จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 ศึกใหญ่ยังไม่สิ้น(จบภาค)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 ศึกใหญ่ยังไม่สิ้น(จบภาค)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 401

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2560 23:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 ศึกใหญ่ยังไม่สิ้น(จบภาค)
แบบอักษร

ศึกยังไม่สิ้น..ความตายการสูญเสีย..และชะตากรรมบทใหม่กำลังจะเริ่ม

..............

หงส์..ย่าของคิตตี้..แม่ของแคทและออย..มองดูหลานสาวอย่างเมตตาและห่วงใย..

จิตที่สงบว่างเปล่าในระดับหนึ่ง..ทำให้มือของหงส์มีประกายจาง ๆ ของแสงแห่งจิตสูญญตา..มือนั้นลูบไปที่ใบหน้าของคิตตี้..พลังจิตแห่งความว่างมีพลังมากพอจะทำให้คิตตี้รู้สึกตัว..

“..คุณย่า..”คิตตี้ร้อง..

แพคเกจอยู่ข้าง ๆ ..และหงส์ก็พยักหน้าให้..

“..หน้าที่ของเธอคือปกป้องสาวเสียงอสูร..แพคเกจ..ดูแลคิตตี้ให้ฉันด้วย..”

แพคเกจพยักหน้ารับ..

“..ค่ะ..คุณย่า..”

“.คุณย่า..”คิตตี้พยายามดิ้นรนลุกขึ้น..แต่หงส์ก็ยิ้ม..

“..หนูไม่ได้ใช้วิชาเครซี่พิสตอลของย่ามานานแล้วนะคิตตี้..หลังจากที่หนูกับนายแม่ของหนูผูกพันกันมากขึ้นจนฝึกวิชาสำนักสูญญตาทุกอย่างที่นายแม่หนูมี..เหมือนทิ้งเครซี่พิสตอลของย่าไปเลย..”

คิตตี้ก้มหน้าอย่างละอาย..แต่หงส์ก็หัวเราะ..

“..ช่างเถอะ..แต่..ย่าอยากจะให้หนูเห็นเครซี่พิสตอลที่พัฒนาขึ้นของย่า..และหนูก็ควรจะจำมันไว้ให้ขึ้นใจ..”

หงส์หันมามองดูเทวีแวมไพร์ที่นำบริวารที่ปกคลุมด้วยเมฆปีศาจซึ่งก้าวเข้าหาสองป้อนและออย..

หงส์ยังหันไปทางศศินาที่ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวด..ทั้งกัษษากรและปุ้นคอยดูอยู่อย่างใกล้ชิด..

ก่อนที่จะเดินไปหา..วางมือที่ครรภ์ของเจ้าหญิงหมาป่า..แสงสว่างที่มือถ่ายทอดเข้าไปในร่างของศศินา..ทำให้เจ้าหญิงหมาป่าสงบลง..และมองหน้าของหงส์..

“..คุณย่า..”แม้หงส์จะไม่ใช่ย่าแท้ ๆ เพราะศศินาเป็นลูกสาวของหนึ่ง..ซึ่งเป็นลูกเลี้ยงของหงส์..แต่สำหรับความเมตตาปราณี..ศศินายังคงเหมือนจะได้รับอย่างเต็มเปี่ยม..

“..ฝึกจิตสูญญตาไว้บ้างนะ..ศศินา..”หงส์หันมาทางกัษษากร.. “..เธอก็เช่นกัน..ลูนาร์วูแมน..และเธอด้วย..”หงส์หันมาทางปุ้น.. “..เธออาจจะเป็นแวมไพร์เผ่าพันธุ์พิเศษ..แต่หากฝึกจิตสูญญตา..แวมไพร์ก็จะไม่ใช่แวมไพร์อีก..

หงส์ลุกขึ้น..พูดกับกัษษากรว่า..

“..ได้ข่าวว่าเธอเคยดูคลิปวิดีโอที่ฉันแสดงวิชาเครซี่พิสตอล..และฝึกตาม..ลองดูเครซี่พิสตอลของจริงสักหน่อยนะ..”

พูดจบก็หันหลังกลับ..เดินไปสมทบกับสองป้อนและออย..เผชิญหน้ากับเทวีแวมไพร์กับบริวาร..

เทวีแวมไพร์ชะงัก..เพราะเห็นหญิงชราคนหนึ่งเผชิญหน้าทั้งที่สาวเสียงเทพกับแวมไพร์บอดี้การ์ดรุ่นแรกยังคงเครียดจนไม่รู้จะรับสถานการณ์อย่างไร..

ในขณะที่ออยยังคงนั่งสมาธิไม่รู้เรื่องราวอะไร...จมดิ่งในความลึกล้ำของจิตแห่งสูญญตา..

หงส์หันมาทางป้อน..

“..พาออยถอยไปรวมกับทุกคนทางโน้น..”

สองอดถามไม่ได้..

“..น้าหงส์..น้าจะทำอะไร..”

กับแม่เลี้ยงที่ดูแลตัวเองมาตั้งแต่ยังแบเบาะจนรักเหมือนแม่แท้ ๆ ..สองอดจะตระหนกไม่ได้..ไม่อยากจะคิดว่าหงส์จะทำอย่างที่ตัวเองคิด..

หงส์ไม่ตอบ..แต่พูดเสียงเข้มอีกครั้ง..

“..ยังไม่รีบไปอีกนะป้อน..พาสองไปด้วย..”

ป้อนพยักหน้า..กำหนดจิตตามบทเพลงเทพส่งวิญญาณบทที่สาม..พาร่างออยและสองหายวับจากตรงนั้น..เพื่อไปรวมกลุ่มกับทุกคน..

คิตตี้เห็นคุณย่าเผชิญหน้ากับเทวีแวมไพร์ก็ใจหาย..ไม่อยากคิดว่าคุณย่าจะทำอะไรแบบนั้น..

ตัวเองพยายามดิ้นรนลุกขึ้น..แต่แพคเกจก็กดร่างไว้..พูดเสียงเครือ..

“..คุณย่าสั่งให้ฉันดูแลเธอนะคิตตี้..ฉันต้องทำตามคำสั่ง..”

“..แพค..ปล่อย..”คิตตี้ร้อง.. “ฉันรู้ว่าคุณย่าจะทำอะไร..”

“..ฉันก็รู้..”แพคเกจน้ำตาคลอ.. “.ขอโทษนะคิตตี้..หน้าที่ฉันคือปกป้องเธอ..”

“..แพค..ขอร้อง.ปล่อยฉันไปหาคุณย่า..”

แพคเกจส่ายหน้าแทนคำตอบ..

“..ป้าสอง..บอกให้แพคปล่อยหนู..”คิตตี้ร้องให้สองซึ่งเป็นอาจารย์ของแพคเกจช่วยเหลือ..

สองเม้มปาก..กำหมัดแน่น..

ป้อนเองก็เม้มปาก..

คิตตี้เห็นสองป้อนยืนนิ่ง..น้ำตาไหล..ก็น้ำตาไหลเช่นกัน..

“..ทำไม..ทำไม..ป้าสอง..ป้าป้อน..ทำไม..”

สองกล้ำกลืนเสียง..พูดขึ้นว่า..

“..คิตตี้..ป้าก็เจ็บปวดไม่ต่างจากหนู..แต่..มันคือหน้าที่ที่ป้าทั้งสองไม่อาจจะทิ้งไปได้..หน้าที่ร้องเพลงเทพส่งวิญญาณรอบต่อไปของป้าป้อน..และหน้าที่ปกป้องสาวเสียงเทพของป้า..”

คิตตี้ตะโกนเสียงดัง..ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง..

ในขณะที่หงส์เองก็จ้องหน้าเทวีแวมไพร์..

“..ได้ข่าวว่าคุณมีวิชาเครซี่พิสตอล..”เทวีแวมไพร์ยิ้มเยาะ..รู้ข้อมูลเหล่านี้มาจากรัดเกล้าจันทร์เสี้ยวของกัษษากรในช่วงเวลาที่ปุ้นสวมใส่..และนางที่อยู่ในครรภ์ก็พลอยได้ข้อมูลมาด้วย..

