ลีลาวดี ยามค่ำ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่ขออะไรมากแค่กดถูกใจ แล้วก็คอมเม้นเล็กน้อยก็พอจ้าาาาา รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊ฟ

ตอนที่ 3 เจ้าสาวจอมดื้อ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เจ้าสาวจอมดื้อ

คำค้น : พระเอกเป็นปีศาจ,แนวแฟนตาซี,โรแมนซ์,พระเอกนิ่งๆ,ลีลาวดี ยามค่ำ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2560 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เจ้าสาวจอมดื้อ
แบบอักษร

มุจลินท์ลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจากหลับไปด้วยความอ่อนเพลียตั้งแต่บ่ายเพราะท้องเริ่มจะส่งเสียงประท้วง แต่เธอก็ไม่มีอารมณ์จะกิน 

เธอทำอะไรลงไป...เรื่องน่าอายแบบนั้น 

เธอทำไมถึงได้โอนอ่อนตามเขาอย่างง่ายดาย ไม่ใช่เธอเลย 

คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มุจลินท์รู้สึกร้อนผ่าว ทั้งอับอายและรังเกียจตัวเอง 

หญิงสาวพลิกตัวคว่ำหน้ากับหมอนใบใหญ่แล้วร้องไห้เงียบๆ  เธอคิดถึงมารดาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว...เธอทำตัวเหลวใหลและน่ารังเกียจที่สุด นึกเคืองไปถึงอีกคนที่หน้าเนื้อใจเสือ เขาจะช่วยเธอทำไมในเมื่อสิ่งที่เขาทำก็ไม่ต่างจากคนพวกนั้นที่หวังจะทำลายเธอ 

ช่างน่าสมเพชตัวเองเสียจริง...

โชคชะตาคงกำหนดให้ชีวิตเธอต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ ไม่ว่าเธอจะหนียังไง สุดท้ายเธอก็ต้องวนมาปวดร้าวกับสิ่งเดิมๆ 

"นั่นเจ้าร้องไห้อยู่หรือ" 

เสียงที่เอ่ยถามแม้จะธรรมดาแต่ทว่าทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงสะอื้นของเธอเบาๆ  

หญิงสาวตกใจสะดุ้งตัวโยนรีบเช็ดน้ำตาบนหมอนแล้วลุกพรวดขึ้นนั่งโดยไม่ลืมคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย เธอไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตอนไหน เธอไม่ได้ยินเสียงเปืดประตูด้วยซ้ำ

"ฉันไม่ร้องไห้ให้คนเลวอย่างคุณหรอก" ดวงตาดำขลับหรี่ลงอย่างไม่เจ้าใจอารมณ์ของคนตรงหน้า  

"ข้ารู้ดีไม่ต้องย้ำเตือน...เจ้ามีแรงว่าข้าแล้วนี่ เช่นนั้นก็แสดงว่าเจ้าคงพร้อมสำหรับการผลิตทายาทแล้วสินะ" 

"ทายาท!? ฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณ!...ฉันจะกลับบ้าน" 

พูดจบร่างบางก็พรวดลุกขึ้นยืน ทว่าความเจ็บร้าวตรงจุดกึ่งกลางกายสาวก็ทำให้ร่างขิงมุจลินท์ทรุดฮวบ 

ทว่าเธอต้องประหลาดใจอีกครึ้งเมื่อเธอไม่ได้ล้มลงกระแทกพื้น หากแต่ล้มในอ้อมกอดของคนที่เธอด่าปาวๆ ว่าเลว 

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจ

"เป็นไปไม่ได้ เมื่อกี๊คุณยังยืนอยู่ตรงนู้น" 

นิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูตำแหน่งเดียวกับที่เขายืนเมื่อเช้า ห้องนี้ใหญ่โตและกว้างขวาง ระยะห่างจากตรงจุดที่เธอยืนกับประตูไม่ใช่ใกล้ๆ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเข้าถึงตัวเธอได้รวดเร็วขนาดนั้น 

"คุณ...ไม่ใช่คนใช่มั้ย" 

หญิงสาวถามอย่างไม่กริ่งกลัว มารดาของเธอเป็นร่างทรงตั้งแต่เธอยังไม่เกิด ท่านคอยบอกเสมอว่าบนโลกนี่ยังมีอีกมากที่เธอไม่รู้ สิ่งที่ตาเห็น บ้างอาจไม่เป็นความจริงเสมอไป สิ่งที่ไม่น่าเชื่อ บางทีก็อาจเป็นความจริง 

มารดาไม่เคยสอนให้เธองมงายในภูตผี แต่ท่านคอยเตือนให้เธอใช้ความรู้สึกและเหตุผลในการตัดสินพิจารณา...และตอนนี้ เธอก็คิดว่าสิ่งที่เธอรู้สึกในตอนนี้...เป็นความจริง 

เธอน่าจะฉุกคิดตั้งแต่ลืมตาตื่นแล้ว หน้าผานั่นสูงชัน และในยามวิกาลในป่าลึก จะมีใครอยู่ตรงนั้น ถึงมี แล้วใครจะช่วยเธอได้ 

"เจ้านี่ขยันทำให้ตัวเองเจ็บตัวจริงนะ" 

ทว่าเขาไม่ตอบ แต่กลับว่าพร้อมกับปล่อยร่างเธอให้เป็นอิสระแล้วเดินหันกลังจากไป 

"เดี๋ยวก่อน!" 

ร่างสูงหยุดแล้วหันกลับมามองยังเธออีกครั้ง 

"ฉันจะไม่ถาม ว่าคุณเป็นอะไร...แต่ฉันต้องการที่จะออกจากที่นี่ ฉันไม่ถือด้วยว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นเพราะคุณช่วยฉัน...แต่ ฉันต้องกลับไป" 

"ไม่ได้!" 

อีกฝ่ายตอบกลับมาทันทีไม่มีคิด มุจลินท์ใจแทบจะตกไปที่ตาตุ่ม ที่จู่ๆ เขาก็โกรธขึ้นมา 

"แต่ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน ฉันมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ และแม่ของฉันก็รอฉันอยู่" 

เธอทำใจกล้าพูดต่อทั้งที่ใจเต้นรัวจนมือไม้อ่อนแรงด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่ใช่กลัวว่าเขาจะทำร้าย หากแต่เธอกลัวว่าเธอจะไม่ได้กลับไปเห็นหน้ามารดาอีกต่างหาก 

"ไม่ว่าจะร้อยครั้งหรือพันครั้ง ข้าก็ยืนยันคำเดิมว่าไม่" 

พูดอย่างประกาศิตก่อนหันหลังให้เธออีกครั้ง 

"ทำไมล่ะ! ทำไมถึงปล่อยฉันไปไม่ได้ ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณหรอกนะคะ แต่ถ้าคุณเดือดร้อน หากฉันช่วยได้ ฉันจะช่วยคุณแน่นอน แต่ตอนนี้ ฉันขอกลับไปทำหน้าที่ของฉันให้เสร็จก่อน...นะคะ" 

มุจลินท์พูดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร 

นั่นทำให้ซีเมลรู้สึกโกรธ ใช่เขาโกรธ โกรธที่เธออยากจะไปจากเขา แต่หากจะให้ยอมรับแบบนั้น เขาทำไม่ได้ ทว่าน้ำตาของเธอก็ทำให้เขาใจอ่อนยวบ 

"เจ้าคือคู่ชะตาของข้า ข้าจะปล่อยให้เจ้าไปได้อย่างไรกัน เจ้ากับข้าทำพันธะกันแล้ว ตอนนี้เจ้ากับข้า คือคู่ชะตากันอย่างสมบูรณ์ ปีศาจเช่นข้ามีคู่ได้เพียงหนึ่งเท่านั่น...เจ้าย่อมรู้สึกได้ การที่ข้าสมสู่กับเจ้า มันคืออำนาจราคะแห่งคู่ชะตา ไม่อาจปฏิเสธได้ แน่นอนว่าเจ้าคิด แต่นั่นเจ้าก็รู้ได้ว่าข้าไม่ได้ขืนใจเจ้า" 

ซีเมลพยายามพูดอธิบายอย่างใจเย็นด้วย​น้ำเสียงที่อ่อนลง ทั้งที่เป็นคนใจร้อนและไม่เคยยอมให้ใคร นึกแปลกใจตัวเองว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่คืออำนาจแห่งคู่พันธะ หรือว่าเป็นไปโดยธรรมชาติกันแน่

นี่ไม่ใช่การขืนใจ...ข้อนี้มุจลินท์รู้ดี..เขาคือคนที่ช่วยเธอ...ข้อนี้เธอก็รู้ดี...แต่อะไรคือคู่ชะตา...ข้อนี้เธอไม่เข้าใจ! 

