Dark girl ❤

ฝากติดตามผลงานเรื่องแรกของเราด้วยจ้าา.. #คอมเม้นติชมได้เลยนะคะ #ขอบคุนที่เข้ามาอ่านค่ะ #รัก Dark girl ❤

ชื่อตอน : Ep4 ทางเลือก

คำค้น : ฮูหยิน เคียวยะ เจ้าหญิงน้ำแข็ง เจ้าพ่อเพล์บอย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2560 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep4 ทางเลือก
แบบอักษร

​หลังจากที่เคียวยะนั่งลง ฮูหยินก้อเริ่มพรีเซนต์งานทันที ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจนจบ

รู้สึกโล่งใจยังไงก้อไม่รู้แฮะ เขาก้อไม่ได้อะไรเท่าไหร่เลยนี่นา พี่ก้องนี่ก้อพูดสะเกินจริงไปหน่อย เขาไม่ได้ขนาดจะกินเลือดกินเนื้อฉันซักหน่อย ฮูหยินคิดในใจ

"คุณโอเคหรือปล่าวคะ?"

ฮูหยินเอ่ยถามเคียวยะเมื่อหล่อนจบการนำเสนอ และยังคงเห็นเขามองหน้าเทออยู่แบบนั้น

"อืม"

เขาตอบเสียงเรียบ พร้อมพยักหน้าเบาๆให้หล่อน จากนั้นเขาก้อยื่นเช็คให้เทอ เป็นอันเสร็จสิ้นภาระกิจในวันนี้

เป็นไทยแล้วสินะเรา จะได้พักยาวๆแล้วเว้ย ฮูหยินนึกภาพธรรมชาติรายล้อมไปด้วยภูเขา และต้นไม้เขียวขจีแล้วมันรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจยิ่งนัก แล้วยิ่งได้ไปพร้อมหน้ากับเกลอๆนะ หืมม...

เทอคิดแล้วก้อเผลอยิ้มกว้างออกไปอย่างไม่รู้ตัว โดยไม่ทันได้นึกเลยว่ายังมีใครอีกคนนั่งอยู่ตรงข้ามแล้วจ้องมองเทออยู่

"นี่คุณ มองอะไร?"

ฮูหยินถามเขาเมื่อได้สติและหันไปเห็นว่าเขามองเทออยู่อย่างไม่วางตา โรคจิต!!

"มองคนบ้าอยู่ละสิ ยิ้มคนเดียว พึมพำอะไรคนเดียว เทอนี่อาการหนักนะ"

มันจริงมั้ยละครับ คนดีๆที่ไหนเขาจะเหม่อลอยขนาดนั้น ผมเรียกจะเป็นสิบครั้ง เทอถึงจะได้ยิน แล้วยังมานั่งยิ้มพึมๆพำๆคนเดียวนี่อีก หน้าตาก้อพอใช้ได้ ถือว่าน่ารักเลยก้อว่าได้ แต่ดันเป็นบ้าไปสะได้ น่าเสียดายของ..

"คุณละสิบ้า เหอะ! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันขอตัวนะคะ!"

ฮูหยินพูดพลางเก็บเช็คใส่กระเป๋าโดยไม่ได้มองช่องที่เขียนจำนวนเงินเลย เทอลุกขึ้นและจะเดินออกไปทันที แต่แล้วก้อต้องถูกดึงไว้โดยน้ำมือของผู้ชายหน้าตาดี๊ดีที่หาว่าเทอบ้าอยู่หยกๆ

"เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน" เคียวยะถาม

"เสร็จงานแล้ว ฉันจะกลับ!" ฮูหยินตอบเสียงแข็งออกจะติดหงุดหงิดเล็กๆอยู่นิดหน่อยในหางเสียง

งานก้อโอเคแล้ว ค่าจ้างก้อให้แล้ว ส่วนงานที่จะส่งให้หลังจากแปลงไฟล์เรียบร้อย ฉันก้อจะส่งให้ แต่ก้อผ่านพี่ก้องอยู่ดี แล้วยังมีไรอีกวะเนี้ย? ฮูหยินอุบอิบในใจ

