Thichadad3938

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนนะคะ หากนิยายมีคำผิด หรือ ข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยที่ทำให้เสียอรรถรสในการอ่านค่ะ (Puingfungfing.)

บัวหลงจันทร์ ๑๓

ชื่อตอน : บัวหลงจันทร์ ๑๓

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2560 10:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
บัวหลงจันทร์ ๑๓
แบบอักษร

image



บัวหลงจันทร์ ๑๓

“.....โถ เจ้าบัวงาม แม่จักสอนเจ้าให้”

“ลูกจักต้องทำเยี่ยงไรหรือพระเจ้าค่ะ เสด็จแม่”

“จริงอยู่ที่เจ้าตั้งครรภ์ หาถวายงานภัสดาได้ไม่ หากแต่ปรนนิบัติพระภัสดาให้มีความสุขย่อมทำได้”

“เยี่ยงไรหรือพระเจ้าค่ะเสด็จแม่”

“......”

.

.

.

“บังอาจนัก!! เหตุใดไอ้สินจึงกล้ามารังแกลูกข้า การเวกคงอยู่สงบสุขเกินไปกระมังถึงได้เพรียกหาสงครามเยี่ยงนี้”

“พระทัยเย็นก่อนเถิดพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”องค์รัชทายาทภุชงค์ปรามพระบิดาอย่างนอบน้อม

“หากเจ้าบัว แลหลานข้าเป็นกระไรไป ชื่อการเวกจักหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เป็นแน่!!”

“...หม่อมฉันจักเดินทางไปการเวก แลใคร่อยากให้เจ้าบัวอยู่ที่ภุมริกาก่อนพะย่ะค่ะ”

“เยี่ยงนั้นหม่อมฉันจักไปด้วย”ภุชงค์ตรัส

“...”พยักพระพักตร์รับ

“พ่อจักไปด้วย เตรียมองค์เองให้ดีทั้งสององค์นั่นแล”องค์ภุมรินตรัส พลางยกจอกพระสุธารสชาขึ้นเสวยดับไฟร้อนในพระอุระ

“...รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ”โอรสองค์โต แลพระชามาดาหมอบกราบรับพระบัญชา

องค์จันทร์เมื่อออกจากตำหนักทรงงานของพระสัสสุระ ก็เสด็จกลับตำหนักในของเจ้าบัวทันที ข้าหลวงที่คอยรับใช้ต่างหมอบกราบเจ้าหลวงต่างแคว้น พระภัสดาเจ้าน้อย เว้นก็แต่นางข้าหลวงคนหนึ่งที่นั่งมองพระองค์มิวางตา เมื่อทรงเหลือบพระเนตรมองก็สะดุ้งรีบหมอบกราบเยี่ยงคนอื่น แก้มนวลแดงระเรื่อเมื่อชายสูงศักดิ์เหลือบพระเนตรมองตน

“เจ้าบัว”

“ฝ่าบาท..เป็นเยี่ยงไรบ้างพระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ แลภุชงค์ท่านว่าเยี่ยงไร”มือเล็กหยุดมือที่ปักผ้าก่อนจักรับซับพระพักตร์จากสายหยุดที่ส่งให้ ยกขึ้นซับพระเสโทที่พระนลาฏ

“ข้า ภุชงค์ แลเสด็จพ่อจักไปการเวก”

“จักเสด็จไปการเวกหรือพระเจ้าค่ะ”ดวงหน้างามฉายแววกังวล

“อย่ากังวลไปเลยหนาคนดี”ลูบปรางนุ่มเบาๆปลอบ

“หม่อมฉันเป็นห่วงพระเจ้าค่ะ”

“มิต้องห่วงดอก ทั้งพ่อ พี่ชาย แลผัวของเจ้าเก่งกว่าที่เจ้าคิด”

“ฝ่าบาท”ครางใส่ ริ้วแดงพาดผ่านปรางขาว เขินอายที่ทรงตรัสคำว่าผัวออกมาได้เต็มปากเต็มคำ

“หึหึหึ ฟอด”หอมขมับขาวฟอดใหญ่

“ทรงเหนื่อยหรือไม่พระเจ้าค่ะ พระเสโทออกเยอะเยี่ยงนี้ สรงน้ำดีหรือไม่พระเจ้าค่ะ”

“อืม ก็ดีจ้ะ หากแต่เจ้าจักปรนนิบัติพี่ได้หรือไม่”

“พระเจ้าค่ะ”เงยดวงหน้างามมอบรอยยิ้มให้พระภัสดา

“หึหึหึ”พระกรโอบเอวบาง ปลายพระองคุลีลูบแผ่วๆที่หน้าท้องแบน

“พี่สายหยุดบอกข้าหลวงข้างนอกให้เตรียมน้ำให้ข้าทีเถิด”

“พระเจ้าค่ะพระชายา”


.

