Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 25 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

ชื่อตอน : พายุ 25 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ , Mamymind

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.6k

ความคิดเห็น : 108

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2560 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 25 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%
แบบอักษร




พายุ 25 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)


   “ตื่นมากินข้าวกินยาก่อนเร็ว ฉันต้องออกไปดูงานในรีสอร์ท” ลมกระซิบบอกคนที่ไม่ยอมตื่นสักที หลังจากที่ลมลุกมาอาบน้ำและเช็ดตัวให้ใบข้าว สวมชุดนอนให้เรียบร้อย ลมก็เข้ามากระซิบปลุกคนที่โดนรังแกทั้งคืนและดูท่าจะไม่สบายเสียด้วย


“อืม…”


“ลุกขึ้นมากินข้าวทานยาก่อนค่อยนอน”


“ใบข้าวไม่หิวครับ” ใบข้าวบอกงึมงำๆ และซุกหน้าลงกับที่นอน ใบข้าวรู้สึกปวดเมื่อยตามตัวและรู้สึกเหมือนจะลืมตาไม่ขึ้นด้วย


“อย่างน้อยก็ตื่นมาดื่มนมรองท้องก่อน”


“คุณลมทำไมต้องดุด้วย ใบข้าวปวดตัว ปวดหัวด้วย” ใบข้าวบอกพร้อมทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจแบบที่ปกติคงไม่ทำ จนทำให้ลมหยิกแก้มใบข้าวแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว ดูทำหน้าทำตาเข้า แต่แม้จะทำหน้าบูดก็ยอมยกนมดื่มและเอายากินเข้าไปก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อ พอเห็นว่าใบข้าวหลับลงไป ลมก็ออกจากบ้านพักไปรีสอร์ท ก่อนจะแวะเข้าไปดูเอกสารและเดินตรวจรอบๆรีสอร์ท เช็คดูความเรียบร้อยด้วยตัวเอง


“คุณลมครับ มิวมีเรื่องจะคุยด้วย” พอเดินจะเข้าห้องทำงาน ลมก็ต้องหยุดเพราะพนักงานที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีมายืนขวางทางไว้ พอเห็นว่าเป็นใครลมก็ถอนหายใจออกมา


“มีอะไร”


“คุณลมคงไม่จริงจังกับเด็กคนนั่นใช่มั้ยครับ เรื่องที่พูดเมื่อวานคุณลมคงไม่จริงจังใช่มั้ย”


“ฉันพูดจริง แค่นี้ใช่มั้ยที่ต้องการพูด ไม่มีอะไรสำคัญก็หลบไป” หลบบอกด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย รู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พนักงานธรรมดา แต่ก็เป็นคนที่ลมโคตรรำคาญ คนมันไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ทำไมต้องมาวอแว น่าเบื่อ!!




หมับ!!!



“ทั้งๆที่มิวรักคุณลมมากขนาดยอมเป็นพนักงานของที่นี่ ทำไมคุณลมไม่เคยมองมิวเลย” มิวที่เข้ามากอดลมจากทางด้านหลังและร้องบอก ในชีวิตของตนเองไม่เคยรักใครมากขนาดยอมลดตัวมาเป็นเด็กบริการสักนิด บ้านมิวก็มีฐานะที่ใหญ่โตและมั่นคง มีชื่อเสียง แต่ทำไมคุณลมไม่เคยมองมิวเลยสักครั้ง!!!


“ฉันเคยพูดไปชัดแล้วนะ ฉันไม่เคยสนใจนายด้วยซ้ำ เลิกทำตัวน่ารำคาญแล้วก็กลับบ้านไปซะ!!” ลมกระชากแขนมิวที่กอดเอวของตนเองไว้ออกเต็มแรงและผละตัวออกมาก่อนจะเดินเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปและปิดก่อนจะกดล็อคมันไว้กันมิวเข้ามารบกวน


“ถ้าไม่มีไอ้เด็กบ้านั่น คุณต้องหันมามองมิวแน่ๆ” มิวเช็ดน้ำตาของตนเองที่ไหลออกมาอย่างโกรธเคืองและน้อยใจที่ชายที่ตนเองเฝ้าหลงรักปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ทำไมคนอย่างมิวต้องพ่ายแพ้ ถ้าไม่มีไอ้เด็กนั่น คุณลมก็ต้องเป็นของมิวคนเดียว!!!


“นี่กี่โมงแล้วนะ” ใบข้าวที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแบบมีสติครบถ้วน มองแสงแดดที่รอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางเข้ามาในห้อง แดดแรงขนาดนี้มันก็คงจะประมาณเที่ยง ใบข้าวนอนหลับแบบไม่รู้อะไรเลย จำได้ลางๆว่าคุณลมปลุกให้ใบข้าวกินยาเท่านั้น


“นี่มันบ่ายแล้วนี่นา….” เมื่อดูนาฬิกาก็พูดกับตนเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินไปที่ห้องน้ำและชำระร่างกายก่อนออกไปหาอะไรกินเป็นมื้อเช้าและมื้อเที่ยงให้เป็นมื้อเดียวกันไปเลย


ใบข้าวที่อาบน้ำเสร็จก็เลือกใส่เสื้อแขนยาวที่ไม่หน้าเกินแทน เพราะคุณลมเล่นทำลอยจนเต็มตัวเป็นลายตุ๊กแกเลยทีเดียว ดีที่รีสอร์ทของคุณลมอยู่ภาคเหนือ เลยไม่ค่อยร้อนเท่ากรุงเทพ ที่ใส่เสื้อแบบนี้คงไม่แปลกเท่าไร


“ทำตัวเป็นเจ้านายเชียวนะ ทั้งๆที่เป็นเพียงแค่นางบำเรอแท้ๆ” น้ำเสียงจิกกัดดังขึ้นจากทางด้านหลัง เมื่อใบข้าวกำลังจะเดินออกไปหาอะไรกินนอกรีสอร์ทที่มีร้านอาหารอยู่ใกล้ๆ แต่น้ำเสียงที่พูดขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ใบข้าวต้องหยุดเดินและหันไปมอง ก็พบว่าเป็นพนักงานคนนี้อีกแล้ว…


พนักงานที่น่าจะชอบคุณลม……


“มีอะไรรึเปล่าครับ”


“หึ!! ฉันก็ไม่ได้อยากเสวนาคุยกับนางบำเรอแบบนายหรอกนะ แค่จะมาบอกว่ามาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้นซะ ฉันกับคุณลมเราสองคนรักกัน ได้ยินมั้ย”


“………”


“ฉันกับคุณลมเราสองคนเคยมีอะไรกันแล้ว นายมาทีหลังอย่าคิดว่าเค้าจะรักนาย”


“มาบอกผมทำไมครับ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องประกาศออกมานี่ครับ”


“นายด่าฉันเหรอ”


“เปล่าครับ ผมแค่พูดออกมา การที่เราจะมีอะไรกับใคร ไม่ใช่เรื่องที่ควรประกาศออกมาสักนิด แต่นี่คุณกลับพูดออกมาหน้าตาเฉย ผมไม่เข้าใจว่าคุณต้องการอะไร ถ้าอยากให้เลิกยุ่งกับคุณลม คุณต้องไปบอกคุณลมเองเถอะครับ เพราะคุณลมคงตัดสินใจได้เองว่าจะเลิกยุ่งกับใคร ขอตัวนะครับ” ใบข้าวพูดออกมาและรู้สึกหงุดหงิดภายในใจเล็กน้อยที่มีแต่คนเข้าหาคุณลม และมาแสดงตัวกับใบข้าว ทำไมทุกคนไม่ไปคุยกับคุณลมเอง ถ้าคุณลมจะเลิกยุ่งกับใบข้าว ใบข้าวก็ไม่รั้งไว้ เพราะคนอยากจะไปจะห้ามอะไรได้ และคุณลมก็อาจจะเจอคนที่คู่ควรกว่าใบข้าวด้วยซ้ำ ความรักสำหรับใบข้าวไม่ใช่แค่การครอบครอง เวลาใบข้าวรักใครใบข้าวก็อยากจะให้คนที่รักได้พบเจอสิ่งที่ดีที่สุด แม้อาจจะมีเสียใจถ้ามีเรื่องแบบนั้นกับใบข้าวและคุณลม แต่ใบข้าวก็จะยอมมองดูคุณลมกับใครสักคนด้วยรอยยิ้มในสักวัน เฮ้อ………..


ส่วนมิวที่มองตามหลังใบข้าวไปอย่างโกรธเคืองที่พูดอะไรไปก็ตอบรับกลับมานิ่งๆ มิวเกลียดคนแบบนี้จริงๆ ทำตัวแสนดีทั้งๆที่ไม่ใช่ และยิ่งทำให้มิวต้องจัดการมันให้พ้นทางรักของตนเองโดยเร็ว มิวจะต้องทำให้คุณลมรักและหลงมิวให้ได้!!!




...............................................40%...........................................................




“อ้าว น้องใบข้าว ทำไมเดินคนเดียวครับ” รถยนต์คันใหญ่ที่จอดอยู่ข้างๆหลังจากที่ใบข้าวทานข้าวเสร็จและกำลังจะเดินกลับรีสอร์ท แต่น้ำเสียงทักทายที่เปิดกระจกด้านข้างคนขับขึ้นก็เห็นว่าเป็นพ่อเลี้ยงอาทิตย์เพื่อนสนิทคุณลม


“สวัสดีครับ พ่อเลี้ยงอาทิตย์”


“จะไปไหนครับเนี๊ย ทำไมเดินคนเดียวแล้วไอ้ลมล่ะ”


“คุณลมทำงานครับ ใบข้าวเดินออกมาหาอะไรกิน”


“ทำไมไม่กินในรีสอร์ทล่ะครับ”


“ใบข้าวไม่อยากรบกวนพนักงานครับ ว่าแต่พ่อเลี้ยงอาทิตย์จะไปไหนเหรอครับ”


“พี่จะไปหาไอ้ลมครับ พอดีนัดคุยงานกับมันไว้ ไปด้วยกันนะครับ ขึ้นรถมาเลย”


“อ่า.. งั้นรบกวนด้วยนะครับ” ใบข้าวยอมขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนพ่อเลี้ยงอาทิตย์จะหันมายิ้มให้และขับรถมาที่รีสอร์ทที่ใช้เวลาเพียงนิดเดียวเท่านั้น พอลงจากรถก็เห็นคุณลมยืนทำหน้าโหดใส่ใบข้าวทันทีที่ลงจากรถของพ่อเลี้ยงอาทิตย์




“ทำไมมาด้วยกันได้ห๊ะ!!” ลมกระชากเสียงถามด้วยความหงุดหงิด โทรหาก็ไม่ติดแล้วยังมาด้วยกันอีก!!!


“คุณลม… ใบข้าวออกไปทานข้าวร้านข้างๆรีสอร์ทครับ”


“ฉันถามว่าทำไมมาด้วยกันได้!!” ลมลืมตัวเผลอกระชากแขนใบข้าวและบีบจนใบข้าวรู้สึกเจ็บ ใบหน้าดุๆที่เต็มไปด้วยความโกรธของคุณลมยิ่งทำให้ใบข้าวกลัว


“เฮ้ยๆๆ ฉันแค่เจอเมียแก่เดินอยู่เลยให้ขึ้นรถมาด้วย อย่าหึงดิวะไอ้ลม” อาทิตย์ที่เห็นท่าทีไม่ดีเลยบอกออกไป


“มึงรอกูที่โต๊ะรับแขกก่อน ขอกูไปเคลียร์กันก่อน” ลมบอกก่อนจะกระชากใบข้าวให้เดินตามมาติดๆและยังไม่ลดแรงบีบที่เปลี่ยนจากแขนเป็นข้อมือแทน


“คุณลมใบข้าวเจ็บครับ….” ใบข้าวร้องบอกเพราะรู้สึกเจ็บจริงๆ อาจจะเพราะตัวของใบข้าวขาวมากเกินไปจนเจอแรงบีบเข้าไปเลยขึ้นช้ำง่าย และคุณลมที่ทั้งบีบและกระชากเต็มแรงมันเลยยิ่งเจ็บเข้าไปอีก แผลเก่าเมื่อคืนยังไม่ทันหายดีเลยด้วยซ้ำ…..


“ก็ทำให้เจ็บ!!”


“ใบข้าวขอโทษ…”


“รู้เหรอฉันโกรธเรื่องอะไร”


“เรื่องที่ใบข้าวออกไปข้างนอกครับ”


“รู้แล้วยังทำ!!! หิวทำไมไม่โทรบอกฉันห๊ะ แล้วไปคนเดียว ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง!!” ที่ลมหงุดหงิดไม่ใช่แค่เรื่องมากับไอ้อาทิตย์แต่มันมีเรื่องที่ออกไปไหนมาไหนคนเดียวอีก ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นจะทำยังไง!!


“ใบข้าวขอโทษครับ ใบข้าวกลัวคุณลมยุ่งอยู่”


“อย่าทำอีก” ลมบอกแม้จะเริ่มใจอ่อนที่เห็นท่าทีใบข้าวที่รู้สึกผิด และรอยช้ำที่แขนที่เกิดจากอารมณ์โมโหของตนเอง


“ใบข้าวขอโทษครับ”


“แล้วออกไปกินอะไร”


“ข้าวครับ ใบข้าวออกไปกินข้าว”


“ทีหลังก็บอกฉันเข้าใจมั้ย ฉันยุ่งก็พาก็ออกไปหาอะไรกินได้อยู่ดี”


“ครับ ใบข้าวจะไม่ทำแบบนี้อีก”


“เฮ้อ… ถ้าทำแบบนี้อีกอย่าหวังว่าจะได้ออกจากห้องอีก” ลมถอนหายใจออกมาก่อนจะบอกกับใบข้าวที่หลบสายตาแบบรู้สึกผิดอยู่ ก่อนจะเอามือไปทาบหน้าผาก เพราะตอนเช้าใบข้าวตัวร้อนๆ ตอนนี้ก็ยังตัวอุ่นๆอยู่ แล้วยังออกไปเดินตากแดดตากลมอีก


“เดี๋ยวกินยาด้วย ตัวอุ่นๆ”


“ใบข้าวไม่ได้เป็นอะไรแล้วนะครับ”


“อย่าเถียง เดี๋ยวจะโดน ไปนอนเล่นบนโซฟาไป เดี๋ยวฉันจะให้สายชลเอายามาให้” ลมบอกก่อนจะกดตัวใบข้าวนอนลงบนโซฟาและเบาแอร์ลงเล็กน้อยและเดินเข้าไปหยิบผ้าห่มที่มีติดห้องทำงานไว้มาห่มให้ใบข้าว


“ใบข้าวไม่ได้ป่วยสักหน่อย” พูดเบาๆแต่ลมได้ยินเลยจัดการดีดหน้าผากไปเบาๆแล้วทำตาดุใส่


“อยากป่วยรึไง”


“ไม่ครับ คุณลมออกไปคุยกับพ่อเลี้ยงอาทิตย์ได้แล้ว ใบข้าวจะเป็นเด็กดีรออยู่ในห้องครับ”


“หึ!! เดี๋ยวฉันมา” ลมบอกก่อนจะกดจูบลงหน้าผากใบข้าวเบาๆและเดินออกจากห้องไป เดี๋ยวกลับเข้ามาอีกทีจะเอายามาทาแก้ฟกช้ำที่ตนเองเผลอบีบด้วย





    “คิดว่ามึงจะตายคาห้องไปแล้ว นานไปมั้ยเคลียร์กันท่าไหนวะ” อาทิตย์ที่นั่งจิบกาแฟพูดแกมหยอกล้อไปด้วย เมื่อเห็นว่าเพื่อนเดินอารมณ์ดีเข้ามา


“เรื่องของกู ว่าแต่มึงเถอะ ยุ่งกับเมียกู มึงตาย”


“อะไรของมึงเนี๊ย หึงบ้าบอล่ะ กูแค่รับน้องเค้าขึ้นรถมาเว้ย!!!” อาทิตย์บอกพร้อมกับส่ายหัวเบาๆกับอาการขี้หึงของเพื่อน มึงไม่จับน้องเค้าขังไว้เลยล่ะ หวงขนาดนี้!!


