ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

P13 รู้สึกช้าไป

ชื่อตอน : P13 รู้สึกช้าไป

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2560 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P13 รู้สึกช้าไป
แบบอักษร

รู้สึกช้าเกินไป

"บอกพี่ได้รึยัง มันเกิดอะไรขึ้น" เมื่อมาถึงบ้านรุทก็เร่งเร่าเอาคำตอบจากปากปอ 

"...เอ่อ" 

"บอกพี่มา!" ร้อยวันพันปีรุทไม่เคยเสียงดังใส่ปอ เเต่วันนี้กลับเสียงดังใส่จนปอสะดุ้ง 

"ผะ..ผมไม่รู้ ฮึก ว่าพี่เสือมาได้ยังไง" ปอน้ำตาซึม รุทเห็นแบบนั้นก็พยายามสะกดกั้นอารมณ์ร้อนของตัวเองเอาไว้ 

"ช่างมันเถอะ เราไปนอนพักซะ" 

"ครับ" ปอกำลังจะหันหลังเดินขึ้นห้องแต่ก็ถูกรุทเรียกไว้ก่อน

"เดี๋ยว พี่ลืมบอก พรุ่งนี้เช้าพี่ต้องไปโรง'บาลเเต่เช้ายังไงเราก็ตื่นมาอุ่นกับข้าวที่พี่ทำให้ล่ะกัน"  

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชินเเล้ว" น้ำเสียงเเละสีหน้าของปอเเสดงออกให้รุทเห็นอาการได้ชัดเจน ว่าอีกฝ่ายกำลังน้อยใจตน 

"ปอ พี่หมอไม่ได้อยากทิ้งเรากับเด็กน้อยในท้องไปหรอกนะ เเต่พี่มีงานเคสสำคัญจริงๆ พี่ทิ้งไม่ได้"  

"ฮึก ผมไม่ได้เป็นอะไร"  

"มานี้ม่ะ" ปอขยับเข้าไปใกล้รุทตามคำเรียก รุทคว้าร่างอวบเข้ามากอด  

"ฮืออออ พี่หมอดุผม"  

"อืมมม ไม่ทำแล้ว พี่เเค่เป็นห่วงเรามากไป ไม่ร้องสิ"  

"ฮึก ไม่ร้องแล้ว" รุทคลายอ้อมกอด ก้มมองใบหน้าเด็กชายขี้เเง 

"ไม่ร้องเเล้วก็ขึ้นห้องนอนครับ นอนดึกไม่ดีนะ คืนนี้นอนหลับฝันดีนะครับ"  

"ฝันดีเช่นกันครับ" ปอเดินขึ้นห้องนอน ค่อยๆล้มตัวลงนอน ในหัวคิดย้อนถึงคำพูดของเสือต่างๆนานา  

"ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีก พี่จะทำตัวเเบบไหนกับผมนะ พี่เสือ" 


เช้าวันต่อมา 

ปอตื่นขึ้นมาช่วงสายของวัน รุทออกไปทำงานเเล้ว บ้านทั้งบ้านจึงเหลือเเค่ปอคนเดียว มันเงียบเกินไปสำหรับปอด้วยซ้ำ 

"อีกไม่กี่เดือนก็เจอกันเเล้วนะ หนูจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายพ่อปอก็รักหมดหัวใจ หนูเป็นดวงใจของพ่อปอนะครับ"  

"ไหนว่าอ้วนเฉยๆไง" 

เฮือกก!!! 

"พี่เสือ!" สายตาเล็กกวาดไปรอบห้อง จนพบกับร่างหนาของคนที่คุ้นเคย เสือยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เขามองมาที่ปอไม่ล่ะสายตา 

"ไหนบอกว่าอ้วนไง ทำไมเมื่อกี้พูดเเบบนั้นออกมา"  

"ไม่! คุณเข้ามาได้ยังไง ผมจะโทรบอกพี่หมอ" 

"หึ คิดว่าจะทำได้เหรอ สภาพตอนนี้ยังไงปอก็สู้พี่ไม่ได้" 

"ทำได้สิ ผมน่ะทำมาทุกอย่างเเล้ว"  

"เอาซี้ โทรไปบอกพี่รุทไป๊!!" ปอทำใจกล้าลุดขึ้นจากเตียงนอนลงไปชั้นล่าง ระหว่างที่กำลังจะไขลูกปิดประตู ร่างอวบก็ถูกดึงกลับมาที่เดิม เเรงดึงของเสือทำเอาปอเจ็บท้องเเปลบๆ จนต้องนิ่วหน้า 

"โอ๊ย! จะทำอะไรนะ ผมเจ็บนะ" 

