แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -04- ...ห่วง(?)...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -04- ...ห่วง(?)...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.2k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2557 02:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -04- ...ห่วง(?)...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

                               

 

ที่4

...ห่(?)...

 

 

            วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ไอเดียต้องออกไปร้านอีกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงเช้าของวันอาทิตย์ ไอเดียตื่นขึ้นมาก็พบว่าไอเดียนอนอยู่บนตักของดาร์คที่ดูเหมือนจะไม่ได้นอนมาทั้งคืน ส่วนลูซดาร์คบอกว่าไปซื้ออาหารสำเร็จรูปมาให้ไอเดีย

 

 

            “เช้าแล้วขออาหารเช้าหน่อยสิ” ดาร์คพูดบอกขณะไอเดียเดินออกมาจากห้องน้ำเนื่องจากอาบน้ำเสร็จแล้ว ทำให้ไอเดียชะงักกึก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับจับต้นคอของตนเองที่ยังมีเม็ดน้ำเกาะอยู่

 

 

            “อย่าเยอะนะ” ไอเดียพูดบอกเพราะเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว ไอเดียขยับไปนั่งบนเตียงและเอียงคอให้นิดๆ ทำให้ดาร์คยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่ดาร์คจะจับมือของไอเดียไว้เพื่อให้ไอเดียบีบเมื่อเจ็บ

 

 

            “อย่ากัดแรงนะ” ไอเดียพูดบอกออกมาอีกเมื่อดาร์คใช้ลิ้นร้อนเลียที่ต้นคอของไอเดีย

 

 

            “อืมเจ็บก็บอก” ดาร์คพูดขึ้นก่อนจะอ้าปากและกัดลงที่ต้นคอของไอเดียไม่แรงมากนัก แต่ก็ทำให้ไอเดียเจ็บได้ง่ายๆ ไอเดียใช้มือขวากำมือของดาร์คเอาไว้แน่นส่วนอีกข้างก็จับเข้าที่เสื้อเชิตสีดำของดาร์ค

 

 

            “พะ...พอ...” ไอเดียพูดบอกดาร์คจึงค่อยๆถอนเขี้ยวออกมาแต่ไม่ได้คิดจะหยุด ดาร์คใช้ปากดูดเลือดออกมาจากรูเขี้ยวสองรู แต่ไม่ได้ฝังเขี้ยวลงไป ดาร์คดูดเลือดจนพอใจจึงเลียปิดบาดแผลให้ และปล่อยไอเดียนั่งพักอยู่บนเตียง ดาร์คลุกหยิบเสื้อยืดสีดำลายดาบมาใส่ให้ไอเดีย ไอเดียจึงค่อยๆลองยืนพอเห็นว่ายืนได้จึงเดินไปแต่งตัวและใส่กางเกง พอลงมาด้านล่างก็เห็นลูซนั่งอยู่บนโต๊ะ บนโต๊ะมีอาหารมากมายจนไอเดียทำหน้าเหวอ

 

 

            “พอดีข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบกินอะไรเลยซื้อมาให้หมดนี้เลย” ลูซพูดบอกก่อนจะยิ้มแป้น ไอเดียจึงส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายๆ

 

 

            “งั้นพวกนายก็ต้องช่วยฉันกิน” ไอเดียพูดขึ้นอย่างตอรองเพราะถ้าให้กินคนเดียวมีหวังกินไม่หมดแหงๆ

 

 

            “พวกข้าไม่กินของพวกนี้หรอก ถึงจะกินไปก็ไม่อิ่มอยู่ดี” ดาร์คพูดบอก ไอเดียจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามดาร์คกับลูซ ก่อนจะตักแกงเผ็ดขึ้นมากิน

 

 

            “อร่อยมั้ย ?” ลูซพูดถามขึ้น ไอเดียปราดตามองนิดๆ

 

 

            “อยากรู้ก็กินเอง” ไอเดียพูดอย่างไม่สนใจและตักกินต่อเรื่อยๆ

 

 

            “โถ่ ก็พวกฉันไม่เคยกินนี้น่า” ลูซพูดอย่างงอนๆ และทำหน้างอดูน่ารักและตลกดีที่ผู้ชายร่างสูงอย่างลูซทำหน้างอ ไอเดียจึงส่ายหน้าไปมาแล้วใช้มือหยิบขาไก่ทอดมาก่อนจะเป่าๆแล้วยื่นไปจ่อที่ปากลูซจึงส่ายหน้าไปมาทันที เพราะกลัวกินไม่ได้ถึงแม้ว่ามนุษย์จะกินอาหารพวกนี้ได้แต่ลูซไม่แน่ใจว่าแวมไพร์อย่างลูซจะกินได้มั้ย

