบนี้ตลอดวะ" ตรู๊ดๆ ผมรีบตัดสายก่อนที่ไอ้โยมันจะเล่นใหญ่ให้เอ๋อร้องตามเดี๋ยวงานจะเข้าน่ะสิ แต่เชื่อเถอะหนังหน้าอย่างไอ้โยมันไม่รามือแค่นี้ง่ายๆหรอก ไม่งั้นมันจะครองตำแหน่งแชมป์ขี้เสือกได้ตั้งหลายสมัยเหรอ

"คุณโปรดจ๊ะทำไมพี่โยถึงแงๆล่ะ สงสัยต้องโดนพี่ดิวดุมาแน่ๆ เอ๊ะ! หรือพี่ดิวไม่โอ๋น้องหนอนให้ พี่โยเลยงอแงเนอะ หลงโทรไปถามพี่ดิวดีกว่าหลงอยากรู้" ก่อนที่ตำแหน่งของเพื่อนรักจะถูกโค่นลงเพราะคนหน้าซื่อตาใสตรงหน้า ผมก็ต้องรีบปิดโทรศัพท์ของเอ๋อทันที ปล่อยให้คุยกับไอ้สองตัวนี้บ่อยๆไม่ได้ ไม่งั้นชีวิตผมอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างปกติและสงบสุขเลย

ปี๊นๆ ยังไม่ทันจะได้เต๊าะเมียเด็กให้สมใจไอ้แมงหมูก็กลับมาจากโรงเรียนมาซะละ นอกจากแมงสล็อตก็ไอ้แมงหมูนี่แหละปัญหาระดับชาติที่ผมต้องเฝ้าระวังทุกนาที ระวังทั้งมันจะป้อเอ๋อจนเกินพอดี ไหนจะระวังกลัวมันรู้เรื่องผมกับเอ๋ออีก ยังไงมันก็หลานรักและเป็นคนที่มีความคิดฝังใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไรว่าตัวเองต้องเป็นคนที่ปกป้องเอ๋อและเอ๋อก็คือของมัน ผมกับไอ้ตุลย์เลยคุยกันว่าจะยังไม่บอกอะไรแมงหมู รอให้เขาโตกว่านี้และรอให้เขาค่อยๆซึมซับเรื่องที่เอ๋อมีผมเข้าไปอยู่ในชีวิตให้เขาเคยชินและค้นหาคำตอบด้วยตัวเองดีกว่า ขืนบอกตอนนี้นอกจากไอ้แมงจะเล่นใหญ่แล้ว หลงรักก็จะพลอยเล่นใหญ่ไปด้วย

"น้องหลงของพี่ติณฑ์ คิดถึงท้างวันเลยจุ๊บๆอ่าาชื่นจาย ลุงโปรดสวัสดีครับ มาทำไมเหรอลุงพ่อยังไม่กลับหรอก" ไอ้แมงยังไม่ได้ทอดแม่งกวนตีน ทีกับเมียกูเนี่ยหอมซ้ายหอมขวา ทีกับกูเสือกถามว่ามาทำไม ระวังสักวันเถอะกูจะจับมึงไปขังให้ผอมสักเดือน

"คุณโปรดจะกินพี่ติณฑ์เหรอจ๊ะ มองเหมือนจะจับพี่ติณฑ์ไปย่างเลย"

"ก็ถ้ายังหอมซ้ายหอมขวาอยู่อย่างนี้ไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซักที คงต้องมีคนโดนย่างแล้วมั้ง"

"พี่ติณฑ์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ๊ะน้องหลง เดี๋ยวแม่มินดุเอาเนอะ" หึหึ ไอ้กะล่อนเอ้ย เด็กห้าขวบกว่าๆเดี๋ยวนี้ทำไมมันรู้มากแก่แดดขนาดนี้วะ

"คุณโปรดจ๋า เดี๋ยวพาหลงกับพี่ติณฑ์ไปซื้อขนมด้วยนะจ๊ะ แต่คุณโปรดต้องเป็นคนซื้อให้นะเพราะคุณโปรดแก่ที่สุด เนอะพี่ติณฑ์เนอะ"

"หึหึ เจ้าเล่ห์จริงๆ ครับผมๆ" ผมได้แต่มองตามเอ๋อเดินจูงมือพาไอ้แมงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าปากก็คุยกันจ้อแล้วอดยิ้มไม่ได้ ถึงตอนนี้ในความคิดน้อง สถานภาพของผมอาจยังไม่ชัดเจนสำหรับน้องผมก็เข้าใจ เพราะมันเป็นเรื่องยากที่น้องจะต้องเรียนรู้เรื่องแบบนี้ แต่มันไม่ได้มีแค่เอ๋อคนเดียวที่ต้องเรียนรู้ ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องเรียนรู้เรื่องการแชร์ชีวิตตัวเองร่วมกับใครอีกคนไปจนลมหายสุดท้ายเหมือนกัน แล้วเรามาเรียนรู้และเติบโตไปพร้อมๆกันนะครับ..หลงรัก  

หลงรักP...

ตั้งแต่ไปเที่ยวลำปางกลับมา​ก็หลายวันมากๆแล้ว พี่โยโทรมาถามหลงเกือบทุกวันเลยว่าไปเที่ยวลำปางกับคุณโปรดได้ยังไง​ แล้วหลงสนิทกับคุณโปรดมากแค่ไหน พี่โยบอกว่าคุณโปรดน่ะดุมากๆ พอเวลาคุณโปรดทำเสียงกับทำหน้าดุใส่หลงต้องอ้อนเยอะๆคุณโปรดก็จะไม่กล้าดุหลงเอง พี่โยบอกว่าคุณโปรดน่ะนะรักหลงม๊ากมาก ถ้าหลงอยากได้อะไรก็ให้อ้อนขอว่าคุณโปรดจ๊ะคุณโปรดจ๋าแล้วคุณโปรดก็จะซื้อให้เอง แต่หลงไม่อยากได้อะไรนี่นาก็คุณโปรดเขาซื้อช็อกโกแลตให้ทุกวันอยู่แล้วหนิเนอะ

"เอ๋อ ไปเอาหนังสือมาฝึกอ่านด้วยไป"