"ก็ปอบอกพี่ว่าอ้วนไง เพราะงั้นเราก็สามารถเอากันได้ ใช่ไหมครับ" เสือรั้งปอกลับมานอนที่เดิม จากนั้นก็คล่อมร่างบางเอาไว้ เเต่ยังเว้นช่วงหน้าท้องนูนเอาไว้เเต่เเรงกดทับมันก็มากพอให้ปอรู้สึกเจ็บ 

"ฮึก! ไม่นะ จะอ้วนหรือไม่อ้วนก็ไม่ให้ คุณไม่เกี่ยวข้องกับผมเเล้วว" ปอดิ้นไปมา ให้หลุดจากพันธนาการของเสือ  

"โว้ยยย จะดิ้นไปไหนว้ะ!!" เสือเริ่มเกิดอาการโมโห ฝ่ามือใหญ่ฝาดลงที่แก้วใสจนมันเกิดรอยแดงรูปฝ่ามือขึ้น ปอหยุดชะงัก หยาดน้ำตากรูกันออกมาเต็มใบหน้า  

"ฮึก อึก....ฮืออึก" ปอกัดปากตัวเองกั้นเสียงร้องไห้ เอาหน้าไปซุกที่หมอใบโต เสือเองเริ่มจะได้สติก็รีบใช้สองมือลูที่หัวเล็กของปอ 

"ปอพี่ขอโทษ อย่าร้องสิครับ" 

"ฮือออออออ เจ็บ ลงไปมันเจ็บ!" ปอรู้สึกเจ็บท้องแปลบๆอีกครั้ง มือเล็กลูบท้องนูนตัวเองเบาๆ เมื่อเสือลงไปจากตัวเขาเเล้ว 

"ปอ.."  

"ไม่เจ็บนะครับ ฮึก หนูยังอยู่กับพ่อปอนะ โอ๊ย ฮือออ หนูอย่าทำเเบบนี้สิพ่อปอเจ็บนะ"   บทสนทนาของปอดังเข้าหูของเสือทุกคำ มันช่างตอกย้ำถึงขั้วหัวใจจริงๆ  

"ปอ ไม่เอาสิ ปออย่างร้องนะพี่เสือขอโทษครับ พี่เสือจะพาไปโรง'บาลนะ" เสือขยับตัวเข้าไปใกล้ๆปอ เเต่อีกฝ่ายกลับขยับตัวออกห่าง ทั้งๆที่เจ็บท้องอยู่เเต่ปอก็ยังฝืน 

"คุณอย่ามายุ่งได้ไหม เเค่นี้ชีวิตผมมันก็บ้าพอเเล้ว ฮือออ ข้อร้องล่ะ"  

"ไม่ยุ่งได้ยังไงล่ะ นั้นก็ลูกของพี่นะ" 

"ไม่! ลูกผมคุณไม่เกี่ยว ฮึก คุณเป็นคนไล่ผมเอง นั้นถือว่าคุณฆ่าผมกับลูกไปจากใจเเล้ว" 

"ไม่นะปอ พี่ขอโทษ" 

"สายไปไหมครับ ฮึก เวลานี้จะพูดอะไรก็ไม่มีประโบชน์หรอก คุณกลับไปเถอะ" 

"ปอ พี่..." 

"กลับไปสิ!!" ปอไล่อีกฝ่ายให้ออกไป เเต่เสือก็ยังนั้งอยู่จนปอต้องใช้ของบนหัวเตียงเขวี้ยงใส่เสือ  

ตุบ! 

"โอ้ย" นาฬิกาตั้งโต๊ะขนาดพอดีดีถูกเขวี้ยงใส่หัวเสือจังๆ จนเลือดสีแดงข้นมันไหลลงมาตามโครงหน้า 

"บอกให้ออกไปเเล้วนะ ช่วยไม่ได้" ปอไม่ได้รู้สึกผิดกับการกระทำเลยสักนิด ล้มตัวนอนหันหลังให้กับอีกฝ่าย  

"พี่ไปก็ได้ครับ ปอนอนเยอะๆนะ ลูก..เด็กจะได้เเข็งเเรง ไม่ขี้โรคเหมือนปอตอนเด็ก" เสือลุกเดินออกจากห้องไปยังชั้นล่าง เขาแกล้งสตาร์ตรถเเล้วขับออกไป แต่จริงๆแล้วคนที่ขับรถออกไปไม่ใช่เสือ เเต่เป็นคนขับรถที่บ้านเสือ  

ปอลุกขึ้นมายืนดูที่ริมหน้าต่าง เห็นรถของอีกฝ่ายขับออกไปเเล้วจึงเดินลงมาที่ห้องครัว มาอุ่นอาหารที่รุททำไว้ให้ก่อนจะออกไปทำงาน 