“กูเตือนไว้”


“เออๆๆ ว่าแต่คุยเรื่องงานได้ล่ะ เรื่องทัวร์ที่มึงโทรคุยกับกูอ่ะ กูคิดว่าจะเปิดไร่อีกไร่ไว้ให้ทัวร์ของรีสอร์ทมึงลงนะ”

“เออ ค่าใช้จ่ายยังไงก็บอกกับสายชล แล้วเดี๋ยวรายละเอียดก็จะขอคิดอีกทีว่าจะทำยังไง มันยังไม่แน่นอนเท่าไร”


“เออๆ แล้วนี่มึงจะอยู่นานมั้ยรอบนี้”


“ก็สองสามเดือน เดี๋ยวใบข้าวเปิดเทอมกูก็กลับล่ะ ปล่อยห่างตาไม่ได้”


“แหมๆๆ หลงเมียหนักนะมึง”


“เออ!! ยิ่งเสน่ห์แรงอยู่ กูล่ะปวดหัว”


“มีเมียเด็กก็งี้แหละ น้องเค้าอยู่มอปลายเหรอวะ หน้าเด็กชิบหาย”


“มหาลัยเถอะ”


“งี้มึงก็ไม่เสี่ยงคุกงั้นสิ”


“เออ!! แต่ก็เกือบๆ”


“กูควรจะดีใจมั้ยที่มึงมีเมียเป็นตัวเป็นตน กูคิดว่ามึงจะตามติดพี่น้ำตลอดชีวิต”


“กูก็ตาม แต่คนดีขี้เหวี่ยง ท้องแล้วแปรปรวน จะจิกหัวก็ตบวันไหนก็ไม่รู้ นี่กูพาลูกรักคนดีมา คนดีก็ไม่พอใจกูอยู่เนี๊ย”


“น้องใบข้าวนี่เหรอ รู้จักกันเหรอกับพี่น้ำอ่ะ”


“เออ ใบข้าวเป็นหลานแม่นม ที่คนดีดูแลแต่เด็กๆรักอย่างกับลูก”


“สมภารกินไก่วัด” อาทิตย์บอก


“เรื่องของกู” ส่วนลมก็ตอบกลับอย่างไม่แคร์ แล้วยังไง เลี้ยงมาเองจะกินเองไม่ได้เหรอ ในเมื่อเด็กมันน่ารัก น่ากินขนาดนั้น หึหึ


“น้องใบข้าวคงช้ำที่ต้องรองรับคนตัวเท่าความแบบมึง เฮ้อ!! น่าสงสาร” ลมอยากจะถีบเพื่อนสนิทออกนอกรีสอร์ทจริงๆ กวนประสาท


“ไสหัวกลับไปได้ล่ะ กูเบื่อขี้หน้ามึง”


“เออๆ หมอประโยชน์ก็ไล่ เชิญไปดูเมียตามสบายเลยครับ ผมมีนัดต่อ” อาทิตย์ว่าพร้อมลุกขึ้นและโบกมือลาเพื่อนสนิทอย่างกวนประสาท เพราะมีธุระต่อจริงๆ ความจริงจะโทรคุยกับไอ้ลมเรื่องงานก็ได้ แต่อยากแวะมาเฉยๆ เห็นมันอวดเมียแล้วหมั่นไส้ เดี๋ยวหาเมียมาอวดมันบ้าง เหอะ!!!




................................................100%.........................................................

คนติดเมีย 2017  น้องห่างกายไม่ได้เลยใช่มั้ย ตอบบบบบบบบบ

ปล.ยังไม่เช็คคำผิดจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}