แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -03- ...แวมไพร์ชั้นต่ำ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -03- ...แวมไพร์ชั้นต่ำ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2557 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -03- ...แวมไพร์ชั้นต่ำ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

นที่ 3

...แวมไพร์ชั้นต่ำ...

 

 

            หลังจากที่ไอเดียออกมาจากร้านแล้ว ไอเดียก็ต้องแวะตลาดที่ขายเฉพาะตอนเย็น ก่อนจะไปซื้อของสดและจำพวกผักมาเพื่อจะมาทำอาหารเย็นกิน และเดินเท้ามาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าปากซอย ไอเดียก็แวะซื้อขนมติดมือมาสัก 2-3 ห่อ และน้ำชาจำพวกโออิชิก่อนเดินเข้าไปในซอยบ้าน

 

 

            วูบ

 

 

            จู่ๆ ก็มีความเย็นวูบขึ้นมาทำให้ไอเดียขนลุกซู่ ทั้งๆที่ไม่มีลม ทำให้ไอเดียรีบเดินเพื่อจะไปให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด ไอเดียรู้สึกหนาวๆร้อนๆอย่างบอกไม่ถูกลมแถวนี้ก็ไม่ได้พัดจริงอยู่ที่มันมีต้นไม้เยอะ แต่มันก็ไม่น่าจะเย็นถึงขนาดที่จะทำให้ไอเดียขนลุกได้

 

 

            พรึบ!!

 

 

            “อ๊ะ!...” ไอเดียรีบหันกลับหมายจะต่อยเมื่อรับรู้ว่ามีมือเย็นๆ มาจับที่แขน

 

 

            หมับ!

 

 

            “น่ากลัวจังนะ” เสียงทุ่มต่ำเย็นๆ แหบๆ ดังขึ้นพร้อมกับปรากฏใบหน้าหล่อคมคายแต่ยังน้อยกว่าดาร์ค ชายหนุ่มนิรนามยิ้มมุมปากด้วยความพอใจเมื่อเห็นใบหน้าเรียวสวยของไอเดีย

 

 

            “คุณเป็นใคร! มาจับแขนผมทำไม” ไอเดียรีบพูดถามและรู้สึกเจ็บๆ ที่ข้อมือเพราะ ชายหนุ่มนิรนามนั้นบีบข้อมือของไอเดียด้วยแรงมหาศาล

 

 

            “ฉันเป็นใครไม่สำคัญ...สำคัญแต่ที่ว่าเลือดของนายนะ...ท่าทางน่าอร่อยนะ” ชายหนุ่มนิรนามพูดขึ้นและอ้าปากแยกเขี้ยวขู่ พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานเล็บของชายหนุ่มค่อยๆยาวขึ้นเรื่อยๆจนจิกเข้าเนื้อของไอเดีย

 

 

            “โอ๊ยย...เจ็บนะ...ปล่อย” ไอเดียพูดว่าพร้อมกับยกขาขึ้นถีบร่างของชายหนุ่มทำให้ร่างสูงเซนิดๆเพราะไม่ได้ตั้งตัว มือก็คลายแรงบีบจังหวะนั้นไอเดียตัดสินใจสะบัดมือออกทำให้เล็บของแวมไพร์นิรนามกรีดเป็นทางยาวที่แขนเนียนของไอเดีย ไอเดียรีบวิ่งเพื่อจะกลับบ้าน แต่ก็วิ่งได้ไม่เท่าไหร่แวมไพร์ตนนั้นก็แว๊บมาอยู่ด้านหน้าทำให้ไอเดียผะงักล้มก้นจ้ำเบ้า

 

 

            “หึ! จะหนีไปไหนหื้ม ?” แวมไพร์นิรนามพูดบอกและเลียริมฝีปากอย่างกระหาย แวมไพร์นิรนามยกมือของตนเองที่ติดเลือดของไอเดียขึ้นมาเลียอย่างชอบใจ

 

 

            พรึบ!!

