คิมคยอง

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายวาย BY คิมคยอง นะคะ สวัสดีทั้งรีดเดอร์หน้าใหม่เเละหน้าเก่าทุกท่านเลยนะคะ เรื่องนี้เนื้อหาเเละคำสบถด่าค่อนข้างจะเยอะ ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวยนะคะ ไรท์คิมจะติดกุญเเจเรื่องนี้หลังจากที่ลงตอนผ่านไป 24 ชั่วโมง ไม่อยากให้ดราม่ากันเนาะ อันยอง~ <3

บทที่ 2 อยากเอาเด็ก [R18+]

ชื่อตอน : บทที่ 2 อยากเอาเด็ก [R18+]

คำค้น : คราม ริคุ ริว คิมคยอง นิยายวาย สาววาย สายหิ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2560 15:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 อยากเอาเด็ก [R18+]
แบบอักษร

บทที่ 2

อยากเอาเด็ก [R18+]

ตกเย็น

หลังจากเข้าเเถวเสร็จผมก็มุ่งหน้าตรงกลับบ้านสถานเดียว เพราะคำพูดของพี่ครามนั่นเเหละทำเอาผมเสียวสันหลังทุกที เเล้วอีกอย่างคาดว่าวันนี้เขาน่าจะไม่มีธุระอะไรที่ตัวเองทำที่อื่นเเล้วด้วย เขาจะต้องกลับถึงบ้านก่อนผมเเน่ พี่ครามใจร้อนนะฮะ เวลาโมโหน่ากลัวมากเลยเเหละ

"เห้ยริคุ เดี๋ยวกูไปส่ง!"

"ไม่เป็นไรโซ่เดี๋ยวกลับเองดีกว่า"ผมพูดด้วยท่าทีร้อนรนเเต่ยังไม่วายหันไปโบกมือลาโซ่ด้วย

"อย่าดื้อดิวะริว"

ร่างสูงไม่วายขับบิ๊กไบค์คู่ใจมาเทียบข้างผมด้วย โซ่เปิดหมวกมาให้เห็นเเค่ครึ่งหน้าเเต่นั่นมันก็ทำให้เขาดูดีไม่น้อย ถึงเเม้โซ่จะยังไม่มีเเฟนเเต่ก็ใช่ว่าไม่มีคนคุยน๊า วันๆเห็นโซ่ก้ทมเล่นมือถือตลอดเลยคุยกับสาวอยู่เเน่ๆเลยอะดิ

"ขึ้นมา"

"ไม่เอาอะ"ผมปฏิเสธถ้าพี่ครามรู้ว่าผมกลับบ้านพร้อมโซ่พี่ครามได้โกรธเป็นฟื้นเป็นไฟจนบ้านเเตกเเน่นอน

"มาเหอะ เดี๋ยวกูส่งเเค่ปากซอยเเล้วมึงก็เดินเข้าไปเอง"

"เเต่ว่า.."

"ไม่มีเเต่เหี้ยอะไรทั้งนั้นอะ ขึ้นมาเถอะก่อนที่ขามึงจะบวมจนเดินไม่ได้ซะก่อน"

"เเค่บวมเฉยๆเอง ไม่เป็นอะไรหรอก"ผมยังคงเลือกที่จะปฏิเสธคนตัวสูงออกไปเพราะไม่อยากให้เขามีเรื่องกับพี่ครามด้วยนั่นเเหละ

"อาจจะต้องตัดขานะมึง"

"ตัดขาอ๋อ!"

ผมตะเบ็งเสียงดังก่อนจะรีบหัวหมุนกระโดดขึ้นท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของโซ่อย่างรวดเร็ว เเค่เดินบ่อยถึงกับต้องตัดขาเลยเหรอ = =' น่ากลัวอะ

"หลอกง่ายจริงนะมึง"

"เอ้า!"

ผมมุ่นคิ้วอย่างหัวเสียเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้เเล้วตอนนี้เพราะคนตัวสูงออกรถเรียบร้อยเเถมยังขับเร็วมากซะด้วย เเต่ขับไปได้สักพักเขาก็จอดรถโดยไม่มีสาเหตุก่อนจะเอี่ยวตัวหันมาสวมหมวกกันน็อคที่ตัวเองใส่อยู่ยัดลงมาที่หัวผม

"ใส่ซะ ไอ้เด็กยุ่น"

"โซ่อะ.."ผมบอกยิ้มๆ

"อีกไกลกว่าจะถึงบ้านมึงนอนซบหลังกูก่อนได้นะ"

"เเฟนว่าเปล่า"

"ไม่มีเเฟน"เขาตอบกลับสีหน้าจริงจัง

"ล้อเล่น^^"

ผมพูดเเกมหยอกล้อเเต่ก็ยอมเอนซบหังเขาเเต่โดยดีนั่นเเหละ อย่างที่เขาบอกอะอีกตั้งไกลกว่าจะถึงบ้านผมขอหลับเอาเเรงหน่อยก็ดีเนาะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทางมันไกลขนาดนี้ผมเดินมาไหวทุกๆวันได้ยังไงกัน ?