"คือ ฉันไม่เข้าใจ อะไรคือคู่ชะตา มันเกี่ยวอะไรกับฉัน แล้วคุณ...บอกว่าคุณเป็นปีศาจอย่างงั้นหรอ" 

ตอนนี้สมองเธอตื้อไปหมด...ปีศาจงั้นหรอ...ปีศาจไม่ได้รูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ น่าเดลียด น่ากลัวหรอกหรือ ปีศาจคือความชั่วไม่ใช่หรือ แล้วปีศาจ กับคน เป็นคู่กันได้จริงๆ น่ะหรือ...คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะถาม เพราะกลัวในคำตอบ 

ทว่าปีศาจผู้กร้านโลกอย่างซีเมลหรือจะดูไม่ออก แม้เธอไม่กล้าเอ่ยมันออกมา แต่เขาก็รู้และเข้าใจโดยง่ายและเขาก็ต้องการที่จะบอกกับเธออย่างเต็มใจ 

"เจ้าคือคู่ชะตาของข้า นั่นคือสิ่งที่ข้าย้ำกับเจ้า ปีศาจหนึ่งตนจะมีคู่ชะตาเพียงหนึ่ง บ้างมีคู่ชะตาเป็นปีศาจด้วยกัน บ้างเป็นเทพกับปีศาจ หรืออย่างข้ากับเจ้า ปีศาจกับมนุษย์...หรือหากใช้ภาษาโลกมนุษย์ให้เข้าใจง่ายก็คือ เนื้อคู่กัน...แต่หากเจ้ายังไม่เข้าใจ ก็ให้เจ้ารู้เอาไว้แค่ว่า เจ้าคือเจ้าสาวของข้าก็พอ"

ซีเมลอธิบายอย่างใจเย็น พร้อมกับมองสังเกตุปฏิกิริยาของอีกฝ่าย และเป็นดังคาด เพราะทันทีที่เขาพูดจบ หญิงสาวก็โวยวายขึ้นมาอย่างไม่เห็นด้วย

"ไม่จริง!...ฉันอายุยี่สิบเองนะ! ฉันยังต้องเรียนหนังสือ ต้องทำงาน ต้องดูแลแม่ ต้องอุ๊บ!" 

ซีเมลเคลื่อนที่รวดเร็วเจ้าประชิดตัวและปิดปากที่บ่นพล่ามไม่หยุดด้วยปากร้อนของเขาเอง แต่เพียงสัมผัสเพียงน้อยนิด ไฟปรารถนาในกายก็ลุกโชนอีกคราจนต้องรีบถอนจูบอย่างจำใจ 

"เจ้าคิดว่าสามีเจ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงดูเจ้าสาวรึไง"

มุจลินท์รีบกระถดถอยห่าง เธอเห็นแววตาหยาดเยิ้มของเขาแล้วพาลแข้งขาอ่อน เสียงนุ่มทุ้มที่เริ่มพร่าเหมือนเมื่อตอนนั้นมีผลต่อใจเธออย่างรุนแรง 

ใบหน้าหล่อคมคายอย่างหาได้ยาก เป็นเหมือนกับดักหลอกล่อสาวๆ ให้หลงใหลและหลงรัก โดยไม่เกรงใจธรรมชาติความถูกต้องของโลก ว่าปีศาจ ไม่จำเป็นต้องรูปงามขนาดนี้...ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นปีศาจแท้ๆ 

"ไม่! ฉันไม่ใช่เจ้าสาวของคุณ!" 

เธอไม่ได้รักเขา และเขาก็ไม่ได้รักเธอ แล้วทำไมเธอจะต้องเชื่อคำของเขาด้วย คู่ชะตาที่เขาบอก อาจจะไม่เป็นความจริงก็ได้ เขาบอกเองนี่ว่าเขาเป็นปีศาจ แล้วเธอจะเชื่อปีศาจอย่างเขาได้แค่ไหนกัน 

"หรือเจ้าอยากให้ข้าช่วยเตือนความจำ...การที่เจ้าเจ็บระบมไปทั่วร่าง ยังบอกเจ้าไปพอหรือ" 

นิ้วเรียวยาวแตะปลายคางเธออย่างข่มขู่ว่าตนเหนือชั้นกว่า แต่มุจลินท์หาได้ใส่ใจเกรงกลัวเขา เพราะอีกใจเธอยังคงเผื่อเอาไว้ว่าทั้งหมดนี้แค่ตลกร้ายเท่านั้น

