ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 36 แม่ของเสือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2560 07:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
36 แม่ของเสือ
แบบอักษร

- Off part -

ตั้งแต่กลับมาจากที่บ้านของผม หน้าไอ่ตัวเล็กมันก็ดูเครียดๆ ถึงแม้ว่ามันจะบอกว่ากลัวก็เถอะ แต่คนอย่างมันผมว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น ผมเป็นแฟนมันทำไมผมจะไม่รู็ ตั้งแต่ที่มันขึ้นรถแล้วบอกว่าง่วงก่อนจะหลังตาลงทันที หลังจากที่เอาของไปให้แม่นานสองนาน ผมก็ว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆแน่ๆ แม่ผมต้องพูดอะไรที่ทำให้มันกลัวหรืออะไรสักอย่าง ผมคิดว่าผมคิดไม่ผิดนะ แล้วที่มันแกล้งนอนก็เพราะ มันรู้ตัวเองดีว่ายังไงมันก็ปิดผมไม่ได้หรอก ผมเลยเอามือไปกุมมือมันไว้ระหว่างที่ขับรถ ผมอยากให้มันรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไร มือข้างนี้ก็จะไม่ปล่อยมือมันเด็ดขาด

ผมรู้ว่ามันคงอ่อนแอ่มาก

'ตัวเล็กเครียดใช่มั้ย'

แค่ผมบอกออกไปเท่านั้น เจ้าตัวเล็กก็ร้องไห้ทันที ผมว่ามันไม่ใชช่เรื่องเล็กๆแล้วละ

ถึงไอ่ตัวแสบจะบอกผมว่ากลัวว่าถ้าแม่ผมรู้เรื่องของเราแล้วแม่จะไม่ยอมรับมันก็เถอะ แต่ผมคิดว่ามันมีบางอย่างที่กันไม่กล้าบอกผม มันไม่กล้าสบตาผม แต่ผมไม่อยากคาดคั้นอะไร เพราะผมคิดว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับแม่ผมแน่นอน ถ้าถามว่าแม่ผมเป็นคนยังไงหน่ะหรอ ความจริงแม่ผมเป็นคนใจดีนะ แต่ตอนที่ผมคบกับมัทแรกๆ แม่ก็ไม่ค่อยชอบเธอเท่าไรหรอก เรียกง่ายๆว่าแม่ไม่ยอมรับ แม่เป็นคนที่หวงผมกับพี่แอมมาก พี่แอมถึงยังโสดมาทุกวันนี้ไง แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ผมมั่นใจว่าถ้าแม่รู้จักตัวแสบของผมแม่ต้องรักมันแบบที่ผมรัก แต่ผมก็กลัวนะว่าถ้าแม่รู็ว่าคนที่เคยทำให้ผมเสียใจแล้วร้องไห้เป็นไอ่กัน แล้วแม่จะไม่ชอบมัน 

เหนือกว่าสิ่งอื่นใดตอนนี้ผมคงต้องให้กำลังใจคนตรงหน้ามากกว่า ไม่รู้แม่ไปพูดอะไรกับมันรึป่าว

'ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะไม่มีวันปล่อยมือกันนะ เราจะสู้ไปด้วยกัน'

ผมจับมือมันแล้วเอามาแนบไว้ที่หน้า ก่อนที่ไอ่แสบจะบอกว่า 

'กันจะไม่มีวันปล่อยมือพี่เหมือนกัน กันรักป่าปี๊นะ'

ผมยิ้มออกมาก

'พี่ก็รักกัน ไม่ร้องแล้วนะ เดี๋ยวตาบวมไปถ่ายละครไม่หล่ออ่ะ แล้วเดี๋ยวพี่กวางจะมาว่าพี่ด้วย ทำดาราชื่อดังตาบวมเนี่ย'

'ปี๊อ่ะ'

ผมค่อยๆเอามือเช็ดน้ำตาคนตัวเล็ก ผมไม่ชอบน้ำตามันเลยสิ 

หลังจากที่ผมไปส่งมันที่ทำงาน แล้วผมก็ตัดสินใจไปหาพี่แอม

'พี่แอม'

'วันนี้ลมอะไรหอบแกมาหาฉันที่ทำงานย่ะ'

พี่แอมกำลังดูแลโณงแรมในเครือที่ผมเป็นเจ้าของอยู่

'มีเรื่องจะถาม'

'อะไร'

'พี่รู้เรื่องกันกับออฟแล้วช้ะ'

พี่แอมยิ้มออกมา

'ไม่คิดว่าแกจะมาบอกพี่เองแบบนี้นะ'

'พี่ไม่ตอบ'

'รู้สิ ไม่รู้ได้ไง เล่นมองกันหวานเยิ้มแบบนั้น'

'แล้วพี่ว่าแม่จะรู้ป่ะ'

พี่แอมทำหน้าคิดสักพัก

'พี่ว่าถ้าแม่ตาไม่บอดก็น่าจะรู้นะ เพราะเวลาแกมองกันสายยตาแกมันดูมีความสุขมาก แล้วตาแกมันยังบอกว่าพร้อมที่จะดูแลและปกป้องคนคนนี้ เหมือนเวลาที่กันมองแก เหมือนกันรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และน้องกันก็ดูจะรักแกมากๆด้วย'

