by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

45/ คือรัก (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 45/ คือรัก (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 45

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.9k

ความคิดเห็น : 251

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2560 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
45/ คือรัก (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรดP... 

"อิ่มรึยังเอ๋อ กินเยอะแบบนี้เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก" 

"ยางงง หลงยังกินได้อีกเยอะจ้ะ หลวงตาบอกว่าในท้องของหลงมีหลุมดำอยู่ในนี้ คุณโปรดนั่งรอที่นี่แป๊บนะจ๊ะ หลงไปเข้าห้องน้ำก่อนจ้ะ" ผมกวาดตามองบนโต๊ะที่พาเอ๋อมานั่งในร้านคาเฟ่เล็กๆร้านหนึ่งของกาดกองต้า เฮ้อ ทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยขนมหวานแบบนี้ ก็สมควรแล้วล่ะที่วิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำ​ไอ้เอ๋อน้อยจอมตะกละเอ้ย ว่าแต่ชักจะเข้าห้องน้ำนานไปหน่อยไหม? 

"คุณคะ เด็กผู้ชายที่มาด้วยตอนนี้น้องนั่งร้องไห้อยู่กลางถนนหน้าร้านน่ะค่ะ" ไม่ต้องให้พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง ผมก็วิ่งออกไปข้างนอกโดยไม่หยุดคิดให้เสียเวลา ท่ามกลางผู้คนนับร้อยของคืนวันเสาร์ที่9กันยา คืนที่เป็นวันคล้ายวันเกิดของผม มีเด็กหนุ่มหัวใสเหม่งในชุดขาว คีบรองเท้าแตะคู่เดิม สะพายย่ามใบเก่ง นั่งยองๆมือข้างหนึ่งยกมาปาดน้ำตาตัวเองป้อยๆเป็นพักๆอยู่กลางถนนที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ บ้างก็หยุดมอง บ้างก็เดินเข้ามาถาม คงจะด้วยความสงสารปนเอ็นดูนั่นแหละ ก็ในมือเอ๋ออีกข้างกำลังเก็บเศษขนมใส่กล่องที่ถือไว้ ผมก็ไม่ได้อยากใจร้ายใจดำจนไม่เข้าไปช่วยหรอกนะ แต่ขอเก็บภาพก่อนเถอะแม่งน่าเอ็นดูว่ะ ชักภาพได้จนหนำใจแล้วนั่นแหละผมถึงเดินเข้าไปหา 

"มานั่งทำอะไรตรงนี้น่ะเอ๋อ" 

"คุณโปรดจ๋า ฮึกก" ฉิบหายแล้ว น้ำตาคลอเบ้าสายตาอ้อนวอนอย่างเสียอกเสียใจนั่นมันอะไรวะ อุ้มไปกระทำชำเราในรถตอนนี้กูจะติดคุกไหมเนี่ย แต่ก่อนที่ผมจะเพ้อเจ้อมากไปกว่านั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับขนมในกล่องที่เอ๋อประคองเอาไว้อย่างหวงแหน ก็นั่นมัน… 

"ฮึก หลงขี้จุ๊คุณโปรดว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่หลงแอบไปซื้อขนมเค้กมาให้คุณโปรด ฮึกก แล้วมีคนเดินชนก็ไม่ขอโทษเค้กหล่นหมดเลย นี่เป็นผล ฮึก ของบาปที่หลงขี้จุ๊ใช่มั้ยจ๊ะ" 

"ขนมนี่ซื้อมาให้พี่โปรดเหรอครับ" 

"อื้อ หลงซื้อเค้กวันเกิดมาให้คุณโปรดเป่าจ้ะ คุณโปรดจะได้มีความสุขเยอะๆเหมือนหลงไงจ๊ะ ฮึกก" 

"ขอบคุณมากครับสำหรับเค้กกล่องนี้ และสำหรับเค้กเมื่อหลายปีก่อนด้วย พี่โปรดมีความลับอะไรจะเล่าให้ฟัง พี่โปรดได้คำตอบมานานแล้วนะ ว่าวันนี้เมื่อหลายปีก่อน คนที่สายตาพี่โปรดจับจ้องและโฟกัสไปที่เขาเพียงคนเดียว คนคนนั้นคือใคร เขาก็คือหลงรักคนนี้ พี่โปรดรักหลงรักนะครับ จุ๊บ" ผมนั่งยองๆเอื้อมมือไปรั้งแก้มที่ยังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ขึ้นมา พร้อมกับก้มหน้าแนบปากตัวเองไปที่จุดหมาย โดยไม่สนใจว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ผมไม่แคร์ว่าจะมีกี่สิบกี่ร้อยสายตาที่จ้องมองอยู่ และผมก็ไม่ใส่ใจว่าจะมีใครชื่นชมหรือรังเกียจในสิ่งที่เรากำลังทำ 

ตอนนี้ผมรู้แค่สิ่งเดียวก็คือ ไม่ว่าคนตรงหน้าจะจำได้ไหม ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากเท่าไหร่ ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านมาเนิ่นนานแค่ไหน เขาก็ยังคงเป็นแมงปอ ที่ทำให้พระอาทิตย์ต้องยอมลดความร้อนแรงของแสงลง เพื่อปกป้องปีกบางๆนั้น เพื่อให้เขาได้โผบินในโลกกว้างอยู่เคียงข้างพระอาทิตย์ จนกว่าจะถึงเวลาที่ปีกบางๆนั้นโรยรา และพระอาทิตย์ก็จะดับสลายตามแมงปอตัวน้อยนั้นไป...ในสักวัน  

หลงรักP...  