"อยู่ดื่มกาแฟด้วยกันสักแก้วนึงก่อนสิ ไหนๆผมก้อให้ค่าเสียเวลาคุณไปแล้วนี่" เขาพูดเสร็จแล้วหันมายิ้มแบบไม่ธรรมดามาให้เทอ

"ฉันไม่ดื่มกาแฟ แล้วค่าเสียเวลาอะไรของคุณ?" ฮูหยินถาม

พอพูดจบเทอก้อหยิบเช็คขึ้นมาดู เพราะรู้สึกเหมือนว่ามันชักเริ่มไม่ชอบมาภากล เทอก้อต้องตกใจสุดขีด ตาของเทอคงโตเท่าไข่ห่านแล้วกระมังตอนนี้ 

"เชี้ยยย.. แสนห้า!!!!"

เทออุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำใมมันเยอะจัง ก้อไหนพี่ก้องบอกว่าเฉียดหกหลัก นั่นก้อหมายความว่าเกือบแสน แต่นี่มันแสนครึ่งเลยนะ อะไรเนี้ย ฉันงงไปหมดแล้ว..

"นี่ เทอจะตะโกนทำใม ห๊ะ!" เคียวยะเอ็ด

"คุณเอาเช็คใบผิดมาให้ฉัน เอาคืนไป!!" เทอพูดพร้อมยื่นเช็คไปวางไว้ตรงหน้าเขา ก่อนเทอจะปรับสีหน้ามาชาเย็นตามโหมดปกติ หลังจากที่นึกถึงคำที่พี่ก้องเคยบอกไว้ได้ ว่าเขาน่ะ ร้ายมากๆ นี่กำลังจะเล่นตลกอะไรกับฉัน ฉันเป็นมวยนะ จะบอกให้รู้!

"ไม่ผิดหรอก ใบนี้แหละ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเทอนิดหน่อย เพราะฉะนั้นกรุณาให้ความร่วมมือกับฉันด้วย ไม่อย่างนั้นเทอคงจะรู้นะ ว่าเคียวยะคนนี้ทำอะไรได้บ้าง สหรักคงบอกมาบ้างแล้วละสินะ ใช่ไหม?"

ผมพูดยาวเหยียดเพื่อให้เทอเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อ จริงๆแล้วผมจะคุยเรื่องนี้กับเจ้าของงานอยู่แล้ว ถึงไม่เป็นเทอก้อเถอะ แต่พอมาเป็นยัยแสบนี่ ผมยิ่งรู้สึกสนุกเข้าไปใหญ่ ผู้หญิงอะไร น่าแหล้งชะมัด..

"งั้นก้อรีบๆพูดมาสิ อรัมภบทอยู่นั่นแหละ!" ฮูหยินตอบเสียงแข็ง

"ตรงๆเลยนะ ฉันไม่ชอบอ้อมค้อม ฉันอยากจะให้เทอไปทำงานกับฉัน เพราะตอนนี้ที่โรงแรมฉันขาดคนทำงานในตำแหน่งนี้ ดูจากฝีมือของเทอแล้วน่าจะทำได้ดีและไปได้อีกไกล เพื่อความก้าวหน้าของตัวเทอเอง เทอจะตกลงไหม?"

เคียวยะพูดจบก้อลอบสังเกตุสีหน้า และท่าท่างของเทอ ลุ้นชะมัด ตกลงเถอะนะหนูน้อยของป๋า จะได้มีอะไรสนุกๆทำกันแก้เบื่อ เขาคิดและยกยิ้มอยู่ในใจ ไม่แสดงอาการใดๆออกไป เดี๋ยวไก่จะตื่น เขาต้องวางตัวให้สมกับเป็นบอสของเทอในอนาคต เป็นนักธุรกิจจริงๆ ไม่ใช่เสือสาว อย่างที่สหรักคงจะเคยบอกกับเทอ