.

จ๋อม

“เป็นเยี่ยงไรบ้างพระเจ้าค่ะ ทรงรู้สึกสบายพระวรกายหรือไม่พระเจ้าค่ะ”ตรัสถาม มือน้อยกวักน้ำลูบไปตามพระอังสะกว้าง ไล่ต่ำลงมาที่พระอุระ ปัดป่ายผ่านพระถัน ลูบต่ำลงไปที่พระอุทร

“เจ้าบัวงาม...จักทรมานพี่หรืออย่างไรเจ้า รู้ทั้งรู้ว่าพี่รังแกเจ้ามิได้”

“แม้นจักทำไปจนถึงขั้นสุดท้ายมิได้ หากแต่ให้บัวปรนนิบัติพระองค์หนาพระเจ้าค่ะ”เสียงหวานว่าพลางยื่นมือลงใต้น้ำกอบกุมพระคุยหฐาน หยอกเย้าเสียจนองค์จันทร์ขบกรามแน่น ท่อนเนื้อขยายเหยียดตึงเสียดสีกับหน้าท้องขาวนุ่มนิ่ม

“อ่า..เจ้าบัว”

“อ๊ะ”เจ้าบัวสะดุ้งเมื่อพระภัสดารั้งเรียวขาตนข้างหนึ่งขึ้นเกาะเกี่ยวพระกฤษฎี มือน้อยข้างหนึ่งวาดกอดรอบพระศอ ส่วนอีกข้างก็ปรนนิบัติพระภัสดามิห่าง

“อื้ม”พระนาสิกซุกไซร้ซอกคอขาว พระหัตถ์ข้างหนึ่งกอดรอบเอวบาง ส่วนอีกข้างเคล้นคลึงที่หน้าอกแบนนุ่มพระหัตถ์

“อื้อ ขึ้นเถิดพระเจ้าค่ะ”

ซ่า

ช้อนเมียขึ้นจากน้ำ วางลงบนพื้นประคองมิห่าง แขนเรียวยกกอดพระศอ เงยดวงหน้ารับจูบตะกรุมตะกรามจากพระภัสดา ประสบการณ์ที่ได้จดจำมาจากรสรักครั้งก่อนทำให้เจ้าบัวตอบสนององค์จันทร์ได้ตะกรุมตะกรามไม่แพ้กัน ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดราวมัจฉาเล่นน้ำ

“อื้อ”

“อืม”

ถอนพระโอษฐ์ออกจากปากเมีย พระหัตถ์กอบกุมก้อนเนื้ออวบที่ห่อหุ้มกลีบบัวสีหวาน บีบเคล้นจนเกิดรอยพระหัตถ์

“ฮื่อ ฝ่าบาท”นิ้วเล็กลูบคลึงพระถันเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะครอบลงตวัดลิ้นดูดดุนพระถันพระภัสดา

“อ่า เจ้าบัว อืม อ่า”องค์จันทร์เชิดพระพักตร์คำรามในพระศอ วันนี้เมียกินกระไรผิดสำแดงเข้าไปหนอจึงได้คึกเยี่ยงนี้

“จุ๊บ ให้บัวปรนนิบัติหนาพระเจ้าค่ะ”

“จ้ะ อยากทำกระไรก็ทำเลยเจ้า พี่ยอมทุกอย่างแล้ว”

“บัวจักทำให้พระองค์มีความสุขพระเจ้าค่ะ”ว่าพลางค่อยๆย่อกายลงต่ำ ลากลิ้นตั้งแต่พระอุระลงมาที่กล้ามพระมังสาตรงพระอุทร จนมาถึงความแข็งแกร่งที่เหยียดตึงชี้หน้าเจ้าบัว

“เจ้าบัวงาม อ่ะ อาาาา”คำรามพระสุระเสียงพร่าเมื่อริมฝีปากนุ่มจูบลงที่ส่วนปลาย ปลายลิ้นเล็กค่อยๆไล้เลียเบาๆ นัยน์ตากวางช้อนมองพระภัสดา อ้าปากครอบครองส่วนหัวทั้งหมดดูดดุนตามที่มารดาสอนสั่ง

.