“..ใช่..”หงส์ตอบ.. “..เครซี่พิสตอลที่ใช้ฆ่าแวมไพร์มานักต่อนัก..”

“..น่าขำ..เวลานี้กระทั่งปืนก็ไม่มี..”

“..ไม่จำเป็นหรอก..”

“..ถ้าจะฆ่าคนแก่..คงไม่เหมาะกับเทวีแวมไพร์อย่างฉัน..พวกแก.”เทวีเรนี่ยกมือขึ้น..ทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ดเข้ามารายล้อม.. “..สงเคราะห์ยัยแก่นี่..ตามความประสงค์ที่จะตายเถอะ..”

หงส์แค่นหัวเราะ..

“..สวะเจ็ดคนนี่น่ะรึ..จะทำอะไรฉันได้..นี่เธอกำลังพูดอยู่กับภรรยาของอดีตหัวหน้าองค์กรโซลาร์..องค์กรล่าแวมไพร์ผู้ผ่านศึกกับราชาแวมไพร์รุ่นที่สามอย่างโชกโชนมาแล้ว..และหากว่ามันไม่เล่นสกปรก..ก็คงตายใต้เครซี่พิสตอลไปตั้งแต่แรก.”

หงส์เห็นทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ดรายล้อม..และเทวีแวมไพร์ก็เหมือนลอยห่างออกไป..ก็หลับตา..

“..ในเมื่ออยากจะสละลูกน้อง..ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์..”

ลมหายใจแผ่วเบา..จิตสูญญตาก่อกำเนิด..หญิงชรายกมือทั้งสองขึ้น..ประกายแสงจากจิตสูญญตาฉาบที่มือทั้งสองข้าง..

คิตตี้ทีแรกก็ร่ำร้อง..แต่เวลานี้กลับนิ่งงัน..เหมือนโดนท่วงท่าประหลาดของคุณย่าสะกดไว้..

หงส์ลากเหยียดเท้าซ้ายไปข้างหน้า..และวางในตำแหน่งที่คิตตี้รู้ดี..

คิตตี้อดอุทานไม่ได้..

“..ท่าแรกของสามสิบเจ็ดท่าการเคลื่อนไหวของเครซี่พิสตอล..”

ทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ดยังไม่รู้ว่าหญิงชราตรงหน้าคิดจะทำอะไร..

แต่แล้ว..ร่างชราก็เคลื่อนไหว..เร็วกว่าสายฟ้า..

พร้อมกับหงส์ลืมตาขึ้น..

“..จำไว้คิตตี้..นี่คือ.เครซี่พิสตอลขั้นสูงสุด..กระสุนแสงแห่งสูญญตา..”

มือทั้งสองกราดไปรอบ ๆ ..ดีดนิ้วออก..ลำแสงจากจิตสูญญตาที่ฉาบมือทั้งสอง..พุ่งออกจากนิ้วที่ดีดดุจกระสุนปืน..

ทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ดไม่ทันได้ตั้งตัว..กระสุนที่สร้างจากจิตสูญญตาก็พุ่งเข้าใส่..

เพียงแต่..พวกเขาทั้งเจ็ด..มีม่านดำมืดของเมฆปีศาจคุ้มกันอยู่..

สามารถคุ้มกันได้กระทั่งจิตสูญญตา..

กระสุนที่สร้างจากแสงของจิตสูญญตาไม่อาจจะทะลุม่านดำของเมฆปีศาจ..

กระสุนที่ทำร้ายใครไม่ได้..ก็ไม่มีประโยชน์..

เพียงแต่..ทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ดยังไม่อาจจะไล่ทำร้ายหงส์ได้..

หญิงชราพลิ้วไปมา..มุดซ้ายขวา..การเคลื่อนไหวทั้งสามสิบเจ็ดท่าของเครซี่พิสตอล..ถูกสร้างขึ้นเพื่อต่อสู้กับปืน..และใช้ปืนได้ในระยะประชิดและตะลุมบอน..

การโจมตีของทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ด..ใช้การตะปบ..ต่อยหมัด..เตะ..ซึ่งเป็นการต่อสู้ที่ไม่ใช้อาวุธ..เนื่องจากทุกอย่างของแวมไพร์คืออาวุธอยู่แล้ว..ซึ่งช้ากว่าการฝ่าเข้าไปในดงกระสุนปืนแน่นอน..

กระทั่งปืนหลายกระบอกรุมยิง..ยังหลบได้..แค่นี้จะมีผลอะไร..

ทั้งหลบเลี่ยง..ทั้งดีดนิ้ว..ดีดกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาไม่หยุดยั้ง..

ถ้าเป็นแบบนี้..ก็เหมือนทลายข้อจำกัดของเครซี่พิสตอลแล้ว..เพราะจุดอ่อนสำคัญของเครซี่พิสตอลคือ..ถ้ากระสุนปืนหมดจะทำอย่างไร...

เพียงแต่เวลานี้..ถ้าได้ปืนพร้อมกระสุนฉาบสารยูวีเมทัลลิคน่าจะดีกว่ากระสุนสูญญตา..

เพราะทหารเอกแวมไพร์พวกนี้เมื่อได้รับเมฆปีศาจคุ้มกัน..ก็ไม่มีทางทำอะไรได้..

หงส์ดีดนิ้ว..พลิกร่าง..พลิ้วร่าง..กระสุนกระดอนออกทุกนัดที่สัมผัสทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ด..แต่ก็ไม่ย่อท้อ..

ท้ายสุด..หงส์ก็เคลื่อนไหวครบสามสิบเจ็ดท่า...ยืนสงบนิ่ง..ท่ามกลางวงล้อมของทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ด..

ยืนตรง..มือทั้งสองปล่อยข้างลำตัว..และดีดนิ้วทั้งสิบพร้อมกัน..

เพื่อให้กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาพุ่งลงพื้นดิน..

ทหารเอกแวมไพร์ทั้งเจ็ดมองหน้ากัน..ก่อนจะนัดแนะหมายเข้ามารุมฆ่าหญิงชรา..

ทุกคนแปลกใจที่ทำไมหงส์ถึงยิงกระสุนลงพื้นดิน...

แต่แล้วความสงสัยก็คลี่คลาย..เพราะลำแสงจิตสูญญตาที่ก่อรูปเป็นกระสุน..ทะลวงผ่านพื้นดินขึ้นมาภายในอาณาเขตของเมฆปีศาจ..ทะลุเข้าร่างของทหารเอกแวมไพร์คนหนึ่ง..

ร่างลุกไหม้..และล้มลง..ไม่ทันได้ร้องหรืออุทานด้วยความเจ็บปวดด้วยซ้ำ..ร่างก็กลายเป็นเถ้าถ่าน..

ทหารเอกแวมไพร์ที่เหลือชะงักกึก..ก่อนที่จะพบว่าสายไปแล้ว..

กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา..เจาะทะลวงร่างทหารเอกแวมไพร์ที่เหลือ..จนร่างลุกไหม้..และล้มลงสูญสลายกลายเป็นเขม่าควัน...

แม้กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาจะผ่านการคุ้มครองของเมฆปีศาจไม่ได้..แต่ถ้าหากกระสุนทะลุดินเข้ามาภายใน..ไม่ชนเมฆปีศาจตรง ๆ ..ก็อีกเรื่องหนึ่ง...

หงส์เป่าปาก..

“..รู้วิธีจัดการพวกแกแล้ว..”

แต่มันสายไป..

เพราะมือ ๆ หนึ่ง.ทะลุทรวงอกปรมาจารย์แห่งวิชาเครซี่พิสตอล...

มือของเทวีแวมไพร์...

การแทรกมิติที่เงียบเชียบ..ลอบทำร้ายอย่างน่ากลัว...

เทวีแวมไพร์หัวเราะ..

“..ตอนนี้..คนที่รู้วิธีจัดการกับพวกเรา..ก็ตายแล้ว..”

หงส์แค่นเสียง..ก่อนจะหลับตา...กำหนดจิตสูญญตาเป็นครั้งสุดท้าย..