"คุณโปรด หลงเจ็บปากแล้วก็ปวดท้องด้วยจ้ะ" หลงกระตุกมือคุณโปรดที่จับมือหลงไว้แน๊นแน่นตั้งแต่เมื่อคืนที่กาดแล้ว หลงไม่อยากเล่าเล้ย เพราะเล่าแล้วมันจะเขิน แต่เล่านิดหนึ่งก็ได้ 

หลงแอบไปซื้อเค้กให้คุณโปรด เพราะตอนวันเกิดพี่ติณฑ์ก็มีเค้ก วันเกิดหลงก็มีเค้ก คุณโปรดเองก็คงอยากได้เค้กเหมือนกัน หลงเลยแอบซื้อเค้กมาให้คุณโปรดจะได้ดีใจและมีความสุข แต่มีผู้ชายตัวผอมๆสองคนเดินมาชนหลงแรงๆมองดุๆด้วย หลงเลยกระทืบพี่ช้างดาวใส่เท้าคนที่ใส่หมวกจนร้องโอ๊ยแล้วรีบเดินหนีไปเลย สมน้ำหน้า! แต่หลงก็เสียใจมากนะ เพราะเค้กที่อุตส่าห์แคะกระปุกแล้วแอบมาซื้อให้คุณโปรดมันหล่นที่พื้นหมดเลย 

แล้วที่เขินน่ะ ก็เพราะคุณโปรดบอกว่ารักหลง จุ๊บปากหลงกลางกาดให้คนอื่นมองกันเยอะแยะ มีคนแอบถ่ายรูปด้วยนะ หลงเขินเลยหยิกคุณโปรดเบาๆ แต่คุณโปรดก็ไม่หยุดสักทีเอาแต่กินลิ้นหลงอยู่นั่นแหละ กลับมาที่ห้องพอไม่มีเค้กให้คุณโปรดก็บอกว่าขอกินลิ้นหลงแทนเค้กอีก แล้วก็กินเกือบทั้งคืนจนลิ้นมันชาๆปากก็บวมๆ แต่เอ...เหมือนหลงจะได้ยินคุณโปรดพูดที่กาดว่าอะไรหลายปีๆนะฟังไม่ชัด ก็คนมันมัวแต่เขินอยู่นี่นา 

"เอ๋อ ปวดท้องแล้วทำไมยืนยิ้มยืนหัวเราะคนเดียวเนี่ย หึหึ แค่โดนจูบเกือบทั้งคืนเอง นี่จะเอ๋อจริงๆแล้วใช่มั้ยขี้ดื้อ" 

"หลงไม่ดื้อนะ หลงปวดท้องจริงๆมันจะอ้วกจะอึ๊ด้วย แล้วคุณโปรดห้ามพูดเรื่องกินลิ้นเมื่อคืนอีก หลง..เขิน" ตอนนี้เขินก็เขิน ปวดท้องก็ปวดท้อง แถมยังอยากอ้วกอีกต่างหาก ห้างก็ใหญ๊ใหญ่หลงจะไปอ้วกที่ห้องน้ำทันไหมเล่า มันจะออกทั้งปากทั้งตูดแล้วนะ! 

"คุณโปรดพาไปห้องน้ำหน่อย หลงอยากอ้วกกับปวดฉี่ ปวดอึ๊ด้วย" ที่จริงหลงปวดท้องตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว แต่ไม่บอกคุณโปรดหรอกเดี๋ยวจะไม่พาหลงมากินขนม อีกอย่างก็ปวดไม่เยอะด้วย แล้วจู่ๆทั้งปลาอะไรดิบๆเมื่อเช้า ทั้งขนมทั้งนมช็อกโกแลตปั่นเมื่อกี้ ก็ตีขึ้นมาถึงคอจนจะอ้วกจริงๆแล้วเนี่ย 

"เฮ้ย! จริงๆดิ ปะพี่พาไปนะครับ" 

"อุ๊บ อ้วกก แหวะ" หลงเดินตามคุณโปรดที่จูงไปห้องน้ำยังไม่ถึงห้าก้าวก็อดไม่ไหว มืออีกข้างของหลงก็อุดปากไว้แล้วนะ แต่อ้วกมันก็พุ่งออกมาอยู่ดี คุณโปรดรีบปล่อยมือหลงทันที จนหลงจะร้องไห้เพราะกลัวคุณโปรดรังเกียจ กลัวโดนดุ กลัวโดนด่า แล้วก็..กลัวโดนทิ้ง แต่คุณโปรดกลับเอาอุ้งมือตัวเองมารองอ้วกของหลงที่มันยังแหวะๆอยู่นั่นแหละ 

"ฮืออ คุณโปรดจ๋า หลงขอโทษ" 

"มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ" 

"คุณคะ นี่ถุงกับทิชชู่ค่ะ" หลงร้องไห้นั่งแปะกับพื้นปากก็หยุดอ้วกตัวเองไม่ได้ แต่หลงก็ได้ยินว่ามีคนเอาถุงมาให้ด้วย แล้วหลงก็อ้วกใส่ถุงเยอะแยะเลย ปวดท้องก็ปวด สงสารคุณโปรดก็สงสาร เพราะคุณโปรดกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดปาก เช็ดคอ กับเช็ดเสื้อที่เปื้อนอ้วกของหลง แล้วนั่งยองๆเช็ดพื้นที่มีแต่อ้วกของหลงด้วยนะ เห็นแบบนี้แล้วหลงอึ๊บไว้จะไม่ร้องไห้อีก ถึงจะปวดท้องมากๆเหมือนอึกับฉี่จะราด หลงก็จะอดทนจะไม่ร้องไห้ ไม่งั้นคุณโปรดจะเหนื่อยแล้วต้องร้องตามหลงแน่ๆ 

"น้องจะอ้วกอีกมั้ยครับ ไม่ต้องอั้นนะ อ้วกใส่ถุงนี่เนอะ" คุณโปรดเช็ดมือที่เปื้อนอ้วกของหลงกับกางเกงตัวเอง แล้วกางถุงอีกใบให้ หลงก็อ้วกอีกจนมันออกแต่น้ำเหนียวๆ หลงกำลังจะตายมันปวดอึปวดฉี่ไปหมดจนอั้นฉี่ไม่ไหว ฮืออ ทรมานจังหายใจก็ไม่ทันด้วย 

"ฮืออ คุณโปรด หลงฉี่ใส่กางเกง หลงปวดท้องด้วย" 

"หลงรักยืนตรงนี้ก่อนนะครับขี้ดื้อ จุ๊บ" หลงอึ๊บไม่ไหวได้แต่นั่งร้องไห้แงๆดังๆ คุณโปรดก็ดึงมือหลงให้ลุกไปยืนอีกข้าง จุ๊บปากหลงเบาๆแล้วถอดเสื้อแขนยาวของตัวเองมาผูกเอวปิดกางเกงเปียกๆให้หลง ก่อนจะถอดเสื้อกล้ามที่คุณโปรดชอบใส่มาเช็ดฉี่ตามขาให้อีก คุณโปรดเช็ดฉี่บนพื้นด้วยนะ หลงได้แต่ยืนก้มหน้าร้องไห้ตาก็เหลือบมองสิ่งที่คุณโปรดกำลังทำอยู่ ตอนนี้คุณโปรดน่าสงสารมากๆ มีเสียงคนอื่นว่าหลงดังมาจากข้างหลังด้วย แต่คุณโปรดก็ไม่สนใจเอาแต่เช็ดพื้นอยู่นั่นแหละ 