"หลงเอามาด้วยจ้า เดี๋ยวหลงอ่านให้ฟังนะจ๊ะ คุณโปรดไปทำงานเถอะหลงจะอ่านเสียงดังๆพวกลุงๆน้าๆจะได้ฟังด้วยเนอะ" คุณโปรดยิ้มให้อีกแล้วเดี๋ยวนี้ยิ้มบ๊อยบ่อย หลงอ่านหนังสือกับสวดมนต์ตามหนังสือเสียงดังๆเผื่อพวกลุงๆที่ทำศาลาอยู่จะได้รับบุญไปด้วย หลวงตาบอกว่าถ้าเราสวดมนต์แผ่เมตตาให้ใคร เขาก็จะได้รับส่วนบุญนั้นไปเหมือนกัน หลงอยากให้พวกลุงๆได้บุญเยอะแยะเพราะเขาพากันมาทำศาลาให้จนจะเสร็จแล้ว พี่ติณฑ์บอกว่านี่เป็นฝีมือคุณโปรดหมดเลย หลงได้แต่ยิ้มดีใจที่คุณโปรดเก่งที่สุดทำออกมาส๊วยสวย พอหลงอ่านหนังสือกับท่องบทสวดมนต์จบ ลุงๆก็พากันตบมือให้ใหญ่คุณโปรดก็ตบมือให้เหมือนกัน ถ้าพี่ติณฑ์อยู่นะต้องบอกว่าน้องหลงของพี่ติณฑ์เก่งที่สุดในโลกแน่ๆ คิดถึงจังโทรไปหาดีกว่า

"ฮาโหล พี่ติณฑ์เรียนเสร็จรึยัง น้องหลงจะท่องหนังสือให้ฟัง"

"สวัสดีจ้าพี่หลง อิงน่านพูดจ้ะ ตีนโดนครูตีอยู่จ้า"

"ตีทำไม! พี่หลงจะไปหาเดี๋ยวนี้เลยนะจ๊ะน้องอิง" พอน้องอิงบอกว่าพี่ติณฑ์โดนครูตี หลงก็โกรธหลงไม่ชอบให้ใครมาตีพี่ติณฑ์นอกจากพี่มินกับพี่ตุลย์แล้วก็หลวงตา หลงจะฟ้องคุณโปรด คุณโปรดต้องไปตีครูเพี้ยะๆให้แน่ๆ เพราะคุณโปรดก็รักพี่ติณฑ์ที่สุดเหมือนกัน 

ตุบๆๆ "คุณโปรดจ๋าหลงมีอะไรจะเล่าให้ฟังจ้ะ ถ้าคุณโปรดฟังแล้วต้องโกรธแล้วต้องรีบไปตีครูแน่ๆ แต่หลงก็ไม่อยากให้คุณโปรดไปตีครูหรอกนะมันไม่ดีมันจะบาป แต่หลงว่า"

"เลิกอ้อมค้อมแล้วฟ้องมาเถอะครับ"

"ฮ่าๆๆไอ้หนูหลงเอ้ย แค่เอ็งอ้าปากว่าจะเล่าเขาก็รู้กันทั้งบางแล้วว่าเอ็งจะฟ้องหรือนินทา ไม่ต้องอ้อมหรอกเว้ย" จิ๊!พวกลุงๆน้าๆนี่ชอบหาว่าหลงขี้ฟ้องกับขี้นินทาอยู่เรื่อยเลย

"คุณโปรดจ๋า"

"หึหึ ครับๆเอ๋อไม่ขี้เสือกหรอกเขาแซวเล่นน่ะ ว่าไงมีอะไรจะเล่าให้ฟังอีกล่ะ"

"อ๋อ แซวเล่นเองเหรอจ๊ะ ถ้าแซวแบบนี้บ่อยๆหลงจะเล่าให้หลวงตาฟังนะจ๊ะ ว่าลุงๆน้าๆชอบแซวว่าหลงขี้เสือกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านเพราะหลวงตาสอนน่ะจ้ะ คุณโปรดจ๋าแบบนี้นะจ๊ะ เมื่อกี้หลงคิดถึงพี่ติณฑ์ก็เลยโทรไปหา แล้วน้องอิงบอกว่าพี่ติณฑ์โดนครูตีจนเลือดไหลร้องไห้แงๆอยู่น่ะจ้ะ น้องอิงบอกว่าพี่ติณฑ์น่าสงสารมากๆเพราะครูตีแรงดังเพี้ยะๆเลย คุณโปรดพาหลงไปโอ๋พี่ติณฑ์ที่โรงเรียนหน่อยสิจ๊ะ ป่านนี้พี่ติณฑ์คงกำลังเจ็บแล้วร้องไห้หาพี่ตุลย์กับพี่มินแน่ๆ ถ้าคุณโปรดไปส่งเดี๋ยวคืนนี้หลงจะไปนอนบ้านพี่มินก็ได้จ้ะ" ตอนบอกว่าจะไปนอนบ้านพี่มินหลงก็พูดเสียงธรรมดาไม่ได้กระซิบ เพราะคุณโปรดบอกว่าถ้ามีคนรู้เรื่องที่หลงกับคุณโปรดกินปากกับโอ๋พี่หนอนกันบ่อยๆ จะมีคนไล่คุณโปรดไปจากที่นี่แล้วคุณโปรดจะไม่ได้อยู่กับหลงอีก หลงเลยต้องเงียบเอาไว้น่ะสิ

"ตี? ครูตีแมงหมูทำไม แมงกระต่ายหลอกเอ๋อเล่นรึเปล่า ไอ้แมงหมูมันแสบจะตายใครจะไปตีมันได้ เหตุผลมันเยอะแยะนอกจากมินกับหลวงตาแล้วไม่เห็นมีใครเถียงมันชนะซักคน" หลงเริ่มรำคาญที่คุณโปรดไม่เชื่อแล้วนะ จิ๊ ปั่นจักรยานไปคนเดียวก็ได้ เดี๋ยวนี้หลงปั่นจักรยานเองก็เป็นเพราะคุณโปรดนั่นแหละเป็นคนสอน ถ้ารู้ว่าไม่เชื่อนะหลงปั่นจักรยานไปคนเดียวตั้งนานแล้วล่ะ เสียเวลาคุยกับคนแก่จริงๆ

"เอ๋อ นี่ด่าอะไรในใจปะเนี่ย ด่าทีสีหน้านี่ไม่ต้องเดาก็รู้เลย ไหนยิ้มแฉ่งให้ดูทีดิ๊ เย็นนี้จะพาไปซื้อของขวัญวันเกิดให้ไอ้ตุลย์กับแมงหมูที่ตลาดสนใจปะล่ะ" หลงหันหลังวิ่งกลับกุฏิหลวงตาทันทีที่ได้ยินคำว่าของขวัญวันเกิด นั่นสิพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพี่ตุลย์กับพี่ติณฑ์นี่นา หลงแคะกระปุกแล้วปั่นจักรยานไปซื้อของขวัญวันเกิดที่ตลาด เลยไปตีครูเพี้ยะๆที่มาตีพี่ติณฑ์ด้วยดีกว่า เอ..รับพี่ติณฑ์กลับมาด้วยดีกว่า หลงไม่ให้พี่ติณฑ์ไปเรียนกับคนใจร้ายหรอก 