"ฉันขอคิดดูก่อน พรุ่งนี้ฉันจะให้คำตอบ อะนี่แล้วเอาของคุณคืนไป พรุ่งนี้เจอกันที่นี่ เวลาเดิม ฉันจะมาบอกคำตอบของฉัน แล้วคุณก้อกรุณาเขียนเช็คใบใหม่มาให้ฉันด้วย ขอตัวนะคะ" ฮูหยินพูดจบก้อลุกขึ้นยืนและก้มศรีษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป

เคียวยะมองร่างบางนั้นผ่านกระจกใสของร้าน อืม.. เทอนี่น่ารักดีเหมือนกันแฮะ แต่ติดที่หน้าอกแบนไปหน่อย ไม่ทำใมเขาก้อจะรวบรัดเทอสะตั้งแต่วันนี้ เก็บไว้มองเล่นก้อน่าจะมีอะไรให้ทำดี เพราะดูๆแล้วเทอน่าจะนิสัยแก่นแก้ว เอาเรื่องอยู่ไม่น้อย

จริงๆแล้วแทบไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยด้วยซ้ำ ที่ใช้เสียงโทนเกินมาตราฐานกับผมได้ เห็นจะมีคนนี้แล้วก้ออีกคนนึงละมั้ง ก้อเมียพ่อผมไง รายนั้นใช้เสียงราวกับนักร้องโอเปร่ายังไงยังงั้น ฟังแล้วเสนาะหูราวกับแก้วหูจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ

Call พ่อบ้านลี

"นายน้อยครับ คืนนี้นายน้อยจะเข้าไปที่ผับไหมครับ พอดีผู้จัดการโทรมาบอกผมว่ามีรายการยักยอกเงินกันฝั่งคาสิโนครับ"

ทันทีที่ผมกดรับสาย พ่อบ้านลีก้อเอ่ยร่ายยาว หึ โกงเหรอ มันกล้ามากที่กล้ากระตุกหนวดเสืออย่างผม สำหรับผมแล้ว คนที่คิดไม่ซื่อ มันไม่สมควรมีอากาศหายใจ ไม่สมควรมีที่อยู่บนโลกใบนี้!

"อืม ฉันจะไป"

ผมตอบไปแล้วกดวางสาย ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านเพื่อนอนพักเอาแรงสักหน่อย เพราะคืนนี้ผมมีงานใหญ่ ไม่ใช่งานผับที่ผมจะไปดูนั่นหรอกนะ แต่เป็นงานออกล่าเหยื่อคืนนี้ต่างหาก^^

@ห้าง Shop you 13.05 น.

"หยิน"

เสียงใครบางคนเรียกฉัน ในขณะที่ฉันกำลังนั่งรอยัยพลอยอยู่ในร้านหารแห่งหนึ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขา แล้วใจก้อเต้นแรงสุดขีด ใช่จริงๆด้วย ใช่เขาจริงๆด้วย สี่ปีแล้วที่ฉันไม่เคยพบเขาเลย ฉัน...ฉันเป็นอะไรนะ...

"อ้าว พี่เฑียรมาคนเดียวเหรอคะ?" ฉันถามพี่เฑียรด้วยน้ำราบเรียบ ปกติที่สุด ถึงแม้ในใจฉันจะไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวก้อเถอะ

ไม่ได้นะ ฉันจะให้เขารู้ไม่ได้ ฉันลืมเขาแล้ว ลืมไปแล้วจริงๆ เราแค่ทักทายกันตามประสาคนเคยรู้จักเท่านั้นฮูหยิน!

