หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

นิยายแนวสืบสวนสอบสวน ที่ลึกลับทั้งคดี และตัวตนของ 'เขา' ขอบคุณสำหรับการติดตามนะเจ้าคะ -เก๋อเก๋อ-

ตอนที่ 35 แค่ฝันไป ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 แค่ฝันไป ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2560 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 แค่ฝันไป ?
แบบอักษร



เย่หนิงสะดุ้งเฮือก


เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่กระทบเข้ามาในม่านตาก็คือใบหน้าหล่อเหลาชวนลุ่มหลง

เสิ่นอี้ ! ! !

เย่หนิงตะโกนขึ้นเสียงดัง พลันปล่อยมือชกไปข้างหน้าอย่างทันที

“โอ๊ย !” เสิ่นอี้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด



หลังจากนั้นคนจำนวนหนึ่งก็เข้ามารุมจับเย่หนิงไว้อย่างพัลวัน

“พี่เย่ ลูกพี่ทำอะไรเนี่ย ลูกพี่ทำแบบนี้ทำไมครับ ?” พวกลู่เว่ยตกใจมาก เขานึกว่าเย่หนิงเริ่มเป็นเหมือนหลี่ฉิงเสียแล้ว ที่จิตวิตกจนประสาทไม่เป็นปกติ

“ฉันจะตายแล้ว  ฉันจะตายอยู่แล้ว”

เย่หนิงหันไปมองหัวไหล่ตนเอง หืม ?

รอยแผลล่ะ ?

ไหล่ของเธอไม่บาดเจ็บสักนิดเลยหรือ ?

ไม่มี ?

หรือว่าเธอจำผิด ไม่ใช่ตรงนี้หรือ ?

เมื่อเธอหันไปมองไหล่อีกข้าง ก็ไม่พบรอยแผลเช่นกัน

นี่มัน......นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?


เย่หนิงนึกว่าตัวเองตาฝาดไป เลยยกมือแตะที่ไหล่ดู

ไม่ได้บาดเจ็บ เลือดก็ไม่ไหล ทั้งยังไม่รู้สึกเจ็บตรงไหนอีกต่างหาก

เธอลูบคอตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอจำได้ว่าเมื่อกี้นี้ตัวเองถูกกัดชัด ๆ แต่พอลูบตรงคอก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่เย่ ลูกพี่เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ?” สีหน้าของลู่เว่ยฉายแววเป็นห่วง เมื่อกี้นี้เย่หนิงยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมอยู่ ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เย่หนิงลูบคอตัวเองไปมาอยู่หลายครั้ง จากนั้นเธอก็ถามลู่เว่ยขึ้น “ไอ้หนูลู่ คอฉันเป็นยังไงบ้าง?”

“หา ?” ลู่เว่ยมีสีหน้าแปลกใจ “พี่เย่ คอลูกพี่ก็ปกติดีนี่ครับ”

“ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม ?” เย่หนิงยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก

“ไม่มีอะไรนี่ครับ” ลู่เว่ยรู้สึกสงสัยอย่างสุด ๆ เมื่อดูแล้วดูอีก ก็ไม่เห็นว่าคอของเย่หนิงจะมีปัญหาอะไร เขาจึงถามหยางปินและคนอื่น ๆ ขึ้น “หัวหน้าหยางครับ คอของพี่เย่หนิงปกติดีใช่ไหมครับ ?”

“ก็ดีอยู่นี่นา” พวกหยางปินต่างก็รู้สึกสงสัย ไม่รู้ว่าเย่หนิงเป็นอะไรไป

“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน” เย่หนิงแปลกใจอย่างมาก “เมื่อกี้นี้ฉันถูกเขากัดจริง ๆ นะ”


“ปริ๊ด” อยู่ ๆ มีเสียงเลือดพุ่งออกมา


ถึงแม้เย่หนิงจะบอกแค่ว่า “ถูกเขา” กัด โดยที่ไม่ได้ระบุว่าเป็นใคร แต่มีใครที่จะไม่รู้บ้างว่าคนที่เย่หนิงพูดถึงนั้นคือ “เขา” คนไหน

ก็ต้องเป็นเสิ่นอี้อยู่แล้วสิ เพราะเมื่อกี้นี้มีเพียงเขาสองคนที่ยืนอยู่ตรงนี้

เสิ่นอี้รู้สึกอายเป็นอย่างมาก

ใบหน้าของเขาแดงซ่านไปหมด

เขาไม่ได้ทำอะไร !

ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ !

พอเห็นสายตาแปลก ๆ จากคนรอบข้างแล้ว เสิ่นอี้ก็ยิ่งอายมากขึ้นกว่าเดิม “คุณหมอเย่... คุณพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย ผะ ผม กัด... กะ กัดคุณ  ตะ...ตอนไหนกัน...”


กว่าที่เสิ่นอี้จะพูดออกมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะคำว่า “กัด” มันพูดออกมาได้ยากลำบากจริง ๆ


“คุณยังจะบอกว่าไม่ได้ทำอีกเหรอ เมื่อกี้นี้คุณกัดฉันชัด ๆ เลยนี่นา...แล้วก็...” เธอจับมือของเสิ่นอี้เพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่าที่นิ้วเขามีเล็บยาวแหลมคม แต่ผลก็คือ......

นิ้วเรียวงามนั่น เล็บถูกตัดเรียบร้อยเป็นปกติ

นี่มันอะไรกันเนี่ย !

อย่าว่าแต่ตัวเย่หนิงเองเลย คนอื่น ๆ เองก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณหมอเย่......” เสิ่นอี้ถือโอกาสตอนที่เย่หนิงตกตะลึงอยู่นั้น รีบชักมือออก เขากระแอมไอขึ้น แล้วพูดด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย “คะ คุณฝันไปหรือเปล่าครับ ?”

“หา !” เย่หนิงสะดุ้งโหยง

ฝันไป ?

มะ เมื่อกี้นี้เธอฝันไปอย่างนั้นหรือ?

หรือจะแค่ฝันไปจริง ๆ ?

เธอฝันว่า เสิ่นอี้กลายเป็นผีดิบเขี้ยวยาว หน้าตาดุร้าย เข้ามากัดที่คอของเธอ

บ้าเอ๊ย ! เย่หนิงรู้สึกอับอายชะมัด

ฝันไปจริง ๆ น่ะเหรอ

ธะ......เธอจะฝันแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย ?


เย่หนิงลูบหน้าผากตัวเองไปมา รู้สึกว่าตัวเองต้องสงบจิตสงบใจลงสักนิดเสียแล้ว

กำลังคุยกับเสิ่นอี้เรื่องคดีอยู่ดี ๆ ทำไมเธอถึงหลับไปได้นะ

“ฉะ ฉันฝันไปเหรอ ?” เย่หนิงมองลู่เว่ยและคนอื่น ๆ

ลู่เว่ยตบหน้าผากตัวเองดีงแป๊ะ   ลูกพี่นี่ ฝันอีกแล้วหรือเนี่ย ?

เสียวหม่าพูดขึ้น “พี่เย่ ลูกพี่ฝันอะไรหรือครับ ? ทำไมถึงได้ตกใจขนาดนี้”

เย่หนิงมองไปที่เสิ่นอี้ แล้วพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด


เมื่อกี้นี้เหมือนเธอได้พูดเรื่องอะไรบางอย่างที่ไม่สมควรพูดออกมา เหอะ ๆ อยากตายชะมัดเลย


นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย ? ทำไมเธอถึงเอาแต่ฝันถึงเขานะ ?

“ชะ ช่วงนี้เจอแต่เรื่องแปลก ๆ มากไปหน่อย...” เย่หนิงรีบพูดกลบเกลื่อน จากนั้นก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย “เมื่อกี้นี้ฉันเผลอหลับไปได้ยังไงเหรอคะ?”

“ไม่ใช่แค่คุณหรอกนะ” หยางปินพูดขึ้นด้วยความฉงน “เมื่อสักครู่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทุกคนถึงได้มีอาการสะลึมสะลือแล้วหลับกันไปจนหมด ถ้าไม่ใช่เพราะคุณฝันร้ายแล้วส่งเสียงตะโกนปลุกทุกคนขึ้นมา ป่านนี้ทุกคนคงอยู่ในห้วงความฝันแน่ ๆ”

เย่หนิงแปลกใจมาก “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ?”