      บ้านสุริยะคณประสิทธิ์

ผมรู้สึกตัวน้อยๆเพราะลมเย็นๆพัดมาโดนหน้าเบาๆ พอลืมตามันถึงทำให้ผมรู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่หน้าบ้านเเล้วเเถมคนที่ขับรถมาส่งผมยังให้ผมนอนซบหลังอยู่เเบบนี้เเล้วนั่งผิวปากสบายใจอีกต่างหาก

"ทำไมมาจอดหน้าบ้านอะโซ่"ผมถาม

"ถามตัวเองเหอะ กูเรียกตั้งเเต่หน้าป้ายรถเมล์ยันหน้าปากซอยก็ไม่ยอมตื่น"

"จะ จริงหรอ"

"เออดิกูจะโกหกทำไม เเล้วมึงจะนั่งเหว๋ออีกนานมั๊ยล่ะเดี๋ยวอาจารย์ครามก็มาเห็นหรอก"

"นั่นดิ! งั้นเดี๋ยวเราไปก่อนนะ ขอบคุณนะที่มาส่งอะ กลับบ้านดีๆล่ะ"

"ไอ้เด็กยุ่นหมวกมึงหมวก!"

"อ๋อโอเคๆๆ"

ผมรีบร้อนจนลืมหมวกกันน็อคที่ใส่อยู่บนหัวไปเเล้วด้วยนะเนี่ย โชคดีที่โซ่เรียกัดไว้ทันไม่อย่างงั้นพี่ครามรู้เเน่เลยว่าไม่ได้เดินกลับบ้านมาเอง

"มีอะไรก็โทรหากูนะ"

"อื้ม"

ผมรีบเดินเข้าบ้านสายตากวาดสอดส่องดูว่ารถของพี่ครามมาจอดเเล้วหรือยัง เเต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว เพราะคนที่ผมกังวลเเละกลัวตอนนี้มายืนเท้าเเขนกับประตูสายตามองหน้าผมนิ่งเรียบเหมือนกับกำลังระงับอารมณ์อยู่อย่างไงอย่างงั้น

"ทำไมกลับช้า"

"คือว่า.."ผมก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าเเม้เเต่จะมองหน้าเขา ผู้ชายอย่างสีครามเป็นคนโหดที่เด็ดขาดเเละคำพูดของเขามันเหมือนคำพูดอาบยาพิษที่ใครได้ยินก็ต้องถูกเเช่เข็งทำอะไรไม่ถูกแบบผมเนี่ยเเหละ เเม้สิ่งที่เขาพูดออกมามันจะไม่กี่พยางค์เเต่มันกลับทำให้ใจผมหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

"กูถาม ก็ตอบสิวะ!"

"คะ คือว่า.. ขอโทษฮะ.."

"เรื่อง"

"ที่ผิดสัญญา ริวให้โซ่มาส่งที่บ้านฮะ เขาอาสามาส่ง ตะ เเต่ว่าผม.."

"ไม่ต้องพูด เข้าบ้าน"

"พี่ครามเเต่ว่า..."

ผมพยายามจะอธิบายเเต่คนตัวสูงกลับไม่ยอมฟังอะไรเลย ที่เขาสั่งให้ผมเข้าบ้านเเบบนั้นเพราะเขากำลังโมโหเเละลงโทษผมเเน่ๆ TT

"กูบอกให้เข้าบ้านไง!!!"

"ฮะ เข้าใจเเล้ว.."

ผมเดินตามพี่ครามเข้ามาอย่างรู้สึกผิด พี่ครามเดินไปนั่งบนโซฟาพลางช้อนสายตาขึ้นมามองผม ผมรีบเดินเข้าไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขาทันที เพราะตอนนี้ในหัวผมมันมีเเต่คำเตือนของเขาที่จะทำให้ผม... เดินไม่ไหวเลย

"ช่วยกู ถ้าทำดีกูจะลดโทษให้.."