"ดวงตาของเจ้า มันบอกข้าว่า เจ้าไม่เชื่อในสิ่งที่ข้าพูด" 

ใบหน้างามสะบัดหนีทันทีทีรู้ตัวว่าเผลอปล่อยให้ปีศาจรูปงามตนนี้เข้าหา เกราะป้องกันตัวของเธ ที่มีต่อปีศาจตรงหน้าทำไมถึงได้มีน้อยนักนะ 

ทุกสิ่งตกอยู่ในความเงียบ ก่อนที่ซีเมลจะเป็นคนทำลายความเงียบด้วยการพูดในสิ่งที่หญิงสาวรอฟัง

"ได้...หากเจ้าอยากทดสอบอำนาจของคู่ชะตา ข้าจะให้เจ้ากลับไปยังที่ของเจ้า...แล้วเจ้าจะรู้ว่าสิ่งที่อำนาจแห่งคู่ชะตาจะกระทำต่อเจ้า มันทรมานแค่ไหน เจ้าจะได้ลิ้มลองความรู้สึกที่ข้าต้องแบกรับมันทุกครั้งที่ใกล้เจ้า...ปีศาจราคะอย่างข้า...การที่มีคู่ชะตามันช่างเป็นเรื่องที่ทุกข์ทรมานยิ่งนัก" 

มุจลินท์ไม่เข้าใจที่เขาพูดเลยซักนิด เธอสนใจแค่คำพูดของเขาในตอนแรกเท่านั้น 

เขายอมให้เธอกลับจริงๆ อย่างงั้นหรอ...เขาเนี่ยนะ 

"คุณ พูดจริงใช่มั้ยที่จะปล่อยฉันไป" 

"ข้าไม่เคยพูดว่าจะปล่อยเจ้าไป ข้าเพียงอนุญาตให้เจ้ากลับไปในที่ที่เจ้าจากมา" 

นั่นหมายความว่าเขายอมให้เธอเป็นอิสระไม่ใช่รึไง ทำไมเขาต้องพูดให้เธอสับสนด้วย แต่นั่นไม่สำคัญเท่าการที่เขายังมีเมตตากับเธอ นับว่า อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีความดีอยู่บ้าง 

"ขอบคุณนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่คุณช่วยชีวิตฉันด้วย ถ้ามีโอกาส ฉันจะตอบแทนคุณแน่" 

ถึงเธอจะไม่ได้ชอบใจเขา แต่เธอก็ไม่ได้เกลียดเขา และเธอก็มีสามัญสำนึกพอที่จะไม่อกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ 

แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับปฏิเสธ

"ไม่จำเป็น" มุจลินท์อ้าปากเหวอ เขาจึงได้พูดต่อเพื่อให้หญิงสาวกระจ่าง "ในเมื่อเจ้าคือคู่ชะตาของข้า เจ้าย่อมพิเศษกว่าผู้ใด ไม่ว่าจะเรื่องใดที่เจ้าปรารถนา ข้าซีเมลคนนี้พร้อมทำให้เจ้าทุกสิ่ง...นอกจากการไปจากข้า" 

ซีเมลรู้แล้วว่าคู่ชะตาของเขานอกจากจะดื้อดึงไม่ยอมรับฟังเขาแล้ว นางยังซื่อตรงต่อตัวเองและอีกฝ่าย แม้ว่านิสัยเหล่านี้จะทำให้เขาหงุดหงิด แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวเองตอนนี้ กลับยอมจำนนให้แก่เจ้าหล่อนไปแล้ว... 

หากใครรู้เข้าเขาคงไม่วายถูกหัวร่อลับหลังว่า

ช่างน่าขันนัก...ราชาปีศาจอย่างเขา กลับยอมศิโรราบแก่มนุษย์ตัวกระจ้อย...หากแต่เขาก็คงตอบกลับไปทันทีเช่นกันว่า สิ่งที่เขาศิโรราบหาใช่มนุษย์นางนี้ไม่ แต่เป็นอำนาจของคู่ชะตาต่างหากที่เขาไม่มีวันปฏิเสธได้เลย




ไม่ขออะไรเลยจ้า แต่ขอเม้นซักติ๊ด ไลค์ซักหน่อยก็พอน้าาาาา

ความคิดเห็น