 

 

            “อ๊ะ!!...” ไอเดียถูกกระชากแขนข้างที่มีแผลอย่างแรงจนไอเดียต้องลุกตามแรงกระชากอย่างรวดเร็ว

 

 

            “ทั้งหอม ทั้งหวาน สาบานได้ว่าฉันจะอ่อนโยน” แวมไพร์หนุ่มพูดบอกพร้อมกับแยกเขี้ยวเตรียมกัดลงที่แขนของไอเดียเต็มแรง

 

 

            “ไม่นะ!!!” ไอเดียร้องลั่นด้วยความกลัว

 

 

            พรึบ! หมับ! ตุ๊บ! พลัก!!

 

 

            ร่างของไอเดียถูกกระชากออกอย่างเบามือพร้อมกับแรงกอดรัดจากทางด้านหลัง  และร่างของแวมไพร์หนุ่มลอยออกไปห่างด้วยแรงต่อยและถีบของดาร์ค ไอเดียรีบหันไปมองคนที่กอดรัดตนเองก่อนจะรู้สึกเบาใจเมื่อเห็นว่าเป็นลูซ ลูซยิ้มมุมปากนิดๆ ตามสไตล์การยิ้มของลูซ ดาร์คเสยผมอย่างหงุดหงิดและรีบเดินตรงไปยังร่างของแวมไพร์ตนนั้นที่กำลังลุกขึ้นมาด้วยความเร็ว ดาร์คใช้ความเร็วของแวมไพร์ที่มนุษย์ไม่สามารถตามทันรีบเดินหาแวมไพร์ตนนั้นและคว้าหมับเข้าที่ลำคอ

 

 

            “อั๊ค!” แวมไพร์หนุ่มกระอักเลือดออกมามือพยายามดันมือของดาร์คออก แต่ดันยังไงก็ไม่ออก

 

 

            “เจ้ามันชั้นต่ำไร้ประโยชน์” ดาร์คพูดว่ากดเสียงต่ำนิ่งเย็นจนน่ากลัว

 

 

            “ตายซะ เจ้าบังอาจมาทำให้ของสำคัญของข้าต้องมีรอยขีดขวน” ดาร์คพูดเสียงนิ่งและเพิ่มแรงบีบคอมากขึ้นก่อนที่ดวงตาของดาร์คจะแดงขึ้นเขี้ยวงอกเล็บเริ่มงอกและค่อยๆจิกเข้าไปในเนื้อของแวมไพร์อีกตน จนตายสลายกลายเป็นผง

 

 

            “เจ็บมากมั้ย” ลูซพูดถามพร้อมกับจับมือไอเดียขึ้นมาดู ไอเดียไม่ตอบเพราะยังคงช็อคกับภาพตรงหน้าอยู่ ภาพของแวมไพร์ที่ตายสลายกลายเป็นฝุน

 

 

            “ไอเดีย” ดาร์คพูดเรียก ทำให้ไอเดียละสายตามามองดาร์คที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

 

            “กลับบ้าน” ดาร์คพูดและเดินนำเข้าไปในบ้าน ลูซก็อุ้มไอเดียเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วไม่กี่วิก็เข้ามาอยู่ภายในห้องนอนที่ไม่มีกระเทียมไม่มีของอะไรกันแวมไพร์

 

 

            พรึบ!

 

 

            ไอเดียถูกพลักให้ไปนั่งบนเตียงกว้าง โดยมีดาร์คกับลูซนั่งขนาบข้าง

 

 

            “จะทำอะไรนะ” ไอเดียพูดถามนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อดาร์คกับลูซยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆที่ซอกคอของตนเอง

 

 

            “อาหาร...” ลูซพูดขึ้นเสียงแผ่วพร้อมกับลิ้นร้อนที่เริ่มแตะและเลียไปมา

 

 

            “พวกฉันไม่ได้กินอะไรทั้งวัน...ไม่เห็นใจกันหน่อยหรอ” ดาร์คพูดกระซิบที่ข้างหูของไอเดีย

 

 

            “มะ...มันเจ็บนะ” ไอเดียพูดบอกแต่ดาร์คกับลูซก็ไม่ใส่ใจจะฟังสนใจแต่การละเลงลิ้นบนลำคอขาวของไอเดีย ไอเดียหงายหน้าเริ่ดด้วยความวูบวาบในอกแปลกๆ

 

 

