BBackground

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่7 หึงโหด2

ชื่อตอน : ตอนที่7 หึงโหด2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2560 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 หึงโหด2
แบบอักษร

ตอนที่****7 หึงโหด2

เมื่อเรียนเสร็จผมกับเฟลมว่าจะกลับพอดีแต่ระหว่างทางเดินลงมาไอ้กันมันชวนพวกผมไปเที่ยวที่ผลับBโดยให้เหตุผลว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกัน

“เจอกันที่เดิม เวลาสามทุ่มนะแพนจ๋า”

“จ๋าพ่องมึงสิไอ้เจมส์”ไอ้เจมส์ว่าจบมันก็จูงมือไอ้ครามวิ่งออกไปพร้อมกับหัวเราะชอบใจที่แกล้งผมได้

“กูไปล่ะ เจอกันที่ผลับ”ไอ้กันว่าจบมันก็เดินออกไปทันที

“เสน่ห์แรงจังนะเมีย”ไอ้นี่ก็อีกคน

“ใครเมียมึง เมียมึงไม่ใช่ยายแตงโมนั่นหรือไง”พูดแล้วมันหงุดหงิด ผมเดินขึ้นรถไม่รอร่างสูงเมื่อไหร่เรื่องบ้าๆแบบนี้จะจบสักทีเมื่อไหร่มึงจะรักกูเฟลม

ปึง

“พูดเองงอลเองนะมึงน่ะ”

“กูเปล่า”ทำไมเสียงผมมันเป็นแบบนั้นล่ะเนี่ย

“มึงไม่ต้องคิดไรมากหรอกน่าแพน มึงรู้แค่ว่ามึงคือเมียกูคนเดียวก็พอ”ร่างสูงพูดเสียงที่ดูจริงจังแต่จะให้ผมเชื่อได้ไงเมื่อมันบอกรักผู้หญิงคนนั้นต้องหลายครั้งแต่มันไม่เคยบอกกับผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“กูเชื่อใจมึงได้ใช่ไหมเฟลม”ร่างสูงไม่ตอบเพียงแค่ลูบหัวผมเบาๆแค่นี้ก็ทำให้ผมเชื่อใจร่างสูงเกือบครึ่งแล้วล่ะ

.

.

.

.

.

ผลับB

“แพนมึงเเม่ง! กูบอกให้เปลี่ยนชุดก็ไม่ฟัง”บ่นจัง บ่นตั้งแต่คอนโดจนถึงผลับก็ยังไม่หยุดบ่นอีก

“ทำไมต้องปลี่ยน”ผมทำหน้าไขสือถามร่างสูงกลับทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าร่างสูงไม่ชอบชุดที่ผมใส่มากขนาดไหนผมก็แค่ต้องการกระตุ้นร่างสูงเล็กๆน้อยๆแค่นั้นเอง

“ดูชุดมึงสิ จะใส่ไปอวดใครห๊ะ!”

“ก็ไม่มีนะ ไปเหอะพวกนั้นรอนานแล้ว”พูดจบผมก็เดินไปที่ดต๊ะที่พวกไอ้กันนั่งรออยู่แล้วโดยมีสาวๆนั่งขนาบคู่

“ช้าว่ะ”ไอ้เจมส์

“อย่าบ่นมาก”ผมตอบมัน

“สักคนไหมไอ้เฟลม”ไอ้ครามถามเฟลม ผมหันไปมองร่างสูงซึ่งร่างสูงก็กำลังมองผมอยู่เช่นเดียวกัน

“ไม่ล่ะ”

“มาแปลกว่ะ”ไอ้กันพูดแค่นั้นก็ก้มลงจูบกับหญิงสาวข้างกายต่ออย่างดูดดื่ม ถ้าจะขนาดนี้ทำไมมึงไม่เปิดห้องวะ

ผมกับเพื่อนๆนั่งดื่มและคุยเรื่องต่างๆตามปราเพื่อนโดยยที่ผมมีร่างสูงนั่งอยู่ข้างๆ ขณะที่เรากำลังนั่งคุยกัยอยู่ก็มีร่างเล็กอรชรของผู้หญิงอีกคนหนึ่งเดินมาที่โต๊ะของพวกผม ร่างอรชรนี้ผมช่างรู้จักละคุ้นชินเป็นอย่างดี

“เฟลมขา มาทำไรที่นี่คะ”เสียงนี่มาถึงก่อนตัวจริงๆ

“แตงโม”

“ว้าว! แฟนถึงกับมาตาม”

“โมไม่ได้มาตามหรอกค่ะคราม โมแค่บังเอิญเห็นเลยมาทักน่ะค่ะ”

“นั่งด้วยกันไหม”

“จะดีหรอคราม โมจะไม่รบกวนพวกคุณหรอ”

“ไม่หรอกครับ”

“ขอบคุณค่ะคราม”

ผมล่ะเบื่อชะนีตัวนี้จริงๆ เหอะคะ ข๋า ทีพูดกับผมแก หล่อน ตอแหลสิ้นดี ไหนๆผมแล้ว ผมขอเรียกยายแตงโมเน่านั่นว่าชะนีแล้วกันนะครับ ชะนีเลือกนั่งข้างเฟลมอีกโยตอนนี้ผมนั่งฝังขวามชะนีนั้นนั่งข้างซ้ายซึ่งไอ้เฟลมนั่งตรงกลาง

 ผ่านมาสักพักเสียงพูดของยัยชะนีตัวนั้นยังคงพูดไม่หยุดจนผมรู้สึกเบื่อๆแล้วล่ะตั้งแต่ที่ชะนีนั่งลงตรงนี้ร่างสูงก็จะหันมามองผมเป็นระยะ

“เฟลมทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยไปโมเลยล่ะคะ”

“ผมไม่ว่าง”

“คืนนี้โมไปนอนด้วยนะคะ”ชะนีพูดพร้อมกับเบียดอกตูมๆเข้าหาร่างสูง

“เออ ครับ”มึงแม่งไอ้เชี่ยเฟลมมึงจะตอบรับมันทำไม

พรึบ

“จะปไหน”เสียงของไอ้กันถามผมโดยทั้งโต๊ะมองมาที่ผมเป็นตาเดียว

“ไปเต้น พอดีกูเบื่อๆ”ผมพูดพร้อมกับมองมาที่ร่างสูงและยัยชะนีพูดจบผมก็เดินออกมาทันที

ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าเวทีครับผมออกมาจากโต๊ะเพราะรำคาญยัยชะนีที่เกาะสามีผมไม่ปล่อยผมหันไปที่โต๊ะก็ยังเห็นมันนั่งออเซาะกันอยู่ หึแล้วบอกผมว่าอย่าคิดมากแล้วนี่มันอะไร เชอะผมไม่สนใจหรอกออกมาเต้นคลายเครียดดีกว่ามันส์กว่าเยอะหื้มเพลงนี้มันมากอ่ะสนุกสุดๆผมเต้นขยับโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงแต่อยู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนไปชนอะไรเข้า

ปึก

“อ่ะ ขอโทษครับ”ผมรีบกล่าวขอโทษทันทีที่ชนเข้ากับใครสักคน

“ไม่เป็นไรครับ”หล่อจัง หล่อพอๆกับเฟลมเลยอ่า ฮื่อ แพนชอบ ผมหันกลับมาเต้นต่อไปไม่ได้สนใจร่างสูงหล่อๆนั่น

“ผมขอเต้นด้วยได้ไหม ผมชื่อปีเตอร์”ผมหันกลับไปมองที่สูงหล่อๆอีกครั้ง และหันไปมองที่โต๊ะและเห็นร่างสูงของเฟลมกำลังมองมาที่ผมคิดอะไรดีๆออกแล้วสิ

“ได้สิครับ ผมแพน”

Part Flem

ผมมองดูร่างเล็กของแพนที่ตอนนี้ออกไปเต้นอยู่หน้าเวทีแต่ก็ไม่ได้ไกลจากตรงที่ผมนั่งมากเท่าไหร่ ร่างเล็กในตอนนี้ดูเซ็กซี่เย้ายวนเป็นอย่างมากเพราะเสื้อสีขาวที่พอดีตัวที่เวลาเต้นก็จะเห็นเอวคอดขาวเนียนและใบหน้าที่สวยเหมือนผู้หญิงพอมันกระทบกับแสงไฟยิ่งดูจะเพิ่มออร่าให้ร่างเล็กได้ไม่ยาก

“เชี่ย! นั่นใช่เพื่อนเราเปล่าวะทำไมมันดูยั่วขนาดนี้”ไอ้ห่าเจมส์นี่มองอยู่ได้เดี๋ยวกูขวักลูกตามึงออกมาเลยหนิ