นี่เวลาผมมองตัวเล็ก มันขนาดนั้นเลยหรอ

'สายตาผมมันออกขนาดนั้นเลยหรอ'

พี่แอมเดินเข้ามาตบไหล่ผมเบาๆ

'ไม่ใช่แค่ตา แต่ทุกการกระทำของแก...อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะว่าแกปีนไปนอนห้องเดียวกับน้องกัน'

เชี่ย รู้ได้ไงว่ะ 

'แค่กๆๆ เอาเป็นว่าก็ตามนั้นแต่ที่ออฟมาหาพี่วันนี้อ่ะ...'

'กลัวแม่ไม่ยอมรับตัวเล็กใช่ม้ะ'

'อือดิ พี่ว่าแม่...'

'อย่าคิดมาก พี่จะช่วยเอง ไม่ยากหรอก...แถมกันยังเป็นคนที่ทำให้แกก้าวผ่านอดีตมาได้แม่น่าจะยอมรับง่าย'

'แต่พี่อย่าลืม มันก็เคยทำผมเสียใจจนแทบบ้า ตอนนั้นผมไม่น่ากลับบ้านเลย แม่จะได้ไม่รู้'

'กลัวว่าแม่จะไม่ยอมรับน้องเพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย'

ผมพยักหน้ายอมรับ

'มีพี่อยู่ กลัวอะไร...พี่ชอบกันนะ พี่ว่าน่ารักดี เดี๋ยวพี่จะช่วยเอง'

'ขอบคุณมากนะพี่ ที่เอ็นดูกันมัน'

พี่แอมยิ้มรับก่อนที่จะไปทำงานต่อ ส่วนผมก็กลับมาที่ทำงาน ผมอยากทำอะไรให้ตัวเล็กมันรู้สึกดี เอ๊ะผมจำได้ว่าหนูดีลูกน้องผมเป็ฯแฟนคลับกันนี่ แกล้งหรอกถามดีกว่า

'หนูดี'

'ค่ะพี่ออฟ'

'พี่ถามหน่อยดิ พวกดารานี้มีอะไรที่อยากทำป่ะ'

'อืมมมม....หนูดีชอบแต่พี่กันอ่ะ พี่กันอยากทำอะไรน้าาา....'

มาถูกทางแล้วหนูดี ดีมากก ค่อยๆคิด ค่อยๆคิด

'อ่อ อย่างพี่กันเมื่อห้าปีที่แล้วเคยบอกว่าอย่างมีแฟนแล้วไปเดินเลือกซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตกัน'

ไอ่กันมันจะยังจำได้มั้ยเนี่ย แต่จะว่าไปผมก็อยากไปซื้อของกันมันเหมือนกันนะ 

'หื้ออ นี่เป็น 1 ใน 10อย่างที่ผู้หญิงอยากทำกับแฟนเลย'

ดีเลย ผมจะพามันไปทำอันนี้แหละ

ผมรอเวลาจนเย็น ผมมารับตัวเล็กสีหน้าที่กอง แต่หน้าตายังก็ยังดูเครียดอยู่

ผมเลยพามันไปซื้อชองที่ซุปเปอร์ ไอ่ตัวแสบก็ดูจะหายกังวลไปได้บ้าง มันยิ้มมากขึ้น ค่อยเห็นแล้วสบายใจหน่อย ผมมีความสุขมากๆเลย เพิ่งรู้ว่าการซื้อของกับแฟนมันดีแบบนี้ วันหลังคงต้องหนีบมันมาด้วยบ่อยๆแล้ว

หลังจากที่ซื้อของเสร็จเราก็กลับมาทำอาหารกินกันแล้วผมก็นอนกอดมันแบบนั้นทั้งคืน พอผมตื่นขึ้นจะอาสาไปส่งมันที่กองแต่มันก็ทำตัวแปลกๆ ๆไม่ยอมให้ผมไปส่ง แถมยังรีบแปลกๆ ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ

ผมแอบเปิด find my iPhone แล้วตามสัญญาณไอ่ตัวเล็ก มันมาทำอะไรที่ห้างเนี่ยนะ 


- Gun part -

'สวัสดีครับคุณป้า'

แม่ไม่ได้ยิ้มให้ผมเลย แต่ไม่ว่ายังไงผมต้องเอาชนะใจแม่ป่าปี๊ให้ได้ 

'นั่งสิ'

ผมนั่งลงตรงข้ามแม่ก่อนจะถามจุดประสงค์ที่ม่เรียกผมมาในวันนี้

'คุณป้าเรียกกันมา....'