"เจ้าหลง จะแอบหนีไปเที่ยวที่ไหน"

"ปะ เปล่าจ้า หลงจะไปเล่นที่กอไผ่นะจ๊ะหลวงตา" ตกใจหมดเลย ก็เห็นว่าหลวงตานอนหลับตาอยู่ หลงเลยเดินย่องๆแล้วนะแต่หลวงตาก็หูดีตลอด

"อะแฮ่ม ถ้าไปก่อเรื่องกลับมา หลวงตาจะเตรียมไม้หวายอันใหม่ไว้รอ"

"จ้า ไม่ก่อเรื่องแน่นอนจ้ะ หลงไปเล่นแล้วนะจ๊ะหลวงตา" หลงรีบวิ่งออกจากกุฏิหลวงตา แล้วแอบเข็นจักรยานของบอสไปที่หน้าวัดค่อยๆปั่นไปหาพี่ติณฑ์ที่ตัวอำเภอ ปั่นไปได้ครึ่งทางหลงก็แวะคุยกับป้าณีป้าบุญที่กำลังปลูกข้าวอยู่กว่าจะคุยเสร็จก็น๊านนานจนหลงเกือบไปช้าแน่ะ โรงเรียนของพี่ติณฑ์ยิ่งอยู่ไกลจากวัดด้วยมันต้องผ่านตลาดใหญ่ผ่านโรงพักมาตั้งไกลกว่าจะถึง ขากลับหลงจะปั่นให้พี่ติณฑ์ซ้อนไหวไหมเนี่ย

"สวัสดีจ้ะคุณครูผอ. หลงมาหาพี่ติณฑ์จ้ะ" หลงจอดจักรยานใต้ห้องเรียนพี่ติณฑ์ แล้วเดินไปสวัสดีลุงที่หวีผมแปล้ๆไปถึงกลางหัวมีพุงโตๆเหมือนพี่ติณฑ์ด้วย หลงจำได้ว่าคนนี้คือคุณครูผอ.หลงเคยคุยด้วยบ่อยๆ ตอนงานแต่งงานของพี่มินกับพี่ตุลย์คุณครูผอ.ก็ขึ้นไปพูดบนเวทีเหมือนกัน

"อ่าว หนูหลงมาได้ไงแล้วมากับใครล่ะ อย่าบอกว่าปั่นจักรยานมาคนเดียวนะดูสิเหงื่อออกเต็มเลย มานั่งนี่ก่อนเดี๋ยวผอ.จะไปซื้อน้ำมาให้"

"ขอบคุณจ้า คุณครูผอ.รีบๆมานะจ๊ะ หลงมีอะไรจะฟ้องเอ๊ะ! จะเล่าให้ฟังจ้ะ"

"ฮ่าๆๆได้ๆ" คุณครูผอ.ใจดีเดินไปแป๊บเดียวก็ซื้อน้ำโค้กมาให้ ถ้าเป็นหลงไปซื้อเองนะต้องนานกว่านี้แน่ๆ เพราะหลงต้องคุยกับป้าแม่ค้าอีกตั้งนานกว่าจะคุยเสร็จ

"อ่ะกินน้ำก่อนจะได้หายเหนื่อย แล้วมานี่ได้ยังไงบอกหลวงตาหรือยังล่ะ"

"ขอบคุณจ้า หลงบอกแล้วจ้ะ" หลงยกมือไหว้ พูดขอบคุณเหมือนที่คุณโปรดสอน แล้วตอบคุณครูผอ.อย่างที่พี่ดิวกับพี่โยชอบสอน ว่าถ้าตอบแล้วกลัวเขาไม่สบายใจก็ตอบครึ่งเดียวก็พอ หลงกลัวคุณครูผอ.ไม่สบายใจก็เลยตอบแค่ครึ่งเดียวนั่นแหละ

"คุณครูผอ.จ๊ะทำไมคุณครูที่นี่ใจร้ายจัง เมื่อกี้มีครูตีพี่ติณฑ์จนร้องไห้แงๆด้วยจ้ะ พี่ติณฑ์นะถึงจะดื้อจะซนแต่ก็ไม่เคยแกล้งใครก่อนเลยนะจ๊ะ พี่ติณฑ์บอกว่าคนที่แกล้งคนอื่นคือไอ้ขี้แพ้แล้วครูจะมาตีพี่ติณฑ์ทำไมเนอะ ไม่ไหวๆสมัยนี้เขาไม่ตีกันแล้วนะจ๊ะเขาคุยกันด้วยหลักฐานจ้ะ ขนาดหลวงตายังไม่ตีหลงเลย นี่เป็นครูแท้ๆมาตีเด็กตัวเล็กๆแบบพี่ติณฑ์ไม่รู้ว่าจิตใจทำด้วยอะไรเนอะไม่สงสารเด็กรึไง คุณครูผอ.ก็เห็นว่าพี่ติณฑ์น่ารักมากๆไม่มีใครตีลงหรอก นอกจากว่าคนนั้นจะใจร้ายเหมือนยักษ์ เดี๋ยวหลงจะโทรไปฟ้องพ่ออรรคคนดีแล้วพ่ออรรคก็จะโทรไปฟ้องลุงสันต์ คุณครูผอ.รู้จักลุงสันต์มั้ยจ๊ะ คนที่มางานแต่งงานของพี่มินที่เป็นตำรวจจับผู้ร้ายน่ะจ้ะ พ่ออรรคว่าลุงสันต์เก่งมากๆเด้งทียกโรงพักก็ได้ แต่เอ..อะไรคือเด้งจ๊ะไว้หลงโทรไปถามพ่ออรรคคนดีก็ได้ จะได้โทรไปบอกว่าพี่ติณฑ์โดนคุณครูใจยักษ์ตีด้วยเนอะๆ"