"ครับ พี่มีเรื่องอยากคุยกับหยินหน่อย ได้ไหม?" พี่เฑียรพูดเสียงอ่อน

"เอ่อคือ หยินนัดยัยพลอยไว้ที่นี่น่ะค่ะ เดี๋ยวคงจะมาแล้ว หยินว่าคงจะไม่สะดว.." ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค พี่เฑียรก้อเอ่ยขึ้นมาก่อน

"พลอยไม่มาหรอก พี่เป็นคนขอร้องให้พลอยช่วยนัดให้หยินมาพบกับพี่เอง พี่ขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้ เพราะถ้าพี่นัดหยินเอง หยินคงจะปฏิเสธพี่ ใช่ไหม.." ประโยคสุดท้ายของเขาๆ มันเบามากราวกับว่าจะพูดคนเดียว แต่มันก้อแฝงไปด้วยความรู้สึกอะไรหลายๆอย่าง ซึ่งฉันก้อไม่อาจจะรู้ได้..

"งั้นก้อเชิญนั่งค่ะ หยินสั่งอาหารไปแล้ว พี่เฑียนจะทานอะไรไหมคะ หยินจะเรียกพนักงานให้" ฉันถามตามมารยาทน่ะ ถ้าไม่ถามเลยมันก้อจะดูน่าเกลียดเกินไปไหม ไหนๆเพื่อนฉันมันก้อส่งงานดีมาให้ฉันแล้วนี่นะ เริ่มแสดงงง..!!

"ไม่ล่ะครับ หยินทานอะไร พี่ก้อทานได้หมดเลย" เขาพูดน้ำเสียงเย้าแหย่

"ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับและส่งยิ้มเล็กๆไปให้

ใจเต้นแรงจังแฮะ เป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ย เขาเคยทำร้ายมึงนะเว้ย เจ็บแล้วไม่จำเหรอนังหยิน!!

"เอ่อ แล้วพี่เฑียรมีอะไรจะคุยกับหยินเหรอคะ ถึงขนาดต้องให้ยัยพลอยนัดหยินให้ เอ หรือว่ามาแจกการ์ดงานแต่งคะเนี้ย"

ฉันแกล้งถามน้ำเสียงติดตลก แต่ในใจนี่สิ แปล๊บๆยังไงพิกล เกิดเขาบอกว่ามาแจกการ์ดจริงๆจะทำยังไง จะเจ็บซ้ำ เจ็บซ้อนไปถึงไหนกันวะ TT

"บ้า พี่จะแต่งกับใครคนอื่นได้ยังไง ในเมื่อเจ้าสาวของพี่นั่งอยู่ตรงหน้าพี่นี่แล้ว" เขาพูดพลางดึงมือของฉันไปกุมไว้

ฉันจ้องมองนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขา ซึ่งบัดนี้มันฉายแววประกายราวกับว่าจะมีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคมเข้มนั้นในไม่ช้านี้ ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ฉันสับสน ฉันกลัว และ...ฉันยังคิดถึงเขา...

"พี่เฑียรก้อ ชอบตลกอยู่เรื่อยเลยอะ" ฉันตอบพี่เฑียรไปด้วยน้ำเสียงปกติ แม้ในใจหวิวๆขนาดไหนก้อตาม ก่อนจะพยายามดึงมือกลับมา

เดี๋ยวก่อนเถอะนะนังพลอยบ้า ทำฉันแสบนัก ชอบหางานให้ฉัน เจอแม่จะทุบให้ดิ้นเลยเชียว อิเพื่อนไม่ซื่อ อิเพื่อนทรยศ!!

"พี่คิดถึงหยินจริงๆนะ ตลอดเวลาสี่ปีที่หยินเดินออกไปจากชีวิตพี่ ไม่มีวันไหนเลยนะ ที่พี่ไม่คิดถึงหยิน พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำมันเลวเกินจะให้อภัย แต่หยินให้โอกาสพี่สักครั้งได้ไหมคะ" เขาพูดต่อพลางส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกหมาอ้อนขอกระดูหมาให้ฉัน

หึก้อแน่ล่ะ พี่เฑียรเขารู้จักฉันดี เขารู้ว่าจะทำยังไงฉันถึงจะยอมเขา ฉันเป็นคนใจอ่อน ขี้สงสาร และเขาก้อมักจะใช้มุกนี้เสมอๆ แต่ว่าวันนี้ กับสี่ปีที่แล้ว มันไม่เหมือนกัน เขาคงจะลืมข้อนี้ไป!