"จริงนะฮะ"ผมถามตาโต

"เเต่ถ้าไม่ พรุ่งนี้เตรียมลาหยุดได้เลย"

"พี่คราม"

"ทำสิรออะไร"

ผมยังไม่ชินกับบทลงโทษเเบบนี้ของเขาสักเท่าไหร่ บางวันเขาเเทบจะไม่ปล่อยให้ผมได้พักยกเเต่บางวันเขาก็มีงานยุ่งจนเเทบจะไม่ได้เเตะเนื้อต้องตัวกันเลยสักนิด เหมือนเขากำลังสะสมความเก็บกดมากกว่าเเละตอนนี้มันก็กำลังจะระเบิดออกมา

"คะ ครับ.."

ผมรับคำ ก่อนจะคลานเข้าไปหาเป้ากางเกงที่ตุงโป่งออกมาอย่างเห็นได้ชัด ผมเอื้อมมือไปเเตะมันเเละลูบอย่างช้าๆพลางค่อยๆรูดซิปกางเกงของพี่ครามลงจนสุด มือควักท่อนเอ็นร้อนออกมาเเละรั้งขึ้นลงเป็นจังหวะ 

ครั้งนี้ผมต้องชนะเกมเขาให้ ..ผมจะทำให้พี่ครามประทับใจในครั้งนี้ให้ได้เลยฮะ

"อื้อ.อ.."

เรียวลิ้นเล็กซุกซนของผมค่อยๆเเตะเลียที่ส่วนหัวบานเบาๆ พี่ครามเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไวต่อความรู้สึกเหมือนเกินเเค่ผมจับนิดหน่อยมันก็เเข็งคับมือซะเเล้ว

"อย่าทรมานกู"

"อึ่ก"

  อ่อก.ก

ผมใช้ริมฝีปากครอบส่วนหัวบานเเละค่อยๆขยับเข้าออกทีละนิด มันใหญ่คับเเน่นปากจนผมรู้สึกเหมือนริมฝีปากจะฉีกออกจากกันอยู่ตลอดเลย

"อื้อ อ้าห์.."

"อื้ม"

ผมชิมเเท่งร้อนนี้อยากกับของเล่นบางทีผมก็เเกล้งเขาด้วยการที่ทำให้เขาครางสั่นไม่เป็นจังหวะ เเละทุกครั้งเขาก็พอใจกับมันมาก เวลาที่เขามีความสุขเขาจะเผลอพูดดีกับผมโดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยล่ะฮะ

นั่นคือสิ่งที่ผมชอบหลังจากเรามีอะไรกันเสร็จเเล้ว.. ถึงรู้ว่าเขาจะไม่ได้ทำดีตลอดกับผมเเต่อย่างน้อยผมก็เคยได้รับมันจากเขา

"อื้อ ห่อปากรัดเเน่นๆ!"

"อื้อ"

"ซี๊ด.ด จะเเตกเเล้วโว้ย! อ่าห์.. อื้มมม.."

มือหนารีบชักท่อนเอ็นร้อนออกจากปากผมจนน้ำสีขาวขุ่นเเตกกระจายออกมาใส่หน้าผมเต็มๆ คนตัวสูงใช้มือลูบรั้งของตัวเองขึ้นลงเบาๆเเต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะหดตัวลงเลยสักนิด

"มานี่ดิ"เขาพูดเเละจัดการเก็บท่อนเอ็นร้อนให้เรียบร้อย เเต่มันก็ยังตุงเด่นออกมาอยู่ดีนั่นเเหละ

ผมก้มหน้าปาดน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลเลอะหน้าผมออกไปพลางๆโดยที่มีมือคนตัวสูงฉุดเเขนผมให้ขึ้นไปนั่งบนตัก เรียวเเขนยาวโอบเอวผมเเน่น บนหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ผมเห็นเเล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้

"เดี๋ยวเช็ดให้"

"ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวผมเช็ดเอง"

"ริคุ.."

"กะ ก็ได้ฮะ"

ผมนั่งนิ่งหลุบตามองต่ำปล่อยให้มือหนาบรรจงเช็ดคราบน้ำสีขาวออกจนหมด พอเช็ดเสร็จเขาก็นั่งนิ่งมือบีบเค้นสะโพกผมไม่หยุด เเต่ผมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรได้เเต่นั่งตัวสั่นเบาๆบนตักของพี่ครามเท่านั้น

"รู้ใช่มั๊ยว่ากูโกรธ"

"รู้ฮะ"

"ทีหลังอย่าทำ"

"ขะ เข้าใจเเล้วฮะ"

"คืนนี้กูออกไปข้างนอก จะกลับดึกหน่อย"

"ผมขอรอพี่ครามนะฮะ..."

"ไม่ต้องรอ"

"ขอรอนะฮะ"ผมยังไม่หยุดความพยายาม

"จะรอทำไมกูกลับดึก เผลอๆกลับเช้าด้วย"

"ผมรอได้.."

