Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 24 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)

ชื่อตอน : พายุ 24 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ , Mamymind

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.1k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2560 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 24 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)
แบบอักษร

​​​

พายุ 24 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)


“ทานเยอะๆนะครับ ร้านนี้อร่อยทุกอย่าง” พ่อเลี้ยงอาทิตย์บอกด้วยรอยยิ้มหลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟ หลังจากที่รอเกือบครึ่งชั่วโมง เพราะร้านนี้ค่อนข้างลูกค้าเยอะในช่วงเที่ยงถึงบ่ายสอง ใบข้าวมองอาหารตรงหน้าด้วยความหิวเล็กน้อย พอหันไปมองคุณลมที่นั่งอยู่ข้างๆใบข้าวเลยตกอาหารให้คุณลมก่อน


“คุณลมทานเยอะๆนะครับ”


“นายนั่นแหละกินเข้าไปเยอะๆ” ลมบอกพร้อมตักอาหารกลับไปให้ใบข้าวคืน อาทิตย์ที่ลอบมองเพื่อนกับเมียของเพื่อนก็แอบยกยิ้มที่เห็นเพื่อนสนิทดูแลคนอื่นนอกจากพี่ชายสุดที่รักบ้าง เห็นแล้วคันปากอยากจะแซว!!!


“มองอะไร ไม่กินใช่มั้ย ไม่กินก็ไสหัวไป” ลมบอกเพื่อนก่อนพ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็ยักไหล่ไม่ใส่ใจกับนิสัยห่ามๆ เรียกง่ายๆว่าชินชา


“พ่อเลี้ยงอาทิตย์ทานเยอะๆนะครับ”


“ขอบคุณนะครับน้องใบข้าว”


“อาทิตย์!!”


“เออ ทานครับทานก่อนพายุจะลง” พ่อเลี้ยงอาทิตย์บอกก่อนจะยิ้มเหยๆอกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาจริง แหย่นิดแหย่หน่อยนี่ขึ้นง่ายจริง!!!!


“คุณลมทานอันนี้นะครับ ใบข้าวว่ามันอร่อยดี” สุดท้ายใบข้าวก็ยอมกลับหันมาตักอาหารเอาใจคุณลมที่ทำหน้าหงุดหงิดไม่หยุด พ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็แค่แหย่เอง คุณลมคนเจ้าอารมณ์~



“ขอบคุณมากนะครับพ่อเลี้ยงอาทิตย์สำหรับสตอเบอร์รี่” ใบข้าวบอกหลังจากที่ทานอาหารช่วงกลางวันเสร็จ พ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็พาไปดูคนงานเก็บสตอเบอร์รี่อีกไร่ ที่ลูกโตกว่าไร่ที่คุณลมพาไปมาก และใบข้าวก็ได้สตอเบอร์รี่ลูกโตๆและสดมากๆกลับไปอีกตะกร้าใหญ่ๆ



“ไม่เป็นไรครับ ถ้าไอ้ลมมันว่างก็ให้มันพามาอีกนะครับน้องใบข้าว”


“ครับ”


“กลับล่ะ ว่างๆก็เข้าไปหาฉันด้วย มีเรื่องจะคุยด้วย” ลมบอกก่อนจะดันตัวใบข้าวให้ขึ้นรถไปก่อน ซึ่งใบข้าวก็ยอมขึ้นรถแต่โดยดี โดยมีสตอเบอร์รี่ลูกใหญ่ในอ้อมกอดของตนเองที่ไม่ยอมวางไว้หลังรถแต่กลับกอดขึ้นรถไปแทน


“เออ เดี๋ยวฉันเข้าไปหา กลับดีๆ”


“เออ ขอบใจสำหรับสตอเบอร์รี่วะ” ลมตบบ่าเพื่อนเต็มแรงก่อนจะขึ้นรถและพาใบข้าวขับกลับรีสอร์ท ด้วยความที่โดนแดดและเดินทั่วไร่ของอาทิตย์มาทั้งวันใบข้าวก็เผลอหลับระหว่างขับรถกลับ ซึ่งลมก็จอดรถและหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เพราะลมขี้ร้อนเลยเปิดแอร์ในรถแรงและแน่นอนว่าใบข้าวคงจะหนาวแน่ๆ


“หึ เด็กน้อยจริงๆ” ภาพของใบข้าวที่หลับพร้อมกับตะกร้าใส่สตอเบอร์รี่ลูกโตและหัวที่สัปหงกในตอนนี้ ลมก็มองด้วยความเอ็นตัว ก่อนจะจัดการขยับตัวใบข้าวให้นอนในท่าดีๆและห่มผ้าให้ก่อนจะหันกลับไปขับรถต่อ





“คุณลม… สตอเบอร์รี่ของใบข้าวล่ะครับ” ใบข้าวที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงหลังใหญ่ในบ้านพักของคุณลมที่มีคุณลมนั่งพิงกับเตียงอ่านเอกสารอะไรสักอย่างอยู่


“อยู่ในห้องครัว ตื่นมาก็ถามหาเลยนะ”


“ก็ใบข้าวกลัวคุณลมเอาทิ้งนี่ครับ”


“หึ ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวฉันจะโทรสั่งพนักงานให้เอาอาหารอะไรที่ไม่หนักท้องมาให้ นายยังไม่ได้กินอะไรตอนเย็นเลย”


“ใบข้าวไม่กินได้มั้ยครับ ใบข้าวจะกินสตอเบอร์รี่แทน”


“ไม่ได้ อย่าดื้อ ไปอาบน้ำได้แล้ว ถ้าชักช้าจะไม่ได้กินสักอย่างแต่จะได้กินอย่างอื่นแทน”


“อย่างอื่น?”


“น้ำฉันไง เดี๋ยวฉันจะให้นายกินจนสำลักเลย หึ!!”


“คุณลม…. .ใบข้าวไปอาบน้ำแล้วครับ” ใบข้าวที่เขินกับคำพูดที่มีความหมายทะลึ่งของคุณลมจนหน้าแดงแปร๊ดก็รีบลุกขึ้นจากเตียงพุ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็วจนลืมหยิบเสื้อผ้าและผ้าขนหนูเข้าไป


“คุณลมครับ อยู่ในห้องมั้ยครับ” ใบข้าวที่อาบน้ำเสร็จก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าลืมหยิบของส่วนตัวไม่ว่าจะเป็นทั้งผ้าขนหนูและเสื้อผ้าเข้ามาด้วยเลยส่งเสียงเรียกคุณลมเบาๆ สายตาก็มองออกไปนอกห้องน้ำถ้าคุณลมไม่อยู่ในห้องใบข้าวจะได้รีบวิ่งออกไปหยิบผ้าขนหนูก่อนเป็นอย่างแรก แต่ก็ยังไม่มีเสียงคุณลมตอบกลับมาใบข้าวเลยถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำไปยังตู้เสื้อผ้า แต่ก็ต้องลื่นหงายหลังเพราะหยดน้ำที่ตกลงพื้นในห้องที่ส่งผลให้ใบข้าวต้องหงายหลังจนหลับตาลงด้วยความตกใจและกลัวเจ็บ



หมับ!!



“ซุ่มซ่าม!!” แต่ก่อนจะถึงพื้น ใบข้าวรู้สึกว่ามีอะไรมาฉัดใบข้าวขึ้นมาก่อน และใบข้าวก็รู้ได้ว่าเป็นคุณลมทันทีที่มีน้ำเสียงดุปนตำหนิออกมา


“คะ คุณลม”


“ซุ่มซ่าม ถ้าหัวฟาดพื้นไปจะทำยังไงห๊ะ!!”


“ใบข้าวขอโทษครับ”


“เฮ้อ… แล้ววิ่งออกมาทำไม”


“ใบข้าวลืมเอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าเข้าไปครับ…..”


“ให้ตายสิ” ลมเพิ่งจะสังเกตว่าใบข้าวตัวเปลือยในอ้อมกอดของตนเอง เพราะออกไปนอกห้องนอนมา พอเข้ามาก็เห็นใบข้าวกำลังจะล้มหงายหลังเลยรีบวิ่งเข้ามาฉุดไว้ไม่ได้มองว่าใบข้าวเปลือยไปทั้งตัวแบบนี้


“คุณลมปล่อยใบข้าวได้แล้วครับ ใบข้าวจะไปใส่เสื้อผ้า”


“หึ ใส่ทำไมเดี๋ยวก็ต้องถอด ฉันจะทำโทษเด็กดื้อ” คนหน้าดุบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ลมไม่ได้กอดมาตั้งหลายคืนล่ะ ไหนๆใบข้าวก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแล้วก็ไม่ต้องใส่ไปทั้งคืนนั่นแหละ หึหึ


“มะ ไม่เอาครับ ใบข้าวอยากนอนแล้ว…..”


“ก็นอนไปสิ ถ้านายนอนได้” ลมยกใบข้าวขึ้นและให้หันหน้ามาทางตนเอง ซึ่งใบข้าวก็ตกใจและกลัวตกเลยใช้ขาเกี่ยวเข้าที่เอวคุณลมพอดี และที่สำคัญคุณลมใส่แค่กางเกงขายาวตัวเดียวและไม่ได้ใส่เสื้อ ทำให้ช่วงบนของทั้งคู่เสียดสีจนรับรู้ได้ถึงความเย็นจากตัวใบข้าวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและร่างกายอุ่นๆของลม


“คุณลมอย่าแกล้งใบข้าว… อื้อ!!” ใบข้าวร้องบอกเสียงสั่นๆ เมื่อนิ้วของคุณลมพยายามเข้ามาในช่องทางด้านหลังของใบข้าว ทั้งๆที่ยังเดินอยู่ แถมคุณลมยังเดินเปิดประตูห้องนอนออกไปด้านนอกอีกต่างหาก



“ฉันลืมไปว่านายอยากกินสตอเบอร์รี่นี่นะ ฉันจะพาไปกิน หึหึ” คนเจ้าเล่ห์บอกพร้อมกับวางร่างใบข้าวให้นอนหงายลงบนโต๊ะทานเข้าที่มีตะกร้าใส่สตอเบอร์รี่วางไว้และลมก็ดึงนิ้วมือออกมา ร่างกายขาวๆที่ยังแดงๆจากการอาบน้ำอุ่นของใบข้าวที่นอนอยู่ตรงหน้าลมช่างเรียกเลือดลมและร่างกายรู้สึกสูบฉีดจนลมรู้สึกหายใจติดขัดเพราะอยากจะเข้าไปกระแทกกายร่างบอบบางของใบข้าวให้เต็มๆแรง แต่ลมต้องข่มใจไว้เพราะอยากจะแกล้งเด็กน้อยเสียก่อน


“สตอเบอร์รี่น่ากินนะว่ามั้ย” ลมบอกพร้อมกับเอาลูกสตอเบอร์รี่มาไล้วนยอดอกของใบข้าวไปมาเบาๆ แต่เรียกให้ขนกายใบข้าวลุกชันและความรู้สึกวูบวาบก็เกิดขึ้นไม่น้อย ยิ่งคุณลมส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการมาให้ ใบข้าวยิ่งรู้สึกเสียวในท้องน้อยมากกว่าเดิม


“คุณลม….”


“ยิ่งมันอยู่ตรงนี้ยิ่งน่ากิน” ลมบอกพร้อมกับก้มลงและใช้ลิ้นเลียยอดอกใบข้าวที่พอโดนลมสัมผัสก็ตั้งชันสู้ริมฝีปากของลมไม่น้อย ยิ่งทำให้ลมชอบใจขบกัดลงไปเต็มแรง จนใบข้าวกลัวหน้าอกตนเองจะช้ำ


“จูบฉันสิเด็กดี” ลมที่ผละออกจากยอดอกก่อนจะขึ้นไปกระซิบใบข้าวชิดริมฝีปากของใบข้าวเบาๆ ซึ่งใบข้าวก็ยอมทำตามที่ลมต้องการ


ริมฝีปากสั่นระริกของใบข้าวเรียกรอยยิ้มให้แก่ลม เพราะที่เป็นแบบนี้ลมใช้มืออีกข้างไปลูบแก่นกายของใบข้าวขึ้นลงช้าๆและใช้นิ้วเขี่ยปลายเบาๆ จนใบข้าวบิดตัวไปมาด้วยความเสียวแม้จะจูบกับคุณลมอยู่ก็ตาม


“น้ำตาคลอเชียว อยากกินสตอเบอร์รี่เหรอครับ” ลมถามก่อนจะหยิบสตอเบอร์รี่ที่ใช้เขี่ยหน้าอกใบข้าวเมื่อครู่ก่อนจะหยิบขึ้นมาจ่อปากใบข้าวที่ยอมรับเข้าไปในปากอย่างเต็มใจ ความหวานอมเปรี้ยวของสตอเบอร์รี่ในปากทำให้ใบข้าวอยากจะลุกขึ้นไปกินดีๆอีกหลายลูก แต่คุณลมคงไม่คิดเช่นนั้นเพราะลมได้บดจูบลงมาเมื่อใบข้าวกินสตอเบอร์รี่จนหมด


“อืม…”


“คุณลม…. ใบข้าวเจ็บ อื้อ!!” ใบข้าวร้องครางออกมาเมื่อคุณลมเข้าไปโดยไม่ยอมเปิดทางอีกรอบ คุณลมแค่จับขาใบข้าวแยกออกจากกันก่อนจะสอดแก่นกายของตนเองเข้ามาเต็มแรง จนใบข้าวร้องออกมาด้วยความเจ็บและจุก


“อืม… อย่ารัดฉันแน่นแบบนี้” ลมครางออกมา เมื่อใบข้าวขมิบรัดแก่นกายของตนเองถี่รัว จนลมแทบปลดปล่อยออกมา แต่ก็ต้องอดทนไว้ก่อน เพราะลมไม่อยากล่มปากอ่าว


“คุณลม ใบข้าวเจ็บ….”


“เดี๋ยวก็หายเจ็บ อืม….” ลมเริ่มขยับกายเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเริ่มขยับเร็วขึ้นตามความต้องการ ใบข้าวที่นอนอยู่บนโต๊ะทานข้าวและโดนจับขาอ้ากว้างออกจนรู้สึกเมื่อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากครางตอบรับความหวาดเสียวที่ได้รับ


“อื้อ!! ใบข้าวเจ็บหลัง”


“เด็กดื้อ… อ๊า!!” เมื่อใบข้าวบ่นเจ็บหลัง ลมก็ผ่อนแรงและยกใบข้าวลงมาทั้งๆที่แก่นกายของลมยังอยู่ในตัวใบข้าว พอจับใบข้าวลงมายืนกับพื้นก็ให้ใบข้าวหันหลังโดยที่มือของใบข้าวก็จับโต๊ะเพื่อรับแรงกระแทกที่เริ่มขึ้นอีกครั้ง



สวบ!! สวบ!!!



เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นทั่วห้องครัวท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงแค่เสียงร้องครางของใบข้าวเท่านั้น ลมตบเข้าสะโพกข้าวๆอย่างหมั่นเขี้ยวจนขึ้นรอยแดง ลมถึงยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เพียงไม่นานใบข้าวก็ปลดปล่อยออกมาจนน้ำรักของใบข้าวไหลเปื้อนที่พื้นครัว แต่คุณลมยังขยับเข้าขยับออกเพราะยังไม่เสร็จ และใบข้าวก็ขาอ่อนจนแทบจะยืนไม่ไหว ลมถึงพลิกกายใบข้าวหันหน้ากลับมาและยกขึ้นทั้งๆที่ยังขยับกายอยู่เช่นเดินและพาใบข้าวเดินทั้งแบบนั้นอกจากห้องครัวไปที่ห้องนอน ถึงใบข้าวจะปลดปล่อยไปแล้ว แต่การที่คุณลมขยับกายเข้าออกมาโดนจุดสัมผัสตนเองแบบนี้ตลอดย่างก้าว ก็ทำให้ใบข้าวรู้สึกขึ้นมาอีก จนกัดเข้าที่ไหล่ของคุณลมกั้นเสียงร้องคราง แต่ใบข้าวยิ่งกลั้นเสียงมากเท่าไร ลมก็จับสะโพกใบข้าวไว้และกระแทกแรงเข้าไปมากกว่าเดิมจนใบข้าวยอมร้องครางออกมาให้ได้ยินอีกครั้ง


“อื้อ!! คุณลมแกล้งใบข้าว อ๊า!!”


“หึหึ เรียกชื่อฉันเร็วๆ”


“คุณลม อ๊า!! คณุลมใบข้าวเสียว………..” และใบข้าวก็ทำตามคำขอของลมอย่างไม่มีข้อแม้ เสียงหวานที่หวานหูของใบข้าวยิ่งทำให้ลมมีอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิม และบทรักนี้คงไม่จบลงเพียงรอบสองรอบอย่างแน่นอน


“อ๊า!!!!” ลมที่ปลดปล่อยในตัวใบข้าวตอนวางใบข้าวลงบนเตียงพอดี น้ำรักถูกฉีดเข้าไปในช่องทางรักจนล้นออกมา เพราะลมและใบข้าวไม่ได้มีอะไรกันมาหลายวัน และลมก็อยู่ในช่วงเก็บกด……..


“อื้อ… ใบข้าวเหนื่อย”


“เหนื่อยก็ทน เพราะฉันจะไม่พอถ้าหากไม่เช้า หึหึ”


“คุณลมบะ บ้า.. อ๊า!!!”


“ครางให้ดังทั้งคืนล่ะ ถ้านายครางเบาฉันจะทำแรงๆ” และบทรักครั้งใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น ลมเป็นคนที่ทำตามคำพูดเสมอ และเรื่องแบบนี้ลมไม่เคยผิดคำพูดแม้แต่ครั้งเดียว กว่าใบข้าวจะได้พัก ใบข้าวก็สลบลงไปในช่วงตีสี่พร้อมๆกับลมที่ปลดปล่อยน้ำรักครั้งสุดท้ายออกมาก่อนจะล้มตัวลงนอนกอดคนที่หมดสติไปก่อน


“ยาคุมจะมาสู้ฉันได้ไง หึ” จูบลงบนขมับของใบข้าวเบาๆและหลับตาลง พรุ่งนี้ลมค่อยตื่นมาเช็ดตัวให้ เพราะดูท่าแล้วคงมีคนไม่สบายแน่ๆ



..........................................................................................................

คือไม่รู้จะตัดครึ่งตรงไหน ลงเต็มๆแล้วกันเนอะ และจะหายไปสักสองสามวัน ^^ สำหรับคุณลม 

วันนี้โอนวันสุดท้ายแล้วนะคะ ใครที่โอนไม่ทันและยังอยากได้เล่มแจ้งโอนช้าได้นะคะ จะได้เผื่อไว้ให้ ^^

ปล. ยังไม่เช็คคำผิด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}