"พอแล้ว ฮึก หลงเช็ดเองจ้ะ" 

"ไม่เป็นไรครับพี่เช็ดเสร็จแล้ว หลงรักยังปวดท้องอยู่ใช่มั้ย พี่โปรดจะพาไปโรงพยาบาลนะ ปวดก็บอกทนไม่ไหวก็ร้องไห้ออกมา ไม่ต้องกลั้นไว้โอเค๊" 

"เอ่อ ขอโทษนะครับ ต้องการความช่วยเหลืออะไรมั้ย นี่น้ำครับ" 

"อืม นี่ค่าทำความสะอาดฝากด้วยล่ะ ขอบคุณ" พี่ที่ใส่ชุดดูแลห้างเดินมาถาม คุณโปรดก็เอาเงินให้เขาเยอะแยะพูดว่าขอบคุณด้วย แล้วก็รับน้ำจากพี่เขามาล้างมือตัวเอง เสร็จแล้วก็มาล้างหน้าให้หลง คนอื่นยังพากันว่าหลงไม่หยุด มีคำว่าเด็กปัญญาอ่อนด้วยแหละหลงไม่ชอบเลยจริงๆ ถ้าพี่มินอยู่พี่มินต้องว่าคนพวกนี้แน่ๆ 

"ถ้ามีปากไว้เพื่อพูดเรื่องของคนอื่นในทางเหี้ยๆแบบนี้ก็หุบปากเถอะ ก่อนที่จะไม่มีลิ้นมาว่าอะไรใครได้อีก อ้อ เมียกูไม่ได้ปัญญาอ่อน เขาแค่ไม่สบาย ถ้าขืนยังมีคำพวกนี้เข้าหูกูอีก ไม่ว่าจะเป็นไอ้อีตัวไหนก็ตาม สาบานว่ากูจะทำให้พวกมันปัญญาอ่อนซะเองเข้าใจนะ ไปกันเถอะครับหลงรัก พี่โปรดอุ้มน้องเองเนอะจะได้ไม่ต้องเดินไง เดี๋ยวพาไปโรงพยาบาลนะครับ" 

"อื้อ หลงจะไปโรงพยาบาล ฮึก ไปให้หมอฉีดยาตูด จะได้หายปวดท้องเนอะ ฮึกก" 

"หึหึ ครับผม จุ๊บ เมียพี่โปรดนี่แหละเก่งที่สุดในโลก อึ๊บ" พอคุณโปรดอุ้ม หลงก็ตวัดขาเกี่ยวเอวแล้วรีบโอบแขนแนบตัวกอดตัวคุณโปรดเอาไว้ ก็ตอนนี้คุณโปรดไม่ได้ใส่เสื้อ หลงกลัวคนอื่นจะเห็นนมคุณโปรดนี่นา นมคุณโปรดกับกากบาทเป็นของหลงคนเดียว ไม่แบ่งให้คนอื่นเห็นด้วยหรอก ก็หลงหวงหนิ 


"ไอ้หมอ มึงต้องมาโรงพยาบาล xxx-xxx เดี๋ยวนี้ เออกูบอกให้มาก็รีบมาดิ คนไข้ของมึงถ้าใครมันจะตายก็ปล่อยให้มันตายไป แต่เอ๋อของกูปวดท้องมึงก็ต้องรีบมา เอ๋อคุยกับไอ้ตุลย์หน่อยนะ ปวดยังไงปวดตรงไหนก็บอกมันไปเลย" 

"เอ่อ ขอโทษครับ" 

"หมอน่ะหุบปากไปก่อน รอเพื่อนผมวินิจฉัยก่อนผมถึงจะให้หมอรักษาเอ๋อ เอาน้องบอกไอ้ตุลย์ไปสิครับว่าปวดยังไงบ้าง" คุณโปรดพาหลงมาโรงพยาบาล ตอนนี้หลงก็นั่งอยู่กับคุณหมอแต่คุณโปรดก็ให้หลงคุยกับพี่ตุลย์อยู่นั่นแหละ ทำไมไม่ให้คุณหมอคนนี้ฉีดยาให้หลงสักทีก็ไม่รู้ หลงเจ็บจนท้องจะขาดอยู่แล้ว 

"ฮึก จ้าพี่ตุลย์ หลงปวดท้องจนมันจะขาดอยู่แล้ว ปวดอึ ปวดฉี่ แล้วหลงก็อ้วกด้วยจ้ะ ฮึกก" 

"น้องหลงไปทานอะไรมาครับ แล้วปวดท้องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ปวดตรงไหน คือที่ปวดตรงท้องนี่มันบริเวณไหนครับ ด้านบนหรือล่าง ซ้ายหรือขวา แล้ว" 

"ฮืออ คุณโปรด หลงฟังไม่ทันจ้ะ" 

"โอ๋ๆไม่ร้องนะ มาๆพี่เปิดลำโพงเนอะ ไอ้หมอสัสมึงถามช้าๆดิวะ" ก็หลงฟังไม่ทันจริงๆหนิ ท้องก็ปวดจนจะขาดอยู่แล้วนะ! 

"เออๆไอ้สัส แล้วหมอที่นั่นไม่มีปัญญาวินิจฉัยรึไงวะ!"

 "ฮึกก คุณหมอ พี่ตุลย์ถามว่าคุณหมอไม่มีปัญญาวินิจฉัยเหรอจ้ะ ฮึก" หลงเงยหน้าถามคุณหมอที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก็พี่ตุลย์ถามแบบนี้จริงๆหนิ คุณโปรดก็ได้ยิน คุณหมอก็ได้ยิน 

"เอ่อ คือว่า" 

"หมอ คุณน่ะเงียบไปก่อน เอาไอ้หมอสัสมึงจะถามอะไรก็ถามมา ปากน่ะถาม แต่มือกับตีนต้องรีบมาที่นี่ให้ไวด้วยล่ะ ไม่งั้นหุ้นของโรงพยาบาลในเครือมึงทุกที่ กูจะปั่นให้หมุนไม่ทันจนแดงเถือกเลยสัส" คุณโปรดอุ้มหลงมานั่งตัก กางเกงก็เปียกฉี่ยังไม่ทันแห้งเหม็นฉี่ก็เหม็น แต่คุณโปรดก็ยังนั่งกอดหลงไม่บ่นว่าเหม็นว่าแฉะสักคำเลย 