"เอ่อ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอผอ.ไม่เห็นรู้เรื่องเลยนะ หนูหลงใจเย็นๆอย่าเพิ่งโทรไปเล่าให้คุณสันต์ฟัง เดี๋ยวผอ.จะไปถามเองว่าตีน้องติณฑ์ทำไมดีมั้ย" คุณครูผอ.สงสัยจะร้อนดูสิรีบเช็ดเหงื่อที่ออกเต็มหน้าใหญ่เลย พอคุณครูผอ.บอกจะไปถามหลงก็ยกมือขอไปด้วย หลงจะถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐานแล้วส่งให้พ่ออรรคคนดีดูด้วย

"เอ๊ะ! คุณครูผอ. หลงลืมโทรศัพท์ไว้ที่วัดน่ะจ้ะ แต่ไม่เป็นไรของพี่ติณฑ์ก็มี งั้นเดี๋ยวหลงจะเอาโทรศัพท์ของพี่ติณฑ์ถ่ายคลิปไว้นะจ๊ะ เอาไว้เป็นหลักฐานเนอะ เราไปกันเถอะจ้ะป่านนี้พี่ติณฑ์คงเลือดไหลนองเต็มพื้นหมดแล้วล่ะ" หลงเดินนำหน้าคุณครูผอ.ไปที่ห้องเรียนของพี่ติณฑ์ หลงจำห้องได้แม่นมากๆก็หลงกับคุณโปรดมาส่งพี่ติณฑ์บ่อยจะตาย เอ..นึกถึงคุณโปรดแล้วทำไมหลงถึงรู้สึกหนาวๆที่หลังกับแขนก็ไม่รู้ ขนแขนก็ลุกไปหมดเหมือนตอนได้ยินเสียงผีป้าผ่อนร้องไห้เลย หรือว่าโรงเรียนจะมีผี?

ก๊อกๆ "โทษทีครูระเบียบ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยเชิญออกมาข้างนอกหน่อยสิ"

"พี่ติณฑ์ออกมานี่สิจ๊ะน้องหลงมารับแล้วจ้ะ พี่ตินฑ์ไม่ต้องกลัวนะถ้าครูตีอีกน้องหลงก็จะตีครูให้เจ็บเอาให้ร้องแงๆกลับบ้านไปฟ้องพ่อแม่เลยเนอะ" พอคุณครูผอ.เรียกครูของพี่ติณฑ์ออกมา หลงก็เลยโผล่หน้าไปเรียกพี่ติณฑ์ออกมาด้วย หลงรู้ว่าถ้าคุณครูผอ.ถามครูของพี่ติณฑ์ พี่ติณฑ์ต้องโดนใส่ร้ายแน่ๆ

"น้องหลงมาได้ยังไงจ๊ะ มากับใครมากับลุงโปรดเหรอจ๊ะ" พี่ติณฑ์รีบวิ่งพุงส่ายมาหาหลงแล้วก็กอดหลงแน่นๆ หลงรีบจับพี่ติณฑ์หมุนซ้ายหมุนขวาดูน่องที่โดนตีถ้ามีรอยไม้แปะเหมือนที่หลงมีตอนถูกหลวงตาแปะหวายนะ หลงจะฟ้องพ่ออรรคจริงๆด้วย!

"พี่ติณฑ์โดนตีตรงไหนจ๊ะขอน้องหลงดูหน่อย เจ็บมากมั้ยไม่ต้องกลัวนะน้องหลงมารับกลับบ้านแล้ว ไม่ต้องเรียนกับครูใจยักษ์หรอกเนอะ" หลงหันไปพูดว่าครูใจยักษ์กับครูของพี่ติณฑ์ด้วย สงสัยกำลังโดนคุณครูผอ.ดุล่ะสิทำหน้าจะร้องแงๆเลยสมน้ำหน้า

"โฮฮ น้องหลงรู้ได้ยังไงจ๊ะ พี่ติณฑ์ฮืออ โดนตีที่ตูดจ้ะเจ็บท้างวันเลยจ้ะ" พอพี่ติณฑ์ร้องโฮหลงก็ถอดกางเกงพี่ติณฑ์ออก แล้วให้พี่ติณฑ์เอามือปิดน้องหนอนไว้ก่อนจะหันตูดที่มีรอยโดนตีไปให้ครูผอ.ดู หลงโกรธมากๆเพราะมีรอยตั้งสองรอยแน่ะ คอยดูนะเรื่องนี้ต้องถึงหูพ่ออรรคกับลุงสันต์แน่ๆ!

"พี่ติณฑ์เอาโทรศัพท์มาให้น้องหลง น้องหลงจะถ่ายวิดีโอเอาไปฟ้องพ่ออรรคคนดี ทีนี้ครูใจยักษ์ต้องโดนลุงสันต์จับติดคุกแน่ๆคอยดูสิ!" หลงค้นโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพี่ติณฑ์ แล้วถ่ายวิดีโอเก็บไว้ถ่ายรูปไว้ด้วยเยอะแยะเลย พอถ่ายรูปเสร็จหลงก็ใส่กางเกงให้พี่ติณฑ์แล้วเดินไปเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเตรียมจะพาพี่ติณฑ์กลับบ้าน หลงไม่คุยกับคุณครูผอ.กับคุณครูของพี่ติณฑ์อีกแล้ว หลงจะคุยกับพ่ออรรคคนเดียว

"เอ่อ หนูหลงค่อยๆพูดค่อยๆจากันก่อนดีมั้ย ปะๆผอ.ว่าเราไปคุยกันที่ห้องผอ.กันเถอะ ไปครูระเบียบเชิญด้วยนะครับ"

"แต่หลงไม่อยากคุยกับครูใจยักษ์" หลงหันไปทำตาโตใส่ครูใจยักษ์ของพี่ติณฑ์ หนอยแน่ะมาตีพี่ติณฑ์ของหลงจนเจ็บแบบนี้ได้ยังไง หลงจูงมือพี่ติณฑ์พาเดินลงมาจนถึงจักรยานแล้วก็อุ้มขึ้นรถ หลงไม่ฟังที่คุณครูผอ.เรียกหรอกเพราะหลงกำลังโมโห ถ้ายังอยู่ที่นี่หลงต้องตีครูของพี่ติณฑ์เพี้ยะๆแล้วก็ต้องเป็นคนบาปตกนรกอีก

"ฮึก น้องหลงจ๊ะไม่ต้องโกรธนะ ตอนนี้พี่ติณฑ์ไม่เจ็บแล้วจ้ะ"