เทวีแวมไพร์ถอยออกไป...ในขณะที่ร่างของหญิงชราปรากฏเปลวไฟลุกไหม้..เผาผลาญสังขารตนเองด้วยไฟแห่งความว่างเปล่า...

.....

เปลวไฟยังคงลุกไหม้..

สายตาของคิตตี้แดงฉาน..น้ำตาไหล..ร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง...

“..คุณย่า..”

แพคเกจกอดคิตตี้ไว้..น้ำตาไหลเช่นกัน..

สองกับป้อนก็น้ำตาไหล..

แม้แต่ออยที่ยังเข้าสมาธิอยู่..ก็น้ำตาไหล..ต่อให้ว่างเปล่า..ก็ยังสามารถล่วงรู้..

เสียงอุแว้ดังขึ้น..เด็กทารกคลอดแล้ว..ไม่ช้า..ก็มีอีกเสียงอุแว้ตามมา..

เหมือนกับว่า..การสละชีวิตหนึ่ง..ทำให้สองชีวิตถือกำเนิดขึ้นมา..

เทวีแวมไพร์หน้าเปลี่ยน...อุทานเบา ๆ ..

“..ยัยแก่บ้า..”

การปรากฏของหงส์..การแสดงวิชาเครซี่พิสตอลขั้นสุดท้าย..อาจจะมองว่าทำไปเพื่อปกป้อง..หาทางทดลองการจัดการกับเทวีแวมไพร์..หรืออะไรก็ตาม..แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญซึ่งทำให้เทวีแวมไพร์ลืมเลือนไป..นั่นคือ..ถ่วงเวลาให้เทพเทวีแห่งหมาป่าและโซลาร์จุติ...

และเวลานี้..เทพเทวีที่สามารถรับมือกับเรนี่ก็ถือกำเนิดขึ้น…

เทวีแวมไพร์เรนี่คำรามลั่น..อย่างน้อย..เทพเทวีทั้งสองก็ยังเป็นทารกอยู่..

ที่แตกต่างคือการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว..

เทวีเรนี่ดื่มเลือดฆ่าสิ่งมีชีวิตไปมากหลายเพื่อเพิ่มพูนพลังและการเจริญเติบโต..แต่เทพเทวีทั้งสองกลับไม่ได้ทำแบบนั้น..แม้จะใช้พลังของสายรัดเอวแห่งหลักธรณีสร้างความเจริญเติบโตของครรภ์จนคลอดออกมาได้..แต่ก็ไม่อาจจะเติบโตได้เร็วนัก..

ดังนั้น..เวลานี้..จึงเป็นเวลาที่ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม…

นางปราดเข้าหาศศินาซึ่งหมดแรงเพราะคลอดบุตรทั้งสอง..

แต่ดินกับจอห์น พงษ์ก็รีบเข้ามาขัดขวาง..

ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไร..เพราะเพียงแค่ตบสองครั้ง..ทั้งดินและจอห์น พงษ์..ก็ปลิวลิ่วไม่เป็นท่า..

เสียงเช้ง..ดาบเล่มหนึ่งถูกตวัดขึ้น..

นี่คือดาบราชินี..

ดาบของกัษษากร..

เจ้าหญิงแห่งจันทราไม่มีเวลาจะทำอะไรมากความ…

ดาบที่เพิ่งใช้ตัดสายสะดือทารก..ฟันใส่เทวีเรนี่..

แต่ไม่มีประโยชน์..เทวีแวมไพร์เพียงใช้มือเดียวก็รับดาบนั้นได้…

เสียงครืน ๆ ..กัษษากรใช้กำลังแม่พระธรณีเต็มกำลัง…

เสียงกัษษากรร้องว่า..

“..ปุ้น..พาเด็กหนี..”

ไม่ว่าจะเก่งกาจสักเพียงใด..กัษษากรก็รู้ว่าไม่มีทางยับยั้งเทวีแวมไพร์ได้แม้แต่น้อย..

ปุ้นที่อุ้มเด็กสองคน..สภาพทุลักทุเล..แต่แล้วก็มีมือหนึ่งมาช่วยอุ้มเด็กอีกคนไว้..นั่นคือศศินา..ทั้งสองล่าถอยไปรวมกลุ่มกับสองป้อนและออย..

สองป้อนได้แต่มองหน้ากัน..ป้อนร้องว่า..

“..สอง..การคงอยู่ของเทพและเทวีของหมาป่าและโซลาร์สำคัญมากที่สุดในตอนนี้..”

“..พาหนีเข้าม่านมิติ..”สองพูด.. “พาทุกคนไป..”

ดินรีบลุกขึ้นจากการถูกเหวี่ยง..จอห์น พงษ์ก็เช่นกัน..

คิตตี้กับแพคเกจรีบปราดเข้ามารวมตัวกันกับสองป้อนและออย…

แต่มีบางอย่างขวางหน้า..นั่นคือราชาแวมไพร์เดลต้า..

แพคเกจเม้มปาก…

“ถอยออกไป..”

“..พวกแกต้องตายที่นี่..”เสียงราชาแวมไพร์เดลต้าร้อง..

ในขณะที่แวมไพร์สาวอย่างอนันตารีบขวางดินกับจอห์น พงษ์ไว้…

แพคเกจตวาดก้อง..ในความคิดเธอไม่มีใครทำอันตรายสาวเสียงอสูรที่เธอมีหน้าที่ปกป้องได้..หมัดสูญญตาของแพคเกจลั่นออกไป..เพียงเพื่อจะรู้ว่า..ตัวเองยังไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าต่อยไปแค่หมัดเดียว..

เพราะราชาแวมไพร์เดลต้าขย้ำคอแพคเกจด้วยกรงเล็บ…

แต่เขาต้องไม่ลืมว่าหมัดสูญญตาของแพคเกจยังไม่อยู่ในขั้นสูงสุด..

มีคนที่เก่งกว่านั้น..นั่นคือคิตตี้..

สาวเสียงอสูรต่อยหมัดสูญญตาด้วยเคล็ดลับทำลายแวมไพร์นั่นคือ..เคล็ดทลายหัวใจ…ซึ่งแคทสอนคิตตี้ไว้เมื่อครั้งต้องรับมือกับฮาล์ฟบลัดแวมไพร์แห่งมิติเร้นแห่งเผ่าจันทรา..นามเหมันต์..เมื่อสามปีที่แล้ว..

หมัดสูญญตาขั้นสูงสามารถทำให้ราชาแวมไพร์เดลต้าถึงกับปล่อยมือจากคอแพคเกจ..ถูกต่อยจนกระอักเลือด..

เขาตวัดตบกรงเล็บด้วยความโกรธแค้น…

เพียงแต่ร่างคิตตี้หายวับ..

แพคเกจที่อยู่ร่วมกับคิตตี้มานาน..ไม่คิดว่าคิตตี้จะเคลื่อนไหวได้พิสดารอะไรอย่างนี้..แต่แล้วก็นึกขึ้นได้..การหลบเลี่ยงในลีลาที่คุ้นเคย..คิตตี้ไม่ได้แสดงฝีมือนานแล้ว..นับตั้งแต่ใช้ฝีมือของสำนักสูญญตาที่แคทสอน…

ใช่..นี่มันคือการเคลื่อนไหวแบบเครซี่พิสตอล..

วิชาที่ขอร้องให้คุณย่าสอนให้เพื่อทดแทนวิชาของสำนักสูญญตาที่อดีตไม่ยอมฝึกเนื่องจากมีปมทางอารมณ์กับแคทผู้เป็นบุพการีอยู่..

มือของคิตตี้มีแสงจาง ๆ ของจิตสูญญตา..

ราชาแวมไพร์เดลต้าตวัดตบอีกสองครั้ง..แต่แล้วก็เห็นคิตตี้หลบซ้ายขวา..พร้อมกับดีดนิ้วมือออกไป..

กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาถูกยิงออกคล้ายกับลีลาของย่าหงส์ของคิตตี้…

ราชาแวมไพร์เดลต้าใจหายวาบ..แต่กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาก็กระเด็นเพราะไม่อาจจะผ่านเมฆปีศาจที่ปกคลุมร่างได้..แต่นั่นเป็นเพราะการดีดนิ้วยิงกระสุนเป็นครั้งแรก..เหมือนเป็นสิ่งที่คิตตี้ต้องการทดสอบ…

ราชาแวมไพร์ถอยไปหลายก้าว..เห็นสาวเสียงอสูรสูดลมหายใจ..กำหนดจิตสูญญตาอีกครั้ง..

จะมากจะน้อย..คิตตี้ก็ต้องเรียนรู้การทำจิตสูญญตาแบบสายอารามขาวมาบ้าง…

ก่อนที่ราชาแวมไพร์จะได้หนีไปไหน..คิตตี้ก็ยิงกระสุนจิตสูญญตาลงพื้นดินแล้ว…ยิงแบบไม่นับ…

“..นี่คือฝีมือสุดท้ายที่ย่าหงส์สอนฉัน..เครซี่พิสตอลขั้นสูงสุด..กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตา…”

ราชาแวมไพร์เดลต้าไม่ทันได้ตั้งตัว.กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาพุ่งจากพื้นดิน..เข้ามาในขอบข่ายที่เมฆปีศาจไม่อาจจะคุ้มครอง..กระสุนแสงดูคล้ายกระสุนจริง..แต่มันมีผลต่อแวมไพร์โดยเฉพาะ..

ร่างของราชาแวมไพร์ลอยคว้าง..ร่างถูกเจาะไปหลายสิบรู..กระเด็นไปนอนแน่นิ่ง..ลุกไม่ขึ้นอีก…

แพคเกจอุทานเบา ๆ ..

“..คิตตี้..ทำไมตัวมันถึงไม่ไฟไหม้ล่ะ..”

“..ฉันยังใช้จิตสูญญตาได้ไม่เท่ากับคุณย่า..แต่ตอนนี้..เจ้านั่นมันก็คงเหมือนถูกกระสุนพรุนไปแล้วล่ะ..”

พลางหันไปทางการต่อสู้อีกสองจุด...

“..แพค..เราต้องไปช่วยทุกคน..”

....

เทวีแวมไพร์ประลองกำลังกับกัษษากร..มือจับคมดาบราชินีที่ลูนาร์วูแมนฟันใส่..และรู้สึกถึงพลังมหาศาล..

กำลังแห่งแม่พระธรณีในเวลานี้แตกต่างจากเดิม..

ข้อจำกัดของกำลังแม่พระธรณีนั่นคือ..ไม่อาจจะใช้พลังมหาศาลผ่านร่างคน ๆ หนึ่งได้มากจนเกินไป..แต่สำหรับกัษษากรในเวลานี้เหมือนจะเรียนรู้เทคนิคในการใช้กำลังแห่งแม่พระธรณีมากขึ้นกว่าเดิม..

ถ่ายเท..หนุนเสริม..วนเวียนเป็นวงกลมเป็นวัฎจักร..

บ้าชะมัด..แม้จะทำอะไรไม่ได้..แต่ก็ถ่วงเวลาได้นานพอใช่ไหม..

เทวีแวมไพร์หรี่ตา..ไม่เคยคิดว่าจะต้องใช้มุกนี้...

รู้มาตลอดว่าสายรัดเอวแห่งหลักธรณีของกัษษากรคือต้นกำเนิดกำลังแม่พระธรณี..แค่จัดการกับสายรัดเอวก็จบแล้ว..เพียงแต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา..เทวีเรนี่ถือดีตลอดมา..ถือดีว่ามีพลังที่ไม่มีใครสู้..จึงต้องการปะทะกับกำลังแม่พระธรณีแบบตรง ๆ ...

เวลานี้..ชั้นเชิงการเดินกำลังแม่พระธรณีของกัษษากรถูกพัฒนาขึ้น..จะเอาชนะด้วยการปะทะตรง ๆ ..ไม่น่าจะทำได้ในระยะเวลาอันสั้นแล้ว..

กัษษากรจับดาบราชินีด้วยสองมือ..เทวีแวมไพร์รับดาบราชินีด้วยมือเดียว..ยังคงเหลืออีกมือที่สามารถคว้าสายรัดเอวออกมา..เสียงครืน ๆ ของการถ่ายเทกำลังแห่งแผ่นดินดังสะเทือนจนสั่นสะท้านไปหมด..

เทวีแวมไพร์เอื้อมมือไปที่เอวของลูนาร์วูแมนแล้ว..

กัษษากรใจหายเมื่อเทวีแวมไพร์ใช้ชั้นเชิงเช่นนี้..

เพียงแต่..ชั้นเชิงนี้ยังไม่ประสบผลสำเร็จ..เพราะดาบเล่มหนึ่งฟันใส่อย่างดุดัน..พร้อมทั้งเพลง ๆ หนึ่งดังโหยหวนกังวาน..เพลงเทพส่งวิญญาณบทที่สี่..ล้างปีศาจ..

สองป้อนลงมือแล้ว..ป้อนร้องเพลงกระตุ้นปีศาจในตัวสองให้ออกมา..และใช้ดาบตัดพสุธาฟันใส่เทวีแวมไพร์เต็มกำลัง..มีแต่สองเท่านั้นที่มีกำลังมหาศาลที่รองจากกำลังแม่พระธรณีของกัษษากร..

เทวีแวมไพร์เรนี่ได้แต่ใช้อีกมือที่เตรียมจะปลดสายรัดเอวของกัษษากร..รับดาบตัดพสุธาไว้..

บ้าชะมัด..เทวีเรนี่คำราม..พวกเจ้าจะขวางการทำลายเทพหมาป่ากับเทวีแห่งโซลาร์ของข้าหรือไง..

พลังมหาศาลของทั้งสาม..ทำให้อยู่ในสภาพประลองกำลังยันกันอยู่..ยังไม่อาจจะจัดการอย่างไรได้..

สภาพของกัษษากร..สอง..และเทวีแวมไพร์เรนี่ยังคู่คี่ก้ำกึ่ง..แต่สภาพของอนันตากับดินและจอห์น พงษ์..กลับแตกต่างออกไป..พลังราคะพิฆาตของอนันตา..มีผลต่อดินกับจอห์น พงษ์ไม่ใช่น้อย..

ทั้งสองถูกพลังราคะพิฆาต..ทำให้อยู่ในสภาพไม่อาจจะต่อสู้..อ่อนเรี่ยวแรง..หมดกำลัง..

อนันตายิ้ม..วางมือเรียวยาวกับร่างของดิน..

“..ความรู้สึกของคุณกำลังวาบหวาม..ตกอยู่ในห้วงของความรัก..และคนที่อยู่ตรงหน้า.คือคนที่คุณรัก..”

ดินสั่นสะท้านกับความรู้สึก..สิ่งที่กำลังคุกคามเขา..คือเสน่ห์อันเย้ายวนใจของปุ้น..ที่เหมือนทอดกายอ้อยอิ่ง.วางสีหน้ายั่วเย้า..

ในขณะเดียวกับความคิดของจอห์น พงษ์..ก็ปรากฏร่างของภรรยาของเขาในสมัยที่สาวสวย..ตราตรึงกับความรู้สึกพบเจอในครั้งแรก...ความตราตรึงที่ตะลึงตะลาน...

มือของอนันตาก็ลากไล้ไปตามร่างของจอห์น พงษ์เช่นกัน...

เล็บแหลมขึ้น..คมกริบ..คมราวกับใบมีด...

เพียงแค่ฝังกรงเล็บนี้กับร่างของดินหรือจอห์น พงษ์..ทุกอย่างก็จบสิ้นกัน..

แสงสว่างวาบขึ้น..อนันตาชะงักท่าทีที่จะแทงกรงเล็บเข้าไปในร่างของทั้งสอง..

แสงสว่างนั้นมาจากมือทั้งสองของคิตตี้...

ตาคิตตี้วาวแวว..ใจว่างเปล่าเท่าที่จะกระทำได้...เพื่อกำหนดจิตสูญญตาเต็มกำลังที่เธอฝึกมาทั้งหมด..

ไม่คิดเลยว่า..จิตสูญญตาของสายอารามขาว..มีความจำเป็นถึงระดับนี้..