“กูว่านะวันนี้มันต้องได้ผัวแน่เลยว่ะ”สัสครามผัวมันคือกูนั่งหัวโด่อยู่นี้ไง

“กูก็ว่างั้น พวกมึงดูนั่นสิ”ไอ้สัสกันก็เอากับเขาด้วยที่มันบอกว่าให้ดูนี่คือดูไรวะ

ผมหันตามสายตาของไอ้กันก็พบว่าร่างเล็กตอนนี้กำลังเต้นอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง สัสแรดจังนะมึงไอ้แพน ผมมองดูร่างเล็กเต้นอยู่กับผู้ชายคนนั้นด้วยสายตานิ่งๆ แต่สุดท้ายผมก็อยู่นิ่งไม่ไหวเมื่อร่างเล็กยอมให้ไอ้ผู้ชายคนนั้นลูบเอวคอดๆแถมยังไซร้คอกันอีก

พรึบ

“เฟลมจะไปไหนคะ”ผมกำลังจะลุกออกไปแต่โมกลับดึงแขนผมไว้

“เดี๋ยวผมมานะครับ”

“อย่าไปนานนะคะ”เมื่อผมเดินออกมาจากโต๊ะ ผมตรงหน้าไปหาร่างเล็กและไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นทันที

 “สนุกไหมครับเมีย หื้ม”

“อ๊ะ ฟะ เฟลม”

Part Pan

“อ๊ะ ฟะ เฟลม”หึมาเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย

“ใช่ผัวเอง”

“ใครครับแพน”เสียงของปีเตอร์ทำให้ผมและเฟลมหันกลับไปมองที่ร่างสูงอีกครั้ง

“เพื่อนผมน่ะครับ”ผมตอบปีเตอร์กลับไปพร้อมกับมองดูอาการของเฟลมและดูเหมือนมันจะโกรธด้วยล่ะครับ

“สวัสดีครับ ผมปีเตอร์ครับ”หื้ม มารยาทดีจัง

“อ๊ะ เจ็บ”เฟลมบีบแขนผมแรงมากเหมือนกระดูกจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆเลยอ่ะไอ้บ้ามือหนักชิบหาย

“คุณทำอะไรแพนน่ะ”ปีเตอร์ทำท่าจะเข้ามาดูผมแต่ร่างสูงกลับดึงผมไปไว้ข้างหลัง

“กูขอชี้แจงอะไรหน่อยนะกูคือผัวแพนไม่ใช่เพื่อน”พูดจบมันก็ดึงผมมาที่โต๊ะทันทีสีหน้ามันดูหน้ากลัวมากเลยนะตอนนี้

“เป็นไงบ้างวะไอ้แพนไอ้หนุ่มคนนั้นน่ะเด็ดป่ะ”ไอ้เจมส์ครับถึงโต๊ะปุ๊บก็กวนตีนผมเลย

“เด็ดห่าไรล่ะ”เด็ดไรล่ะพูดไรมึงดูหน้าไอ้ที่นั่งข้างๆกูด้วย

“มันคงจะรู้หรอกพ่อมันไปตามสะก่อน”ไอ้เหี้ยครามถ้ามึงนั่งอยู่เฉยๆก็ไม่มีใครว่ามึงนะ

“แพนนี่เสน่ห์แรงจังนะคะ”ชะนีอย่าเสือกสิ ทำเป็นไรเดียงสาดูๆสตอเบอรี่เรียกพี่แล้วนั่น

“ก็ปกติครับ”ผมตอบกลับตามมารยาท

พวกผมกลับมานั่งดื่มและคุยกันตามปกติ ไอ้กันไอ้ห่าก็ไม่ขึ้นไปเปิดห้องสักทีนัวเนียกับสาวไม่อายเพื่อนฝูง ไอ้ครามนี่เมาเละเลยครับมีและมีไอ้เจมส์คอยดูแลและเตือนอยู่ข้างๆส่วนเฟลมกับยัยนีนั่นก็นั่งอยู่ข้างๆผมนี่แหล่ะหมั่นไส้ออเซาะกันเข้าไปร่างสูงทำเหมือนกับผมไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ เหอะแล้วกูจะเชื่อที่มึงพูดได้มากแค่ไหนวะเฟลม

“พี่กัน!!!”เสียงใครวะ ทำไมมันคุ้นๆผมและเพื่อนๆหันไปมอง

“ยิม มึงมาได้ไง”ไอ้กันเหมือนจะตกใจมากที่เห็นหน้าของเด็กนั่น แต่ก็เปลี่ยนกลับมาทำหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม

​มาต่อแล้วนะขอโทษนะที่ให้รอนาน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น