จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2560 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

**ตอนที่ 2

อู่เค่อใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างเรียบง่าย ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด เพราะแต่ก่อนเขาก็ไม่ได้เป็นคนที่เป็นมิตรนัก แต่ก็มีเพียงเสี่ยวติงที่เป็นคนมาทำลายกำแพงนั้นจนสามารถเข้ามาสนิทกับเขาได้

           ...แต่นั่นก็เป็นแค่อดีตเพียงเท่านั้น...

           ถึงจะนึกถึงวันเก่าๆก็ใช่ว่าสิ่งนั้นจะหวนคืนกลับมา ตอนนี้มีเพียงสิ่งที่ต้องทำคือก้าวเดินไปข้างหน้าและหาความสุขบ้าง...

           ...ความสุขที่ว่านั้นก็คือการหาสตรีมาเป็นคู่ชีวิตเขา...

           ถึงแม้อู่เค่อจะเคยแอบรักเสี่ยวติงผู้ซึ่งเป็นรักแรกและเป็นผู้ชาย แต่เขาก็แน่ใจในความคิดของตนเองว่าเขาคงไม่มีใจจะไปรักเพศเดียวกันได้อีก และถึงแม้เขาจะเคยแอบรักสหายของตนแต่ว่าถ้าพวกเขาทั้งสองคบกันฉันท์คนรักก็ไม่มีทางใดที่จะเสพสังวาสร่วมกันได้เลย และอู่เค่อก็จะมิยอมต้องตกอยู่ในฐานะเช่นเดียวกับสตรีเป็นแน่ เพื่อยืนยันความมั่นใจนี้ของตน อู่เค่อจึงคิดอยากมีสตรีไว้เป็นคู่ชีวิตเขา...แต่ก็มีเหตุผลอีกอย่างหนึ่งคือ...

           เขาเหงา...

           การใช้ชีวิตในวังหลวงแห่งนี้ช่างดูเปล่าเปลี่ยวน่าเบื่อยิ่ง ถึงร่างสูงจะไม่ได้เป็นคนที่ชอบมีผู้คนมากมายมาพูดคุย แต่เวลาตนทำงานมาเหนื่อยๆก็อยากได้กำลังใจ อยากย้ายออกไปอยู่บ้านที่มีเพียงครอบครัวของตน อยากมีคนรักคอยยิ้มอย่างอบอุ่นและทำอาหารให้เขาทาน อยากมีเด็กตัวน้อยๆมาล้อมรอบตัว

           เขาอยากสร้างครอบครัว...

           จะลืมทุกสิ่งที่เลวร้ายในอดีตและทำในสิ่งที่ถูกต้องเสียที!

หลังจากการซ้อมการต่อสู้กันในช่วงเวลาเที่ยงของวันหนึ่ง วันนี้เป็นวันหยุดของร่างสูง แต่เขาก็มาซ้อมด้วยและเมื่อซ้อมเสร็จ อู่เค่อที่ได้รับบาดแผลเล็กน้อยบนใบหน้าเหนือคิ้วและรู้สึกแสบจากทางด้านหลังเล็กน้อยจากการประทะกันของพลทหารฝีมือดีทำให้เจ้าตัวรู้สึกสดชื่นราวกับมันได้เรียกพลังของชายชาตรีในตัวเขาออกมา ร่างสูงแต่บอบบางหาได้ใส่ใจทำแผลเล็กน้อยบริเวณใบหน้านั้นไม่ เขาทำเพียงแค่กลับเข้ามาในห้องพักของตน และทำความสะอาดร่างกายโดยการใช้ผ้าที่ชุบน้ำสะอาดเช็ดเพียงเท่านั้น ในระหว่างที่กำลังหันหลังให้กับประตูห้องและเปลี่ยนชุดนั้น ประตูห้องก็ได้ถูกเปิดเข้ามาอย่างไม่เบามือนัก

           “แกร๊ก!”