แต่ความว่างของคิตตี้ยังไม่ว่างอย่างแท้จริง..เพราะยังมีประกายสีแดงในดวงตา..ประกายตาของความโกรธแค้น..แม้ว่างเปล่า..แต่ยังมีละอองของความโกรธหลงเหลือ...

ความตายของคุณย่าที่สอนวิชาเครซี่พิสตอลให้..ทำให้คิตตี้ไม่อาจจะว่างเปล่าอย่างแท้จริงได้..

แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว..

อนันตาฉุกใจคิด..และไม่ทันจะทำอะไร..กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาก็ถูกดีดออกจากนิ้วมือทั้งสิบของคิตตี้..พุ่งลงดิน..มุดผ่านแนวป้องกันของเมฆปีศาจที่ปกคลุมร่าง..ทะลุขึ้นมาทำร้ายอนันตา...

แวมไพร์สาวไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นเป้าของกระสุนแสงแห่งสูญญตานับสิบนัด..

กระสุนแสงที่ยังไม่ว่างเปล่าอย่างแท้จริง..ยังมีความโกรธเจือผสม..จึงไม่อาจจะสร้างไฟลุกไหม้ร่างของแวมไพร์ได้เหมือนจิตสูญญตาระดับสูง..แต่ก็เหมือนเป็นกระสุนที่ทะลุทะลวง..ราวกับเป็นกระสุนจริง..

อนันตาร่างลอยคว้างไม่ต่างจากราชาแวมไพร์เดลต้า..สักพักก็ร่วงหล่น..บาดเจ็บจนลุกไม่ขึ้น..แต่ก็นับว่าดินกับจอห์น พงษ์รอดจากราคะพิฆาตสำเร็จ..

ทั้งสองสติแจ่มใสขึ้น..แพคเกจที่อยู่เคียงข้างคิตตี้ก็ร้องว่า..

“..เราจะต้องหนีกันแล้ว..พี่ดิน..ภาระกิจสุดท้ายต้องทำให้เสร็จก่อนหนี..”

“..หือ..”ดินขมวดคิ้ว..

“..เลือดของเทวีแวมไพร์..เราต้องการเลือดของนาง..”

ทั้งสี่พยักหน้าให้กันและกัน..

แสงจากจิตสูญญตาของออย..เจ้าสำนักสูญญตาแห่งอารามขาวยังไม่ลดลง..และเหมือนจะแก่กล้าสว่างมากขึ้น.สามารถคุกคามทหารแวมไพร์ที่ไร้เมฆปีศาจคุ้มครองร่าง..ไม่ให้เข้าใกล้..

เวลานี้..คงเหลือแต่เทวีแวมไพร์เท่านั้น..

นางกำลังประลองกำลังกับกัษษากรและสอง..ซึ่งยิ่งประลองไป..ก็ยิ่งคิดว่า..ตัวเองเสียเปรียบทุกที..

เพราะราชาแวมไพร์กับอนันตาล้มลงแล้ว..

บ้าชะมัด..เครซี่พิสตอล..กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาหรือ..

และเวลานี้..คิตตี้กับแพคเกจก็ยืนไม่ห่าง..สาวเสียงอสูรสีหน้าเคร่งขรึม..กำหนดจิตสูญญตาเพื่อจะสร้างกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาชุดใหม่..

ดินกับจอห์น พงษ์ยังไม่เข้ามารบกวนเพราะรู้ว่า..ไม่มีประโยชน์..พลังของเทวีแวมไพร์.ลูนาร์วูแมน..และแวมไพร์บอดี้การ์ดในสภาพปีศาจ..สูงล้ำจนพลังระดับต่ำกว่าไม่อาจจะแทรก..เพราะเท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเปล่า ๆ ..

เทวีแวมไพร์คำรามก้อง..สภาพของนางเวลานี้..ไม่อาจจะทำอะไรได้..เพราะพลังของกัษษากรและสองเหมือนปะทะกับพลังของนาง..และเหมือนตรึงนางไว้..

ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็..เป็นเป้ากระสุนสูญญตาแน่นอน..

เทวีแวมไพร์เร่งเร้าพลังของนาง..พลังที่มหาศาล..

เลือดสองสายสาดกระจาย..เลือดจากมือทั้งสองของนาง...

คิตตี้ลืมตาขึ้น..เหยียดสองมือลงพื้น..เตรียมดีดกระสุนสูญญตา...

เสียงกรีดร้อง..คำรามอย่างน่ากลัว..และเสียงเป๊าะ..ดาบราชินีกับดาบตัดพสุธาหักโดยพร้อมเพรียง...

เลือดแดงฉานอาบมือทั้งสองของเทวีแวมไพร์..

ดาบที่ไม่ระคายผิว..ต้องยอมให้ระคายผิว..จึงจะทำลายได้..มีแต่วิธีนี้เท่านั้น..

คิตตี้ดีดกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาลงพื้นดินแล้ว...

พร้อมกับร่างของสองและกัษษากรคะมำเสียหลักเพราะดาบหักอย่างไม่น่าเชื่อ..

เทวีแวมไพร์ทะยานร่างขึ้น..ขว้างคมดาบตัดพสุธาที่หักติดมือซ้ายใส่ร่างคิตตี้...

สาวเสียงอสูรรู้วิชาเครซี่พิสตอลขั้นสูง..ต้องฆ่านางเสีย..เพราะนางจะเป็นภัยต่อเรา..

คมดาบราชินีที่หักคามือ..ขว้างใส่ปุ้นที่อุ้มร่างเทพหมาป่าทีวูในสภาพเด็กทารกอยู่...

กระสุนแสงแห่งสูญญตาพุ่งจากพื้นดิน..เทวีแวมไพร์สามารถหลบเลี่ยงได้ส่วนหนึ่ง..แต่ก็ถูกกระสุนเข้าส่วนหนึ่งเช่นกัน...ทำให้เทวีแวมไพร์ถึงกับบ้วนน้ำสีแดง...และยังมีหยาดเลือดสาดกระเซ็นจากรอยกระสุน..

และดาบตัดพสุธาก็พุ่งเข้าหาคิตตี้..

สาวเสียงอสูรไม่ทันระวังการโจมตีในรูปแบบเช่นนี้..ไม่มีทางเลี่ยง...

แต่ไม่มีทางที่คิตตี้จะเป็นอันตรายถ้ามีแวมไพร์บอดี้การ์ดอย่างแพคเกจอยู่ด้วย..

แพคเกจถลันเข้าขวาง..ส่วนของคมดาบตัดพสุธาปักเข้าเต็มอก..

ในขณะที่ส่วนของคมดาบราชินีที่พุ่งเข้าใส่ทารกที่ปุ้นอุ้มอยู่..ก็ถูกร่างหนึ่งขวางไว้เช่นกัน..

คมดาบปักใส่ร่างของศศินา..เจ้าหญิงแห่งหมาป่า...ที่ถลันเข้ามาขวางไม่ให้คมดาบทำร้ายทารกซึ่งเป็นลูกของเธอ..

เทวีแวมไพร์ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด..ตะโกนอย่างเจ็บแค้น..

“..ศึกระหว่างเรายังไม่สิ้นสุด..ครั้งหน้า..ข้าจะไม่พ่ายแพ้เช่นครั้งนี้..”

ร่างหายวับไป..เพราะการแทรกม่านมิติ..

เวลานี้มีแต่หนีเท่านั้น...

ไม่เพียงแต่เทวีแวมไพร์..แต่ทหารแวมไพร์ที่เหลือ..ต่างก็หลบลี้หนีหายไปตามคำบงการของเทวีแวมไพร์..แม้แต่ราชาแวมไพร์เดลต้ากับอนันตาก็ถูกดึงหายเข้าม่านมิติไปด้วย...

เทวีแวมไพร์หนีหายไป..แต่ก็ยังไม่หายไปทั้งหมดเสียทีเดียว..

ทิ้งไว้เพียงรอยหยดเลือด..เลือดที่ถูกทำร้ายบาดเจ็บจากกระสุนแสงแห่งสูญญตา..ทั้งกระอัก..และทั้งคมดาบที่บาดมือ..