            “อ๊ะ...อื้ออ...” ไอเดียสะดุ้งด้วยความเจ็บเมื่อเขี้ยวของลูซและดาร์คฝังลงมาที่ลำคอของไอเดียพร้อมกัน ร่างเล็อของไอเดียสั่นระริก มือของดาร์คและลูซเริ่มไม่อยู่สุขลูบไล้ขาเนียนและหน้าท้องแบนราบของไอเดียไปด้วย

 

 

            “อ๊ะ...อ๊า...” ไอเดียเผลอครางออกมาเมื่อมือของดาร์คลูบเบาๆที่หน้าท้องไอเดีย ทั้งๆที่มีเสื้อกั้นเอาไว้ แต่ไอเดียกับเสียววูบวาบอย่างบอกไม่ถูก ดาร์คและลูซสอดมือมาประสานกับมือของไอเดียคนละข้างส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็ช่วยกันประคองไอเดียเอาไว้

 

 

            “อื้อออ...พะ...พอ...” ไอเดียพูดบอกและกำมือของลูซและดาร์คแน่น ทำให้ทั้งสองค่อยๆถอนเขี้ยวออกมาจากลำคอของไอเดียพร้อมกับเลียริมฝีปากที่มีคาบเลือดติดอย่างพอใจ ก่อนที่ทั้งสองจะเลียไปบริเวณรอยเขี้ยวทำให้ไอเดียแสบไม่น้อย แต่สักพักบาดแผลก็หายไปราวกับว่าคอของไอเดียไม่เคยมีร่องรอยอะไรเกิดขึ้น

 

 

            “อร่อยจริงๆ” ลูซพูดอย่างพอใจและยิ้มแป้นผิดจากไอเดียที่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม จนดาร์คต้องค่อยๆประคองร่างเล็กของไอเดียนอนลงบนที่นอนช้าๆ

 

 

            “อะไรกันแค่นี้เอง” ลูซพูดขำๆ ไอเดียก็ได้แต่เบ้ปากด้วยความเซ็ง

 

 

            “ไหนมาดูแผลที่ข้อมือสิ” ดาร์คพูดขึ้น ไอเดียก็ยื่นแขนให้อย่างอ่อนแรง ดาร์คก็จับที่แขนของไอเดียก่อนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้

 

 

            “เห้ยๆๆ จะทำอะไรอ่ะ ไม่เอาแล้วนะมันเจ็บ” ไอเดียรีบดึงแขนออกเพราะคิดว่าดาร์คจะกัดตนเองอีกรอบ

 

 

            “ไม่กัดหรอกน่า จะรักษาแผลให้ แผลจากเล็บแวมไพร์นะจะทำให้บาดแผลเน่าเปลื่อยจนต้องตัดแขนหรืออยากตัดแขนก็ไม่เป็นไรนะ” ดาร์คพูดบอกและทำท่าจะลุกหนี

 

 

            หมับ!

 

 

            “ไม่เอานะ” ไอเดียรีบกอดแขนของดาร์คเอาไว้ ทำให้ลูซมองอย่างยิ้มๆ เพราะเห็นสีหน้าตกใจของดาร์ค ดาร์คยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ดาร์คค่อยๆขยับมานั่งที่เดิมแถมยังใกล้กว่าเดิมจนไอเดียต้องขยับแต่กลับถูกลูซเบียดอีกข้างทำให้ตอนนี้ไอเดียนอนอยู่ตรงกลางเตียงโดยมีลูซ กับ ดาร์ค นั่งอยู่ข้างๆ

 

 

            “นี้! มันอึดอัดนะ ลุกออกไปเลย” ไอเดียพูดว่า

 

 

            “อย่าบ่นน่า” ดาร์คพูดว่าทำให้ไอเดียหน้างอ ลูซก็ได้แต่ยิ้มขำ                      

 

 

            “อ๊ะ! แสบนะ” ไอเดียพูดว่าออกมาอีกเมื่อดาร์คใช้ลิ้นร้อนไล่เลียลงบนบาดแผล ไอเดียยกมืออีกข้างมาดันหัวดาร์คเอาไว้เพราะรู้สึกแสบอย่างแรง แสบยิ่งกว่าเอาแอลกอฮอล์มาราดบนแผลเสียอีก สักพักแสงสีม่วงขึ้นมาที่บาดแผล แล้วรอยบาดแผลของไอเดียก็เริ่มหายไปช้าๆ

