ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

P12 เนินนานเท่าไร

ชื่อตอน : P12 เนินนานเท่าไร

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2560 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P12 เนินนานเท่าไร
แบบอักษร

เนินนานเท่าไร ไม่รู้ที่รอเธอ​

บรรยากาศสองฝั่งเต็มไปด้วยสีเขียวขจี จากถนนสายหลักที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่อง บัดนี้ถูกเติมเต็มไปด้วยสีสันของธรรมชาติ คนในรถนั่งมองออกมาที่ข้างทาง ใบหน้าเบื้อนยิ้มตลอดเวลา ความรู้สึกของปออยากจะรับลมธรรมชาติมากกว่าลมจากแอร์ซะอีก ติดตรงที่เขาขอหมอรุทแล้วแต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธ เลยทำได้เพียงนั่งส่งยิ้มให้บรรยากาศรอบนอก  

"พี่หมอ~~" ปอหันหน้าอ้อนไปทางฝั่งคนขับ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรรุทก็สวนกลับมา 

"หยุดเลยครับ พี่หมอบอกแล้วไงว่าไม่ได้ ถ้าเราไม่สบายขึ้นมาล่ะ เด็กในท้องจะได้รับผลกระทบไปด้วยนะ"  

"ผมปวดฉี่ต่างหาก ไม่ได้จะขอรับลมซักหน่อย" น้ำเสียงติดงอนของปอทำเอารุทขำออกมา ร้อยวันพันปีที่อยู่โรงบาลปอไม่เคยเเสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมาให้เขาได้เห็นเลย  

"ฮ่าาาาๆๆ เรื่องนี้เองเหรอ" 

"หึ่ยย ขำอะไรเล่า ถึงยังครับผมปวดฉี่มากๆเลย"  

"อ้ออ ถึงพอดีเลย พี่หมอขอจอดรถแปปนะ" 

"ลงได้แล้วใช่ไหมครับ"  

"ได้แล้วครับ" ปอเปิดประตูรถลงมาด้วยความระมัดระวัง สายตากวาดไปรอบบริเวณบ้านหลังโต มันกว้างมากกก เเถมยังมีสนามหญ้าที่น่านอนเล่นที่สุด  

"พี่หมอนี้โรงพยาบาลเหรอครับ? ทำไมถึงใหญ่โตจัง"  

"จะว่าโรงบาลก็ได้นะ ถ้าตั้งใจให้เป็นมันก็เป็น"  

"พี่หมอนิ พูดให้ผมเข้าใจสิครับ ตกลงยังไงกันแน่" ปอโวยใส่รุทแบบขำๆ 

"อย่าใจร้อนสิครับ เดี๋ยวเด็กออกมาก็หน้างอเป็นปลาทูหรอก" 

"พี่หมอ!"  

"อ่ะๆ เฉลยล่ะ นี่คือบ้านของคุณพ่อกับคุณแม่พี่หมอเอง พวกท่านไม่อยู่แล้ว" รุทบอกปอเสียงเศร้า 

"อ้าว ไม่อยู่ แล้วไปอยู่ไหนกันล่ะครับ"  

"ไปอยู่บนโน้น" 

"อ๊ะ! พี่หมอผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่า..." 

"555ล้อเล่นพวกท่านไปทำงานต่างประเทศ"  

"พี่หมออออออ!" ปอเดินดุ้มๆเข้าบ้านไป ไม่สนใจคนข้างหลัง หน้าตางอเหมือนปลาทู 

"เอ้า? รู้ทางเหรอนั้นน่ะ" 

"แล้วห้องน้ำมันอยู่ไหนล่ะครับบบ!"  

"มาๆ พี่หมอพาไป" รุทเร่งจังหวะก้าวเดินให้เร็วขึ้น เขาพาปอเข้าบ้านผ่านห้องโถงใหญ่กลางบ้าน ความโอ่งอ่าของห้องนี้มันช่างถูกใจปอจริงๆ 

"จะได้ฉี่ไหมเนี่ย" ปอเดินไปหยุดไป สายตาจดจ้องไปทั่วบ้าน  

"อื้อออ ปวดเยอะเลยพี่หมอ พาไปด่วน" รุทพาปอวิ่งแบบเบาๆ ถึงห้องน้ำชั้นหนึ่งปอก็รีบเข้าไปทำธุระ 

"เสร็จแล้วครับ ผมหิวแล้ว" ปอเดินออกมาจากห้องน้ำก็ลูบท้องให้รุทเห็น  

"จะเที่ยงแล้วนิ เดี๋ยวพี่ทำอาหารอ่อนๆให้นะ"  

"ครับ" ปอเดินกลับไปนั่งที่ห้องโถงกลาง รอรุทเอาอาหารมาเสิร์ฟ  

"เป็นไงบ้างเด็กดีของพ่อปอ อยู่ข้างในอึดอัดไหมครับ พ่อปออยากเจอหน้าหนูเร็วๆนะ"  ปอเอามือลูบท้องตัวเองไปมาอย่างเบามือ ส่งสายใยความห่วงใยจากมือไปสู่ลูกน้อยในท้อง  และแล้วก็ถึงเวลาที่อาหารมาเสิร์ฟ ทั้งคู่นั่งทานอาหารกันอย่างสนุกปาก พูดคุยสนทนาเรื่อยเปื่อย มีเสียงหัวเราะ มีเสียงโวยวายของคนตัวเล็กที่เจ้าอารมณ์ขึ้น มีพี่ชาย มีน้องชายต่างสายเลือดที่มีความสัมพันธ์แน่นแควน มีความรักซึ่งกันและกัน มีบ้านหลังโตที่อัดแน่นไปด้วยความสุข


5 เดือนผ่านไป~~~ 

"ปอใครใช้ให้เดินลงบรรได!" 

"ปอหิววววว ลูกในท้องก็หิววววด้วย ใช่ไหมครับ" ปอถามความเห็นจากลูกในท้อง ที่ตอนนี้หน้าท้องนูนขึ้นมาเยอะแล้ว ปออยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาวสะอาดตา กับกางเกงยืดสีฟ้าสดใส 

"เห่ออ จะหิวเยอะไปไหนเนี่ย เพิ่งจะกินไปเองนะ"  

"ต้องเข้าใจสิว่าครรภ์ปอกำลังเจริญ กำลังต้องการอาหารเป็นอย่างมากด้วย" 

"เดี๋ยวนะ มันเลยช่วงครรภ์เจริญมาแล้ว พี่ว่าปอผิดปกตินะเนี่ย ช่วงที่ควรจะเป็นกลับไม่เป็น ช่วงที่ไม่ควรเป็นกลับเป็น"  

"ก็ปอเป็นผู้ชายนิ จะไปเหมือนพวกผู้หญิงได้ไงเล่า" ปอพูดแบบน้อยใจ  

"พี่เข้าใจ แต่เราต้องหยุดกินบ้าง เข้าใจไหมครับ"  

"แต่มันหิวนะ~"  

"อย่ามาเล่นลูกอ้อนกับพี่ ไม่ได้ผลหรอก"  

"โหหหหหหห ไปนอนก็ได้"  

"หยุดเลย! ขึ้นๆลงๆเดี๋ยวก็ตกบรรไดจนได้" รุทดุปอที่เอาเเต่เดินขึ้นลงบรรได 

"555 แกล้งเล่น ผมไปนั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านดีกว่า ลมกำลังเย็น" 

"อย่านั่งนานนะ เดี๋ยวน้ำค้างตกใส่แล้วจะไม่สบาย" 

"ทราบแล้วครับผม" ปอเดินลิ่วๆ ไม่เหมือนคนกำลังท้องเลยสักนิด ร่างบางตอนนี้อวบขึ้น มีน้ำมีนวล แถมผิวยังเปร่งปรั่ง ท้องนูนๆนั้นไม่ใช่ปัญหาการเดินของปอเลยสักนิด 

แสงแดดอ่อนๆส่องกระทบหน้าหวานยิ่งเพิ่มความน่ารักสดใสให้กับผู้ที่มองลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง  รุทมองทุกการกระทำของปอ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเผลอพลาดท่าเสียหลักหกล้ม หรือเกิดอุบัติเหตุขึ้น กันไว้ดีกว่าแก้ก็แล้วกัน 

รุทหยุดทำงานที่ผับตัวเอง ขายต่อให้กับรุ่นน้องที่รู้จัก แล้วก็ย้ายมาประจำที่โรงพยาบาลใกล้ๆบ้าน รุทต้องการมีเวลาที่จะมาดูแลคนตัวเล็กให้มากที่สุด ไม่อยากให้อีกคนรู้สึกโดดเดี่ยว..