.


‘เอาใจให้ผัวรักผัวหลงมันมิยากดอกลูก อยู่ที่อื่น เวลาอื่นเจ้าคือเจ้าน้อยภุมริกา พระชายาศศิมณฑล หากแต่บนเตียง เวลาปรนนิบัติพระภัสดาสองต่อสอง เจ้าจักต้องละทิ้งบทบาทเจ้าน้อย แลพระชายา”

‘.....’

‘จงปรนนิบัติภัสดาให้ราวกับตัวเป็นคณิกา หญิงงามเมือง ทำให้ผัวรักผัวหลงจนไปไหนมิรอด เข้าใจหรือไม่’

‘...พระเจ้าค่ะ’

.

.

“อ่า เจ้าบัว อืม”พระหัตถ์กดศีรษะเจ้าบัวให้ครอบครองพระองค์ทั้งหมด

“ฮึก อื้อ”เจ้าบัวหลับตาปรนนิบัติพระภัสดาลิ้นเล็กตวัดปาดเลีย องค์จันทร์ประคองศีรษะเจ้าบัวแล้วขยับพระกฤษฎีเข้าออกรัวเร็วตามแรงอารมณ์ มินานก็ปลดปล่อยใส่จนล้นปากเมีย

“แค่กๆ อึก แค่กๆ”เจ้าบัวงามสำลักน้ำรักของพระภัสดา กลั้นใจกลืนจนหมด มือเล็กยกปาดริมฝีปากตัวเบาๆ

“เจ้าบัวงาม”ทรงประคองเมียรักขึ้นโอบกอด เชยดวงหน้างามขึ้นพระอังคุฐปาดที่มุมปากเล็กเบาๆ กดจูบเอาใจที่กลีบปากนุ่ม

“บัวปรนนิบัติพระองค์ถูกพระทัยหรือไม่พระเจ้าค่ะ”

“มิต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้เจ้าบัวงาม”กดพระนาสิกที่ปรางขาวซ้ำๆ

“บัวใคร่อยากให้พระองค์รักบัวมากๆ แม้นจักให้พระองค์จนสุดทางมิได้เพราะลูก หากแต่บัวก็ใคร่อยากปรนนิบัติพระองค์ให้มีความสุขพระเจ้าค่ะ”


.

.

‘เจ้าจักต้องรู้จักใช้มารยาออดอ้อนผัวรู้หรือไม่เจ้าบัว’


.

.

“แค่นี้พี่ก็รักก็หลงเจ้าไปไหนมิรอดแล้วบัวเอ๋ย”

“บัวก็รักพระองค์พระเจ้าค่ะ”


.

.

.

“อารมณ์ดีกระไรหรือพระเจ้าค่ะพระชายา”สายหยุดที่ถวายงานรับใช้พระชายาเอ่ยถามพลางใช้หวีสางพระเกศายาวนุ่มตั้งแต่พระเศียรจนถึงปลายพระเกศาระพระกฤษฎีคอด

“คิกๆ”เจ้าบัวงามอมยิ้มหวานให้คนสนิทผ่านกระจกบานโต มือบางลูบหน้าท้องตนไปมาทักทายลูกน้อย

“มีกระไรหรือพระเจ้าค่ะ”อดยิ้มตามมิได้ มือก็สางพระเกศานุ่มอย่างเบามือ

“อืม...ไว้พี่สายหยุดตบแต่งเป็นเมียพี่เหมแล้วข้าค่อยบอกจักดีกว่า คิกๆ”

“พระชายา...”ใบหน้างามแดงระเรื่อ

“คิกๆ อีกมินานดอก จบเรื่องวุ่นวายนี่เมื่อใดพี่สายหยุดก็จักได้แต่งงานแล้ว ข้านี่ล่ะจักเป็นคนหาฤกษ์ยามร่วมหอให้พี่สายหยุดเอง”

“พระชายาทรงตรัสกระไรพระเจ้าค่ะ”

“มิต้องเขินอายดอก รับรองข้าจักหาฤกษ์ที่ดีที่สุดให้พี่สายหยุดเทียว”

“.....”สายหยุดกัดปากหน้าแดงระเรื่อ

“คิกๆ”ดูท่าวันนี้พระชายาบัวงามจักอารมณ์ดีมากๆเลยนั่นแล

“...วันนี้ฝ่าบาททรงเสด็จเข้าหารือกับองค์ภุชงค์ แลองค์ภุมรินสายหยุดว่าจักชวนพระชายาร้อยมาลัยถวายตำหนักศาสน์ดีหรือไม่พระเจ้าค่ะ”

“อืม ก็ดีหนาจ๊ะ”พยักหน้าน้อยๆ


.