"เอ้าไอ้สัสมีขู่นะไอ้เหี้ย เออๆ ถามน้องซิว่าเจ็บตรงไหน ด้านล่างขวาเจ็บมั้ย แล้วเจ็บยังไงปวด จุก แสบ แน่นท้อง ปวดแบบไหนล่ะ" 

"น้องปวดตรงไหนครับ ชี้ให้พี่ดูหน่อย" 

"หลงเจ็บตรงนี้ ตรงนี้ เจ็บไปหมดเลย เหมือนมีคนมาบิดๆในท้องหลงจ้ะ ฮึกก" 

"โอ๋ๆๆเดี๋ยวก็หายครับ ไม่ได้ปวดที่มึงบอกแต่ชี้ไปทั่วท้องเลยว่ะ" 

"แล้วน้องถ่ายหนักบ้างปะ ถามซิมีเลือดออกด้วยมั้ย" 

"เออ ถ่ายไปสามรอบแต่มีเลือดออกมานิดหน่อย" 

"มึงรู้?" 

"ก็กูเป็นคนล้างตูดทำไมจะไม่รู้วะ ไอ้หมอสัสตกลงเอ๋อเป็นอะไร นี่ร้องไห้จะอ้วกอีกแล้ว ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงมึงยังมาไม่ถึง ก็เตรียมตัวรักษาหุ้นของเมียมึงให้ดีนะไอ้หมอ" 

"ฮึกก คุณหมอจ๋าฉีดยาให้หลงหน่อย หลงปวดท้องไปหมดแล้วจ้ะ คุณโปรด ฮือออ หลงจะอึ๊อีกแล้ว" 

"ครับๆ ไปอึ๊เนอะ อึ๊บ" หลงกอดคอคุณโปรด แล้วคุณโปรดก็อุ้มพาไปอึ๊ในห้องน้ำ แถมยังนั่งเฝ้าหลงในห้องน้ำด้วยนะ 

ปู้ดด "ฮืออ ปิดหูก่อน ปิดจมูกด้วย เดี๋ยวได้ยินเสียงตดแล้วคุณโปรดจะเหม็นอึ๊ด้วย ฮืออ" หลงจะต้องตายแล้วได้ขึ้นสวรรค์แน่ๆ ก็หลงไม่ได้ฆ่าตัวตาย หลงไม่เดินร้องไห้ไปมาเหมือนป้าผ่อนหรอก 

"ไม่เป็นไรครับก็เอ๋อไม่สบายนี่เนอะ อึ๊ไปเถอะครับ จุ๊บ โอ๋ๆน้องหัวเหม่งของพี่โปรดไม่สบายซะแล้ว ถ้ายังไม่หายแบบนี้ก็ไม่ได้กินช็อกโกแลตอีกน่ะสิ ทำยังไงดีน้า" 

"ฮืออ คุณโปรดพูดอึอึ๊หน่อย หลงจะได้อึ๊ให้หมดแล้วจะได้หาย ฮึกก ขอจับนมหน่อยนะจ๊ะ" หลงนั่งชักโครกไปด้วย มือก็ล้วงไปบีบนมคุณโปรดจับเล่นจนมันแข็งๆ ปากก็คุยกับคุณโปรดที่นั่งยองๆหันหน้ามาหาหลงไปด้วย ดีนะที่รถของคุณโปรดมีเสื้อเยอะแยะ ไม่งั้นต้องเดินโป๊เข้าโรงพยาบาลแน่ๆ 

"อึ อึ อึ๊ โอเครึยังครับ พี่โปรดล้างตูดให้นะ" 

"อื้อ ขอบคุณจ้ะ จุ๊บ ฮึก นี่รางวัล ฮึกก นะจ๊ะ" คุณโปรดล้างตูดให้หลงเหมือนที่หลงล้างให้พี่ติณฑ์ตอนเด็กๆ แต่คุณโปรดทำแรงจนหลงแสบตูดไปหมดแล้ว หลงก็ได้แต่อึ๊บไว้ไม่กล้าบอกเดี๋ยวคุณโปรดจะเสียใจอีก ก็คุณโปรดใจดีกับหลงแบบนี้ หลงก็ไม่อยากให้เสียใจน่ะสิ 

"ตอนนี้คนไข้มีไข้อ่อนๆเพิ่มมาด้วย หมอคิดว่าคนไข้น่าจะท้องเสียเนื่องจากอาหารเป็นพิษน่ะครับ ไม่ทราบว่าสะดวกนอนแอดมิทดูอาการซักคืนก่อนมั้ยครับ" 

"คิดว่า เหรอวะหมอ?" 

"เอ่อ คือค่อนข้างมั่นใจมากน่ะครับ น้องครับยังปวดมากเหมือนเดิม หรือยังอยากถ่ายกับอยากอาเจียนอยู่มั้ยครับ" 

"หลงเจ็บน้อยลงนิดเดียวจ้ะคุณหมอ คุณโปรดเมื่อไหร่พี่ตุลย์จะมา หลงอยากฉีดยาจะได้หายเจ็บซักที ฮึก" คุณโปรดพาหลงมานอนบนเตียงที่ห้องคุณหมอคนเมื่อกี้ตั้งนานแล้ว ก็ไม่เห็นทำอะไรสักที จนตอนนี้หลงหายเจ็บไปนิดเดียวเอง ถ้าหลวงตารู้ต้องให้หลงฉีดยาแน่ๆ หลวงตาบอกไม่ให้หลงเป็นอะไรง่ายๆ และต้องทำทุกอย่างเพื่อให้หลงยังหายใจได้ทุกวันด้วย 

"คือตกลงญาติคนไข้จะให้หมอฉีดยาเลยมั้ยครับ หรือให้ทานยาก่อนดี น้องจะได้ค่อยยังชั่วขึ้น" 

ก๊อกๆ "โทษทีช้าไปหน่อยรถติดแถวตัวเมืองว่ะ สวัสดีครับคุณหมอ ผมตุลย์ กุลปรีดาพงษ์ ไม่ทราบว่าทางนี้ได้แจ้งเรื่องจุดประสงค์ขอรักษาคนป่วย โดยใช้สถานที่ที่นี่มาหรือยังครับ"