ช่วงเย็น

"จะพาไปไหนครับพี่หมอ" 

"พาไปทานข้าวเย็นครับ" 

"แต่.." ปอไม่เคยออกมาเผชิญกับสังคมข้างนอกเลยตั้งแต่ที่ตั้งท้อง ทำให้ปอรู้สึกไม่มั่นใจ  

"ไม่ต้องกลัวนะ ใครจะมองยังไงก็ช่าง เรามองตัวเราให้ดีก็พอ" 

"เป็นพี่หมอนี้ดีนะครับ ไม่มีไรต้องให้คิดมากเลย เกิดเป็นผมนี่สิมีเรื่องตลอด"  

"เกิดเป็นตัวเองนะดีสุดแล้วปอ"  

"ครับ" บทสทนาจบลงในที่สุด ปอหันหน้าออกไปชมวิวข้างทาง รุทขับรถพาปอเข้ามาในตัวเมือง ใช้เวลาไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง 

"ถึงแล้วเหรอครับ ที่นี้สวยจังเลย"  

"เข้าไปข้างในกันเถอะ" รุทลงไปเปิดประตูรถ ยื่นแขนไปให้ปอจับ 

"อะไรครับ?"  

"จับสิ เผื่อคนแถวนี้จะซุ่มซ่าม"  

"555 โอเครครับ" ปอยื่นมือไปจับแขนแกร่งเอาไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างก็กระชับเสือเสื้อคลุมท้องเอาไว้  ทั้งคู่เดินเข้ามาภายในร้าน บรรยากาศหรูหราทำเอาปอเกร็งไปหมด แถมยังถูกสายตาของลูกค้าในร้านจ้องมองมาอีก รุทเห็นอาการปอก็รูสึกได้จึงบีบมือเล็กให้กำลังใจ  

"เธอดูผู้ชายสองคนนั้นสิ" 

"อุ๊ยตายแล้ววว" 

"แฟนกันเหรอ"  

"ท้องคนตัวเล็กทำไมใหญ่แบบนั้นล่ะ"  

เสียงซุบซิบนินทาต่างๆ ดังเข้าหูของปอ ใจหนึ่งก็อยากจะหนีกลับ แต่อีกใจก็อยากจะเผชิญหน้ากับปัญหา  

"พี่หมอ"  

"อย่าสนใจเลย" รุทรีบประคองพาปอเดินไปนั่งยังโต๊ะที่จองไว้ มันเป็นมุมส่วนตัว กระจกด้านข้างมีวิวธรรมชาติให้คนตัวเล็กได้ผ่อนคลายเรื่องเครียด 

"ปอจะกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ"  

"พี่หมอสั่งให้ทีครับ ปอท้องอยู่ ไม่รู้ว่าอันไหนกินได้หรือไม่ได้เดี๋ยวเผลอไปกินของแสลงขึ้นมา"  

"งั้นพี่เอา.$*#&×(#,@"  

"ทวนรายการอาหารนะครับ.$*#&×(#,@" พนักงานพูดทวนอาหารก่อนจะเดินไป ไม่นานอาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟ ปอกินได้เยอะเลยที่เดียวเพราะอาหารที่รุทสั่งมาล้วนแต่เป็นของโปรดปอ 

ตลอดระยะเวลา5เดือนที่ปอมาอาศัยอยู่กับรุท เขาเองก็คอยเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของปอไปทีละนิดจนรู้ทุกเรื่องของปอ 

"ปอขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ" 

"พี่พาไปไหม?"  

"ไม่เป็นไรครับ ปออยากเดินไปเอง" ปอลุกเดินไปทางโซลหลังร้าน ทางเดินไม่ซับซ้อนเท่าไรการเดินจึงไม่มีปัญหา  หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ ปอก็ออกมาส่องกระจกมองท้องนูนๆของตัวเอง  

"เป็นไงบ้างครับ กินข้าวอิ่มไหมห๊ะ พ่อปออิ่มมากๆเลย" เสียงพูดคุยของปอกับลูกในท้องดังไปถึงหูคนในห้องน้ำห้องริมสุด  

"พ่อปอจะเลี้ยงหนูให้เป็นเด็กดี ให้หนูเรียนเก่งๆ เรียนให้จบ จะไม่ให้หนูมีชีวิตอย่างพ่อเด็ดขาด"  

ปึง!  