"แต่ก่อนหน้านี้พี่ติณฑ์ก็เจ็บนี่ แล้วไปทำอะไรครูถึงตีน่ะห้ามโกหกน้องหลงนะ น้องหลงอุตส่าห์ปั่นจักรยานมาจากวัดไกลก็ไกล ถ้าพี่ติณฑ์โกหกน้องหลงจะเสียใจมากๆ" หลงเม้มปากแน่นเพราะยังโกรธครูอยู่ ถึงพี่ติณฑ์จะทำอะไรผิดแต่ก็ไม่น่าตีให้เจ็บแบบนี้หนิ พี่ติณฑ์ตัวเล็กนิดเดียวเองนะถ้าตัวโตแบบหลงก็ว่าไปอย่าง

"ฮึก พี่ติณฑ์ต่อยกับพี่ป.สามจ้ะ พี่ป.สามมันว่าพี่ติณฑ์มีแฟนเป็นคนปัญญาอ่อนชื่อหลงเป็นเด็กวัดไม่มีที่อยู่ด้วย พี่ติณฑ์เลยต่อยปากมันจนเลือดไหลเต็มปาก ถ้าครูไม่เข้ามานะพี่ติณฑ์จะเตะปากมันให้ฟันหลอไปเลย ฮึก น้องหลงไม่ต้องเสียใจนะจ๊ะ ยังไงพี่ติณฑ์ก็รักน้องหลงมากที่สุดเลยจ้ะ" หลงโกรธครูที่ตีพี่ติณฑ์มากกว่าโกรธคนที่ว่าหลงปัญญาอ่อนเสียอีก เพราะหลงรู้ว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่าก็เลยไม่โกรธ หลวงตาบอกว่าปากใครก็ปากมัน เขาจะนินทาหรืออะไรก็ไม่ต้องไปสนใจ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดไม่ต้องไปสนคำพูดจากปากคนอื่น เพราะมันก็แค่ลมปากเท่านั้นเหม็นขี้ฟันเปล่าๆ

"ต่อไปพี่ติณฑ์ไม่ต้องสนใจนะจ๊ะ บอสบอกว่าบางคนก็ว่างมากจนมีเวลาที่จะขี้เสือกเรื่องชาวบ้าน น้องหลงเข้าใจจ้ะเพราะน้องหลงก็เป็นคนขี้เสือกเหมือนกัน เดี๋ยวแวะตลาดก่อนนะจ๊ะ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพี่ติณฑ์กับพี่ตุลย์น้องหลงจะซื้อของขวัญให้จ้ะ พี่ติณฑ์อยากได้อะไรก็บอกนะ น้องหลงเอาตังค์มาด้วยเดี๋ยวเราไปซื้อที่เซเว่นเนอะ"

"เย้ๆน้องหลงน่ารักที่สุดในโลกเล้ย" หลงปั่นจักรยานพาพี่ติณฑ์ไปซื้อขนมที่เซเว่น พี่ติณฑ์ก็ไม่เอาเยอะหรอกบอกว่าสงสารกลัวหลงไม่มีตังค์ไปซื้อขนมกิน หลงเลยซื้อนมให้พี่ตุลย์กับซื้อช็อกโกแลตให้พี่ติณฑ์ ถ้าจะซื้อของให้หลวงตา พี่มิน บอสหรือลุงพจน์ ไม่รู้เป็นยังไงต้องซื้อนมให้ทุกที เอ..ซื้อไปฝากคุณโปรดด้วยดีกว่า เอ๊ะ! เหมือนจะลืมอะไรก็ไม่รู้นะ พอปั่นจักรยานกลับ หลงก็แวะข้างทางตรงที่มีทุ่งนาแล้วนั่งกินขนมกินไอติมกับพี่ติณฑ์จนเกือบจะหมดแน่ะ กินไปวิ่งเล่นตามทุ่งนากันไป พอรู้ตัวอีกทีคุณพระอาทิตย์ก็จะหยุดทำงานแล้วด้วยสิ 

เอี๊ยดด! ปัง! "ไอ้เอ๋อ! อยู่นี่เอง มึงนี่ยังไงห้ะ กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามไปไหนโดยไม่บอกไม่กล่าว มึงรู้มั้ยว่าเขาวุ่นวายกันทั้งวัด โทรศัพท์แม่งก็ไม่พกแล้วไอ้แมงโทรศัพท์ของมึงจะปิดเครื่องทำไม นี่กูไปตามถึงโรงเรียนผอ.ก็บอกว่ามึงสองตัวปั่นจักรยานออกมาแล้ว แล้วพากันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาห้ะ! เป็นตัวภาระกูทั้งคู่จริงๆเว้ย"

"ชื่อหลงไม่ได้ชื่อเอ๋อ หลงจะฟ้องหลวงตาว่าคุณโปรดชอบเรียกหลงว่าไอ้เอ๋อ!" หลงกับพี่ติณฑ์ตกใจหมดเลย จู่ๆคุณโปรดก็จอดรถเสียงดังปิดประตูเสียงดังแล้วมาตะคอกใส่หลงเสียงดังด้วย พี่ติณฑ์ก็กลัวจนจะร้องไห้อยู่แล้วนะ หลงก็กลัวแต่ต้องอดทนไม่งั้นพี่ติณฑ์จะตกใจมากกว่านี้

"เออ เชิญมึงรีบไปฟ้องหลวงตาเลยจะไปไหนก็รีบไป ตอนนี้หลวงตาซ้อมหวดหวายใส่ตูดมึงอยู่น่ะ ไอ้แมงหมูมึงด้วยไม่ต้องหลบหรอก พ่อกับแม่มึงก็รออยู่ที่วัดเหมือนกัน ระวังตัวเถอะโดนทั้งคู่แน่ๆขึ้นรถเลยเร็วๆ" คุณโปรดนิสัยไม่ดีพูดก็ไม่เพราะแถมยกจักรยานของบอสใส่กระบะหลังรถของพี่ตุลย์โยนแรงๆด้วย หลงจะไม่พูดไม่เล่นกับคุณโปรดอีก ไม่รักแล้วล่ะไอ้คนตาดุปากดุหนิ

"เชิดเข้าไปเถอะกูไม่ง้อนะเอ๋อ มึงด้วยแมงเพราะมึงสองคนผิด"

"จิ๊!" หลงกอดเอวพี่ติณฑ์ที่นั่งตักหลงอยู่แล้วเราสองคนก็หันหลังให้คุณโปรด หลงจะฟ้องหลวงตาจริงๆคอยดูสิ!