.

.

ภายในศาลาริมสระหลวง เจ้าบัวงามประทับอยู่บนตั่ง มือบางบรรจงร้อยดอกไม้หอมสีขาวนวลให้เป็นพวง มีคนสนิทอย่างสายหยุดนั่งร้อยเป็นเพื่อนอยู่ด้านล่าง รวมไปถึงพระพี่เลี้ยงอิ่ม แลข้าหลวงหลายนางที่คอยรับใช้

“อิ่ม”ทรงตรัสเรียกพระพี่เลี้ยงส่วนพระองค์

“เพคะ”

“ข้าใคร่อยากได้ผลอัมพวาดิบกับเกลือ บอกห้องเครื่องให้ทีเถิด”

“หม่อมฉันจักให้ข้าหลวงนำถวายเพคะ”

“ขอบใจหนา”

“ทรงเหนื่อยหรือยังพระเจ้าค่ะพระชายา”

“ยังดอกจ้ะ”

“พี่อิ่ม เอาน้ำขิงถวายพระชายาด้วยก็ดีหนาจ้ะ”

“พี่จักบอกข้าหลวงให้หนาสายหยุด”

“...”เจ้าบัวงามอมยิ้ม นึกชื่นชมพระภัสดาที่ให้สายหยุดมาเป็นคนสนิทรับใช้ตน เพราะพี่สายหยุดช่างรู้พระทัยพระชายาดีเหลือเกิน

“ขอบใจพี่อิ่มจ้ะ”

“พี่สายหยุดรู้ใจข้านัก”เจ้าบัวตรัสพลางอมยิ้ม

“มิได้พระจ้าค่ะ”

“คิกๆ สมแล้วที่เป็นคนสนิทที่พระภัสดาประทานให้ข้า”

“ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ”

“ทูลพระชายา ฝ่าบาทเสด็จมาทางนี้แล้วเพคะ”

“เจ้าบัวงาม”พระวรกายสูงใหญ่กำยำก้าวเข้ามาในศาลาริมสระหลวง เหล่าข้าหลวงต่างหมอบกราบเจ้าหลวงต่างแคว้น

“ฝ่าบาท...เหตุใดจึงแล้วเร็วนักพระเจ้าค่ะ”

“พี่ทนคิดถึงเจ้ามิไหวจึงได้แอบเสด็จพ่อออกมาก่อนหนาสิ”ตรัสพลางประทับซ้อนหลังเมีย รั้งร่างนุ่มนิ่มเข้ากกกอด

“ฝ่าบาท จริงหรือพระเจ้าค่ะ”เจ้าบัวหน้าตาตื่น

“ฮะฮ่าๆ พี่หยอกดอกเจ้า เสด็จพ่อท่านคงใคร่อยากให้พี่มาอยู่กับเจ้านานๆก่อนเดินทางไปการเวกกระมัง จึงได้หารือแล้วไว”

“โธ่ น้องก็ตกอกตกใจคิดว่าพระองค์หนีเสด็จพ่อท่านมาจริงๆ”เจ้าบัวถอนหายใจ พลางเอากายพิงพระอุระกว้าง ประคองพระหัตถ์อุ่นวางทาบลงบนหน้าท้องตน องค์จันทร์ลูบเบาๆทักทายลูกน้อย

“หึหึหึ แลนี่ทำกระไรอยู่ หืม”

“หม่อมฉัน แลพี่สายหยุดกำลังร้อยมาลัยถวายตำหนักศาสน์พระเจ้าค่ะ หม่อมฉันใคร่อยากขอพรให้เสด็จพ่อ ภุชงค์ แลพระองค์เดินทางปลอดภัย แคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวง”

“คนดี พี่จักไปจัดการไอ้ชั่วที่มันรังแกเจ้า แลจักกลับมาหาน้อง แลลูกให้ไวที่สุดหนา”

“หม่อมฉันจักรอพระเจ้าค่ะ”เงยดวงหน้างามถวายยิ้มหวานให้พระภัสดา พระโอษฐ์อุ่นประทับจูบที่หน้าผากเนียน พระหัตถ์ประคองครรภ์เจ้าบัวมิห่าง ในขณะที่เจ้าบัวงามเอนกายพิงพระอุระร้อยมาลัยต่อ เป็นที่น่าเอ็นดูแก่พระพี่เลี้ยง คนสนิท แลข้าหลวง เว้นเสียแต่ข้าหลวงสาวนางหนึ่งที่ริอาจลองดี เล่นหูเล่นตาใส่พระภัสดาของนายเหนือหัว ข้าหลวงสาวช้อนตามองชายสูงศักดิ์มิวางตา แม้นสายพระเนตรของพระองค์จักวางไว้ที่พระพักตร์งามของพระชายาเป็นจุดเดียว แก้มสาวเห่อร้อนเมื่อทรงแย้มพระสรวลให้กับคนในอ้อมกอด รอยพระสรวลช่างงดงามจนอยากครอบครอง เจ้าบัวงามถึงจักจดจ่ออยู่กับเข็ม แลดอกไม้ในมือหากแต่สายตาหวานเชื่อมของข้าหลวงสาวก็หาได้พ้นนัยน์ตากวางไม่

คิดจักแย่งดวงจันทร์ของข้ามันมิง่ายดอกหนา แลเจ้ามิมีทางแย่งไปได้ดอก

นัยน์ตากวางเหลือบสบกับดวงตางามของสายหยุด คนสนิทพยักหน้าให้พระชายาน้อยๆ มิมีใครรู้พระทัยพระชายาเท่าสายหยุดอีกแล้ว

“พี่สายหยุด”

“พระเจ้าค่ะพระชายา”

“นำพระสุธารสชา แลพระกายาหารว่างถวายฝ่าบาททีเถิด....ทรงงานมาเหนื่อยๆจิบชาให้ผ่อนคลายหน่อยหนาพระเจ้าค่ะ”สั่งคนสนิทในประโยคแรก แลเอ่ยออดอ้อมเสียงหวานกับพระภัสดาในประโยคหลัง

“จ้ะ”จับมือน้อยขึ้นหอมเบา

“พระเจ้าค่ะพระชายา...เจ้า”สายหยุดน้อมศีรษะรับพระบัญชาก่อนจักเรียกข้าหลวงสาวที่นายหมายหัว

“จะ เจ้าค่ะ”

“ไปห้องเครื่องนำพระสุธารสชา แลพระกายาหารว่างถวายฝ่าบาททีเถิด”

“เจ้าค่ะ”

“ทรงรอประเดี๋ยวหนาพระเจ้าค่ะ”

“จ้ะ”

เจ้าบัวงามทิ้งกายพิงพระอุระ สองมือบรรจงร้อยดอกไม้ใส่เข็ม ส่วนองค์จันทร์นั้นก็โอบประคองครรภ์เล็กของเมียมิห่าง พระนาสิกกดหอมที่ลาดไหล่ขาว กลิ่นกายเจ้าบัวงามช่างหอมหวานพาให้พระองค์สูดดมมิรู้เบื่อ กระไรมันจักไปมีความสุขไปกว่าการได้คลอเคลียร่างนุ่มนิ่มหอมหวานของเจ้าบัวงาม

“พระสุธารสชา แลพระกายาหารว่างมาแล้วเพคะ”ข้าหลวงสาวประคองพานบรรจุกาพระสุธารส แลของว่างคลานเข้ามาถวาย มือน้อยวางเข็มร้อยมาลัย แลพวงดอกไม้ลงบนพาน

“ขอบใจจ้ะพี่สายหยุด”เจ้าบัวว่าพลางรับจอกพระสุธารสชาที่สายหยุดรินถวายขึ้นเป่าไล่ความร้อน ก่อนจักประคองจรดพระโอษฐ์องค์จันทร์ป้อน องค์จันทร์ประคองมือเจ้าบัวที่ถือจอกขึ้นเสวย พระโอษฐ์เสวยชา หากแต่พระเนตรกลับจับจ้องดวงหน้าหวานมิว่างตา