โลหิตแห่งเทวีแวมไพร์ซ่านกระเซ็น..

นี่คือภารกิจที่เสร็จสิ้น..สามารถเก็บตัวอย่างเลือดของเทวีแวมไพร์ได้แล้ว...

เพียงแต่..มันมีค่าตอบแทนมากมายเกินกว่าที่คิด...

....

ร่างของศศินาล้มลง..ร่างของแพคเกจก็ล้มลง..เสียงอุทานและร่ำร้องอย่างตระหนกดังขึ้น..

คิตตี้ใจหาย..รีบประคองแพคเกจ..แวมไพร์บอดี้การ์ดของเธอซึ่งตาค้างกับอาการบาดเจ็บในครั้งนี้..

มีบางอย่างที่คิตตี้รู้สึกว่าผิดปรกติ..

ใช่..ทุกครั้ง..แพคเกจต่อให้บาดเจ็บ..หรือเป็นอย่างไร..ความเป็นฮาล์ฟบลัดแวมไพร์จะทำให้บาดแผลสมานตัว..รักษาตัวเองได้ทุกครั้ง..

แต่ครั้งนี้..เหมือนมีบางอย่างที่ต่างออกไป..

แพคเกจกุมหน้าอก..เลือดทะลักเข้ม..ปากก็มีเลือดไหลเป็นฟองสีแดงสด..

“..แพค..”คิตตี้รีบยื่นแขน.. “.กินเลือดฉัน..กินเร็ว..”

“..คิตตี้..”แพคเกจพูดพร้อมกับเลือดเป็นฟองไหลจากปาก... “..ทำไม..มันเป็นแบบนี้..ฉันต้องไม่เป็นไรสิ..ใช่ไหม..”

“..กินเลือด..กินเลือดฉันสิ..”คิตตี้ร้องไห้..สังหรณ์บางอย่างทำให้เธอใจคอไม่ดี.. “.กินเลือดฉัน..เธอเป็นฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..ได้เลือดฉัน..เธอจะหายดี..แผลจะสมานเอง..”

“..คิตตี้..”แพคเกจมองหน้าสาวเสียงอสูร.. “..ทำไมฉันถึงกลัวขนาดนี้..กลัวมาก.ไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อน..”

“..แพค..”คิตตี้ร่ำร้อง.. “..มันจะไม่เป็นไร..มันก็เหมือนทุกครั้ง..เธอบาดเจ็บ..ปกป้องฉัน.แล้วแผลเธอก็หาย..เธอจะฟื้นคืนสภาพ..”

แสงของจิตสูญญตาจากร่างออยหายไป...ออยลุกขึ้น..สีหน้าหดหู่..เดินมาที่แพคเกจ..วางมือลงกับร่าง..

คิตตี้ร้องไห้..

“..นายแม่..นายแม่อารามขาว..แพคไม่เคยเป็นแบบนี้..แพคเป็นอะไรไป..”

ออยหลับตา..ถ่ายทอดอำนาจจิตสูญญตาที่ว่างเปล่าให้แพคเกจ.ก่อนจะน้ำตาไหลออกมา..

จิตสูญญตาทำให้จิตใจของแพคสงบลง..แต่ก็เพียงแค่สงบลงเท่านั้น...

เวลานี้..สองกับป้อนก็รีบมาหาแพคเกจ..สองกับป้อนรู้สึกถึงความผิดปรกติ..

“..แพคเกจ..เธอเป็นอะไรไป..”สองเห็นสีหน้าไม่ดีของแพคเกจก็อดถามไม่ได้..ในขณะที่ป้อนเหมือนจะรู้ชะตากรรมคนที่เปรียบเสมือนกับลูกสาวของเธอคนนี้..ถึงกับเบือนหน้าซบกับอกสอง..

“..เลือดของเทวีแวมไพร์ที่อาบดาบเล่มนี้..มีผลทำให้อำนาจฟื้นคืนสภาพของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ไม่ทำงาน..”เสียงออยพูดอย่างหดหู่.. “..ทั้งหมดคือชะตากรรม..คิตตี้..นายแม่ของเธอจะหายดี..แต่ก็ต้องแลกเปลี่ยนกับชีวิตอีกสามชีวิต..ชะตากรรมมันเป็นแบบนี้..”

คิตตี้ชะงัก..

“..สามชีวิต..”

ออยสีหน้าหดหู่..แพคเกจสะท้านร่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ออยพูด..

คน ๆ หนึ่งก้าวเข้ามา..อุ้มร่างหนึ่งด้วย..

คนที่ก้าวเข้ามาคือกัษษากร..

น้ำตาของลูนาร์วูแมนนองหน้า..วางร่างคนที่อุ้มอยู่..ให้อยู่ใกล้แพคเกจ..

ศศินา..

ใบหน้าของเจ้าหญิงหมาป่าหลับพริ้ม...สิ้นใจในอ้อมแขนของกัษษากร..ในความเป็นจริง..เจ้าหญิงหมาป่าไม่มีพลังในการฟื้นคืนสภาพใด ๆ ..ประกอบกับคลอดแล้ว..ไม่มีอำนาจของเทพเทวีแห่งหมาป่าและโซลาร์คุ้มครอง..

การปกป้องลูกทำให้ศศินาถูกคมดาบราชินีปักร่าง..และสิ้นใจแทบจะทันที..สำนึกวูบหนึ่งที่เป็นสำนึกสุดท้าย..ก็คือร่างของลูนาร์วูแมน..ที่ปราดเข้ามารับร่างเธอไว้..

และเธอตายในอ้อมแขนของคนที่เธอรัก..

มอง..และยิ้มอย่างเป็นสุข..กุมมือกัษษากรแน่น..ก่อนจะสิ้นใจ..

กัษษากรแทบจะบ้าไปตรงนั้น.และความเสียใจยังไม่อาจจะสิ้นสุดไปในคราเดียว..เพราะคนที่รักอีกคนกำลังจะจากไป..ใช่..แพคเกจ..คนที่ทำให้กัษษากรรู้จักความรักครั้งแรก...

แพคเกจมองดูหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาของกัษษากร..มองคิตตี้..จับมือศศินา..

“..อย่าเสียใจนะ..ฉันไม่ได้ไปคนเดียว..พี่นาไปกับฉันด้วย..ฉันรับปาก..ฉัน..ฉันจะดูแลพี่นาให้เธอ..กัสจัง..ช่วย..ช่วยดูแลคิตตี้ให้ฉันด้วยนะ..”

ก่อนจะหลับตา..สิ้นใจไปคาอ้อมแขนของคิตตี้..

น้ำตาของกัษษากรไหลพราก..คิตตี้ข่มกลั้นความเสียใจ..แต่ยิ่งข่ม..น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา..

ดินเบือนหน้าหนี..ในมือเขายังคงอุ้มหลาน..ปุ้นก็ซบหน้ากับไหล่ของดินอย่างหดหู่ใจ..

สองป้อนกอดกันร้องไห้..แพคเกจเปรียบไปก็คือลูกสาวของพวกเธอ..ลูกสาวคนเดียว..

การต่อสู้ในวันนี้..สูญเสียมากมายเหลือเกิน..มากเกินไปแล้ว..

...

กัษษากรกับคิตตี้ยังคงนั่งนิ่งหน้าโลงศพสองโลงที่ตั้งอยู่ในห้องประกอบพิธีของฐานทัพแวมไพร์ฮันเตอร์..

ความเจ็บปวด..สูญเสีย..มันทำให้หัวใจของทั้งสองแทบจะตายด้าน..

ด้านหลัง..เดือนกับหนึ่งอุ้มหลานคนละคน..แม้จะเศร้าสลดแต่ก็ยังเข้มแข็ง..ดินกับปุ้นอยู่ด้วยกัน..

และดินอดมองไปที่พ่อแม่ไม่ได้..

“..ยัยนาทำหน้าที่ได้ดีที่สุดในการปกป้องเทพเทวีของหมาป่าและโซลาร์..”ดินพูด

เดือนเช็ดน้ำตา..แต่ก็เชิดหน้า..