 

 

            “เจ้าไม่กินข้ากินเอง” ดาร์คพูดบอกและจับมือของไอเดียที่ถูกไก่อยู่มาที่ปากตนเองก่อนจะกัดไก่ลงไปคำแล้วเขี้ยวตุ่ยๆ ลูซมองดาร์คพร้อมกับทำหน้าเหวอ เพราะไม่คิดว่าดาร์คจะกล้ากินอาหารของพวกมนุษย์

 

 

            “O___O” ดาร์คทำหน้าตกใจรสชาติแปลกใหม่เริ่มกระจายไปทั่วปากทำให้ดาร์คหยุดกินแทบไม่ได้ ดาร์คกัดเนื้อไก่จนเหลือแต่กระดูก ทำให้ไอเดียยิ้มแป้นอย่างพอใจก่อนจะหันมายักคิ้วให้ลูซ ลูซจึงยอมหยิบขาไก่มากัดกินก่อนจะต้องตาโตเมื่อรับรู้ถึงความอร่อยกลายเป็นว่าลูซกับดาร์คยอมกินอาหารร่วมกับไอเดียจนหมด

 

 

            “ตายป่ะละ” ไอเดียพูดแขวะลูซที่กินเยอะกว่าเพื่อน

 

 

            “แหะๆ” ลูซหัวเราะแห้งๆ ไอเดียก็ไม่ได้พูดว่าอะไรก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเปล่ามาดื่มพร้อมกับรินให้กับดาร์คและลูซดื่มด้วย

 

 

            “ฉันจะไปร้านนะพวกนายอยู่บ้านก็แล้วกัน” ไอเดียพูดบอก เริ่มจะไม่มีทีท่ากลัวลูซกับดาร์คแล้ว

 

 

            “ไม่เอาพวกข้าจะไปด้วย” ดาร์คพูดขัดขึ้น

 

 

            “จะไปทำไมห๊ะ! อยู่บ้านนี้ละ ไปก็ไม่ได้ไปทำอะไร” ไอเดียพูดบอกออกมาอีก ดาร์คหน้าตึงทันที

 

 

            “แล้วเจ้าไม่กลัวแวมไพร์ชั้นต่ำแบบเมื่อวานแล้วรึยังไงกัน ที่ข้าจะไปเพราะข้าไม่อยากให้เจ้ามีอันตราย หากเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะหาเลือดหวานๆอย่างเจ้าได้ที่ไหน” ดาร์คพูดบอกจนไอเดียหน้าเหวอช่วงประโยคแรกๆ ไอเดียรู้สึกซึ้งใจแต่พอประโยคหลังมาทำให้ไอเดียถึงกับต้องทำหน้าเหวอ

 

 

            “ชิส์! อยากจะไปก็ไปแต่อย่าไปรบกวนหรือไปหาดูดเลือดใครเขาเข้าละ” ไอเดียพูดว่าและเตรียมเดินออกจากบ้านแต่กลับถูกลูซคว้าเอาไว้

 

 

            “ไปกับพวกข้าจะไวกว่านะ” ลูซพูดบอกยิ้มๆ ดาร์คก็จัดการล็อคประตูบ้าน

 

 

            “ไปยังไงถ้าไม่ขึ้นรถสายทางไป” ไอเดียพูดบอกอย่าง งงๆ

 

 

            “หลับตา แล้วกอดคอข้าเอาไว้” ลูซพูดบอกแล้วอุ้มไอเดียในท่าเจ้าหญิง

 

 

            “ทำสิ” ดาร์คพูดย้ำไอเดียก็ทำตามสักพักไอเดียก็รู้สึกถึงลมแรงๆราวกับพายุพัดเข้ามาปะทะกับหน้าของไอเดียแล้วหยุดลงในช่วงเวลาสั้นๆ

 

 

            “ถึงแล้ว” ลูซพูดขึ้นทำให้ไอเดียรีบลืมตาก็พบว่าตนเองอยู่ที่หน้าร้าน คนในร้านต่างมองมาอย่างแตกตื่น ไอเดียจึงรีบลงจากอ้อมแขนของลูซ และรีบเดินเข้าไปในร้าน

 

 

            “นะ...น้องไอเดียมาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ” สาลี่พูดถามขึ้นเพราะจู่ๆ ไอเดียก็โพล่มาที่หน้าร้าน

 

 