"เอา ลงมาสิทั้งคู่นั่นแหละ" พอรถจอดที่วัด หลงกับพี่ติณฑ์ก็จับมือกันแน่นตาจ้องมองไปข้างหน้ากุฏิของหลวงตา หลงมองไม่ค่อยเห็นอย่างอื่นหรอกนอกจากไม้หวายในมือหลวงตา นี่มันเล่มใหม่ด้วยหลงเพิ่งเห็นบอสเอาไปแช่น้ำเกลือแล้วตากแดดให้ไม่กี่วันนี่เอง

"โฮ น้องหลงจ๋า พี่ติณฑ์ต้องโดนตีซ้ำแน่ๆจ้ะ โฮฮ"

"พี่ติณฑ์ไม่ต้องกลัวนะ น้องหลงจะให้หลวงตาตีน้องหลงแทนเองจ้ะ"

"เอาๆลงมา มัวแต่พิรี้พิไรอยู่ได้" หลงเกือบหันไปจิ๊ปากใส่คุณโปรดแล้ว แต่นึกออกว่าคนที่จะช่วยได้คงมีแต่คุณโปรดสินะ

"คุณโปรดจ๋าคืนนี้จะโอ๋พี่หนอนให้นะจ๊ะ เราไปนอนบ้านพี่มินกันเถอะเนอะๆ"

"เหม่ง หลวงตาเรียกให้ลงมาเร็วๆ โดนแน่ๆเหม่งเอ้ย หลวงตาโกรธจนความดันขึ้นแล้วเนี่ย" พอบอสวิ่งมาตามแล้วทำหน้าดุๆหลงก็เริ่มกลัว พี่ติณฑ์ก็ร้องไห้ไม่หยุดจนหลงจะร้องตามอยู่แล้ว 

"เฮ้อ! ไปเถอะครับ เดี๋ยวคืนนี้ไปนอนบ้านมินพี่จะขอหลวงตาให้ ไม่ต้องมาโอ๋หนอนให้หรอกเอาตัวเองให้รอดก็พอเถอะเอ๋อเอ้ย" พอคุณโปรดมาลูบหัวหลงก็อยากร้องไห้จริงๆนะ

"ลุงโปรด หลานจะโดนตีก็ได้แต่ลุงโปรดต้องช่วยน้องหลงของหลานนะครับ ไม่งั้นหลานต้องขาดใจแน่ๆโฮฮ"

"เออๆ" แล้วหลงกับพี่ติณฑ์ก็เดินตามแรงจูงมือของคุณโปรด ยิ่งใกล้ถึงหลงก็ยิ่งอยากวิ่งหนีแต่ก็อดทนเอาไว้ไม่งั้นหลวงตาจะความดันขึ้นอีก

"หลวงตาจ๋าคือว่า"

"กอดอกแล้วหันหลังไปทั้งคู่"

เพี้ยะๆๆๆ "ฮึก" หลงกลั้นใจเม้มปากเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ ครั้งนี้หลวงตาตีเจ็บจริงๆตีหลงตั้งสามแปะพี่ติณฑ์อีกแปะหนึ่ง แต่หลงกับพี่ติณฑ์ก็ไม่ร้องหรอกไม่งั้นหลวงตาเสียใจที่ทำให้หลงร้องไห้อีก

"การทำผิดเกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่การสำนึกตนเป็นเรื่องของคนที่คิดได้ เอาไปคิดให้ดีๆล่ะ เจ้าบอสเอ้ยพาหลวงตาขึ้นไปข้างบนหน่อยหลวงตาเหนื่อยอยากพักผ่อน"

"ฮึก หลงพาขึ้นไปเองจ้ะ" หลงรีบประคองแขนหลวงตาเอาไว้ หลวงตาตีหลงไม่ร้องแต่ตอนหลวงตาเรียกหาบอสหลงร้องไห้แงๆเลย หลงกลัวหลวงตาจะไม่รักหลงอีกแล้ว

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวหลวงตาให้เจ้าบอสพาไป เจ้าหลงไปหาข้าวกินแล้วอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว โยมโปรดช่วยยาทาให้น้องด้วยก็แล้วกัน" หลงนั่งแปะกับพื้นแล้วกอดคอร้องไห้เสียงดังกับพี่ติณฑ์สองคนจนพี่พระพี่เณรวิ่งมาดู พี่มินกับพี่ตุลย์ก็เข้ามาถามพี่มินชวนหลงไปนอนที่บ้านแต่หลงไม่ไปแล้วล่ะ หลงจะนอนกับหลวงตาถ้าหลงไปนอนที่อื่นเดี๋ยวหลวงตาจะเป็นห่วงอีก คุณโปรดพาหลงไปกินข้าวที่ครัวแล้วไปเฝ้าหลงอาบน้ำด้วย แต่คุณโปรดก็ไม่พูดอะไรกับหลงสักคำจนหลงกลัวว่าคุณโปรดจะไม่รักหลงอีกคน

"คุณโปรดจ๋า"

"เอ๋อ มาทายาก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน" หลงนอนคว่ำให้คุณโปรดทายาที่ตูด สงสัยต้องเป็นรอยแน่ๆเพราะหลงแสบมากๆ จะร้องไห้ก็ไม่กล้ากลัวจะโดนคุณโปรดดุอีกคน

"คิดว่าที่ตัวเองทำวันนี้มันผิดมั้ย เอ๋อไปไหนก็ไม่ยอมบอกใครไหนจะโกหกหลวงตาอีก พวกเราเป็นห่วงกลัวว่าจะปั่นจักรยานไปไหนแล้วหาทางกลับวัดไม่เจอ หรือไม่ก็กลัวจะโดนรถชนกลางทาง ถ้าหลวงตาไปไหนแล้วไม่บอก เอ๋อจะโกรธมั้ย เพราะเอ๋อเป็นที่รักของพวกเรา พวกเราเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับกังวลคิดมากไปสารพัด คิดให้ดีๆล่ะถ้าสำนึกผิดได้แล้วพี่สอนว่าต้องทำยังไงครับ"

"หลงทำผิดไปแล้วต้องขอโทษด้วยจ้ะ ต่อไปนี้หลงจะไม่ดื้อไม่แอบไปไหนมาไหนไกลๆคนเดียวอีกแล้วจ้ะ" หลงตอบคุณโปรดเบาๆแล้วนึกถึงเรื่องวันนี้ หลงทำผิดจริงๆหลงดื้อทำให้หลวงตาคุณโปรดกับทุกคนเป็นห่วง หลงจะจำเอาไว้ว่าหลงเป็นที่รักของทุกคน ต่อไปจะทำอะไรต้องไม่โกหกจนทำให้คนที่รักหลงเป็นห่วงแบบนี้อีก

