จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2560 02:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

ตอนที่ 1

            นับตั้งแต่ที่อู่เค่อกลับมาหาแม่ของตนที่ป่วยหนักอยู่ที่ชนบท เขามาดูแลแม่อย่างดี อู่เค่อนำยาและสมุนไพรต่างๆที่ฮ่องเต้หยางเจี๋ยให้มาดูแลรักษาแม่ของตนเต็มที่ เขาใช้เวลาทั้งหมดไปกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างไม่คิดเรื่องราวต่างๆที่วุ่นวายในอก รวมถึง...เรื่องของเสี่ยวติงเช่นกัน

            อู่เค่อนั่งมองแม่ของตนที่กำลังนอนหลับอย่างเงียบเชียบ...เสียงของค่ำคืนนี้ช่างดูเงียบเหงานักสำหรับเขา  

            องครักษ์หนุ่มนึกย้อนกลับไปถึงเมื่อตอนที่ตนกำลังระบายอารมณ์ใส่สนมอัปลักษณ์อย่างเฟิงและเสี่ยวติงมาได้ยินพอดีและตนก็ถูกมองมาด้วยสายตาที่...ฉายแววรังเกียจ

            แล้วเช่นนี้เขาจะมีน้ำหน้ากลับไปหรือ...

            ถ้าเขาได้กลับไปแล้วมันจะไม่แย่กว่าเดิมหรืออย่างไร...

            แล้วเขาต้องทำเช่นไร...หักห้ามใจงั้นหรือ...ช่างดูราวว่ายากยิ่งนัก

            ชายหนุ่มนั่งคิดทั้งคืนจนผล็อยหลับไป...






         “อู่เค่อ” อู่เค่อสะดุ้งตื่นหลังจากที่แม่ของตนเรียก แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าผู้ให้กำเนิดตนมากำลังนั่งมองมา สีหน้าราวกับไม่เจ็บปวดอะไร ทั้งๆที่แม่ของตนนั้นเมื่อวานยังนอนซม ลุกแทบไม่ขึ้น

            “แม่ ท่านลุกขึ้นมาทำไม เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ”

            “ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าควรกลับไปได้แล้วล่ะ ทิ้งหน้าที่มาดูแลข้าเช่นนี้มันมิสมควร” หญิงชราเอ่ยปากบอกลูกชายของตน

            “ข้าจะกลับไปได้อย่างไร ท่านเจ็บป่วยอยู่เช่นนี้ ฮ่องเต้บอกข้าให้ดูแลจนกว่าท่านจะหาย...”

            “เจ้าอย่ามาเหลวไหล! เป็นถึงองครักษ์ประจำพระองค์ หน้าที่นี้เป็นเกียรติสูงศักดิ์นัก เจ้าจะมามัวดูแลข้าเช่นนี้!”

            “...” อู่เค่อนิ่งงัน ถึงแม้จะจริงทุกประการตามที่แม่ของตนพูด การทิ้งหน้าที่มาเช่นนี้มิใช่เรื่องสมควรแต่ตนก็เป็นห่วงแม่

            “ข้าแข็งแรงแล้ว ได้ยาที่เจ้าเอามา ข้ารู้สึกดีกว่าเดิมยิ่งนัก”

            “ในเมื่อท่านเอ่ยเช่นนี้...ข้าก็จะกลับไปวังหลวงพรุ่งนี้แล้วกัน”

            “ดี ดีแล้ว เจ้าจงจำไว้หน้าที่ของเจ้ายิ่งใหญ่นัก แม่ภูมิใจในตัวเจ้า” มือกร้านแต่อบอุ่นของหญิงชาวนาคนหนึ่งที่ลูบหัวลูกของตนเบาๆเต็มไปด้วยความรัก...

              .


              .


              .


              .


              .

            หลังจากการเดินทางจากบ้านของตนมาวังหลวงใช้เวลาไปสามวันก็มาถึง แม้จะอยากพักมากเพียงไหนก็ตาม เพราะตนไปดูแลแม่ก็ไม่ได้นอนเสียเท่าไหร่หนัก แต่เมื่อถึงอู่เค่อก็ไม่ได้เข้าไปพักตามทีควรจะเป็นหลังจากเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยและความล้าสะสม แต่ตนกลับไปขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้หยางเจี๋ยทันที

“ตึก ตึก” เสียงก้าวเท้าที่มั่นคงนำไปทางห้องอักษร เมื่อถึงหน้าห้องก็พบกับ...เสี่ยวติงที่กำลังยืนอยู่

“ข้ามาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้” เอ่ยไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่รู้จักกัน ถึงแม้ในใจจะเจ็บปวดเพียงใด

“…” เสี่ยวติงทำเพียงแค่ชำเลืองมองใบหน้าของอดีตสหายรักเพียงชั่วขณะ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็พบว่าอู่เค่อผอมลงไป และดูล้าเสียเหลือเกิน ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันเพียงแค่เกือบสิบวัน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงเดินเข้าห้องอักษรไปรายงานให้ฮ่องเต้ทราบ

“เข้าไปได้”

“ขอบคุณขอรับ” อู่เค่อกล่าวขอบคุณอย่างเป็นทางการและมองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว

เสี่ยวติงชะงักในน้ำเสียงราบเรียบนั้นจนเผลอขมวดคิ้วแต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นก็ทำได้เพียงแค่คิดในใจ

...เจ้าเป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน บางทีเราสองคนไม่สมควรจะรู้จักกันเลยจริงๆ ข้าไม่สามารถยอมรับความรู้สึกแปลกประหลาดของเจ้าได้...


  เมื่ออู่เค่อก้าวเข้ามาในห้องก็พบฮ่องเต้ทรงอ่านฎีกาอย่างสง่างามและตั้งใจ เห็นดังนั้นตนจึงรีบคุกเข่าทำความเคารพ

   “ถวายบังคมพะยะค่ะ”

   “อืม แม่เจ้าเป็นเช่นไรบ้างเล่า” ฮ่องเต้หยางเจี๋ยเอ่ยตอบกลับมา

 “ขอบพระทัยพระเมตตาของพระองค์ มารดากระหม่อมอาการดีขึ้นมาพะยะค่ะ เพราะยาและสมุนไพรที่ทรงให้กระหม่อมไป เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งพระเจ้าค่ะ” องครักษ์หนุ่มเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

“ดีแล้ว เจ้าพึ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆก็ไปพักเสียเถิด”

“พะยะค่ะ!” อู่เค่อกล่าวลาพร้อมทำความเคารพ

ร่างสูงเดินออกมาอย่างนิ่งเงียบก่อนจะเดินออกจากตำหนักหลวงไปอย่างไม่สนใจผู้ใดหรือไม่แม้แต่ทักผู้ใด เขาขอไปพักที่ห้องของตนก่อนเถิด...

พักทั้งกาย...

พักทั้งใจ...

ความคิดเห็น