            “อะ..เอ่อ...พึ่งมาเมื่อกี้ครับพอดีผมล้มพี่สองคนนี้ก็เลยช่วยแต่พอดีพยุงกันไม่ไหวเลยอุ้มผมมาอย่างนี้ละครับ” ไอเดียพูดแก้ตัว แต่คำแก้ตัวของไอเดียทำให้ลูซกับดาร์คหลุดหัวเราะออกมา

 

 

            “เดียวพี่พรช่วยเสริฟกาแฟดำให้พี่เขาสองแก้วด้วยนะครับ ผมจะเข้าไปทำเค้ก” ไอเดียพูดบอกกับพนักงานอีกคน

 

 

            “ได้จ๊ะ” พรรับคำก่อนจะเดินไปชงกาแฟให้ ไอเดียก็เข้ามาเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อของพนักงานติดกระดุมเรียบรอยก่อนที่ไอเดียจะนั่งทำเค้กจนถึงเที่ยงไอเดียจึงเดินออกมาดูก็เห็นลูซกับดาร์คยังคงนั่งอยู่แต่ไอเดียสังเกตว่าลูซปากเริ่มซีดอาจเป็นเพราะไม่ได้ดื่มเลือดเมื่อเช้าด้วยทำให้ไอเดียอดห่วงไม่ได้ ไอเดียตบหัวตัวเองทันทีเมื่อคิดห่วงลูซ

 

 

            /จะบ้ารึไงวะไอเดีย เขาอุสาห์ไม่กินเลือดเราแล้วยังห่วงเขาอีก/ ไอเดียพูดบ่นกับตัวเอง ก่อนที่ไอเดียจะหันไปมองลูซ ลูซและดาร์คจึงหันมามองไอเดียเช่นกันก่อนจะส่งยิ้มจางๆมาให้ไอเดีย เท่านั้นแหละ ไอเดียตัดสินใจเดินไปหาลูซกับดาร์คและดึงแขนให้เดินตามมายังหลังร้านซึ่งมันไม่มีคน

 

 

            “มีอะไรงั้นหรอ” ดาร์คพูดถามขึ้น ไอเดียสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อที่ต้องใส่ทำงานออก

 

 

            “เจ้าจะทำอะไร” ลูซพูดถามขึ้นเมื่อเห็นไอเดียถอดเสื้อขาวออก เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนของไอเดียลูซลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นลำคอขาว

 

 

            “เอาดิ” ไอเดียพูดเสียงแผ่วทำให้ลูซกับดาร์คมองหน้ากันและยิ้มมุมปาก

 

 

            “ไม่กลัวหรอ ?” ลูซพูดถามขึ้นขณะที่เอามือไปจับที่ไหล่เนียนเพราะไอเดียถอดเสื้อทำให้เห็นไหล่เนียนขาว

 

 

            “กลัว...แต่จะให้ฉันทำยังไงเล่า” ไอเดียพูดว่าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องห่วงลูซกับดาร์คขนาดยอมให้เลือดขนาดนี้ ทั้งๆที่พึ่งเจอกับลูซและดาร์คไม่กี่วันแถมเจอวันแรกก็ดันถูกดูดเลือดซะแล้ว

 

 

            “เร็วสิเดียวคนอื่นก็มาเห็นหรอก” ไอเดียพูดเร่ง ดาร์คจึงจับไอเดียให้มาซบที่อกแกร่งส่วนลูซก็มายืนด้านหลังก่อนที่ทั้งสองจะก้มหน้าไปที่ซอกคอของไอเดีย ไอเดียกอดดาร์คไว้แน่น ดาร์คและลูซค่อยๆใช้ปลายลิ้นแตะลงไปที่ซอกคอของไอเดียทำให้ไอเดียขนลุกซู่ก่อนจะค่อยๆฝังเขี้ยวแหลมคมลงไปที่ต้นคอของไอเดีย

 

 

            “อึ่ก...” ไอเดียกระตุกนิดๆเมื่อความเจ็บแล่นเข้ามา ก่อนที่ไอเดียจะผวาเฮือกเมื่อลูซสอดมือเย็นๆมาลูบที่หน้าท้องของไอเดียดาร์คเองก็ลูบแผ่นหลังบางเบาๆเช่นเดียวกัน เสียงดูดเลือดดังขึ้นเป็นระยะทำให้ไอเดียใจเต้นไม่เป็นส่ำ

 

 

            “โอ๊ย!...เจ็บอ่ะ” ไอเดียพูดว่าเมื่อลูซเริ่มกัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ลูซพอได้ยินดังนั้นก็ยอมผ่อนแรงกัดลง

 

 

            “พะ...พอเถอะ..อื้ออ...” ไอเดียพูดบอกและพยายามดันตัวออกแต่ก็ขยับเยอะไม่ได้เพราะเขี้ยวของทั้งสองยังคงฝังอยู่ที่ต้นคอของไอเดียอยู่