"หลงไปนอนกับหลวงตานะจ๊ะคุณโปรด"

"ครับ ปะพี่ไปด้วยเนอะ"

"หลงดื้อแบบนี้ แล้วคุณโปรดจะยังรักอยู่มั้ยจ๊ะ" หลงอดถามไม่ได้จริงๆ ถ้าคุณโปรดไม่รักแล้วเพราะหลงดื้อหลงก็จะไม่โกรธคุณโปรดหรอก จะยอมเข้าใจก็หลงโตแล้วนี่นา

"ไม่ว่าเอ๋อจะขี้งอนขี้ดื้อขี้เสือกยังไงพี่โปรดก็ยังรักเหมือนเดิมครับ แต่เอ๋อก็ต้องรักษาความรักที่คนอื่นมอบให้ไว้ดีๆ ชีวิตมันไม่ได้ยืนยาวกันทุกคนจะมีวันพรุ่งนี้อีกซักกี่เช้าก็ไม่รู้ ตอนนี้ที่ยังมีลมหายใจอยู่เราก็ต้องรักษาความรู้สึกของคนที่เรารักให้ดีที่สุดนะครับ เดี๋ยวก็ไปกราบขอโทษหลวงตาซะนะ"

"หลงขอโทษคุณโปรดด้วยจ้ะที่ทำให้เป็นห่วง" หลงลุกขึ้นนั่งแล้วก้มกราบคุณโปรดที่ตัก คุณโปรดก็เงียบจนหลงกลัว แล้วคุณโปรดก็ดึงหลงไปกอดไปลูบหัวโล้นของหลงบอกว่าไม่เป็นไรๆจนหลงยิ้มแฉ่งดีใจที่คุณโปรดไม่โกรธไม่เกลียดหลงจริงๆ พอทายาเสร็จคุณโปรดก็พาหลงไปนอนห้องหลวงตาจริงๆด้วย

"หลวงตาจ๋า หลงขอโทษที่โกหกที่เป็นเด็กดื้อทำให้หลวงตาต้องเป็นห่วง ต่อไปนี้หลงจะไม่ดื้ออีกแล้วจ้ะ"

"อืม จำไว้ว่าหลวงตาเป็นห่วงเจ้าหลงมากที่สุด ถึงหลวงตาจะครองจีวรอยู่ในสมณเพศ แต่หลวงตาก็ยังเป็นปุถุชนทั่วไปที่ยังตัดซึ่งความห่วงใยไม่ขาด เจ้าหลงก็เป็นหนึ่งในความห่วงใยที่หลวงตาตัดไม่ได้เหมือนกัน จำเรื่องวันนี้ให้ดีๆด้วยล่ะ นอนกันได้แล้วพรุ่งนี้เจ้าหลงต้องไปถางหญ้าที่กอไผ่คนเดียวนะ โยมโปรดเข้าใจที่หลวงตาพูดใช่มั้ย" หลงดีใจที่หลวงตาบอกว่าเป็นห่วงหลงที่สุดแต่หลงไม่ดีใจที่หลวงตาให้หลงไปถางหญ้าคนเดียว ไหนบอกว่ารักหลงไงล่ะหลวงตาจ๋า หลงก็ได้แต่บ่นคนเดียวในใจไปเรื่อยจะบ่นเสียงดังก็เกรงใจพี่หวายที่วางบนหัวเตียงของหลวงตา เฮ้อ เกิดเป็นหลงรักนี่มีแต่คนรักมากจริงๆ รักมากก็ต้องถางหญ้ามากด้วยสิเนอะ

"เอ๊ะ! หลวงตาจ๋าๆ หลงลืมเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังจ้ะคือว่า" หลงพูดไม่ทันจบหลวงตาก็นอนหันหลังให้อีกแล้ว หลงเลยหันไปหาคุณโปรด แต่คุณโปรดก็พลิกตัวนอนหันหลังให้อีกคนแถมเอาผ้าห่มมาคลุมหัวอีกแน่ะ สงสัยจะตั้งใจฟังกันมากๆเลยเนอะ งั้นเล่าให้ฟังก็ได้ถ้าไม่เล่าเดี๋ยวจะมางอแงใส่หลงอีก

"คือว่าแบบนี้จ้ะ หลงปั่นจักรยาน...." 

** "คนที่พยายามซ่อมแก้วใบที่แตกไปแล้ว มันไม่ใช่เพราะเขาโง่ แต่เป็นเพราะเขารักแก้วใบนั้นมาก"

*นิดนึงๆเพิ่งเห็น ตอบเม้นเราไม่อยากเห็นคุณPR'RY เจ็บปวดนะจ๊ะและเกรงว่าจะทำให้ไม่ชินไปอีกหลายตอน ถ้ายังเอ็นดูติดตามอยู่แนะนำว่าอ่านตอนฟางลงจบแล้วเลยก็ได้ค่ะ แต่ที่ถามว่าจบเลยได้ไหม นี่คือให้ฟางจบเรื่องเลยใช่ไหมคะ ต้องขออภัยจริงๆเพราะฟางได้แจ้งไว้แล้วถ้าจะอ่านซักนิดว่าประมาณกี่ตอนจบคือฟางวางโครงเรื่องไว้หมดแล้วค่ะคงตัดจบให้ไม่ได้อ่าา เค้าขอโต๊ดดอย่างแรง อึ๊บหน่อยๆข้ามๆไปรอแมงปอมาเอาเนอะ

**กราบขออภัยนะคะ แจ้งเรื่องตอนที่47ที่บอกจะแปะฉากเสียสาววันศุกร์ ฟางขอเลื่อนขยับมาเป็นครบ100%ในวันพฤหัสนะคะ คือตัวเองถือครึ่งหลังไว้แล้ว เดี๋ยววันนี้จะแต่งครึ่งแรกแล้วลงทีเดียววันพฤหัสจะได้ไม่รอกันนานให้ค้างคาเอ็นดูใจคนอ่านเน้อ(เอ็นดูคุณเปิ้ลด้วยเดินทางวันศุกร์ฟางเลยกระชับมาให้ทันก่อนเดินทาง ของฝากขอแค่คุณเปิ้ลเดินทางไปกลับโดยสวัสดิภาพและขอให้เที่ยวเผื่อฟางด้วยเน้อจ้าว คือเมืองกิมจิยังไม่เคยไปเล้ยยยอยากได้ฮยอนบินซักคน555 เที่ยวให้สนุกนะคะคุณเปิ้ล) ***อีกนิดจ้าว ที่รวบยอดวันพฤหัสคือวันศุกร์ฟางจะนั่งตรวจเล่ม1 พอดีน้องจัดหน้าเสร็จแล้วฟางต้องตรวจให้น้องแก้คำอะไรๆก่อน อ่านช้าด้วยสมาธิสั้นแถมมีแมงหลานมาป้วนเปี้ยน อยากหาคนช่วยอ่านต้นฉบับซักคนเน้อ