           “…”

           “…”

           ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็ชะงัก อู่เค่อตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามาแต่ก็ปรับเปลี่ยนความรู้สึกโดยพลันเพราะรู้ได้ในทันทีว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่ผู้ใด แต่เป็นอดีตสหายรักของเขานั่นเอง ฝ่ายเสี่ยวติงก็ชะงักไปเช่นเดียวเมื่อรับรู้ได้ว่าเพื่อนร่วมห้องของเขากำลังแต่งตัวอยู่ข้างใน แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเข้มขึ้นอย่างไม่ทันได้รู้ตัวเมื่อเห็นแผ่นหลังขาวที่บางกว่าตนนั้นมีรอยแผลอยู่แม้ไม่ชัดมากแต่ก็ถือว่าเด่นเมื่อมาอยู่บนหลังคนตรงหน้า

           “เจ้าไปได้แผลนี่มาได้อย่างไร!” และโดยไม่ทันรู้ตัว เสี่ยวติงก็เผลอถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

           “…” แต่อู่เค่อนั้นไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าผู้ที่ถามเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรีบใส่ชุดให้เสร็จทันที พร้อมเดินออกไปจากห้องอย่างไม่สนใจ

           แต่ทันทีที่เดินออกมานั้นใบหน้าที่แสดงออกว่าเย็นชากลับเปลี่ยนไปทันที ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับสะกดกั้นอะไรบางอย่าง...

           คราแรกอู่เค่อตั้งใจจะนอนพักสักหน่อย แต่ในเมื่อมีเดินออกมาแล้ว จึงเปลี่ยนทิศทางใหม่คือการออกไปเดินตลาดตามหมู่บ้านนั่นเอง...

.

.

.

.

.

ทันทีที่ได้สัมผัสบรรยากาศที่ไม่ได้พบมานาน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขใจทันที เขาลืมสิ้นความทุกข์และความกังวลใจ สองตาสาดส่องไปทั่วบริเวณตลาด โดยหารู้ไม่ว่าสตรีในนั้นต่างมองอู่เค่อไปตามๆกันเพราะใบหน้าที่หล่อเหลาถึงจะมิได้คมเข้มแต่ก็ดูสะอาดสะอ้านราวกับลูกหลานของข้าราชการมีหน้ามีตา ประกอบกับรอยยิ้มที่แสนสดใสก็ทำให้อู่เค่อกลายเป็นเป้าสายตานับสิบสิบคู่

           เมื่อเดินมาได้สักพัก ก็เหลือบไปเห็นร้านขายอาหารที่มีผู้คนมากมายแต่กับดูน่ากินเพราะเจ้าของร้านที่มาต้อนรับนั้นเป็นหญิงสาววัยแรกแย้มออกมาต้อนรับลูกค้ามากหน้าหลายตา ดวงตาที่สดใสและรอยยิ้มสวยนั่นทำเอาอู่เค่อเผลอเดินไปหาโดยไม่ทันรู้ตัว

“คนเยอะหรือแม่นาง มีที่ให้ข้าบ้างหรือไม่” กล่าวด้วยน้ำเสียงไพเราะพร้อมรอยยิ้ม ก็ทำให้หญิงสาวผู้นั่นรับไมตรีตอบโดยการยิ้มและเอ่ยกล่าวเชื้อเชิญ

“ไม่เยอะหรอกจ้ะ นี่ที่นั่งสำหรับท่าน ตามข้ามา”

“งั้นข้าขอสั่งเลยล่ะกันนะ” อู่เค่อสั่งไป แต่ก่อนที่หญิงสาวผู้นั้นจะได้เดินไปไหน เขาก็เอ่ยชวนคุยเสียก่อน

“เจ้าเป็นเจ้าของที่นี่หรือ”

“มิใช่จ้ะ ข้าแค่มาช่วยแม่ข้าเพียงเท่านั้น”

“ช่างน่ารักนัก เจ้าชื่ออะไรหรือ ข้าชื่ออู่เค่อ เจ้าเรียกข้าว่าพี่ก็ได้ มิต้องเรียกท่านอะไรนั่นหรอก”

“ข้าชื่อเยี่ยนเฟย พี่อู่เค่อ...”

การออกมาข้างนอกครานี้อู่เค่อรู้สึกราวกับว่าไม่อยากให้เวลาหมุนไปเช่นเดิมเสียเหลือเกิน...



**

ความคิดเห็น