 

 

            “ฮึ่มมม...” ดาร์คส่งเสียงอย่างขัดใจแต่ก็ยอมถอนเขี้ยวออกมาลูซเองก็เช่นกัน ก่อนที่ทั้งสองจะเลียปิดแผลให้  ไอเดียจึงค่อยๆปล่อยดาร์คก่อนจะลองบิดคอไปมา

 

 

            “เฮ้อ...มึนเป็นบ้า” ไอเดียพูดบ่นเพราะรู้สึกวิงเวียนหัวจนต้องนั่งพักพร้อมกับใส่เสื้อไปด้วย

 

 

            “ทำไมถึงยอมละ” ดาร์คพูดถามขณะที่พิงกำแพงไปด้วย

 

 

            “ทั้งๆที่แต่ก่อนปัดป้องอยู่บ่อยๆ” ลูซก็พูดขึ้นมาอีก พร้อมกับยิ้มมุมปากเพราะได้กินเลือดจนแทบจะอิ่ม

 

 

            “กะ...ก็ถ้าไม่ให้เลือดพวกนายตอนนี้ แล้วถ้าไปรอตอนเย็นฉันจะไม่ตายพอดีไง! แล้วถึงแม้จะปัดป้องแล้วฉันเคยชนะป่ะละ แรงคนนะเว้ยไม่ใช่แรงแวมไพร์แบบนาย” ไอเดียรีบแก้ตัวถ้าจะบอกว่าเป็นห่วงก็กะไรอยู่ ไอเดียรีบลุกขึ้นและรีบก้าวเท้าหมายจะเดินหนีจากลูซและดาร์ค

 

 

            หมับ!

 

 

            “โกหก..” ดาร์ครีบกอดรัดไอเดียจากทางด้านหลังและกระซิบที่ข้างหูของไอเดียเบาๆ ทำให้ไอเดียขนลุกทันที

 

 

            “อ๊ะ!...อะไรของพวกนายเนี้ย...” ไอเดียพูดว่าเมื่อดาร์คดึงไอเดียให้เข้าไปหา ดาร์คยืนพิงกำแพงโดยกอดเดียเอาไว้จากทางด้านหลังส่วนลูซก็ค่อยๆเดินมาประกบด้านหน้า

 

 

            “นายเป็นห่วงฉันใช่มั้ยล๊า” ลูซพูดยิ้มๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ เพียงแค่ดื่มเลือดเขาก็ได้รู้ความคิดความรู้สึกอดีตของไอเดียแล้ว

 

 

            “ใครเป็นห่วง ไม่มี้” ไอเดียรีบพูดแก้ ลูซจึงเดินเข้าไปใกล้และเอาขาแทรกหวางขาของไอเดียทำให้ไอเดียจำต้องแยกขาออก

 

 

            “ทะ...ทำอะไรเนี้ย!” ไอเดียพูดว่าและดันอกของลูซออก เพราะลูซเริ่มขยับเข้ามาใกล้จนเกินไป

 

 

            “ลงโทษเด็กขี้โกหก จะได้ไม่โกหกอีก” ดาร์คพูดบอกและงับที่ใบหูของไอเดียเบาๆ ทำให้ไอเดียรีบหดคอหนีทันที

 

 

            “ยะ...อย่า” ไม่ทันทีไอเดียจะพูดอะไรมากดาร์คก็ใช้มือปิดปากของไอเดียเอาไว้ เพราะตอนนี้ทั้ง 3 อยู่หลังร้าน มีโอกาสสูงที่คนในร้านจะเข้ามาเห็นได้

 

 

            “อื้อออ...อ่อยอั้น!(ปล่อยฉัน)” ไอเดียพยายามพูดและดันตัวลูซออก พร้อมกับพยายามไม่โดนตัวดาร์คมาก แต่ก็ไม่เป็นผลตอนนี้ร่างของไอเดียติดกับลูซและดาร์ค โดยที่แผ่นหลังของไอเดียแนบกับอกของดาร์ค อกของไอเดียแนบกับแผ่นอกของลูซหวางขาของไอเดียถูกแยกโดยขาของลูซที่เริ่มจะขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะโดนจุดอ่อนไหวของไอเดียแต่ไอเดียพยายามหุบขาเข้าทำให้ลูซแทรกเข้าไปไม่ได้มาก ทำให้ลูซขัดใจไม่น้อย

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่!!++++++++++

มาแล้วจ้า เน็ตพึ่งต่อเข้าโน๊ตบุ๊คได้

 

 

ความคิดเห็น