"ตามใจ"

"พี่ครามไม่หนักหรอฮะ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำเเล้วจะลงมาเตรียมรองเท้ากับชุดให้"

"วันนี้มึงทำดี กูให้พัก"

"เเต่ว่า..."

"อย่าดื้อหรือขัดคำสั่งกู"

"ขอโทษฮะ..."ผมยิ้มออกมาเเห้งๆมองสายตาคมของคนตัวสูง สายตาของพี่ครามยังคงนิ่งเรียบเเละดุดันเหมือนเคย ซึ่งผมอ่านใจเขาไม่เคยออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

"กูไม่ใช่คนดีขนาดนั้น อย่าคาดหวังในตัวกูให้มาก ถ้าไม่อยากเสียใจ... มึงเองก็รู้ดีว่ากูไม่ได้มีมึงคนเดียว"

"พี่ครามอ่านใจผมออกด้วยหรอ?"

"เด็กเเบบมึงกระจอกจะตาย"

"พี่ครามน่ะดีที่สุดในสายตาผมเเล้ว.."

"เหอะ"

"ผมรักพี่ครามนะฮะ.."

ถึงเเม้พี่ครามจะไม่เคยพูดว่ารักผมเลยก็ตาม เเต่ทุกครั้งถ้าผมมีโอกาสผมจะบอกมันออกมาเเบบนี้ ผมกลัวว่าวันนึงผมอาจจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีก ก็เเค่นั้นเอง..

อย่าพึ่งไล่ผมออกจาชีวิตพี่ล่ะฮะ ริวยังอยากอยู่บอกรักพี่ทุกวัน.. พี่คราม..



[ บทบรรยาย :: สีคราม ]


เเก้วเหล้าในมือผมถูกกระดกเข้าปากไม่รู้กี่รอบ สาวๆสวยๆรายล้อมรอบตัวผมจนต้องมุ่นคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ เพราะในหัวไอ้ครามตอนนี้มีเเต่หน้าไอ้เด็กริคุลอยวนอยู่เต็มหัวไปหมด ยอมรับว่าเมาทีไรอยากเอาเด็กนั่นทุกที

ไม่เข้าใจตัวเองฉิบหาย.. ยิ่งภาพเมื่อเย็นเเม่งผุดขึ้นมาในหัว ยิ่งสั่น..

"พี่ครามเเล้วเมื่อไหร่จะกลับมาเที่ยวที่นี่อีกอะคะ เกรซรอพี่ทุกวันเลย"

"ไม่รู้"

"แหม่ เย็นชาอีกเเล้วน๊า"

"หึ"

ในใจผมก็อยากจะโทรไปบอกไอ้เด็กริวนั่นว่าไม่ต้องรอเพราะทุกครั้งที่ผมออกตอนกลางคืนจะกลับเช้าทุกครั้งนั่นเเหละถ้ามันรอคงตาคล้ำดำพอดี เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ชอบเถียง ชอบรั้นฉิบหาย

"ไปต่อกันที่ห้องดีกว่าค่ะ"

"ยัง"

"เอ้าทำไมล่ะคะ"

"ไม่มีอารมณ์"

ผมตอบเสียงเรียบพลางเบือนสายตาไปทางอื่น ผมเเค่ออกมาเเดกเหล้ากับไอ้ฟ่างไม่ได้มาทำอะไรอย่างว่า ตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าเเล้วด้วยหวังว่าไอ้เด็กริวมันจะฉลาดพอที่จะเข้านอนเเล้วเลิกรอผมกลับบ้านซะที

ที่ผมบอกกับมันว่าผมไม่ใช่คนดีขนาดนั้นเพราะผมรู้ว่ามันกำลังคาดหวังอะไรในตัวผม เเต่ก็นั่นเเหละผมไม่อยากผูกมัดหรือพาใครเข้ามาในชีวิตผมตอนนี้ ผมยังอยากใช้ชีวิตตัวเองอยู่ก็เเค่นั้น เเค่ไม่อยากดึงใครเข้ามาใช้ชีวิตที่ดิ่งลงเหวกับไอ้ครามก็เเค่นั้น..