'ตาออฟรู้มั้ย'

'ไม่รู้ครับ'

แม่ยิ้มออกมาน่อยๆ

'ดี งั้นมาเข้าเรื่องเลยดีกว่า ที่เรียกมาวันนี้ เพราะฉันอยากรู้ว่ากันกับออฟเป็นอะไรกัน'

อึกก...ผมควจะบอกความจริงตอนนี้

'เออ..คือ'

'ตอบมา'

แม่มองหน้าผมจนผมไม่กล้าสบตาแม่พี่เค้า

'กันเป็นแฟนพี่ออฟครับ'

แม่มองหน้าผม แล้ววางตะเกียบลงทันที

'แฟน...คบกันตั้งแต่เมื่อไร'

ทำไมผมรู้สึกกล้วแบบนี้ละ

'ก็..กันรู้จักพี่ออฟเมื่อสี่เดือนที่แล้ว....'

'งั้นเธอก็คงเป็นคนที่ทำให้ลูกฉันร้องไห้เสียใจใช่มั้ย'

'ใช่ครับ กันขอโทษ'

ผมก้มหน้ายอมรับความผิดเพราะผมทำแบบนั้นจริงๆ

'ขอโทษหรอ รู้มั้ยออฟเสียใจแค่ไหน'

ป่าปี๊คงเสียใจมาก ทำไมผมจะไม่รู้

'กันขอโทษ แต่กันสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่ออฟเสียใจอีก คุณป้าให้โอกาสกันได้มั้ย'

ผมเงยหน้าสบตากับแม่

'ทำไมต้องให้โอกาสคนที่ทำให้ลูกฉันเจ็บ ฉันให้โอกาสคนอื่นดีกว่ามั้ย อย่างคนน่ารักๆแบบหนูแบม แล้วอีกอย่างเธอก็เป็นดาราแกน'

'แต่กันรักพี่ออฟจริงๆนะครับ กันไม่รู้ว่าแบมจะรักพี่ออฟแค่ไหน แต่กันรู้ว่ากันรักพี่ออฟมากกว่ากว่าตัวเองแล้ว'

ยังไงผมก็จะสู้เพื่อความรักของเรา ผมจะไม่ปล่อยมือป่าปี๊

'​มันก็แค่คำพูดมั้ย ฉันจะเชื่อได้ยังไง กับนักแสดงที่แสดงหนังมาเป็นร้อยๆเรื่อง ตอนนี้เธอกำลังแสดงอยู่รึป่าวก็ไม่รู้'

โคตรจุกเลย ประโยคนี้ 

'กันพูดออกมาจากใจข้างใน กันรักพี่ออฟจริงๆ กันขอโอกาสแก้ตัวได้มั้ยครับ กันสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณป้าผิดหวัง'

'งั้นก็เลิกกับตาออฟสิ ถ้าเธอรักเค้าจริงๆ เลิกกันสิ ให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่า'

เจ็บ คำพูดแม่พี่มันโคตรเจ็บเลย น้ำตาผมมันแทบไหลออกมา

'กันเลิกกับพี่ออฟไม่ได้ ไม่ใช่ว่ากันไม่เชื่อฟังคุณป้านะครับ แต่กันสัญญากับพี่ออฟแล้วว่ากันจะไม่ปล่อยมือพี่เค้า ถ้ากันทำแบบนั้นพี่ออฟก็จะเสียใจ กันทำให้พี่ออฟเจ็บไม่ได้อีกแล้ว หวังว่าคุณป้าจะเข้าใจนะครับ'

แม่หน้านิ่งมาก แล้วยื่นซองขาวซองนึงมาไว้ด้านหน้า หรือแม่จะเอาเงินฟาดหัวผมแบบในละครว่ะ

'ผมคงรับไว้ไม่ได้ ต่อให้คุณป้าจะให้เงินผมมากกว่านี้เท่าไร ผมก็เลิกกับพี่ออฟไม่ได้..'

ผมเตรียมจะลุกขึ้นเดินออกไป ขืนอยู่นานกว่านี้น้ำตาผมมันไหลออกมาแน่ๆ ถ้าไหลออกมาเดี๋ยมแม่ก็คิดว่าผมเล่นละคร บีบน้ำตาอีก

'ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ'

ผมไม่กล้ามองหน้าสบตาแม่ป่าปี๊เลยสักครั้ง

'สัสดีครับคุณป้า'

'เดี๋ยว...'

คุณป้ารั้งผมเอาไว้

'ผมขอโทษ แต่ผมเลิกกับพี่ออฟไม่ได้จริงๆ'

แล้วผมก็ตัดสินใจเดินออกมาทันที ผมได้ยินเหมือนแม่พูดอะไร แต่ผมฟังไม่ทัน คงไม่มีอะไรสำคัญหรอก...

ระหว่างที่ผมเดินออกมา น้ำตาผมมันก็ไหลออกมาเอง ไอ่น้ำตาบ้า หยุดไหลนะเว่ย หยุด


'กัน'

- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ขอโทษท่ี่มาช้านะ งานเพียบบบ และกำลังจะต้องส่งวันจันทร์ งื้ออ และขอโทษที่้มื่อวานบอกว่าจะมาตีสองตีสาม แต่มันมาไม่ทันจีๆ ขอโทษเด้ออออ


ปล.เรื่องมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่คุณคิด....

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว