มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

ชื่อตอน : ใคร??

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2560 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใคร??
แบบอักษร

ต่อจากตอนที่แล้ว


นานหลายชั่วโมงที่โซ่นอนซมอยู่บนเตียงใหญ่และมีแขนแกร่งคอยโอบกอด ทว่า..ดวงตากลมโตกลับไม่ปิด ดวงตาสีน้ำตาลเปิดโผลงไม่มีทีท่าว่าจะง่วง ลมหายใจร้อนพ้นออกแรงๆหลายต่อหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน 

'ผู้หญิงคนที่ชื่อวิว กับ มาร์ค มันต้องมีอะไรแน่ๆไม่งั้นมาร์คคงไม่นิ่งขนาดนี้'

"เห้ออออ"ลมหายใจร้อนถูกพ้นออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนที่นอนกอดตนต้องตื่นขึ้นมาเมื่อมันแรงเกินไป

"เป็นอะไรรึป่าว ทำไมหายใจแรงจัง"โซ่หันหลังไปมองคนที่ลุกขึ้นนั่ง ดวงตามองฝ่าความมืดจนเห็นใบหน้าหล่อเหลา

"ป่าว นอนเถอะ"เธอหันกลับมาก่นจะมองไปที่นาฬิกาที่ตั้งอยู่ข้างเตียง

03.45🌗

โซ่หันตัวไปทางมาร์ค เปลือกตาร่างสูงปิดสนิทแขนแกร่งยกขึ้นกอดเอวบางจนประชิดตัว 

"โซ่จะไม่ยอมให้ใครมาเอาพี่ไปจากโซ่ โซ่ไม่ยอมจริงๆนะพี่มาร์ค"เสียงพูดพรึมพรำเบาๆกับตัวเอง ปลายนิ้วลูบวนอยู่ตรงแก้มสากร้อนเบาๆ

"อืม พี่ก็จะไม่ไปจากโซ่เหมือนกัน"หญิงสาวตาโตเบิกกว้างก่อนจะชักมือกลับแล้วหลับตาทันที

มหาลัย ศูนย์อาหาร

"แกจะกินไรกันอะ ส้มตำกันหน่อยป่าว"แยมพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มมุมปากเชินชวนเพื่อนอีกสองคน

"สักหน่อยปะล่ะ โซ่เอาไหม"เสียงบีมพูดขึ้นพร้อมหันหน้าไปถามโซ่เช่นกัน

"อืม แล้วแต่พวกแกอะ"บีมและแยมหันหน้ามองกัน ก่อนที่บีมจะเป็นคนเดินไปซื้อเอง

แยมก้มหน้ามองเพื่อนสาวที่นิ่งเงียบผิดปกติกว่าทุกวัน 

"โซ่ แกเป็นไรอะบอกฉันหน่อยสิ"แยมนั่งลงข้างเพื่อนตน มือยกขึ้นจับที่ไหล่โซ่

ใบหน้าสวยค่อยๆเงยขึ้นหันไปทางแยม ดวงตาล้อมรอบไปด้วยน้ำตาที่คลอใกล้จะไหลเต็มที

"ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร ใจฉันมันโหวงๆเหมือนกำลังจะเสียของรักบางอย่างไปยังไงยังงั้นเลยอะแยม"ปากพูดไปน้ำตาที่คลอก็ล่วงลงมายังมือขาว ก่อนจะโผลเข้ากอดแยมจนแน่น

"ไม่เป็นไรนะโซ่ แกอย่าคิดมากสิ เรื่องมันเป็นไงลองเล่าให้ฉันฟังได้ไหม"โซ่ผละตัวออกจากอ้อมกอด มือยกขึ้นเช็ดหยดน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าออก

"เมื่อคืนก่อนจะนอน...."โซ่เล่าเรื่องไลน์ที่เด้งเข้ามาจนหมดแล้วก็นิ่งเงียบไป

แยมมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความนิ่งเงียบ ดวงตาที่เคยสดใสกลับเศร้าหมอง พร้อมกับมีน้ำตาคลอเต็มเบ้า

"เห้อ ไม่มีไรหรอกแก ถ้ามีอะไรจริงๆยังไงพี่มาร์คเค้าก็ต้องเลือกแก เชื่อฉันสิเค้ารักแกจะตาย แบงค์ยังเคยบอกฉันเลยว่าพี่มาร์คอะรักแกมาก แกไม่ต้องไปสนใครน่าไหนหรอกเชื่อแยม แยมรับประกัน"แยมพูดพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนสบายใจก่อนจะเอาปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาให้เพื่อนตน

"มาแล้วครับผม ส้มตำถาดพริกระดับ 10 10 10เลยคร้าบบบบบ"เสียงบีมดังมาจากทางด้านหลัง ก่อนที่ส้มตำถาดใหญ่จะวางลงบนโต๊ะและหายไปในพริบตา



นานนับหลายชั่วโมงที่โซ่นั่งรอมาร์ค เพื่อจะกลับคอนโด แต่อีกฝ่ายยังไม่เลิกเรียนเธอจึงต้องนั่งรอ ความจริงก็ต้องฝึกงานแหละแต่มาร์คขอฝึกแค่สัปดาห์ละวันส่วนที่เหลือก็เรียน

'มาร์คใกล้เลิกรึยัง' ข้อความไลน์ถูกส่งไปไม่นานก็ได้คำตอบ

'เลิกแล้ว แต่อีกแปบนึงอะเดี๋ยวไป ไอ้เจมส์ให้ไปส่ง' โซ่ก้มอ่านข้อความในมือถือก่อนจะปิดลง

"เห้อออ นี่ก็จะสองทุ่มอยู่ละ ถ้าจะไปกับพี่เจมส์แล้วจะให้นั่งรอเพื่อ??"มือบางยัดมือถือเก็บใส่ในกระเป๋าแล้วลุกขึ้นเดินออกจากใต้คณะ



"เห้ย เธอระวัง!!"


ตึก!!

ตึก!!

ตึก!!


พรึบ!!

ร่างของโซ่ล่มลง พร้อมกับลูกบาสที่กระเด็นมาโดนที่ขมับข้างซ้ายของเธอ ชายหนุ่มคนที่ตะโกนรีบวิ่งมาทางเธอก่อนจะช่วยจับแขนเธอให้ยืนขึ้น

"เห้ยเธอเป็นไรป่าวอะ ขอโทษนะเมื่อกี๊ไม่เห็นว่ามีคนเดินมา"เสียงชายหนุ่มพูดขึ้น โดยที่เขายังก้มหน้าอยู่


'ทำไมเสียงมันคุ้นจังวะ แต่เจ็บชิบ!!'

"ไม่เป็นไรอะ ปล่อยได้ละเราจะกลับบ้าน"โซ่ลุกขึ้นก่อนจะเงยหน้ามอง ทว่า..ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสองคู่สบประสานเข้าหากันทันที

"โซ่/พีช!!"เสียงพูดจากปากประสานกันโดยบังเอิญ ทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แขนเรียวก็สะบัดออกจากการจับทันที 

แต๊ก!

แต๊ก!

แต๊ก!


เท้าเล็กรีบเดินออกมาอย่างไว แต่ต้องหยุดลงเมื่อชายคนเมื่อครู่มาดักข้างหน้า

"ให้เราไปส่งไหม"เสียงพีชเอ่ยขึ้น 

"ไม่อะ หลีกไป"เธอว่าพร้อมกับเดินไปอีกทาง

"งั้นเราเดินไปส่งนะ"โซ่กำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ ข้อมือเธอกลับถูกจับและพาเดินไปข้างหน้า พีชเดินมาส่งจนถึงหน้ามหาลัย 

"พีชไปเหอะ รถมาแล้ว แต๊งกิ้วที่เดินมาส่ง"เธอว่าแค่นั้นก่อนจะขึ้นรถไป


ณ คอนโด

ร่างบางในชุดนอนกระโปรงผ้าพริ้ว นั่งพิงกับหัวเตียง เปลือกตาหลับสนิทในมือถือโทรศัพท์ไว้แน่

แกร่ง~~!!

ประตูห้องเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างสูงที่ยืนอยู่ ก่อนจะนั่งลงบนเตียงใหญ่

เปลือกตาที่ปิดสนิทเมื่อกี๊เปิดขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกถึงเตียงที่ยวบลง

"ทำไมไม่รอ"เสียงมาร์คเอ่ยขึ้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดจนติดกัน

"ถ้ารอปาดนี้คงโดนยุงที่มหาลัยหามไปกินที่ไหนสักที่"เธอมองออกไปทางอื่น น้ำเสียงนิ่งจนเกือบเย็นชาเอ่ยออกมา

"ก็ไม่นานขนาดนั้นปะโซ่"มาร์คเริ่มขึ้นเสียง โซ่หันมามองหน้าอีกคน คิ้วสวยกระตุกขึ้นเชิงสงสัย

"อะไรของนายจะขึ้นเสียงทำไม เป็นไรมากปะ กลับก่อนฉันผิดตรงไหน ทีนายไปกับพี่เจมส์โดยไม่บอกฉันก่อนฉันยังไม่ว่าอะไรเลย"โซ่พูดเท่านั้นก่อนจะเงียบและนอนลง

ลมร้อนพ้นออกทางจมูกแรงๆจนกระทบกับผิวเนียน และหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานเสียงน้ำจากฝักบัวก็กระทบลงกับพื้นกระเบื้องในห้องน้ำ

"ทำไมนายต้องขึ้นเสียงกับฉันด้วย ก็แค่กลับก่อนปะวะ"


หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขาสองข้างหย่อนลงข้างเตียง ดวงตากลมโตมองทอดออกไปยังหน้าต่างที่ม่านเปิดกว้างจนเห็นดวงดาวระยิบอยู่บนฟ้า 

.

.

ทว่า.. ใจเธอกลับลอยไปถึงไลน์ที่เด้งเข้าเมื่อคืน หรือที่จริงแล้ว.. ความสัมพันธ์ของเธอและเค้ากำลังจะเปลี่ยนไป

"หื้ม.."น้ำตาร้อนหยดลงที่หลังมือ พาให้เธอสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆใจเธอก็กระตุกวูบจนเจ็บแปร๊บขึ้นมาเสียดื้อๆ



ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆๆ!!!!

โซ่เช็ดน้ำตาเมื่อเสียงมือถือของมาร์คดังขึ้น เธอเดินไปหยิบมือถือมาก่อนจะรับเป็นปกติ

'สวัสดีค่ะ' เสียงโซ่เอ่ยรับ

'เอ่อค่ะ มาร์คไม่อยู่หรอคะ' เสียงผู้หญิงดังขึ้นเมื่อโซ่เอ่ย

'อาบน้ำอยู่ค่ะ มีอะไรรึป่าวคะจะได้บอกมาร์คให้'โซ่พยายามคุมเสียงให้เป็นปกติที่สุด

'ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ แล้วชื่อ.. เอ่อ..'

'เป็นแฟนมาร์คค่ะ ชื่อโซ่ มีอะไรรึป่าวคะ' โซ่เอ่ยขึ้นเสียงแข็งเมื่อรู้สึกว่าการสนทนาเริ่มแปลกขึ้น

'อ๋อ งั้นแค่นี้นะคะ' ปลายสายเอ่ยเสียงนิ่งก่อนจะกดตัดสายไป

น้ำตาที่คลอเอ่อในรอบดวงตา ถูกปล่อยออกมา ก่อนจะก้มหน้าดูที่มือถือเมื่อได้ยินเสียงไลน์เข้า


'เมื่อกี๊เราโทรไปแล้วแฟนมาร์ครับอะ เราเลยไม่ได้คุยต่อ แค่จะบอกว่าขอบใจมากนะที่มาส่ง ฝันดีนะ คิดถึงเสมอ😘'

"อึก ฮึกๆ ฮื้อ ฮึกกกๆๆ"มือถือของมาร์คล่วงลงสู่เตียงใหญ่ น้ำตาที่เก็บเอาไว้ไหลรินนองหน้าพร้อมกับเสียงสะอื้น

"โซ่ เธอเป็นอะไรร้องไห้ทำไม"มาร์คที่ออกมาจากห้องน้ำรีบวิ่งมาหาคนรักที่นั่งร้องไห้อยู่ทันที

"ปล่อยฉัน ฮึก อย่ามาจับไอ้คนหลอกลวง ฮึกฮือ"น้ำตาร้อนล่วงลงต่อเนื่อง

"อะไร เธอพูดเรื่องอะไรแล้วร้องไห้ทำไม"มาร์คนั่งลงบนเตียงพร้อมกับจับข้อมือทั้งสองข้างไว้แน่

"นายไปส่งใครกันแน่ ปากบอกพี่เจมส์แต่ความจริงแล้วนายไปส่งใครมา ฮึกฮื้ออ ทำไมไม่บอกฉันอะมาร์ค"ข้อมือที่ถูกจับไว้สะบัดออกจนหลุด

มือเรียวหยิบมือถือที่ค้างอยู่ในไลน์ ให้มาร์คดู

"โซ่คือ.."


เพี้ยะ!!!

เสียงฝ่ามือปะทะเข้ากับแก้มสากเต็มแรง ใบหน้าหล่อหันตามแรงตบของโซ่ น้ำตาร้อนไหลรินสู่ใบหน้าจนถึงลำคอ 

"ทำไมต้องโกหกฉันด้วย ฮึกฮื้อออ"เสียงที่เปล่งออกมาอู้จนแทบฟังไม่รู้เรื่อง แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเข้าใจดีว่าเธอพูดอะไร

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหก แต่เรื่องนี้มันแค่เรื่องบังเอิญ แล้วฉันเองก็รู้ว่าถ้าบอกไปเธอเองก็คงไม่สบายใจ"มาร์คตอบกลับพร้อมกับกำมือเรียวไว้แน่

"เหอะ!! แต่นายก็เลือกที่จะไม่บอก แถมยังจะให้ฉันนั่งอยู่ที่มหาลัยรอนายอีกหรอ ฮึกฮื้อ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำไมนายถึงให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าฉันที่เป็นแฟนนาย ฮึกๆ"เสียงที่เปล่งออกมาดังขึ้น คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเงียบ เงียบจนได้ยินถึงเสียงลมหายใจเข้าออก

"โอเค๊ ถ้าไม่ตอบฉันจะถือว่านายให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนนั้นและฉันก็จะไปจากที่นี่ ฮึกฮื้อออ"เสียงพูดปนสะอื้นเปล่งออกมา


"ไม่นะโซ่ อย่าไปจากฉันนะ ฉันรักเธอนะมากนะโซ่ ถ้าเธอไปแล้วฉันจะอยู่ยังไง"มาร์ควิ่งมากอดเอวบางไว้จากด้านหลัง คางเกยที่ไหล่ขาว

"ปล่อยฉันนะ อย่ามาจับ ฮึกฮื้ออ"มือเรียวพยายามแกะมือที่รัดกุมที่หน้าท้องเธอออก

"ฉันไม่ให้เธอไปไงโซ่ เธออย่ามาดื้อนะ..ไม่งั้นเธอได้คลานลงจากเตียงแน่โซ่"น้ำเสียงที่ดูร้อนรนเอ่ยขึ้นเพื่อให้คนรักอยู่กับตัวเองเปล่งออกมา

"นี่มาร์ค นายยังกล้าพูดคำนี้กับฉันอีกหรอ ฮึก นายมันก็ดีแต่บังคับอะ ฮึก ถ้าไม่รักก็ปล่อยฉันไปสิ จะให้ฉันอยู่ทำไม นายก็ไปอยู่กับผู้หญิงของนายสิ ฮึกฮื้อ ปล่อย!!"

"ก็เธอไงผู้หญิงของพี่จะให้พี่ไปอยู่กับใครได้อีกล่ะ โซ่ พี่ขอโทษ อย่าไปจากพี่เลยนะ"สรรพนามที่เปลี่ยนไปมันทำให้ใจโซ่เต้นแรง น้ำเสียงที่อ่อนโยนกระซิบที่ข้างหูเธอพร้อมกับแรงกอดที่รัดมากกว่าเดิมแต่กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่น

"ฮึกฮื้อออ ฮึกๆ งั้นนายบอกฉันหน่อยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ใครกันที่นายไปส่ง เอาความจริงนะมาร์ค"โซ่หันตัวกลับมา ดวงตากลมมองลึกเข้าไปยังดวงตาของชายหนุ่ม

"แฟนเก่า"มาร์คตอบออกมานิ่งๆ วงหน้าก้มลงมองไปยังมือเรียวที่เค้าจับไว้แน่

"ฮืออ ฮึกๆฮื้อ อื้อฮึกฮึก"เมื่อคำตอบออกจากปาก ขาสองข้างของโซ่ก็ค่อยๆทรุดลงนั่งกับพื้นห้อง โดยมีมาร์คโอบกอด

"ฉันขอโทษนะโซ่ ขอโทษที่ทำให้เสียใจ"มาร์คเอ่ยคำขอโทษพร้อมกับลูบผมของโซ่ไปด้วย

"ฮื้อฮื้อออ ฮึกๆ ฮื้อฮื้อ อือฮึก อึกๆ ฮึก~~"



น้ำตาร้อนไหลรินเต็มวงหน้างาม นานหลายนาทีที่โซ่ร้องไห้ กระดาษทิชชู่ที่ซับน้ำตากองเต็มพื้นห้องก่อนที่เธอจะหลับไป คราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อนให้เห็นอยู่บนใบหน้า จมูกเธอเป็นสีชมพูเปลือกตาปูดขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

"พี่ขอโทษนะโซ่"ปลายนิ้วเกลี่ยที่คราบน้ำตา แม้มันจะแห้งไปแล้วแต่มาร์คก็ยังคงเกลี่ยไปมาเพื่อให้คนที่หลับรู้ว่าเค้ายังอยู่และจะไม่ไปไหน...


.


.


.

❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎❎

👉อ่านข้างล่าง👈

มาแล้นนนนนน (รออ่านคอมเม้นเน้ออออ)

ตอนนี้เป็นไงบ้าง ดราม่าเชียวเนอะ ไรท์อ่านไปไรท์ยังร้องไห้เลย ใครรู้สึกยังไงมาแชร์กันเน้อออออ ไรท์อยากรู้

​ไรท์บอกได้เลยว่า ศึกใหญ่กำลังจะมา ใครที่เป็นกำลังใจให้คู่นี้เตรียมใจให้พร้อมเด้ออออ

ไลค์ คอมเม้น กดติดตาม กดดาวด้วยเด้ออออ

หากเขียนผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ

ปล.ถ้าอยากรู้ว่าทำไมไรท์ร้องไห้ ลองอ่านแล้วจินตนาการตามกับเนื้อเรื่อง อาจจะช่วยให้เข้าใจความรู้สึกของตัวละครมากขึ้น 🚫อันนี้เป็นความจริงที่ไรท์อยากบอก ไม่รู้คนอื่นทำไงแต่ไรท์ทำแบบนี้นะ🚫

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น