"ครับๆ กำลังรออยู่พอดี เชิญได้ครับ" หลงเห็นพี่ตุลย์มาก็อยากร้องไห้ขึ้นมาเลย ฮึก หลงจะได้กินยาฉีดยาแล้วสินะ อดทนเจ็บตั้งนานแต่ก็อึ๊บเอาไว้ เพราะถ้าหลงร้องงอแงคุณโปรดต้องตีคุณหมอแน่ๆ พี่ตุลย์มากดท้องตรงนั้นตรงนี้แล้วถามว่าเจ็บไหม เอาหูฟังที่พี่ติณฑ์ชอบแอบเอาของพี่ตุลย์มาเล่นกับหลงบ่อยๆมาใส่หูแล้วเคาะๆท้องหลงด้วย แป๊บเดียวเองพี่ตุลย์ก็ฉีดยาให้ พี่ตุลย์เป็นเทวดาหลงไม่ตายแล้วจ้ะหลวงตา

"น้องท้องเสียเพราะอาหารเป็นพิษน่ะ กูว่าไม่น่ามีอาการไส้ติ่งอักเสบหรือนิ่วในถุงน้ำดีร่วมด้วย ยังไงคืนนี้นอนดูอาการซักคืนแล้วกัน กูคุยกับหมอที่นี่ให้แล้ว เดี๋ยวรบกวนย้ายคนไข้ไปห้องพักเลยนะครับหมอ และต้องขอโทษจริงๆที่เพื่อนผมเสียมารยาทไปหน่อย ผมรบกวนฝากน้องชายด้วยนะครับ นี่เป็นรายการยาที่สั่งให้น้องนะครับ อ้อ ขอห้องพักที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลเลยนะครับ โอเครึยังไอ้โปรด" พอพี่ตุลย์ฉีดยา คุณโปรดก็มาจับมือหลงแน่นเลย แล้วหลงก็ฟังที่พี่ตุลย์พูดๆจนจะหลับอยู่แล้ว

"หลับเถอะครับหลงรักคนเก่ง พี่โปรดจะจับมือไว้แบบนี้จนกว่าน้องจะตื่นนะครับ จุ๊บ" มืออุ่นๆของคุณโปรดลูบหัวโล้นของหลง แล้วจับมือหลงไว้เหมือนเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ทำให้หลงอดอมยิ้มไม่ได้ ขอบคุณนะจ๊ะคุณโปรด หลงว่า..หลงรักคุณโปรดเท่าพี่ติณฑ์กับพี่มินแล้วจ้ะ หลงหลับก่อนนะจ๊ะ ตื่นมาจะโอ๋พี่หนอนให้เป็นรางวัลจ้ะ...

"น้องหลงจ๋า พ่อตุลย์บอกว่าน้องหลงไม่สบายปวดท้องเหรอจ๊ะ น่าสงสารน้องหลงของพี่ติณฑ์จริงๆ เดี๋ยวพี่ติณฑ์จุ๊บนะจะได้หาย"

"ก็ได้จ้ะ แต่จุ๊บปากไม่ได้นะจ๊ะ ไม่งั้นหลงจะโดนดุ" คุณโปรดห้ามไม่ให้หลงปล่อยให้ใครมาจุ๊บปากจุ๊บหน้าด้วยแหละ แต่ถ้าเป็นพี่ติณฑ์หลงก็จะให้จุ๊บ ไม่งั้นพี่ติณฑ์จะเสียใจจนไม่กินข้าวแล้วเอาแต่ร้องไห้จนผอม ตอนที่ปวดท้อง หลงนอนโรงพยาบาลคืนเดียวก็ขอให้คุณโปรดพากลับมาหาหลวงตาที่วัด หลวงตาเอาด้ายสายสิญจน์มัดมือให้หลงก็เลยหายปวดท้อง รู้แบบนี้ให้คุณโปรดพามาหาหลวงตาตั้งแต่แรกก็ดีล่ะจะได้ไม่ต้องโดนพี่ตุลย์ฉีดยาที่ตูด 

หลังจากวันที่กลับจากลำปาง คุณโปรดก็มายืนสูบบุหรี่ใต้ต้นขนุนดูลุงๆอาๆทำศาลาต่อ เอาเสื่อมาปูให้หลงนอนเล่นกับน้องอายด้วย คนที่ทำศาลาอยู่ก็พากันมองด้วยแหละ บางคนก็มาถามว่าหลงจะปีนพี่ขนุนเล่นอีกไหม เฮ้อ ลุงๆนี่ยังไงชอบเอาเรื่องเก่ามาคุยเป็นคนแก่อยู่ได้เนอะ

"อ่ะแฮ่ม แมงมากับใครวะ แล้วนี่ในวัดในวาใครเขาให้มาจุ๊บมาจิ๊บกันมันบาปพ่อแม่ไม่สั่งสอนรึไง งี้แหละมัวแต่เอากันจนไม่มีเวลาสั่งสอนลูก"

"ไอ้โปรดสัส อย่าลามปามเมียที่เคารพของกู"

"สวัสดีจ้าพี่ตุลย์ น้องอายสวัสดีพี่ตุลย์ด้วยเร็ว เดี๋ยวโดนคุณโปรดดุว่าเป็นหมาไม่มีมารยาทนะ"

โฮ่งๆ "สวัสดีหลง เป็นไงยังปวดท้องอยู่มั้ย"

"หายปวดแล้วจ้า" หลงไม่ได้บอกพี่ตุลย์หรอกว่าที่หายปวดเพราะหลวงตามัดมือให้ เดี๋ยวพี่ตุลย์จะเสียใจที่ไม่เก่งเท่าหลวงตาน่ะสิ

"คิกๆ น้องอายเก่งเนอะน้องหลง ฟอดด คิดถึงท้างวัน" พี่ติณฑ์วิ่งตุบตับมานอนกลิ้งบนเสื่อกับหลงแล้วหอมแก้มสองฟอดเลย หลงก็หอมแก้มพี่ติณฑ์ดังฟอดเหมือนกัน ก็คิดถึงพี่ติณฑ์นี่นา

"เอ่ออ้วนเบาๆหน่อยเว้ยไอ้ลูกชาย เดี๋ยวลูกสะใภ้พ่อจะแก้มช้ำหมด หึหึ"

"เอาลูกตะกั่วกูไปฝากที่พุงลูกชายคนเดียวของมึงก่อนมั้ยล่ะหมอสัส แม่งเด็กเหี้ยอะไรแก่แดดฉิบหาย" 