"ข้ามต้มหมูของโปรด" ปอตักข้าวต้มเข้าปากคำแล้วคำเล่า วันนี้ปอกินหมดชาม ไม่เหลือเลยสักนิด 

"หิวเหรอห๊ะเด็กน้อย พ่อปอก็หิวเเต่พี่หมอบอกห้ามกินเยอะ"  

"ม้ายยๆ หนูต้องฟังพี่หมอนะครับ รู้ไหมห๊าา" ปอใช้นิวชี้จี้ไปที่ท้องนูน คนที่แอบดูอยู่ห่างๆก็อดยิ้มที่มุมปากไม่ได้ การกระทำที่น่ารักของปอมันทำเสือหัวใจสั่นไหวไปหมด เหมือนตกหลุมรักอีกครั้งก็ว่าได้ เสือยังคงเฝ้าดูปออยู่ห่างๆ ให้อยู่คนเดียวคงไม่ดี เสี่ยงต่อการหกล้ม

"ไปครับ ล้างชามกัน หนูต้องรู้จักช่วยงานบ้านบ้างนะ นี้ไม่ใช่บ้านเราเพราะงั้นงานไหนทำได้ให้ทำ เข้าใจไหมครับ" เด็กน้อยในท้องส่งสัญญาณมาถึงปอ เสือเห็นอีกฝ่ายไปล้างจานก็ไม่สามารถตามเข้าไปได้ เพราะถ้าตามไปคงถูกจับได้เเน่นอน 

"โอ้ยย พ่อปอเจ็บนะ หนูจะดิ้นทำไมครับ" พูดไปก็เจ็บไป เด็กก็ยังคงส่งสัญญาณมาอยู่ดี แถมยังแรงกว่าเดิมอีก 

"โอ๊ยย! พะ..พ่อปอว่า อึก มันผิดปกติแล้วนะ" คราวนี้เด็กดิ้นรุนเเรงเกินไป จนปอตัวงอนั่งกุมท้องตัวเองไว้  

ทางฝั่งเสือที่เอาเเต่นั่งดูเวลา ปอหายไปนานกับชามช้อนเเค่อย่างล่ะหนึ่ง ทำไมไปนานเเบบนี้ เขาทนรอไม่ไหว วิ่งเข้าตัวบ้านทะลุไปทางครัว ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏมันเหมือนมีมีดปักลงที่กลางใจพันๆเล่ม ปอนั้งกุมท้องตัวเอง สีหน้าเเสดงความเจ็บปวดออกมา  

"ปอ!" เสือรีบวิ่งเข้าไปปอ  

"ฮึก! อยู่ ทะ..ทำไม กลับ..ไป"  

"ไปโรง'บาลนะ พี่เสือพาไปเอง" 

"ไม่ เขาลูกผม ฮึก คุณจะมาเเย่งลูกไปจากผมใช่ไหมล่ะ" เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาพรากลูกไป ปอก็ไม่อยากให้เสือได้เข้าใกล้ 

"พี่ไม่เเย่งลูกไปไหนหรอกครับ ไปโรง'บาลกันนะ" เสืออุ้มปอขึ้นรถ ไม่สนเสียงค้านของอีกฝ่าย   

"ฮึก หนูอย่าดิ้นสิ" ระหว่างทางเด็กน้อยในท้องก็ยังดิ้นตลอดทาง จนปอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง 

"ไม่เป็นไรนะครับ พี่อยู่ข้างๆเรานะ" เสือยื่นมือไปกุมมือปอเอาไว้ เเรงบีบเเน่นจากปอเป็นตัวบอกได้ดีว่าปอต้องทนเจ็บแค่ไหน 

"อยู่กับพ่อปอนะ ฮืออ อยู่กับพ่อ"  

"ตัวเล็กอย่าทิ้งแด๊ดไปนะ แด๊ดรักหนูนะครับ" 

"!!!" ปอได้ยินคำพูดจากปากของเสือ ปอไม่คิดด้วยซ้ำว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากคนแบบเสือ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเสือจะห่วงใยตัวเองกับลูกขนาดนี้ 

"ฮืออ เจ็บ! โอ้ยยย"  

"ปอ! จะถึงแล้วรอก่อนนะ นะครับ" เสือเหยียบคันเร่งให้สุดเเรง มุ่งตรงไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในตอนนี้


โรงพยาบาล 

"หมอ! หมอ!" เสืออุ้มปอเข้ามา ผู้คนเเตกตื่นกับเสียงของเสือ เจ้าหน้าที่เอาเตียงมารับร่างอวบของปอ เสือค่อยๆวางปอลงเตียงเบาๆ กุมมือปอไว้แน่น เดินตามไปติดๆไม่ยอมถอยตัวออกห่าง 

"พะ..พี่ เสือ" สายตาเสือมองปอถึงวินาทีสุดท้ายจนเข้าห้องฉุกเฉินไป 

"เข้าไม่ได้นะครับ" 

"แต่นั้นลูกเมียผมนะครับ"  

"เข้าใจครับ แต่เข้าไม่ได้จริงๆ" 

 ปึง!