“..เจ้าหญิงหมาป่าสมกับเป็นเจ้าหญิงหมาป่า..แม่ภูมิใจในตัวยัยนามาก..เธอกับปุ้นคงต้องเป็นพ่อกับแม่ของหลานสองคนนี้..เลี้ยงพวกเขาให้ดี..เราไม่มีโอกาสจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร..แต่พวกเขาต้องเติบโตขึ้นเพื่อหยุดยั้งเทวีแวมไพร์..บางที..นี่อาจจะเป็นชะตากรรมก็ได้..”

เสียงการเคลื่อนไหวดังมาจากประตู..แคทในสภาพคนป่วย..แม้จะไม่หาย..แต่ก็ดูดีขึ้นมากกว่าเดิม...มาพร้อมกับเพลินตา..ดร.ถนัด.หมออานนท์และออย..

โลงศพสองโลง..รูปถ่ายสามใบ..

แคทมองอย่างหดหู่..เดินไปเคารพรูปถ่ายของหงส์ผู้เป็นมารดา..สำหรับเจ้าสำนักสูญญตาตึกแดงคนนี้..ผ่านร้อนหนาวจนเข้าใจความเป็นไปในสรรพสิ่งทุกอย่างเป็นอย่างดี..

สักวันหนึ่ง..ทุกคนก็ต้องพลัดพราก..ไม่จากเป็นก็จากตาย..

แคทเดินมาที่ลูกสาวและลูกศิษย์..วางมือกับบ่า..

มีหลายคำอยากจะกล่าว..แต่แคทก็พูดอะไรไม่ออก...มองไปที่โลงทั้งสอง..

จะมากจะน้อย..หนึ่งในนั้นก็คือลูกเขยที่ตัวเองก็รักเหมือนลูก..อีกคนก็คือหลาน..

“..นายแม่คะ..”คิตตี้พูด.. “..คิตตี้อยากจะฆ่าพวกมัน..”

กัษษากรหันมาหาคิตตี้..ถึงเวลานี้..น้ำตาของลูนาร์วูแมนยังไม่หยุดไหล..

แคทส่ายหน้า...

“..ถ้าไม่เข้าใจถึงคำว่าหน้าที่..และความเป็นจริง..ไม่มีวันจะเข้าถึงจิตสูญญตา..”

ออยที่อยู่ไม่ห่างก็พยักหน้า..

จากวัยที่มากขึ้น..ทำให้แคทเองก็เริ่มจะเข้าถึงวิชาในสายอารามขาวมากขึ้นทุกที..

“..ทำไมคะ..ทำไม..ทำไมคุณย่า..แพค..พี่นา..ทำไมถึงได้ตาย..”คิตตี้ป้ายน้ำตา..

แคทไม่ตอบ..ได้แต่จับบ่าลูกสาว..ในขณะที่กัษษากรพูดขึ้นว่า..

“..หน้าที่ของเรายังมี..คิตตี้..เทวีแวมไพร์ยังคงอยู่..”

“..กัสจัง..”คิตตี้หันมาหา .. “..คุณย่า..แพค..กับพี่นาจะคุ้มครองเราใช่ไหม..”

กัษษากรรั้งคิตตี้มากอดไว้..น้ำตาไหล..แต่ก็ยังคงความเข้มแข็ง...

“..ลูกทั้งสองของฉันคือตัวแทนของเทพแห่งหมาป่าและเทวีแห่งโซลาร์..เพียงแต่พวกเขาไม่เหมือนกับเทวีแวมไพร์..การเติบโตของพวกเขาช้ากว่า..และพวกเขาจะต้องหยุดยั้งเทวีแวมไพร์สักวันหนึ่งในอนาคต..”

ในขณะนั้น..ประตูห้องโถงก็เปิดออก..พลเอกพิพัฒน์เดินเข้ามาพร้อมกับจอห์น พงษ์และสองป้อน..สีหน้าทุกคนทั้งเครียดทั้งหดหู่..

สองโอบไหล่ป้อน..เดินไปเคารพรูปถ่ายของหงส์..สองยืนนิ่งชั่วขณะ..แม่เลี้ยงที่เปรียบเสมือนแม่ตัวเองยังไงก็ยังผูกพันไม่น้อย...แต่ก็พอจะทำใจได้..

แต่พอขยับมาหน้าโลงศพของลูกศิษย์และหลาน..สองกับป้อนก็กอดกันไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองได้.

พลเอกพิพัฒน์กับจอห์น พงษ์ต่างเคารพผู้ตายทั้งสาม..ก่อนจะเดินมาหาหนึ่งกับเดือน..ซึ่งทั้งสองก็ยื่นหลานให้ปุ้นกับดินอุ้มแทน..

ทั้งดินและปุ้นก็อุ้มทารกหลบไปอีกทางเพราะรู้ว่าผู้ใหญ่มีเรื่องต้องคุย..

“..เราส่งกำลังเข้าไปในอาณาจักรแวมไพร์..แต่ไม่พบอะไรเลย..”พลเอกพิพัฒน์พูด..

“..เทวีแวมไพร์คงพาพวกแวมไพร์ของนางหนีไปแล้ว..แม้เราจะล้อมไว้แน่นหนา..แต่ก็เชื่อว่า..นางคงมีวิธีเอาตัวรอดและพาพวกแวมไพร์หลบออกไปจากวงล้อมเราจนได้..”หนึ่งถอนหายใจ...

“..ถ้ากำลังพวกนางกล้าแข็งขึ้นอีก..เกรงว่าแวมไพร์ฮันเตอร์อาจจะมีปัญหานะครับ..”

“..คุณเห็นว่ายังไง..”หนึ่งในฐานะผู้บังคับบัญชาสูงสุดของแวมไพร์ฮันเตอร์ขอความเห็น..

“..เราต้องพัฒนาศักยภาพคนของเรา..”พลเอกพิพัฒน์นิ่งขรึม.. “..ผู้พันจอห์นปะทะกับเทวีแวมไพร์มาในครั้งนี้..มีอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อหน่วยงานของเรามากทีเดียวนะครับท่านผู้บัญชาการ..”

หนึ่งส่ายหน้า..

“..ไม่มีประโยชน์หรอก..เราไม่ควรสร้างปีศาจไปสู้กับปีศาจ..”

“..แต่ทางองค์กรเห็นด้วยกับผมแล้วนะครับ..”ท่านนายพลพูด.. “..และผมก็เรียนทางองค์กรไว้แล้วว่าท่านคงไม่เห็นด้วย..ดังนั้นองค์กรจึงมีคำสั่ง..”

เดือนที่อยู่ข้างหนึ่งถึงกับขมวดคิ้ว..

“..ท่านนายพลพิพัฒน์..นี่หมายความว่าอย่างไร.”

“..คิดว่าองค์ราชินีหมาป่าคงคาดเดาได้แล้ว..องค์กรมีคำสั่งเปลี่ยนผู้บังคับบัญชาครับ..”

หนึ่งแค่นเสียง..

“..นี่เล่นกันแบบนี้เลยใช่ไหม..”

“..เทวีแวมไพร์เข้มแข็งกว่าผู้นำแวมไพร์ทุกคน..ไม่มีทางที่รูปแบบเดิมๆ ของเราจะชนะนางได้แน่..”

หนึ่งเม้มปาก..เดือนก็ขมวดคิ้ว..

“..เชื่อผมนะท่านนายพล..ที่ท่า่นทำมันไม่มีทางชนะ..แถม..เรากำลังตกหลุมพรางของความเชื่อของเราเอง..”หนึ่งพูด.

“..สายไปแล้วล่ะครับท่านผู้บัญชาการ..คำสั่งจะมาในอีกไม่ถึงชั่วโมงนี้แล้ว..”

เดือนพูดอย่างเหลืออด..

“..ถ้าเป็นแบบนี้..ทางเผ่าหมาป่าคงไม่สามารถร่วมมือกับแวมไพร์ฮันเตอร์ได้อีกแล้วนะคะ..”

