จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2560 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ตอนที่ 3

 “เหตุใดจะมิได้ล่ะท่าน เยี่ยนเฟยเจ้าแนะนำพี่เขาดีๆล่ะ” หญิงชรายิ้มรับเพราะร่างสูงตรงหน้าของเธอนี้เป็นคนมีมารยาทและรู้จักเวลาที่เหมาะสม เนื่องจากลูกสาวเธอนั้นต้องช่วยที่ร้าน และชายหนุ่มจะมาทานอาหารที่นี่ตอนเที่ยงที่ช่วงคนเยอะแล้ว เขาก็จะรอจนบ่ายแก่ๆที่ผู้คนเริ่มไม่มีจึงจะมาขอพาลูกสาวเธอไปเที่ยว

 ถ้าเยี่ยนเฟยได้ผู้นี้เป็นคู่ครองก็คงราวกับขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว...

.

.

.

.

.

“น้องเฟยจะพาพี่ไปไหนหรือวันนี้” อู่เค่อถามสาวน้อยข้างกายที่เดินมาด้วยกันด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

“พี่เค่อ ข้าจะพาท่านไปที่สวนดอกเหมย มิรู้ว่าท่านจะอยากไปหรือไม่”

“พี่อยากไปแน่อยู่แล้ว เจ้านำทางพี่ไปเถอะ”

“จ้ะ”

“วันนี้เจ้าเหนื่อยไหม พี่คิดว่าวันนี้คนเยอะมากกว่าวันก่อนๆเสียอีก” ระหว่างทางอู่เค่อก็ชวนหญิงสาวพูดคุยไปด้วย

“ข้าไม่เหนื่อยหรอกจ้ะ ว่าแต่พี่เค่อมาทานร้านข้าบ่อยๆไม่เบื่อหรือ”

“พี่อยากทานไปตลอดชีวิตของพี่มากกว่า...” เอ่ยจบทั้งคนพูดและคนฟังก็ต่างหน้าแดงไปตามๆกัน ก่อนที่ขาของคนทั้งสองจะก้าวมาถึงสวนดอกเหมยพอดี

“อ่ะ เอ่อ...นี่ไง!ถึงแล้วจ้ะ”

“เยี่ยนเฟย เมื่อกี้พี่พูดจริงๆนะ” แต่อู่เค่อกลับจับมือของหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้าพร้อมนำมือบางนั้นมาแนบตรงอก

“…”

“พี่รักเจ้า”

“เอ่ออ คือข้า...”

“บอกมาเถิดถ้าเราสองใจตรงกัน”

“ข้าก็รักพี่จ้ะ” เอ่ยจบเยี่ยนเฟยก็หันหน้าหนีด้วยความเขินอาย แต่อู่เค่อกลับค่อยๆจับใบหน้านั้นหันมามองสบตาตน พร้อมค่อยๆก้มหน้าลงมาช้าๆ...

“อย่าเพิ่ง...”

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อร่างอ้อนแอ้นตรงหน้าเอ่ยบอกเสียงหวาน

“ถ้าพี่รักข้าจริง พี่รอข้าเถิด เราทั้งสองยังมิได้แต่งงานกัน”

“…พี่จะรีบมาขอเจ้าให้เร็วที่สุด!”

ตลอดการทำงานในวัง อู่เค่อรู้สึกว่าตนอยากจะให้ถึงวันหยุดเร็วๆเสียเหลือเกินเพื่อจะไปพบหน้าคนรัก ตอนนี้ตนมิได้สนใจเพื่อนร่วมห้องอย่างเสี่ยวติงแล้ว เพราะเขาทั้งสองไม่อยจะได้พบหน้ากันเสียเท่าไหร่ เพราะเวรมิตรงกัน และตนก็ไม่รับรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับอีกคนนอกจากเรื่องงาน และวันนี้หลังจากที่อู่เค่อเข้าเวรเสร็จก็เป็นเวลาเช้าพอดี ระหว่างที่ตนกำลังเดินกลับห้องก็พบกับนายทหารคนหนึ่งซึ่งแม้จะไม่สนิทกันแต่ก็เคยคุยกันมาก่อนบ้างบางครั้ง

คราแรกอู่เค่อตั้งใจจะเดินผ่านไป แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่านายทหารผู้นี้ได้มีเมียแล้ว ตนจึงอดถามมิได้