หยางปินพยักหน้า

สีหน้าทุกคนดูเป็นกังวล


พวกเขาต่างพูดตกลงกันเสียดิบดีว่าคืนนี้จะผลัดกันเฝ้าเวรยาม แต่ทุกคนเอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ  รู้สึกสะลึมสะลือจนเผลอหลับไปกันหมด นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย ?

เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างสะกดจิต แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ถ้าไม่เป็นเพราะเย่หนิงตะโกนกรีดร้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน พวกเขาก็คงไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ บางทีอาจจะเป็นเหมือนนักศึกษากลุ่มนั้น พอหลับไปก็รู้สึกงุนงงสับสน จนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้” เย่หนิงรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก

เธอมองไปทางเสิ่นอี้ “เมื่อสักครู่นี้พวกเราเพิ่งจะพูดคุยเรื่องคดีกันอยู่ใช่ไหมคะ ?”

“ใช่ครับ” เสิ่นอี้ยกยิ้มเจื่อน “เพราะผมเองก็หลับเหมือนกัน”

ในใจของเย่หนิงรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา “ดูเหมือนว่าในโกดังนี้จะมีอะไรแปลก ๆ นะคะ”

เสิ่นอี้ยิ้มขึ้นมา “ใช่ โชคดีนะที่คุณแค่ฝันร้ายไป”

ยังจะมาพูดแบบนี้อีก เย่หนิงจ้องเขม็งไปที่เขา

เขาเกือบทำให้เธอหวาดกลัวแทบตาย

อยู่ ๆ หยางปินก็ลุกขึ้นมา “ช่วยกันค้นดูหน่อย ผมอยากจะรู้ว่า ว่าในนี้มีอะไรประหลาด ๆ บ้างไหม ?”

เย่หนิงลุกขึ้นมา รู้สึกถึงอาการชาที่บริเวณเท้า เกือบจะลุกขึ้นนั่งคุกเข่าไม่ได้

เสิ่นอี้เดินไปด้านหน้าของเธอแล้วจับขาของเธอตั้งตรง “ขาชาหรอครับ ?”

เย่หนิงพูดเสียงงึมงำ “คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ”

“นั่งลงสิครับ เดี๋ยวผมนวดให้คุณเอง” เสิ่นอี้ประคองตัวของเธอให้นั่งลงแล้วนวดขาทั้งสองข้างให้อย่างชำนิชำนาญ ท่าทางดูจริงจังเป็นพิเศษ


เพียงแค่กางเกงยีนส์บาง ๆ ที่กั้นไว้ แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงอุณหภูมิของสองมือเขา

มันช่างอุ่น

ไม่เย็นจนดูน่ากลัวแบบนั้น


“ดีขึ้นมากเลย ขอบคุณมากนะคะศาสตราจารย์เสิ่น” เย่หนิงรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก เมื่อนึกถึงตอนที่ต่อยเขาไปหลายที แถมมีโดนไปที่หน้าของเขาด้วย

“มา ผมช่วยพยุงครับ” เสิ่นอี้ดึงแขนของเธอแล้วประคองขึ้นมา พลันมองเห็นแววตาของเธอซ่อนรอยยิ้มอยู่ 

“คุณหมอเย่ ผมขอถามคุณหน่อยได้ไหม ? เมื่อครู่คุณฝันถึงอะไรเหรอครับ ?”

“อยากรู้เหรอ ?”

เสิ่นอี้มองเธอ  บนใบหน้าของเขาปรากฏแววประหลาดใจ

ท่าทางประหลาดใจแบบนี้ดูน่ารักชะมัดเลย

เย่หนิงอยาจะเอามือบีบเข้าที่ใบหน้าของเขา

แต่อยู่ ๆ เธอก็รีบหันหน้าไปทางอื่น ไม่กล้ามองอีกต่อไป


ปีศาจชัด ๆ


เธอต้องอดทนไว้ จะหลงใหลเจ้าปีศาจนี่ไม่ได้เด็ดขาด

“แหะ ๆ ที่ฉันฝันน่ะ ฉันฝันว่าคุณกลายเป็นผีดิบไปแล้ว”





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น