ตรู๊ดๆๆ ติ๊งๆๆ "อ้าวไม่รับล่ะ กูเห็นโทรศัพท์มึงดังตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะไอ้โปรด ใครโทรมาวะจิกๆแบบนี้หรือว่า"

"หรือว่าไอ้โยต๊องน่ะสิ ตั้งแต่กูกลับมาจากลำปางแม่งโทรจิกกูอยู่ได้ เอ๋อนั่งเล่นตรงนี้ห้ามลุกไปไหนนะครับเดี๋ยวพี่มาแป๊บเดียว"

"อื้อ" คุณโปรดเดินไปที่เขากำลังทำศาลาใหม่กัน แล้วชี้นั่นชี้นี่เหมือนที่หลงชอบแอบดูคุณโปรดทำบ่อยๆ ตอนยืนเท้าเอวเงยหน้ามองที่เขากำลังทำงานกันอยู่ คุณโปรดจะหล่อมากๆ แต่ที่ได้ยินเมื่อกี้หลงไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะ คุณโปรดกับพี่ตุลย์มายืนคุยกันค้ำหัวหลงนี่นามันก็เลยได้ยินเอง เอ..แล้วทำไมโทรศัพท์ของหลงไม่เห็นดังบ้างเลยล่ะ

"พี่ติณฑ์ดูโทรศัพท์ให้น้องหลงหน่อย ไม่รู้เป็นอะไรไม่เห็นดังมาหลายวันแล้ว" หลงแกะยางรัดเอาโทรศัพท์ให้พี่ติณฑ์ดู พี่ติณฑ์ก็กดๆจิ้มๆอยู่นั่นแหละจนหลงกลัวว่ามันจะพัง แต่ก็ไม่เห็นพูดอะไรสักที

"พ่อออ"

"ไรอ้วน" พี่ติณฑ์ทำหน้าเหมือนโดนแย่งขนมเม้มปากจนหลงเจ็บแทน แล้วเดินเอาโทรศัพท์ไปให้พี่ตุลย์ดู แป๊บเดียวก็วิ่งยิ้มแก้มแตกมาบอกว่าทำได้แล้ว พี่ตุลย์กับพี่ติณฑ์เก่งเนอะ หลงให้คุณโปรดทำตั้งหลายวันไม่เห็นจะทำเป็นเลย

ติ๊งๆๆ "ใครไลน์มาเหรอหลง" ตรู๊ดๆๆ หลงยังไม่ทันได้ตอบพี่ตุลย์ พี่โยก็โทรมาพอดีเลย สงสัยจะรู้ว่าหลงคิดถึงอยู่แน่ๆ

"สวัสดีจ้าพี่โย คิดถึงพี่โยจังเลยจ้ะ"

"สวัสดีครับน้องหลงที่น่ารัก ทำไมหลายวันนี้ติดต่อน้องหลงไม่ได้เลยล่ะ พี่โยเสียใจมากรู้มั้ย น้องหลงไม่อยากคุยกับพี่โยเหรอครับ"

"เอ๋อคุยกับใคร แล้วใครทำโทรศัพท์ให้เนี่ย"

"คุยกับพี่โยจ้าคุณโปรด" พอหลงบอก คุณโปรดก็ทำหน้าแปลกๆยกมือขยี้หัวตัวเองด้วย สงสัยจะคันหัวมั้งเย็นนี้หลงต้องให้คุณโปรดสระผมแล้วล่ะ

"พี่คุยเอง ว่าไงโยมึงจะอะไรนักหนาเนี่ย" หลงกับพี่ติณฑ์มองตามคุณโปรดที่ดึงโทรศัพท์ไปคุยกับพี่โย ไม่เห็นคุณโปรดจะคุยอะไรเลยได้แต่เออเออคำเดียวแล้วก็ปิดโทรศัพท์ของหลง เป็นอะไรนะอยากรู้จัง เอ..หรือจะงอนกับพี่โยนะ

"เอ๋อ สงบจิตสงบใจระงับความอยากรู้อยากเห็นบ้าง แสดงออกทางสีหน้าหมดเลยนะนั่นน่ะ" แน่ะ! มาทำหน้าเหมือนที่หลวงตาชอบทำใส่หลงอีก แต่หลงเคยถามนะว่าทำไมหลวงตาชอบทำหน้าแบบนี้ใส่หลง หลวงตาก็บอกว่าเพราะหลงฉลาดรู้มาก หลวงตาเลยดีใจจนเหนื่อย งั้นคุณโปรดก็ดีใจจนเหนื่อยที่หลงฉลาดน่ะสิ อืมๆแบบนี้นี่เอง

"น้องหลงจ๊ะ ลุงโปรดว่าน้องหลงชอบกินเผือกจ้ะ อ่ะกินเลย์หน่อยณเดชป้อนให้นะจ๊ะน้องญาญ่า"

"หึหึ แมงที่บ้านไม่มีกระจกส่องหรือไงวะ ณเดชที่ไหนจะขาสั้นพุงย้วยแบบนี้ แม่งพูดอะไรไม่เจียมตัวนะมึงไอ้แมงหมูอ้วน"

"โปรดสัส! มึงอย่าทักถ้าไม่อยากงานเข้า เดี๋ยวแม่งปล่อยโฮตรงนี้มึงก็โอ๋กันเองเถอะ" 

"ฮึก" มีเสียงฮึกเบาๆมาจากพี่ติณฑ์ทำให้หลงค่อยๆเหลือบตาดู เพราะรู้ว่าหลังจากนี้พี่ติณฑ์ต้อง

"ฮืออ พ่อตุลย์ ลุงโปรด ฮึก ลุงโปรดว่าลูกอ้วนครับ ฮืออ ลูกไม่อ้วนใช่มั้ยพ่อ น้องหลงจ๋าพี่ติณฑ์ไม่อ้วนใช่มั้ย พี่ติณฑ์จะขาดใจอยู่แล้ว"