 

 

            “เสร็จแล้ว” ดาร์คพูดบอกและใช้หลังมือเช็ดคาบเลือดที่ติดบริเวณปากของตน ไอเดียจึงรีบชักมือกลับ

 

 

            “ขะ...ขอบใจนะ” ไอเดียพูดบอกก่อนจะก้มหน้านิ่งมองข้อมือของตนเองที่เคยมีแผลแต่ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

 

 

            “อืม..” ดาร์คตอบรับในลำคอ ก่อนที่ทั้งห้องจะเงียบสนิท

 

 

            “งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ไอเดียพูดทำลายความเงียบลูซและดาร์คจึงขยับออกให้ ไอเดียจึงรีบเดินไปหยิบผ้า และเข้าห้องน้ำไป

 

 

            “เจ้าว่าเป็นไงบ้างละ” ลูซพูดถามขึ้น ดาร์คจึงหันมามองหน้าของลูซอย่างไม่เข้าใจ

 

 

            “เจ้าหมายความว่ายังไง” ดาร์คถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

 

 

            “ไอเดียนะ...น่ารักใช่มั้ยละ” ลูซพูดเปรยและเงยหน้ามองเพดาน

 

 

            “อืม”

 

 

            “ไร้เดียงสา น่าสงสาร สินะ” ลูซพูดขึ้นมาอีก ดาร์คก้มหน้ามองมือตนเองอย่างชั่งใจ

 

 

            “อืม”

 

 

            “อยากปกป้องแล้วสินะ” ลูซพูดยิ้มๆและหันมามองหน้าดาร์ค

 

 

            “อืม...”

 

 

            “รักมนุษย์คนนี้เหมือนข้าแล้วสินะ” ลูซพูดบอกออกมาอีกครั้งทำให้ดาร์คชะงักกึก

 

 

            “ข้า...อืม...” ดาร์คอึกอักแต่ก็ยอมรับคำ ทำลูซยิ้มขำ เพราะไม่เคยเห็นท่าทีอึกอักจากดาร์คเลยสักครั้ง

 

 

            “หึหึ งั้นเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า” ลูซพูดบอกดาร์คจึงขมวดคิ้วนิดๆก่อนจะยิ้มมุมปาก เมื่อรับรู้ว่าลูซจะตกลงอะไร ทั้งคู่คุยกันได้สักพักไอเดียก็เดินออกมาจากห้องน้ำโดยที่ผมของไอเดียเปียกโชกเพราะสระผม ไอเดียพันผ้าขนหนูไว้บริเวณเอวตามแบบผู้ชายธรรมดา ทำให้เห็นหน้าท้องแบนราบ แผ่นหลังเนียนอมชมพู ยอดอกเล็ก และเอวคอดที่หน้ากัด จนดาร์คกับลูซลอบกลืนน้ำลายลงคอ

 

 

            “นายพันผ้าแค่นี้ ไม่คิดว่าพวกฉันจะกระหายบ้างหรอ” ลูซพูดขึ้นและมองแผ่นหลังเนียนของไอเดียอย่างหื่นกระหาย ไอเดียหน้าแดงลามไปถึงหูทันทีเมื่อรับรู้ว่าถูกสายตาของทั้งคู่มองมาอย่างโลมเลีย ทำให้ไอเดียหันหน้าไปมองลูซก่อนจะปาผ้าขนหนูผืนเล็กใส่ แต่ลูซก็รับได้

 

 

            “ถ้าพวกนายยังจะกินเลือดอีกละก็ฉันจะเอาไม้มาตอกมุมหัวใจพวกนายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!” ไอเดียพูดว่ากลบความเขินอายดาร์คมองหน้าไอเดียประมาณว่าคิดว่าทำได้ก็ลองดูทำให้ไอเดียหน้างอ

 

 

            “ไอ้พวกแวมไพร์ตะกะ” ไอเดียพูดบ่นและรีบใส่เสื้อผ้าและนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สาม!!++++++++++

มาแล้ววววว

 

 

ความคิดเห็น