จู่ๆคนในห้องน้ำห้องริมสุดก็เปิดประตูออกมากระทันหัน ปอสดุงเกือบล้มลงไปแล้ว ถ้าไม่ได้แขนแกร่งคว้าเอาไว้ซะก่อน  

"อ๊ะ!"   

"ปอ?"  

"พะ..พี่เสือ!" เหมือนโลกหยุดเคลื่อนไหว อากาศหยุดเคลื่อนที่ ทุกสิ่งบนโลกหยุดไว ณ ที่นี่ สายตาทั้งสองเบิกกว้าง สบกับด้วยความประหลาดใจ 

"ปะ..ปล่อย" ปอดิ้นจนหลุดออกจากแขนแกร่ง  

"ปอ ใช่ไหม?" ปอได้ยินถึงกับตกใจที่อีกฝ่ายพูดแบบนี้ใส่  

"ไม่ใช่ครับ จำผิดคนแล้ว" ปอกำลังจะเดินหนีแต่กลับถูกอีกฝ่ายรั้งตัวไว้ก่อน 

"เดี๋ยว ปอ พี่จำเราได้นะแต่ทำไมเราถึง..." สายตาเสือมองต่ำลงไปที่หน้าท้องของปอ 

"เปล่า แค่อ้วนเฉยๆ" ปอเลื่อนเสื้อคลุมมาปิดท้องตัวเองเอาไว้ ไม่ให้เป็นที่สังเกตุของอีกคน  

"แน่ใจเหรอ พี่ว่าเราเหมือนคนทะ" 

"จะอะไรก็ช่าง คุณกับผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว!" ก่อนที่เสือจะได้พูดจบประโยค ปอก็ส่วนขึ้นมา ก่อนจะเดินหนีไป 

"ปอ! ปอ!" เสียงของเสือดั่งไล่หลังมา ปอไม่สนใจรีบเดินกลับมายังโต๊ะของตัวเอง  

"ปอ! ร้องไห้ทำไม" รุทตกใจที่คนตัวเล็กวิ่งร้องไห้กลับมา  

"พี่หมอไปจากนี้ ฮึก อยากกลับแล้ว" รุทไม่ถามสาเหตุจากปอ วางเงินค่าอาหารไว้บนโต๊ะ ก่อนจะพาปอเดินออกจากร้านไปขึ้นรถ 

"พี่หมอขับไปเลย เดี๋ยวเขาตามมา"  รุทสังเกตุคำพูดของปอก็พอรู้ ประกอบกับมีคนวิ่งตามออกมาจากร้าน รูปร่างลักษณะแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้  

"ไอเสือ!!" รุทฟิวแทบขาดเมื่อเห็นเสือปรากฏตัว  

"ไปเลยพี่หมอ ขับเร็วๆ" ปอเร่งรุทเมื่ออีกฝ่ายวิ่งเข้ามาใกล้

"ปอ เดี๋ยวก่อน ปอ!" เสือวิ่งออกมาจากร้านตามรถ รุทเร่งความเร็วรถเสือจึงได้แต่ยืนมองรถวิ่งไกลออกไป 

"โถเว้ย!" เสือมองมองรถที่แล่นไกลออกไป ด้วยใจห่อเหี่ยว เขาจะต้องทำอย่างไรถึงจะเจอกับปอได้อีก จะต้องทำอย่างไรให้ปอยกโทษ จะต้องทำอย่างไรความสัมพันธ์ที่ดีๆถึงจะกลับมา




____________________________________________

พี่เสือเจอน้องปอแล้วอ่ะตัวเอง แถมท้องปอยัวปล่องเยอะจนเสือนึกถึงคำพูดที่ปอเคยบอกว่าท้องด้วย เอาแล้วสิ ทีนี้อะไรจะเกิด คิดตามตอนต่อไป 😲😲

ขอบคุณทุกคนนะที่เข้ามาอ่าน เม้นเป็นกำลังใจให้เราตลอดมา ขอบคุณที่ไม่ทิ่งกันนะ 😂😂

เจอกันตอนหน้า 😚😚


ความคิดเห็น