“เป็นเยี่ยงไรพระเจ้าค่ะ”

“ชารสดีเทียว สดชื่นนัก...หากแต่แค่ได้เห็นหน้าเจ้าพี่ก็หายเหนื่อยแล้วเจ้าบัว”

“คิก ระหว่างพระโอษฐ์ของพระองค์กับขนมหวานนี่ หม่อมฉันใคร่รู้เหลือเกินว่ากระไรจักหวานกว่ากันหนาพระเจ้าค่ะ”

“หากเจ้าใคร่รู้ไว้คืนนี้พี่จักให้เจ้าลองก็แล้วกัน หากแต่ปากเปื่อยขึ้นมาจักมาโทษพี่มิได้หนา”ตรัสกระซิบที่ใบหูเล็ก

“ปากเปื่อยหม่อมฉันมิกลัวดอกพระเจ้าค่ะ หม่อมฉันกลัวจักมิเปื่อยเสียมากกว่า”ปิดท้ายด้วยการช้อนนัยน์ตากวางสบพระเนตรเฉี่ยวคมอย่างยั่วยวน

“ยั่วนักเจ้าวิฬารน้อยของข้า”จับปลายคางเล็กเขย่าไปมา พลางจูบลงบนปลายจมูกโด่งรั้นเบาๆ เจ้าบัวฉีกยิ้มหวานให้พระภัสดา

“เจ้ารินน้ำชาให้ข้าที”รับสั่งกับข้าหลวงสาว

“เพคะ”

“ขอบใจ”ตรัสพลางยื่นพระหัตถ์ไปรับจอกน้ำชาที่มีควันร้อนลอยกรุ่น

“อ๊ะ”

“โอ๊ย!!”

ขณะที่เจ้าบัวงามยื่นพระหัตถ์ไปรับจอกน้ำชาจากข้าหลวงสาว เมื่อปลายพระองคุลีสัมผัสจอกแล้วก็จงใจปล่อยมือทำให้น้ำชาร้อนๆหกลวกพระหัตถ์ขาวจนขึ้นรอยแดง เจ้าบัวชักพระหัตถ์กลับกุมแน่นด้วยความเจ็บปวด

“เจ้าบัวงาม!!!”องค์จันทร์ตกพระทัยทรงประคองมือน้อยขึ้นเป่า

“ฮึก..โอ๊ย”เจ้าบัวงามน้ำตาคลอด้วยความเจ็บแสบ

“ฝ่าบาทผ้าชุบน้ำพระเจ้าค่ะ”สายหยุดรีบรุดส่งผ้าชุบน้ำลอยดอกมะลิให้องค์เหนือหัว

“ขอบใจสายหยุด”ทรงประคบผ้าชุบน้ำเย็นๆไปตามรอยแดงที่มือนุ่ม

“อึก..”ความเย็นของผ้าทำให้เจ้าบัวรู้สึกดีขึ้น

“เป็นเยี่ยงไรบ้างคนดี”

“น้องเจ็บแสบเหลือเกินพระเจ้าค่ะ..ฮึก ตกใจด้วยพระเจ้าค่ะ”

“อิ่มตามหมอหลวงไปที่ตำหนักใน”

“เพคะ”

“ส่วนเจ้าซุ่มซ่ามนัก!!!”

“ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันมิได้ตั้งใจเพคะ”ข้าหลวงสาวหมอบกราบตัวสั่น หล่อนระวังแล้ว หากแต่เจ้าน้อยกลับปล่อยพระหัตถ์เอง จักให้พูดเช่นนี้มีหวังองค์จันทร์คงกริ้วกว่านี้เป็นแน่

“สายหยุด”

“พระเจ้าค่ะ”

“ข้าจักพาเจ้าบัวกลับตำหนัก ส่วนเจ้าอยู่ที่นี่ลงโทษนางบ่าวซุ่มซ่ามนี่แทนข้า”

“พระเจ้าค่ะ”

รับสั่งแล้วจึงช้อนร่างบางของเมียขึ้นแนบพระอุระเสด็จเข้าตำหนักใน

“จักให้ข้าลงทัณฑ์เจ้าเยี่ยงไรดีที่บังอาจซุ่มซ่ามทำให้พระชายาทรงเจ็บเยี่ยงนี้”

“ฮึก หม่อมฉันมิได้ตั้งใจเจ้าค่ะ หากแต่พระชายาทรงปล่อยพระหัตถ์จนทำให้พระสุธารสลวกพระหัตถ์เองหนาเจ้าคะ”

“บังอาจ นี่เจ้ากล้าใส่ร้ายพระชายาถึงเพียงนี้เชียวหรือ พระองค์จักทำเช่นนั้นเพื่อการใด”

“ขะ ข้ามิทราบเจ้าค่ะ”

“มิทราบ แลกล้าพูดออกมาได้เยี่ยงไรว่าพระชายาทรงทำพระสุธารสชาลวดพระหัตถ์องค์เอง”

“.....”

