อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2560 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 100%
แบบอักษร

ธัญญากล่าวขึ้นและแก้มของเธอเป็นสีแดงระเรื่อเพราะความร้อนจากไฟบนเตาที่หล่อนจุดเอาไว้เพื่อรอให้น้ำมันในกระทะเดือดเต็มที่

“เดี๋ยวพี่จะตอกไข่ให้นะ...หมี่...เอ้อ...จะทำไข่เจียวใช่ไหม?”

เขาเรียกหล่อนด้วยชื่อสั้น ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาชอบเรียกยัยแว่นหนาเตอะว่า ซินหมี่ และมันทำให้ธัญญารู้สึกว่าเขากำลังทำความคุ้นเคยกับหล่อนมากขึ้น

“ค่ะ...พี่วัฒน์”

ชายหนุ่มบรรจงตอกไข่ไก่ใส่ในถ้วย กลิ่นน้ำมันที่เดือดเต็มที่ลอยขึ้นมาจากกระทะร้อน ธัญญาตีรีบไข่สามฟองให้เข้ากันก่อนปรุงรสเล็กน้อยแล้วเทใส่กระทะได้ยินเสียงไข่ฟูอยู่ในน้ำมันร้อนจัด พรรษวัฒน์รู้สึกว่าเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ กำลังผุดขึ้นมาตามลำคอ

เขาลูบคอตัวเองก็รู้สึกถึงความชื้น แต่สายตาคมปลาบคู่นั้นก็เหลือบไปเห็นเหงื่อหยดเล็ก ๆ บนใบหน้าสวยหวานและลำคอระหงของธัญญาขณะที่หญิงสาวช้อนไข่เจียวหอมกรุ่นขึ้นมาจากกระทะใส่จานและปิดเตาอย่างระมัดระวัง

“อืม..ไข่เจียวเสร็จแล้วนะคะพี่วัฒน์...”

หญิงสาวกล่าวไม่ทันจบประโยคก็ต้องชะงักเมื่อปลายนิ้วแกร่งของพรรษวัฒน์แตะอยู่บนสันกรามเล็ก ทุกอย่างเหมือนหยุดเคลื่อนไหวแม้แต่ลมหายใจของธัญญา เขากำลังปาดเหงื่อหยดเล็ก ๆ บนใบหน้าให้หล่อน

“เอ้อ...พี่วัฒน์คะ...”

“ร้อนเหรอ...หมี่”

“ก็...นิดหน่อยค่ะ”

“ไม่นิดหรอก ดูซี...เหงื่อออกเยอะเลยล่ะ”

เขาว่าแล้วหยิบกระดาษทิชชูในกล่องก่อนบรรจงซับเหงื่อบนใบหน้าและลำคอให้คู่หมั้นสาว ธัญญายืนตัวแข็งไปชั่วขณะ มือไม้ของหล่อนไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหนดี ดูมันจะกลายเป็นอุปสรรคบนร่างกายไปชั่ววินาทีก่อนที่หล่อนจะใช้มันให้เป็นประโยชน์ด้วยการจับข้อมือของชายหนุ่มเบา ๆ

“พี่วัฒน์คะ...หมี่ไม่ร้อนมากหรอกค่ะ”

“แต่ทิชชูก็เปียกหมดเลยนะ”

เขาชูกระดาษทิชชูที่ชุ่มด้วยรอยเหงื่อของหล่อนให้ดู ธัญญาอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ดูเขาจะใส่ใจหล่อนมากขึ้นกว่าตอนแรก เพราะก่อนขึ้นรถหล่อนเห็นพรรษวัฒน์หน้าตาบอกบุญไม่ค่อยรับและหล่อนก็กลัวจะแย่ว่าเขาอาจเหนื่อยหน่ายกับการขับรถทางไกล

“ไข่เจียวเสร็จแล้วนะคะ หมี่ว่าพี่วัฒน์กินข้าวดีกว่าค่ะ คงหิวแย่แล้วซีเนี่ย”

ธัญญาแกล้งเบี่ยงเบนความสนใจของชายหนุ่มรู้สึกร้อนรุ่มนิด ๆ ในอกไปพร้อมกัน

“เดี๋ยวหมี่จะใส่ซอสให้นะคะ พี่วัฒน์ชอบแบบไหนคะ มะเขือเทศหรือซอสพริก”

“อะไรก็ได้จ้ะ”

เกลียดคำนี้ที่ตัวเองพูดออกไปชะมัด...พรรษวัฒน์ไม่แคยใช้คำพูดแบบนี้มาก่อนเลยให้ตาย เขาเป็นคนตัดสินใจอะไรเด็ดขาดเสมอและไม่ค่อยทำตัวตามน้ำ แต่กลายเป็นว่าปากเขากำลังเป็นนายความรู้สึกของตัวเอง

“ซอสมะเขือเทศนะคะ”

ธัญญายิ้มหวานแล้วหยิบขวดซอสมะเขือเทศมาเหยาะลงบนไข่เจียว

“หมี่เคยอ่านหนังสือนะคะ เขาบอกว่าการกินมะเขือเทศให้ได้ประโยชน์มากที่สุดเราต้องกินมันแบบผ่านความร้อน...อืม...อุ๊ย!”

ธัญญาอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อเผลทำซอสหกใส่ปลายนิ้ว หญิงสาววางขวดซอสลงและกำลังจะหยิบกระดาษทิชชูในกล่องขึ้นมาแต่กลับถูกมือหนากุมข้องมือของหล่อนไว้

“เดี๋ยวพี่จะเช็ดให้หมี่เอง”

“พี่วัฒน์...”

ธัญญาเบิกตาโตเล็กน้อยเมื่อพรรษวัฒน์ยกปลายนิ้วของหล่อนขึ้นไปจรดบนริมฝีปาก หญิงสาวร้อนผ่าวไปหมดเมื่อเขาไล้เลียรอยซอสมะเขือเทศบนปลายนิ้วของหล่อน ดูดนิ้วเรียวเบา ๆ จนรอยสีแดงหายเข้าไปในปากกของเขาจนหมด

“พี่วัฒน์”

หญิงสาวครางชื่อเขาเบา ๆ หล่อนไม่เคยอยู่ในโมเม็นต์แบบนี้มาก่อน มันเป็นอารมณ์วาบหวิวแบบแปลก ๆ ที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต พรรษวัฒน์ไม่ได้แค่ช่วยลบรอยซอสบนปลายนิ้วของหล่อนแต่สายตาของเขายังหวานฉ่ำจนธัญญาผ่าวร้อนไปหมด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น