“เจ้า...อวี้ฟ่าน”

“ขอรับ”

“ขอมีเรื่องอยากจะถามเจ้าหน่อย ตอนมีเมียนี่เจ้ามีความสุขมากหรือไม่”

“…ข้าหรือ สุขสิท่าน เวลาที่ข้ากลับไปที่บ้านเมียข้าก็จะมาต้อนรับข้าพร้อมทั้งอาหารมากมาย แถมนางยังปรนนิบัติเสียจนข้ามิอยากจะเชื่อว่าข้าทนได้ยังไงที่เพิ่งจะมาขอนางเมื่อไม่เดือนมานี้” อวี้ฟ่านลังเลเล็กน้อยในตอนแรกที่อู่เค่อถาม แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของอีกคนก็ตอบไปด้วยความสัตย์จริง

“งั้นหรือ?” อู่เค่อครางตอบเบาๆพร้อมด้วยรอยยิ้ม

“ท่านถามข้าเช่นนี้...หรือว่าท่านคิดจะมีเมียใช่หรือไม่!”

“อย่าได้เอ่ยเรื่องนี้กับผู้ใด เอาล่ะข้าขอบใจเจ้ามากที่ตอบข้า โชคดี” ร่างสูงเอ่ยจบก็ตบบ่าทหารตรงหน้าก่อนที่จะเดินออกไป..

...แต่หารู้ไม่ว่าบทสนทนาเมื่อครู่ เสี่ยวติงกลับได้ยินทุกประโยค!...

.

.

.

.

.

อู่เค่อนอนนับวันรอวันที่ตนได้หยุดในขณะที่อยู่ในห้องพักของตนเพียงลำพัง

อีกเพียงแค่หนึ่งวันแล้วสินะ...เยี่ยนเฟย

“แอ๊ด” เสียงประตูถูกเปิดออก แต่ก็มิได้ทำให่อู่เค่อหลุดออกจากภวังค์ของตนได้ แต่ก็ต้องดึงความสนใจกลับมาในที่สุดเมื่อซองจดหมายถูกยื่นมาให้ตน

ตาคมมองมือหนาของสหายรักที่คุ้นเคยด้วยแววตานิ่งๆ

“มีจดหมายมาถึงเจ้า” เสี่ยวติงเอ่ยเบาๆ

เมื่อได้ยินเช่นนั้นมือขาวจึงหยิบมาทันทีโดยมิได้พูดอะไร แต่เสี่ยวติงก็ยังยืนอยู่เช่นนั้นไม่ได้ก้าวออกไป

“ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า” เสี่ยวติงเอ่ยออกมาก่อนในขณะที่ตนกำลังมองร่างที่นั่งบนเตียงแกะซองจดหมายออกอย่างไม่ใส่ใจว่าเขากำลังยืนอยู่

“…” อู่เค่อมิได้ตอบแต่ตนกำลังเปิดจดหมายออกมาอ่าน...

“ข้าอยากถามเจ้าว่า เอ่อ ถึงแม้มันจะดูเสียมารยาทที่ข้ามาถามเจ้าเช่นนี้ และเจ้าคงสงสัยว่าข้ารู้เรื่องนี้ได้เช่นไร แต่ตอนนี้ข้าขอถามเจ้าก่อนว่าเจ้ากำลังจะไปขอสตรี...” เสี่ยวติงยังคงใจเย็นเช่นเดิม เมื่ออีกฝ่ายมิตอบตนก็เริ่มพูดออกมา แต่ยังพูดไม่ทันเสร็จดี คนบนเตียงก็รีบลุกพรวดพราดพร้อมเดินไปหยิบย่ามออกมาทันที

“เจ้าจะไปไหน ข้ายังพูดไม่จบ” มือหนาจับร่างที่บางกว่าไว้แน่น ตอนนี้เขาเริ่มอารมณ์ร้อนขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อคนตรงหน้าเลยหน้ามาพร้อมน้ำตาเอ่อเล็กน้อย

“ปล่อย! ข้าจะกลับไปหาแม่ข้า!” เอ่ยจบก็หุนหันออกไปทันที โดยมีจดหมายร่วงอยู่อย่างไม่รู้สึกตัว เสี่ยวติงก้มลงไปหยิบจดหมายมาอ่านอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่จะตะลึงงันไป...

...แม่ของเจ้าเสียแล้ว...

ความคิดเห็น