“นี่เจ้าจักกล่าวหาว่าพระองค์ทรงกลั่นแกล้งเจ้าเยี่ยงนั้นหรือ”

“มะ มิได้เจ้าค่ะ”

“...ทหาร”

“ขอรับคุณสายหยุด”

“โบยนางข้าหลวงคนนี้สิบไม้ แลถวายรายงานแด่องค์จันทร์ท่านด้วย”

“ขอรับ”

“ฮือ คุณสายหยุด เมตตาข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจ”


.

.

.

“เป็นเยี่ยงไรบ้างท่านหมอ”

“มิมีกระไรน่าเป็นห่วงหนาพะย่ะค่ะ แผลนี่ใช้ว่านหางจระเข้ประคบทุกวันมิเกินเจ็ดวันก็หายแล้วพะย่ะค่ะ”

“ขอบใจท่านหมอหนาจ๊ะ”

“มิได้พะย่ะค่ะเจ้าน้อย หากมิมีกระไรแล้วหม่อมฉันขอทูลลาพะย่ะค่ะ”

“เชิญจ้ะ”

“.....”

“ฝ่าบาท เป็นกระไรไปพระเจ้าค่ะ”มือเล็กลูบเบาๆที่พระปรางขาว

“เจ้ากำลังท้องกำลังไส้มาเจ็บตัวเยี่ยงนี้พี่ใจมิดีเลยเจ้า นางบ่าวนั่นก็ซุ่มซ่ามนัก”

“โธ่ ฝาบาทพระเจ้าค่ะ บัวมิเป็นกระไรแล้ว อย่าทรงกังวลไปเลยหนาพระเจ้าค่ะ บัวเองก็ซุ่มซ่ามพระเจ้าค่ะ”

“จักใจดีไปถึงไหนกันบัวงาม...”

“.....”ยิ้มหวานพลางซบพระอังสะอย่างออดอ้อน

“ต้องห่างเจ้าพี่ยิ่งห่วง”

“อย่ากังวลไปเลยพระเจ้าค่ะ บัวสัญญาว่าจักดูแลตัวเอง แลลูกดีๆ ไหนจักพี่สายหยุด ไหนจักอิ่มคอยดูแล พระองค์มิต้องกังวลหนาพระเจ้าค่ะ”

“จักให้พี่มิห่วงเจ้าพี่ทำมิได้ดอกเจ้าบัว”


.

.

.

“พี่สายหยุด”

“ทรงตื่นบรรทมแล้วหรือพระเจ้าค่ะ”สายหยุดที่นั่งอยู่บนตั่งไม้สักหน้าห้องบรรทมขยับลงมาพับเพียบรับพระบัญชา

“จ้ะ หากแต่ฝ่าบาทท่านยังมิตื่น”

“พระเจ้าค่ะ แลทรงต้องการกระไรหรือไม่พระเจ้าค่ะ สายหยุดจักสั่งให้ข้าหลวงนำถวาย”

“ให้ข้าหลวงเตรียมสำรับพระกายาหารว่างให้พระองค์ทีจ้ะ”

“พระเจ้าค่ะ”

“แลพี่สายหยุดก็ไปสวนพฤกษาเป็นเพื่อนข้าที”

“ได้พระเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวสายหยุดจักเข้าไปเอาผ้าคลุมไหล่ให้หนาพระเจ้าค่ะ”

“จ้ะ”

“ได้แล้วพระเจ้าค่ะ”มินานสายหยุดคนสนิทก็ออกมาพร้อมกับผ้าคลุมไหล่สีกลีบบัวมาคลุมไหล่เล็กให้

“ขอบใจจ้ะ”

“มิได้พระเจ้าค่ะ”ว่าพลางประคองพระชายาอย่างระมัดระวัง

“เป็นเยี่ยงไรบ้างจ๊ะพี่สายหยุด สวนพฤกษาของภุมริกากับศศิมณฑล สวนพฤกษาที่ใดงามกว่ากัน”สายหยุดประคองพระชายาชมดอกไม้งามในสวนพฤกษา โดยมีขบวนข้าหลวงเดินตามอยู่ห่างๆ

“งานคนละแบบพระเจ้าค่ะ”

“คิกๆ นั่นสิ งามคนละแบบจริงๆด้วย”

“พระชายาพระเจ้าค่ะ”

“จ๊ะ?”