แจ้ง+ซา-ปอย ตามนี้นะคะที่รัก จันทร์-อ ตอนที่46อย่างละ50% ฟางต้องออกไปทำงานข้างนอกค่ะนี่เร่งลงให้สายๆฟางรีบมากๆจะไปทำงานทำการ วันพุธฟางมีนัดตรวจเลือดไทรอยด์ หลังจากที่อ้วนขึ้นและสุขภาพดีมากคุณหมอเลยลดยาเป็นวันละเม็ดในรอบที่แล้ว รอบนี้เลยตรวจเลือดว่าที่ลดยาไปมันโอรึยัง+ไปรับแมงน้ำหอมหลานสาวมาเลี้ยงอย่างเคย(หลังจากที่ฝากคุณยายนางเลี้ยงเป็นอาทิตย์กว่าๆคือยายนางมีหลานเลี้ยง2คนแล้ววิ่งตามไม่ทัน ฟางเลยต้องแบ่งมาบ้าง) พฤหัส-ศ.ลงตอนที่47อย่างครึ่ง เหตุผล47ครึ่งแรกฟางยังไม่ได้แต่งแต่ดันมาแต่งครึ่งหลังไว้ คือครึ่งหลังนุ้งหลงนางจะเสียสาว***ย้ำว่าวันศุกร์จะแปะฉากเสียสาวเน้ออันนี้รับปากเพราะแต่งไว้แล้ว** ที่เหลือที่ฟางค่อยจับครึ่งวันพฤหัสมานึกก่อนว่านางจะเสียสาวเพราะอะไร ประมาณนี้ๆ 

**อันนี้โดยประมาณบอกกันยาวๆไปเลย ตอนที่48-49ปิดเกมส์ไก่จ๋า 50ร่มกันแดดมา 53-54แมงปอตื่น 58-59อาจปิดจบ สำหรับตอนพิเศษในเล่มให้ยึดตามนี้เป็นหลักนะคะ ถ้าในเว็บมี60ตอนในเล่มมีตอนพิเศษ6ตอน ถ้าในเว็บมี58ตอนในเล่มจะมีตอนพิเศษ8ตอนจ้าว (ปกเล่ม1หลงลืมรักคลอดแล้วจ้าเชิญไปหาดูได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 จ้าว)

ครึ่งหลังเป็นการเรียนรู้การเอาใจเขามาใส่ใจเราของนุ้งหลง ท่านจะเป็นคนสอน การเป็นคู่ครองที่ดีควรเป็นคู่ครองที่ตักเตือนสั่งสอนแนะนำกันได้ไม่ใช่ต้องมานั่งโอ๋กันทุกเรื่องและโดยนิสัยโปรดปราณ ถ้าไม่รักแบบต้องการใช้ชีวิตด้วยจนลมหายใจสุดท้ายโปรดจะไม่ทำทุกอย่างเหมือนทุกวันนี้เด็ดขาด ถ้าอ่านมาแรกๆจะรู้ว่าโปรดค่อนข้างถือตัว อีโก้สูงและคงความเป็นท่านโปรดเสมอ การที่คนนิสัยแบบนี้และมีความเพียบพร้อมทุกด้านคือโปรดไม่จำเป็นต้องง้อหรือทำอะไรให้ใครมากมายขนาดนี้ แต่ถ้าคนที่เขายอมทำให้นั่นก็คือเขารักแบบไม่มีเงื่อนไข ฟางจำได้ว่าเคยเขียนว่าโปรดจะรักหลงรักด้วยรักแบบไม่มีเงื่อนไข ไม่ต้องการความสมบูรณ์แบบ แต่รักและทำให้เพราะคนคนนี้คือคนที่เขาก็แค่นั้นไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านี้เน้อ 

เอ๋อ หลงรัก ที่รัก สรรพนามพวกนี้เขียนตามอารมณ์ท่านเขานะคะ เอ๋อไม่ได้เรียกแบบจิกหัวหรือดูแคลนมันก็เหมือนที่ฟางเรียกแฟนว่าแก่บ้างหมูบ้าง แฟนฟางก็เรียกฟางว่าเอ๋อบ้างอ้วนบ้าง หรือคู่อื่นๆก็ต้องมีเรียกหยอกกันเป็นเรื่องธรรมดา นิสัยท่านโปรดท่านมันไม่หยดย้อยเหมือนหมอตุลย์ที่เรียกเมียว่าเมียจ๊ะแม่จ๋าตลอดๆ *ครึ่งหลังแมงหมูมันไม่ได้ยินตอนหลงกับโปรดพูดเรื่องโอ๋หนอนเน้อ แมงมันกำลังกลัวโดนตีจนสติแตกอยู่จ้าว

ขอบคุณทุกๆเม้นทุกๆกำลังใจรักษาสุขภาพกันให้ดีๆเพราะเรามีแค่ร่างเดียวหนาจ้าว คุณเปิ้ลๆขอให้เดินทางไปเที่ยวอย่างมีความสุขและปลอดภัยทั้งไปทั้งกลับนะคะ และขอแสดงความเสียใจกับการสูญเสียคุณป้าของคุณแก้วด้วยนะคะ ฟางเชื่อว่าทุกคนเคยสูญเสียและทุกคนรับรู้ถึงความเจ็บปวดตรงนั้น เราจะผ่านไปด้วยกันค่ะเป็นกำลังใจให้กันและกันเสมอจ้าว

แจ้งรายชื่อท่านที่โอนหนังสือ "ก็แค่ตัวแทน" หนังสือเปิดจองถึงวันที่15ตค.และจะไม่มีการรีปริ้นอีกปีกว่าๆนะคะ รายละเอียดสอบถามได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 กราบขอบคุณงามๆจ้าว

41/ คุณ นุศรา  กทม.

42/คุณ ณัฐยากร​  ปทุมธานี

43/คุณ  นภาพร  สุพรรณบุรี

44/คุณ เกษมศรี  สระบุรี




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}