“..ราชินีหมาป่า..พวกคุณเองก็เป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ..ทำไมล่ะ..ทำไมเราจะทำให้หน่วยงานแวมไพร์ฮันเตอร์มีพลังปีศาจเช่นเดียวกับพวกคุณไม่ได้..”

“..มันต่างกันนะท่านนายพล..”เดือนร้อง.. “..เผ่าพันธุ์ของเราเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว..เป็นธรรมชาติของเรา..แต่สิ่งที่แวมไพร์ฮันเตอร์กำลังจะทำ..คือสิ่งที่ผิดธรรมชาติ..ท่านไม่อาจจะนำเอาพันธุกรรมของแวมไพร์หรือหมาป่ามาดัดแปลงใช้งานเหมือนกับที่พวกอิคลิปส์ทำได้หรอก..เพราะท้ายสุด..ปีศาจจะครอบงำพวกคุณเหมือนกับที่ฮัล เวสท์ โดนมาแล้ว..”

หนึ่งสูดลมหายใจ..เพราะรอบ ๆ บริเวณมีความผิดปรกติเกิดขึ้น...

“..เห็นที..”ท่านนายพลพิพัฒน์ถอยหลังออกมา.. “..เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วนะครับ..คุณเอกลักษณ์และราชินีหมาป่า..สมกับที่องค์กรให้ความเห็นว่า..นิสัยของคุณยังเหมือนกับพวกโซลาร์อยู่..เพราะดื้อและอนุรักษ์นิยมเกินไป..”

ทหารจำนวนหนึ่งกรูกันเข้ามาในห้องพร้อมอาวุธครบมือ...รายล้อมสถานที่ไว้..

เวลานี้ทุกคนรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแล้ว...

แคทที่ยังอยู่หน้าโลงศพหันไปรอบ ๆ ..ตะโกนขึ้นด้วยปราณสูญญตา..

“..นี่มันเกิดอะไรขึ้น..”

เดือนคว้ามือของท่านนายพลไว้..แต่นายพลพิพัฒน์พลิกข้อมือ..และเหวี่ยงราชินีหมาป่าไปอีกทาง..

ดินกับปุ้นที่อยู่ไม่ไกลนักใจหายวาบ..หนึ่งดึงอาวุธ..แต่จอห์น พงษ์ก็ดึงอาวุธขึ้นเช่นกัน..

เดือนถูกเหวี่ยง..แต่ก็ม้วนตัวทรงกายได้อย่างมั่นคง..

“..ทำไมกำลังมนุษย์ถึงได้มากขนาดนี้..หรือว่า..”

ท่านนายพลแค่นเสียง..

“..การพัฒนา..ต้องเริ่มจากผู้นำ..และในร่างของผม..มีดีเอ็นเอของแวมไพร์..หมาป่า..ซึ่งผ่านการพัฒนาให้ใช้กับมนุษย์ได้แฝงอยู่..”

เวลานี้..ทุกคนที่อยู่ในวงล้อมรู้แล้วว่า..เกิดอะไรขึ้น..

แคทเม้มปาก..กระซิบกับสองป้อน..

“..พี่ป้อนพี่สอง..เราต้องหนี..”

“..เราจะหนีได้ยังไง..”ป้อนหลับตา..“.มีม่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าปกคลุมสถานที่อยู่..ใช้เพลงเทพส่งวิญญาณไม่ได้..”

แคทนิ่งคิด..ในขณะนั้นคิตตี้กับกัษษากรก็ลุกขึ้น..

“..นายแม่..”คิตตี้พูด.. “..ต้องร่วมมือกันค่ะ..”

กัษษากรกำหมัด..

“..ไม่มีเวลาแล้ว..”

พูดจบก็ไขว้สองมือ..และต่อยลงพื้นดิน..

เสียงครืน ๆ ..กระจกห้องโถงแตกกระจาย..ร่างของทหารที่รายล้อมกลิ้งไม่เป็นท่า..และคลื่นสั่นสะเทือนของพื้นดินลามกระจายไปยังด้านบน..

แคทสูดลมหายใจ..ตวาดออกด้วยปราณสูญญตา..คลื่นเสียงจากปราณทรงพลังเสริมกับกำลังแม่พระธรณีเหมือนมีผลต่อบางสิ่งที่ปกคลุมไปทั่วอาคารได้อย่างไม่น่าเชื่อ....

มันสามารถหยุดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าได้ในระยะเวลาหนึ่ง..

ในขณะที่คิตตี้เรียกอสูรออกมา..พร้อมกับป้อนร้องเพลงเทพส่งวิญญาณ..

อสูรกวาดมืออันใหญ่โต..คว้าร่างของทุกคน..ทั้งหนึ่ง..เดือน..ดิน..ปุ้น..ทารกทั้งสอง..แคท..ออย..สอง..ป้อน..เพลินตา..ดร.ถนัด..หมออานนท์..และกัษษากร.รวมทั้งตัวคิตตี้เอง..

และไม่ลืมคว้าโลงสองโลงไปด้วย..

อสูรสามารถคว้าได้รวดเดียว..จำแนกมิตรศัตรู..คนที่ควรเอาไปไม่ควรเอาไปได้ในการวาดมือแค่หนึ่งครั้ง..

อสูรลอยตัวขึ้น..ในขณะที่ป้อนพาอสูรและทุกคนหนีหายเข้าม่านมิติ..

ท่านนายพลพิพัฒน์ตั้งสติ..ลุกขึ้นได้จากการถูกกำลังแม่พระธรณีที่จำแนกเป้าหมายโจมตีได้อย่างแม่นยำ..

จอห์น พงษ์เองก็ลุกขึ้นได้เช่นกัน..

“..ท่านครับ..”เขาถาม..

“..ไม่ต้องพูดมาก..”นายพลพิพัฒน์แยกเขี้ยวที่ยาวออกมาราวแวมไพร์.. “..เขาถูกปลดแล้ว..และกำลังจะถูกตามล่าในฐานะบุคคลที่เป็นปฏิปักษ์ต่อแวมไพร์ฮันเตอร์และองค์กร..ถ้าเดาไม่ผิด..พวกมันคงต้องไปตั้งหลักกันที่สำนักสูญญตาหรือองค์กรโซลาร์ที่ใดที่หนึ่ง..และเป้าหมายของเราตอนนี้..คือไปที่สำนักสูญญตา..”

จอห์น พงษ์รู้สึกหนาวเหน็บ..ความรู้สึกบางอย่างรู้สึกว่ามันคุ้นเคยเหลือเกิน...

แต่เขาจะทำอย่างไรได้..เพราะเขาเป็นเพียงแค่..ผู้พันเล็ก ๆ ในหน่วยงานเล็ก ๆ อัลตร้าฮิวแมนเท่านั้น....

.....

อสูรพาทุกคนบินไปในม่านมิติ..

ทารกในอ้อมแขนของปุ้นและดินร้องไห้จ้า...เหมือนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..

ปุ้นเองก็รู้สึกเช่นกัน..

เวลานี้ทุกคนเหมือนยืนอยู่กลางอากาศ..ท่ามกลางเงาดำของร่างอสูร..

“..เหมือนกับว่า..มีบางอย่างของเทวีแวมไพร์อยู่กับท่านนายพลนะคะ..”ปุ้นอดพูดไม่ได้...

กัษษากรถอนหายใจ...โอบกระชับร่าง ๆ หนึ่ง..ซึ่งเวลานี้..ดูอ่อนแอเพราะความเสียใจนั่นคือร่างของคิตตี้..

“..หรือความสามารถของนางพัฒนาขึ้น..จนสามารถครอบงำท่านนายพลพิพัฒน์ได้..”

“..นี่เราต้องสู้ศึกถึงสองด้านอีกแล้วหรือ..”สองรำพึง..

อสูรพาทุกคนบินไปอย่างรวดเร็วภายในม่านมิติ..

ศึกระหว่างเทวีแวมไพร์กับทุกคนยังไม่สิ้น..เพียงแต่..ศึกครั้งใหม่นี้..คงต้องหนักหนากว่าเดิม.....

..จบภาค..

รอพบกับภาคใหม่ของจันทรล่าปีศาจ....ศึกเทพเจ้า...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น