“พระองค์มิน่าจักทำให้องค์เองเจ็บเยี่ยงนี้เลยหนาพระเจ้าค่ะ”สายหยุดว่าพลางขมวดคิ้วอย่างกังวล ปลายนิ้วลูบเบาๆบริเวณรอยแดงบนหลังพระหัตถ์

“ข้ามิเป็นไรดอก พี่สายหยุดอย่ากังวลไปเลยหนาจ๊ะ”เจ้าบัววางพระหัตถ์ลงบนมือขาวของสายหยุดบีบเบาๆ

“ก็แค่วัชพืชจักมาสู้ราชินีแห่งไม้น้ำเยี่ยงพระองค์ได้อย่างไร อย่าทรงกังวลไปเลยหนาพระเจ้าค่ะ”

“วัชพืช หากแต่ปล่อยทิ้งไว้มันก็สร้างความเสียหายได้มากมิใช่หรือจ๊ะ”

“.....”

“กับคนที่มันทะเยอทะยานใคร่ได้ผัวข้า มันก็ต้องถอนรากถอนโคนให้สิ้น”

“...สายหยุดโชคดีเหลือที่องค์จันทร์ท่านเอ็นดูสายหยุดเป็นน้องนุ่ง”

“พี่สายหยุดล่ะก็”

“คิกๆ สายหยุดหยอกเล่นพระเจ้าค่ะ ไปชมดอกสร้อยฟ้าตรงนั้นกันเถิดพระเจ้าค่ะ ลมพัดหอมมาถึงนี่เชียว”

“จ้ะ..ลูกข้าคงจักโปรดดอกไม้มากจริงๆ ได้มาอยู่ท่ามกลางดอกไม้เช่นนี้สดชื่นนัก”

“เจ้าน้อยพเยีย โปรดดอกไม้สมนามที่องค์จันทร์ประทานให้จริงหนพระเจ้าค่ะ”

“คิกๆ นั่นสิ”

“อ๊ะ นั่นฝ่าบาท แลพี่เหมนี่พระเจ้าค่ะ”

“ฝ่าบาท ทรงตื่นบรรทมแล้วหรือพระเจ้าค่ะ”สายหยุดปล่อยพระชายาก่อนจักทรุดกายหมอบกราบผู้มาใหม่ องค์จันทร์พยักหน้าให้สายหยุดก่อนจักเข้าประคองเจ้าบัวแทน

“เจ้าบัวงาม มาซนอยู่ที่นี่นี่เอง”

“บัวมาเดินเล่นกับพี่สายหยุดพระเจ้าค่ะ”เจ้าบัวว่า องค์จันทร์จึงได้ทอดพระเนตรคนสนิทของเมีย เห็นใบหน้างามแดงระเรื่อ กลีบปากขบกัน มือหรือก็บิดชายเสื้อไปมา จึงเหลือบมององครักษ์ประจำองค์เอง ก็เห็นเจ้าเหมมองสายหยุดตาเป็นมัน

“ข้าควักลูกตาเอ็งทิ้งเสียดีกระมังเจ้าเหม”

“มิได้พะย่ะค่ะฝ่าบาท หากแต่มดใกล้น้ำตาลมันก็ยากจักห้ามใจไหวพะย่ะค่ะ”

“เหอะ...ยังมิได้ตบแต่งก็อย่าหวังว่าจักมาทำรุ่มร่ามชีกอใส่น้องข้าได้”

“ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ”

“คิก ฝ่าบาท อย่าเข้มงวดนักเลยพระเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวเหมพาพี่สายหยุดหนีหม่อมฉันจักแย่เอา”

“มิกล้าพะย่ะค่ะ พระชายา”

“พี่เหมล่ะก็...”สายหยุดครางใส่








ความคิดเห็น