ประตูห้องฉุกเฉินถูกปิดลง หัวใจของเสือแทบสลาย ทำไมต้องเกิดเรื่องเเบบนี้กับปอด้วย ทำไม 

"ไอเสือ!" รุทตกใจที่เป็นเสือ ไม่คิดว่าเสือจะเจอพวกเขาเร็วแบบนี้ 

"พี่รุท? พี่.."  

"อย่าเพิ่งถาม กูจะเข้าไปดูปอ" 

"ฝากด้วยนะครับพี่" รุทเข้าไปเเล้ว เสียงภายนอกเงียบลงในพริบตา เสือคิดทบทวนในใจ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเป็นเพราะเขาไม่ชัดเจน เพราะเขาปากหนัก ไม่กล้าเฉลยความจริงให้อีกคนได้รับรู้


ผ่านไป2ชั่วโมง 

"เสือ มากับกู" รุทเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินหน้าเคร่งเครียด เสือเองก็รีบเดินตามไป 

"มึงทำอะไรน้อง! กูถามก็ตอบดิว่ะ" 

"ผม ผมแค่" 

"ทำไมมึงไม่เลิกยุ่งกับน้องว่ะ มึงเห็นไหมว่าน้องมันต้องแบกรับอะไรบ้าง ความรู้สึกน้องที่มันพังไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สาเหตุมาจากมึงทั้งนั่น" เสือยืนนิ่งให้รุทต่อว่า ไม่ต่อปากต่อคำเพราะสิ่งที่รุทพูดมามันคือความจริง 

"..." 

"กูย้ายมานี้! กูอุส่าย้ายน้องมาที่นี้เพราะกูต้องการรักษาจิตใจน้อง ต้องการให้น้องมีความสุข แต่ดูสิ่งที่มึงทำ เห็นไหมว่าน้องเจ็บ มึงมองเห็นจิตใจน้องไหม!!" เสียงรุทดังก้องในหัวของเสือวนซ้ำไปซ้ำมา 

"แล้วพี่ไม่คิดว่าผมจะคิดถึงลูกเมียบ้างเหรอ" 

"ลูกเมีย? มันผ่านมานานเกินกว่าที่มึงจะกลับมานึกถึงได้แล้วเสือ ปอให้โอกาสมึงมาแล้วเเต่มึงกลับทิ้ง มึงพลาดเอง" 

"พี่ก็บอกมาดิ! ปอมันเป็นอะไร พี่ก็เอาแต่เก็บเงียบ เเถมยังสั่งไอเนย์ไอใหญ่ไม่ให้บอกผมอีก แบบนี้ผมจะรู้ได้ไงว่ะ!"  

"มันท้องไง! ท้องกับคนเหี้ยๆอย่างมึงไง แต่เหี้ยอย่างมึงเสือกไม่รับผิดชอบ เหี้ยเสือกโง่ดูไม่ออก เสือกปากแข็งไม่รู้ใจตัวเอง" 

"..." 

"แล้วกูจะบอกอะไรให้นะเสือ ไอใหญ่มันก็ชอบปอ กูดูออก กูจะเปิดทางให้ใหญ่เข้ามาดูแลปอ แล้วมาดูกันว่ามึงจะทำให้ปอกลับไปหามึงได้ไหม" รุทเป็นคนพูดจริงทำจริง เพราะงั้นเสือจึงกลัวสิ่งที่รุทจะทำ เสือไม่อยากเสี่ยงเอาปอมาเป็นหมากในเรื่องพวกนี้อีกแล้ว

"พี่รุท อย่าเอาความรู้สึกปอมาล้อเล่น" 

"ใครกันแน่ที่เริ่มเกมนี้ก่อน กูก็แค่อยากเป็นคนจบเกมนี้"  

"..." 

"Game Start" 



_____________________________________________

จบตอนแล้ววว ตอนนี้จะเป็นบ้างนะสำหรับนักอ่าน เม้นมาได้เลย 😄😄

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้นนะ เจอกันตอนหน้าเนอะๆ ตอนนี้ขอตัวอ่านหนังสือสอบ จ๊วบๆ 😚😚

ตอนหน้าใหญ่ก็จะมีบทบาทมากขึ้น จิมก็จะเข้ามาที่ล่ะหน่อยๆ ส่วนใครที่รอคู่รองก็ลุ้นกันต่อไปว่าใครจะคู่ใครบ้าง งิงิ  😆😆



ความคิดเห็น