อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2560 10:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 50%
แบบอักษร

บทที่ 2

            ธัญญาชะงักไปชั่วขณะ หญิงสาวถึงกับแก้มแดงซ่านเมื่อใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าหล่อเหลาของคู่หมั้นหนุ่มนิดเดียว หล่อนเงอะ ๆ เงิ่น ๆ ทำอะไรแทบไม่ถูกและยิ่งเขินหนักเมื่อเห็นประกายตาของเขาที่มองหล่อนไม่ยอมละไปไหน

            “หาอะไร ซินหมี่?”

            เขาเอ่ยถามและนั่นเองทำให้หญิงสาวรีบดึงสติกลับคืนมา

            “หมี่หาแว่นตาค่ะพี่วัฒน์”

            “ถ้าไม่ใส่เธอมองไม่เห็นเลยหรือซินหมี่”

            หญิงสาวยิ้มแหย “ก็...มองเห็นค่ะ...แต่หมี่ชินกับการสวมแว่นตาก็เท่านั้นเอง”

            พรรษวัฒน์หันซ้ายขวาและกวาดสายตาไปทั่วก็ไม่เห็นแว่นตาของธัญญาหล่นอยู่ตรงนั้น

            “พี่ว่ามันอาจจะหล่นลงไปในน้ำแล้วก็ได้ เพราะตรงนี้พี่ไม่เห็นแว่นตาเลยสักอัน”

            ธัญญาทำหน้าเหลอ “ตายจริง...นี่ถ้าหายไปล่ะ”

            “ก็ไม่ต้องใส่สิ”

            “แต่ว่า...”

ธัญญาจะพูดต่อแต่ก็พึ่งนึกได้ว่าตอนนี้เธอนั่งอยู่โดยมีอ้อมแขนของพรรษวัฒน์โอบอยู่ที่ไหล่ หญิงสาวอยากขยับหนีแต่กลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้หล่อนอยากอยู่นิ่ง ๆ มากกว่าขยับตัว

“ถ้ามันหายพี่จะพาซินหมี่ไปซื้อใหม่ในเมืองก็แล้วกัน”

“แต่ว่า...”

“ถ้ายังมองเห็นชัดก็ไม่จำเป็นต้องใส่แว่นตาหรอกน่า พี่ว่าซินหมี่อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว”

“แบบไหนคะพี่วัฒน์?”

“ก็...แบบนี้ไง”

ชายหนุ่มก็อธิบายแทบไม่ถูก เขาเกือบหลุดปากไปว่าหล่อนดูน่ารักมากกว่าตอนสวมแว่นตาหนาเตอะ แต่พอนึกได้ก็เงียบเพราะขืนพูดออกไปธัญญาอาจจะรู้ว่าจริง ๆ เขาคิดยังไงกันแน่โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้แก้มบนหน้าหล่อ ๆ ของเขาเริ่มเป็นสีแดงเข้มจนธัญญาเห็นแล้วอดที่จะเขินตามไม่ได้ พรรษวัฒน์ถึงกับนิ่วหน้าเมื่อเห็นหญิงสาวทำสีหน้าแปลก ๆ

“ยิ้มอะไร...ซินหมี่?”

พอถูกทักธัญญาก็หน้าแดงอย่างที่หล่อนก็เก็บอารมณ์เขินอายไว้ไม่อยู่

“เอ้อ...หมี่ยิ้มที่...พี่วัฒน์หน้าแดงน่ะค่ะ”

พรรษวัฒน์ถึงกับทำสีหน้าไม่ถูกเพราะไม่เคยถูกผู้หญิงทักแบบนี้ ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขาพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนแล้วรีบผละออกจากตัวหล่อน

“ทีหลังน่ะ...ระวังให้ดีก็แล้วกันเวลาเดินมาที่ท่าน้ำนี่...พื้นไม้เวลาโดนน้ำแล้วมันอาจจะลื่น”

“แต่หมี่ก็ยังเสียดายแว่นตาอันนั้นอยู่เลยนะคะ”

“ถ้าเธอเห็นอะไร ๆ ชัดเจนแล้วยังจะต้องสวมแว่นตาทำไมกัน”

“แต่หมี่ชินกับการใส่แว่นนี่คะ...แต่ถ้าไม่ใส่ก็ได้ค่ะ จะได้เห็นหน้าพี่วัฒน์ชัด ๆ ไงคะ”

ธัญญายิ้มหวาน มันเป็นยิ้มที่พรรษวัฒน์ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงเห็นว่ามันน่ารัก นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงคลื่นไส้จะแย่ที่หล่อนมาพูดอะไรแบบนี้กับเขา แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับรู้สึกแปลก ๆ กับตัวเองที่เห็นว่าธัญญาดูเป็นสาวไร้เดียงสามากกว่าจะมีจริตที่เขาเคยคิดว่ามันช่างน่ารำคาญ

“เข้าบ้านกันเถอะ...เอ้อ...เธอแน่ใจนะว่าเห็นชัดเวลาไม่ใส่แว่น”

“ค่ะ...จริง ๆ แล้วเวลาอยู่บ้านหมี่ไม่ได้สวมแว่นหรอกค่ะ แต่หมี่ชอบสวมเวลาจะออกไปไหนมาไหน”

แปลกคน...พรรษวัฒน์นึกในใจ แต่พอเห็นใบหน้าใส ๆ ที่ส่งยิ้มหวานมาให้เขากลับทำให้ชายหนุ่มเขินจนต้องเอามือทั้งสองซุกไว้ในกระเป๋ากางเกงเดนิม

“โอเค...พี่จะพยายามทำความเข้าใจเธอนะ เข้าบ้านกันเถอะ”

เขาเดินนำหน้าไปขณะที่หญิงสาวเดินตามหลัง ธัญญามองตามแผ่นหลังและไหล่กว้างของพรรษวัฒน์แล้วก็นึกว่านี่คือฝันที่เป็นจริงของเธอ หญิงสาวเคยเก็บเอาความประทับใจในตัวเจ้าของอู่ต่อเรือขนาดใหญ่ไปฝันตั้งแต่พบเขาก่อนเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น