"ขออนุญาตินะคะ อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ"

เป๊งงง!! เสียงพนักงานที่มาเสริ์ฟอาหารเปรียบเสมือนเสียงระฆังจากสรวงสวรรค์ โอ้มายก้อด ยังพอมีเวลาต่อลมหายใจ..เห้อ..

"ทานอาหารกันก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนี้กัน หยินหิวมากกกกก.." ฉันลากเสียงยาวเพื่อให้เขารู้ว่าฉันหิวมากจริงๆ ก้อหิวนี่!

หลังจากจบประโยคของฮูหยิน ทั้งสองก้อไม่ได้มีบทสนทนาอะไรเพิ่มเติมระหว่างทานอีกเลย จะมีก้อแต่มณเฑียรที่พยายามตักอาหารให้หล่อนอย่างไม่ขาด หากแต่คนภายนอกมองเข้ามา คงจินตนาการกันไปว่าพวกเทอช่างเป็นคู่รักที่น่ารักเหลือเกิน มีตักหารให้กัน ป้อนกัน ช่างเป็นภาพแห่งความสุข แต่ทว่าในความจริงแล้ว มันไม่เฉียดกับสิ่งที่พูดมาข้างต้นเลยแม้แต่น้อย..

หลังจากคิดเงินเสร็จ ฉันกับพี่เฑียรก้อเดินออกมายังที่จอดรถ ระหว่างทางที่เดินมาเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย ฉันอึดอัดนะ แต่ช่างมันเถอะ

"จะยังไม่บอกพี่ใช่ไหม ว่าจะตกลงหรือเปล่าน่ะ" พี่เฑียรเอ่ยถามฉันเมื่อเดินมาถึงรถ

เอาไงละวะ งานเข้าทั้งวันเลยวุ้ยวันนี้ เห้ออ.!!

*"หยินขอเวลาหน่อยนะคะ หยินยังไม่พร้อมจะรักใครใหม่ตอนนี้ หยินเข็ด"* และแล้วฉันก้อเลือกที่จะพูดไปตามความจริง

ใช่ฉันเข็ด ฉันกลัว ฉันกลัวว่าถ้าวันนึงฉันรักใครไป ฉันจะต้องเจ็บอีก ฉันไม่อยากทรมาน ฉันไม่อยากร้องไห้อีกแล้ววว...

Line

Hooyinh hy : ไงมึง อีแม่สื่อแม่ชัก!

Hooyinh hy : อยากตาย?

PalaPloy : ไม่อยากตายค่ะเพื่อนนนนน.. กูผิดไปแล้ว ก้อแม่งพี่เฑียรอะ มาขอร้องพวกกู

Hooyinh hy : คืออะไร ขอร้องพวกมึง

PalaPloy : คืนนี้สี่ทุ่ม ดาร์กผับห้ามเรท โอเคไหมอีหอย แล้วกูจะบอกทุกเรื่องที่มึงอยากรู้

Hooyinh hy : ทุกเรื่องเหรอ

PalaPloy : เยสสสสสส!!

Hooyinh hy : เช่นเรื่องเมียน้อยคนล่าสุดของผัวมึงชื่ออะไร นี่รู้ได้ไหมอะ?

PalaPloy : อีสัส!!!

PalaPloy : 🌺🌺🌺


หลังจากจบการสนทนาของนังเพื่อนตัวแสบแล้ว ฉันก้อขับรถกลับมาบ้านทันที เห้อ เพลียสุดๆ เจอแต่อะไรก้อไม่รู้นะวันนี้ ไอ้คนเมื่อเช้าก้อสุดแสนจะชวนปวดกระบาล มาคนที่เพิ่งจะแยกกันไปนี่อีก ฟัค!!! ชีวิตฉันจะมีอะไรดีมั่งมั้ยเนี้ยนอกจากหน้าตา^^










#ฝันดีนะคะผู้อ่านทุกท่านนนน...


#รัก

Dark girl ❤






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น