"โอ๋ๆ พี่ติณฑ์จ๋ามานี่ๆ มานั่งกับน้องหลงนะจ๊ะ น้องหลงจะบอกให้ว่าพี่ติณฑ์ไม่อ้วนเลยจ้ะ พี่ติณฑ์ล้อหล่อขาก็ไม่สั้นพุงก็ไม่ย้วยด้วย จริงๆนะน้องหลงชอบพุงพี่ติณฑ์ เวลาส่ายไปส่ายมามันน่ารักจะตาย คุณโปรดนิสัยไม่ดีพี่ติณฑ์ไม่ต้องไปฟังหรอกจ้ะ คนแก่ก็แบบนี้แหละไม่เข้าใจวัยรุ่นอย่างเราหรอกเนอะ ฟืดน้ำมูกมาสิจ๊ะ เดี๋ยวก็กินขี้มูกตัวเองเหมือนตอนที่จะแย่งข้าวน้องอายกินหรอก มาฟืดใส่เสื้อน้องหลงนะจ๊ะ" พี่ติณฑ์เดินร้องไห้มานั่งตักซบหน้ากับคอหลง ท่าทางเหมือนจะขาดใจจริงๆนะ สะอื้นแรงกว่าตอนที่หลงปวดท้องอีก หลงก็เอาเสื้อตัวเองเช็ดหน้าเช็ดตาให้พี่ติณฑ์ น้ำตากับน้ำมูกก็เลยเปื้อนปนกันไปหมด แต่พี่ติณฑ์ก็ยังหล่อน่ารักที่สุดอยู่ดี

"บางทีกูก็สงสัยนะ ว่าอ้วนมันเป็นลูกกูหรือเป็นลูกไอ้โยกันแน่"

"หึหึ กูสิข้องใจมากกว่ามึงอีกไอ้หมอ บางครั้งกูยังคิดไปว่าไอ้แมงหมูมันเป็นน้องชายแท้ๆของกู หรือเสือกเป็นลูกของเมียกูกับชู้ ที่สำคัญชู้ที่เป็นพ่อของไอ้แมงหมูก็คือไอ้โยซะด้วย"

"โฮฮ น้องหลงจ๊ะ พ่อตุลย์กับลุงโปรดว่าพี่ติณฑ์อีกแล้วจ้ะ ไม่มีใครรักพี่ติณฑ์เลย ขนาดพี่ติณฑ์ร้องไห้จะขาดใจอยู่แล้วก็ยังไม่มีใครรัก น้องหลงต้องรักพี่ติณฑ์มากๆนะจ๊ะ เพราะพี่ติณฑ์มีน้องหลงคนเดียวที่เข้าใจพี่ติณฑ์ ฮืออ" หลงอยากตีพี่ตุลย์กับคุณโปรดเพี้ยะๆเลย ทำไมไม่ไปนินทาไกลๆก็ไม่รู้ แบบนี้พี่ติณฑ์ก็รู้หมดน่ะสิว่าตัวเองโดนนินทาน่ะ เฮ้อ สงสัยหลงต้องสอนให้แล้วล่ะ ว่าการนินทาที่ดีมันต้องมีมารยาทและต้องกระซิบเบาๆ

"โอ๋ๆ พี่ติณฑ์ไม่ต้องฟังจ้ะ ปิดหูเอาไว้พวกนี้เขานินทาไม่เก่งก็แบบนี้แหละจ้ะ อย่างนี้ต้องให้พี่มินทอดปลาทูให้กินเยอะๆเนอะ จุ๊บๆ พี่ติณฑ์คนหล่อของน้องหลงดีที่สุดในโลกแล้ว"

"ฮือ จ้าน้องหลงของพี่ติณฑ์ก็ดีที่สุดน่ารักที่สุด แล้วพี่ติณฑ์ก็รักที่สุดในโลกเหมือนกันจ้ะ จุ๊บ" หลงกำลังจะอ้าปากพูด พี่ติณฑ์ก็มาจุ๊บปากแต่ขี้มูกพี่ติณฑ์มันไหล แล้วมันก็ติดปากหลงเป็นยางยืดจนหลงจะร้องไห้ตามพี่ติณฑ์อยู่แล้ว

"ไอ้แมงมึงมานี่เลย อยู่ในวัดในวาเป็นเด็กเป็นเล็กมานั่งจุ๊บปากคนอื่น ไอ้หมอสัสเอาลูกไอ้โยไปโอ๋ไกลๆ ก่อนที่กูจะเตะให้มันผอม!"

"ม่ายย อย่าแกะติณฑ์ออกจากน้องหลง ติณฑ์จะกอดน้องหลงแบบนี้ ฮือ ลุงโปรดใจร้าย น้องหลงจ๊ะที่เมื่อกี๊ลุงโปรดว่าน้องหลงชอบกินเผือก ป้าชมพู่บอกมันแปลว่าเป็นคนนิสัยไม่ดีชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านน่ะจ้ะ" สอดรู้สอดเห็น? อ๋อ ที่ป้าทองว่าพี่น้ำชอบสอดรู้สอดเห็นนี่เอง เอ๊ะ! แต่บอสเรียกว่าขี้เสือกหนิ งั้นคุณโปรดก็ว่าหลงขี้เสือกน่ะสิ!

"คุณโปรดว่าหลงขี้เสือกเหรอ หลงจะฟ้องหลวงตา! หลวงตาจ๋าา คุณโปรดมองหลงเหมือนที่หลวงตาชอบมอง มันแปลว่าหลงขี้เสือกเหรอจ๊ะ งั้นหลวงตาก็ว่าหลงขี้เสือกด้วยใช่มั้ยจ๊ะ ฮึก หลงไม่ได้ขี้เสือกซักหน่อยเนอะ ฮืออ" 

"โฮฮ น้องหลงไม่ต้องร้องไห้นะ ถึงจะขี้เสือกแต่พี่ติณฑ์คิดถึงน้องหลงท้างวัน รักน้องหลงงี้ๆเลยจ้ะ"


***"วันนี้มีโอกาสได้กอด จงสวมกอดแล้วกระซิบข้างหูเบาๆว่า "รัก" เพราะว่าบางทีวันพรุ่งนี้อาจไม่มีอยู่จริง"

ตอนนี้ตั้งใจจะลงให้ตั้งแต่วันศุกร์ที่8กย.เพื่อให้พ้องกับวันเสาร์ที่9กย.วันเกิดโปรดปราณแล้วค่ะ แต่เนื่องจากฟางเสียพี่ชายอย่างกะทันหันเลยมาลงให้วันนี้นะคะ คือพอผ่านการสูญเสียแบบไม่ตั้งตัวก็เลยรู้สึกโหวงๆพอสมควร แต่ทุกชีวิตต้องดำเนินต่อไป ฟางเองก็เช่นกัน 