"หนีเมียมาไม่กลัวเมียงอนไงวะ"ผมถามไอ้ฟ่างด้วยสีหน้านิ่งเรียบเเต่ไม่วายกระตุกยิ้มกวนตีนมันด้วย

"ชาลีง้อง่าย ไม่ต้องห่วง"

"หึ.. เดี๋ยวนี้หึกเหริมนะมึง"

"เออดิวะ เเต่เดี๋ยวกูก็กลับเเล้วเเหละ ชาลีรอว่ะ"

"รอ ?"ผมมุ่นคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"เออดิกูไม่ได้หนีมา กูขออนุญาตเเล้วต่างหาก"

"เสือฟ่างหายไปไหนวะ"

"ถูกถอดเขี้ยวเเล้วว่ะ กลายเป็นเเมวเหมียวไปเรียบร้อย"

"เหอะ"

"เดี๋ยวสักวันมึงก็โดนบ้างเเหละวะไอ้เสือคราม ฮะๆ"

"ไม่มีวันเว้ย"

ผมเถียงขาดใจเเต่ดูเหมือนไอ้ฟ่างมันจะไม่สะทกสะท้านยักคิ้วใส่ผม นั่งกระดกเหล้าอย่างสบายใจ เเม่งทำอย่างกับตัวเองรู้อนาคต เมื่อก่อนร้ายกับเมียฉิบหายตอนนี้กลายเป็นเเมวเหมียวไร้เขี้ยวเล็บไปซะเเล้ว -.-

อย่างเสือครามถ้ากล้าทำให้ถอดเขี้ยวเสือได้ ก็ลองดู... เเต่ส่วนใหญ่ถูกเสือกินทุกรายเเหละครับ :)



             5.45 AM

ผมขับรถส่วนตัวกลับเข้าบ้านก็เช้าซะเเล้ว เมื่อคืนติดลมไปหน่อยสอยสาวไปซะเยอะเลย อีกไม่กี่ชั่วโมงผมก็ต้องรีบกลับไปทำงานที่โรงเรียนอีกเเล้ว ดีดฉิบตอนนี้!

"พี่ครามกลับมาเเล้วหรอฮะ!"

ยังไม่ทันที่ผมจะลงจากรถเเค่เปิดประตูจะก้าวเท้าลงออกมาเสียงไอ้เด็กริวนั่นก็ดังมากระเเทกโสตประสาทผมเข้าอย่างจัง มันยังไม่ยอมนอนอีกหรอวะ

"เออ"

"มาฮะ เดี๋ยวช่วยพยุง"

"ไม่ต้อง"

เอาตามตรงผมคิดว่าผมเป็นไพโบล่าร์หรือพวกอารมณ์สองบุคคลิกนะบางที บางครั้งผมก็อยากจะทำดีกับมัน อยากดูเเลมันเเต่พอในหัวมันคอยเตือนว่าครอบครัวมันทำอะไรไว้บ้างไอ้ครามก็อดไม่ได้ที่จะ ..เเสดงความเถื่อนใส่ตลอด

"พี่ครามกินโจ๊กไหม ผมจะไปซื้อมาให้.. เอาผ้าเย็นๆไหมฮะ"

"มึงได้นอนรึยัง"ผมถามออกไป

"เอ่อ.. คือว่า"

ผมหรี่ตามองคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนอนสีขาวยืนเอามือไขว้หลังกรอกตาต่ำมองพื้น ดูเเค่นี้ก็รู้เเล้วว่ามันขัดคำสั่งผม บอกให้นอนทำไมไม่นอนวะ เป็นเด็กเป็นเล็กควรพักผ่อนให้ครบ 8 ชั่วโมงมั๊ย!

"มึงดื้ออีกเเล้วใช่มั๊ย.."

"เเต่ผมอยากรอพี่นี่นา.."

ฉิบหาย! ฤทธิ์เหล้ายังไม่หมดอีกหรอวะ ทำไมรู้สึกอยากเอาเด็กตอนนี้.. 

          หมับ!

ผมกระชากข้อมือเล็กเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราชนกัน ผมค่อยๆก้มลงเเตะริมฝีปากลงไปที่ริมฝีปากเล็กอย่างอ้อยอิ่งๆเเละทำมันย้ำๆอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากร่างเล็กเป็นอิสระ คนตรงหน้าไม่ได้ขัดขืนอะไรไอ้ครามก็ได้ใจสิครับ 

          จ๊วบ จ๊วบ!

"อื้ม.ม.."

"พะ พี่คราม"

"ขึ้นไปรอกูที่ห้องไป.."ผมก้มกระซิบเสียงเเหบพล่า

"ทะ ทำไมหรอฮะ O_o"

"อยากเอาเด็ก"




========================

TO BE CONTINUE..

========================

คำเตือน :: เนื้อหาเเละคำในเนื้อเรื่องนี้ค่อนข้างหยาบคายเเละรุนเเรง รับไม่ได้กดออกเลยค่ะ สายหื่นจะคัมเเบค

ความคิดเห็น