**อันนี้เรื่องของพี่ชายฟาง ท่านใดไม่สะดวกอ่านข้ามได้เลยจ้าว ขอใช้พื้นที่เล็กๆตรงนี้กล่าวถึงพี่ชายนะคะ พี่ชายคนนี้เป็นลูกชายของพี่สาวคนโตของแม่ฟาง(ลูกชายของป้า) พี่ชายชื่อพี่พร นายชุมพล น้อยคำ อายุ48ปี พี่ชายฟางไม่มีภรรยาและลูก เขาอยู่กับแม่2คน คือพี่เขาเป็นชาวไร่ชาวนาชาวสวนคนทำงานจริงๆ พี่เป็นคนขยันมากๆแต่ไม่มีเงินเก็บ เพราะในความขยันของพี่ พี่มักจะเห็นแก่ความสงสารหรือเห็นใจคนอื่นก่อนเสมอ เช่นรับจ้างพ่นยาฆ่าหญ้า แถวบ้านคิดกระปุกละร้อยแต่พี่พรคิดกระปุกละ50บาท ถ้าครึ่งวันพ่นไป3กระปุกพี่เขาก็จะได้แค่150 ต้องเข้าใจว่ายาฆ่าหญ้าที่แปลว่าสารเคมีกำจัดวัชพืชนะคะสารพิษทั้งนั้น หรือรับจ้างตัดหญ้าตามสวน คนอื่นคิด1200 ค่าน้ำมันต่างหาก พี่พรคิด1000ถ้วนน้ำมันตัวเองด้วย นี่คือตัวอย่างเล็กๆน้อยๆที่ฟางได้รับฟังมา 

คือฟางค่อนข้างสงสารพี่ชายคนนี้มากที่สุดในบรรดาญาติพี่น้อง ฟางไม่รวยนะแต่ก็ไม่ลำบากและพร้อมจะช่วยเหลือได้เสมอขอแค่เอ่ยปากมาเถอะ แต่พี่พรไม่เคยรบกวนฟางซักครั้ง อาจจะเป็นเพราะพี่พรจะสนิทกับแม่ของฟางมากกว่าทุกคนสนิทมากกว่าแม่ตัวเองด้วยเพราะแม่เป็นคนเลี้ยงพี่พรมาตั้งแต่เด็ก ที่ฟางช่วยได้ก็แค่จ้างพี่พรตัดหญ้าไร่ส้มกับสวนต้นสักแล้วให้เงินเยอะกว่าที่คนอื่นให้แค่นั้น หรือกลับบ้านทีฟางก็ซื้อเสื้อผ้าไปให้ ยังจำได้ว่าสงกรานต์ที่ผ่านมาพี่เขาบอกแม่ว่าอยากได้ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ สงกรานต์ฟางเลยซื้อไปให้ ตอนนั้นไปตลาดสวนหลวง ร.9 ใช้ตังเกือบหมดเหลือ300นิดหน่อย เลยซื้อผืนละ280ให้แล้วแฟนฟางทักว่า ผมเพิ่งรู้ว่าซื้อของฝากเขาไม่ต้องซื้อของดีเหรอ ฟางก็เออว่ะแต่ตังค์ไม่พอหนาๆหน่อยมันผืนละ350เลยกลับไปเปลี่ยนต่อรองแม่ค้าจนได้มาผืนละ330คือเททั้งเหรียญอ่ะ(ปกติแล้วฟางไม่เคยขอหรือยืมเงินแฟน ซื้อของให้ใครค่อนข้างถือเรื่องนี้พอสมควร) และสุดท้าย ผ้าเช็ดตัวผืนนั้นป้าเขาก็เอาให้พี่พรหนุนในโลง ตอนเปิดโลงมาคือฟางร้องจนสติแตกอ่ะ(หลังจากที่ร้องจนเป็นบ้าในคืนแรกที่รู้เรื่อง) และฟางก็เป็นคนเอาน้ำมะพร้าวล้างหน้าให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเผาคือล้างไปร้องไปจนสัปเหร่อมาดึงออกเพราะกลัวน้ำตาจะหยดใส่พี่เขา(ตามความเชื่อไม่ให้น้ำตาหยดใส่คนจากไปเพราะเขาจะมีห่วง) 

ตอนไปถึงบ้านงานสิ่งที่ฟางเห็นถึงผลที่พี่พรทำมาตลอดก็คือ ชาวบ้านมาช่วยงานเยอะมาก หลายคนบอกฟางว่าเยอะกว่างานศพหลายๆคนในหมู่บ้านอีกเพราะเขาสงสารพี่พร แต่สำหรับฟาง คำว่าตายไปก็จงเหลือความดีให้เขาให้พูดถึง บางครั้งบางเรื่องถ้าดีเกินไปแบบนี้มันก็ทำให้ตัวเองลำบากเอง ถ้าเห็นความดีของกันทำไมไม่เกื้อกูลไม่เอาเปรียบกันตั้งแต่ที่เขายังมีลมหายใจอยู่ล่ะ อันนี้ไม่โทษใครเพราะไม่มีใครเอาเปรียบใคร มันคือความเต็มใจทั้งผู้ทำและผู้จ้าง มันคือสัญชาตญาณความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ อะไรก็ตามที่เป็นผลดีมีประโยชน์ทุกคนก็ย่อมต้องการ หลายๆสิ่งหลายๆอย่างทำให้ฟางคิดได้ว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่อย่าแคร์ อย่าเกรงใจ อย่านึกถึง คนอื่นจนเกินไป จนลืมดูแลตัวเอง รักตัวเอง เป็นห่วงตัวเอง และครอบครัวของตัวเองเพราะสุดท้ายคนที่จะอยู่กับเราจนตายก็คือตัวเราเองแต่คนที่จะเคียงข้างเราทุกสถานการณ์ก็มีแค่ครอบครัวของเรา ฟางเป็นคนค่อนข้างมองโลกสีเทาเนอะ

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นทุกๆการรอน้องหลง ทุกๆกำลังใจดีๆที่ส่งมาทุกช่องทาง เว็บ เพจ ไลน์ โทรศัพท์ นะคะ ฟางรับรู้และสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดีในครั้งนี้ ต้องขอบคุณมากๆค่ะ อยากให้รักตัวเองและดูแลตัวเองให้ดีๆ หาความสุขใส่ตัวเยอะๆนะคะ (แต่ต้องไม่อยู่บนความเดือดร้อนของใคร) แล้วพบกันวันจันทร์นะคะ ขอบคุณจ้าววว ปล.คำผิดคำหล่นฟางจะกลับมาแก้ให้นะจ้าว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น