แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) - 02 - ...วิธีป้องกันแวมไพร์ (?)...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) - 02 - ...วิธีป้องกันแวมไพร์ (?)...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.7k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2557 08:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) - 02 - ...วิธีป้องกันแวมไพร์ (?)...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

                               

 

ที่2

...วีธีป้องกันแวมไพร์...

 

 

            “อะ...อื้อออ...” ร่างเล็กๆของไอเดียบิดกายไปมาด้วยความเมื่อย ไอเดียค่อยๆลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

 

 

            “อ่า...ฝันสินะ...ฝันซะสมจริงเชียว” ไอเดียพูดเสียงแผ่วลำคอแห้งราวกับขาดน้ำ ไอเดียค่อยๆลุกนักก่อนจะชะงักกึก เมื่อพบว่าตัวเองหลับโดยมีแต่เสื้อกล้ามและกางเกงนักเรียนเหมือนกับฝันที่ถูกฉีดเสื้อนักเรียนจนขาดกระจุย

 

 

            “อะไรกัน ตี 3 เองหรอ” ไอเดียพูดขึ้น ก่อนจะบิดกายไปมาไล่ความเมื่อยพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำล่างตัวสักหน่อย เมื่อไอเดียอาบน้ำเสร็จจึงพันผ้าเช็ดตัวที่ท่อนล่างตามประสาผู้ชาย และเดินออกมาจากห้องน้ำ

 

 

            “หวัดดี...ตื่นไวจริง...วันนี้วันเสาร์ไม่ใช่รึ” เสียงทุ่มติดกวนๆดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลห์กับสายตาหื่นกระหายที่มองมาทางร่างกายท่อนบนของไอเดียโดยเฉพาะ...ลำคอ

 

 

            “นะ...นาย...มันไม่ใช่ฝันงั้นหรอ!!” ไอเดียพูดอย่างตกใจและถอยหลังกรู่ติดกำแพง เมื่อรับรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่ความฝันหากแต่เป็นความจริงล้วนๆ

 

 

            “คิดว่ามันเป็นความฝันงั้นหรอ” ลูซพูดยิ้มๆ ดวงตาแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่อนจะกลับมาเป็นดำเหมือนเดิม

 

 

            “เจ้าไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอกน่า เลิกทำท่าทีหวาดกลัวได้แล้ว” ลูซพูดอย่างไม่พอใจนัก เพราะไอเดียทำท่าหวาดกลัวซะจนลูซไม่กล้าเข้าใกล้เลยทีเดียว

 

 

            “ก็นายจ้องจะกินเลือดฉันอย่างเดียวนี้!” ไอเดียพูดว่าออกมาก่อนจะยกมือปิดปากเพราะเผลอเถียงลูซไป ลูซมองหน้าไอเดียนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจอีกครั้ง

 

 

            “ครั้งแรกนะเนี้ยที่มีคนกล้าเถียงข้าแบบนี้...ก็ดีเหมือนกัน...มันก็ไม่ได้น่าเบื่อเท่าไหร่หากพวกข้าจะมาเล่นกับเจ้าบ้าง” ลูซพูดบอก ก่อนที่จะเดินไปยังรูปภาพที่ตั้งอยู่หัวเตียง 3 รูป คือรูปที่ไอเดียถ่ายกับพ่อแม่

 

 

            “ไปแต่งตัวซะไม่หนาวรึไง” เสียงทุ่มต่ำของดาร์คดังขึ้นอยู่ตรงบานหน้าต่าง ไอเดียมองดาร์คอย่างตกใจเพราะไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

            “เร็ว” ดาร์คย้ำอีกเหมือนดุเด็กน้อยทำให้ไอเดียรีบแต่งตัวแทบจะทันที ท่ามกลางสายตาของดาร์คและลูซ ทำให้ไอเดียหยิบเสื้อผ้าและเดินเข้าห้องน้ำไปเพราะรู้สึกร้อนๆหนาวๆกับสายตาของทั้งคู่

 

 

            “นะ...นี้ขอถามไรอย่างดิ” ไอเดียพูดถามหลังจากแต่งตัวเสร็จ

 

 

            “ว่า ?” ลูซพูดขึ้นและเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

 

            “พวกนายจะไปจากฉันเมื่อไหร่กัน” ไอเดียพูดถามขึ้น มันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ ไอเดียจะต้องมาอยู่ร่วมกับแวมไพร์ (หล่อๆ) สองตน

 

 

            “อื้ม...อันนี้ไม่มีกำหนดนะ แต่ที่รู้ๆเราคงต้องอยู่กันไปอีกนานละ ฝากตัวด้วยละกัน...ไอเดีย” ลูซพูดยิ้มๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน

 

 

            “ไม่ได้นะ! พวกนายจะอยู่ที่นี้ไม่ได้เด็ดขาด” ไอเดียรีบพูดบอก

 

 

            “ทำไม” ดาร์คพูดถามและมองไอเดียนิ่งๆ

 

 

            “กะ...ก็พวกนายเป็นแวมไพร์...แล้วฉันเป็นมนุษย์...คะ...คือแบบ”

 

 

 

            “หึ! ทำไม มนุษย์กับแวมไพร์ออกจะเป็นมิตรแก่กัน(ตรงไหน)”ลูซพูดขึ้นและนอนลงบนเตียงอย่างไม่ทุกข์ร้อน

 

 

            “หรือนายจะหนีก็ได้นะ....แต่อยากจะบอกว่านายหนีไม่พ้นหรอก” ดาร์คพูดขึ้นและยิ้มมุมปากอย่างสนุก เมื่อเห็นสายตาลุกลี้ลุกลนของไอเดีย ก่อนที่ดาร์คจะกระโดดลงจากหน้าต่างและหายวับเข้าไปในบ้านของตนเอง ลูซก็ได้เพียงลุกเดินเข้ามาใกล้ๆไอเดีย

 

 

            “อย่าหนีเลยจะดีกว่า” ลูซพูดบอกบ้างและเดินไปยังหน้าต่างพร้อมกับกระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว ไอเดียถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

 

            “ทำไงดีวะ” ไอเดียรีบลนลานหาทาง ก่อนจะรีบเดินไปเปิดโน๊ตบุ๊ค

 

 

วิธีป้องกันแวมไพร์

 

 

            ไอเดียรีบ เข้า google และ พิมพ์ หาวิธิป้องกันแวมไพร์ ถึงแม้ในใจจะคิดว่าอาจจะไม่มีประโยชน์ แต่มันก็น่าลองเพือกันแวมไพร์อย่างลูซกับดาร์คได้

 

 

แวมไพร์จะแบ่งเป็น 3 ชนชั้น คือ

 

1.แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ (หรือราชาแวมไพร์)

 

2.แวมไพร์ชนชั้นสูง (หรือแวมไพร์ที่ไม่มีสายเลือดมนุษย์ปะปน)

 

3.แวมไพร์ชั้นต่ำ (แวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน)

 

 

            “เฮ้อ...แล้วไอ้สองตัวนี้มันเป็นแวมไพร์ชนชั้นไหนวะ” ไอเดียถอนหายใจเบาๆ และมองจอต่อ

 

 

แวมไพร์นั้นจะกลัว

 

หมาป่า กระเทียม ไม้กางเขน แสงแดด

 

 

            “ให้ตายสิ ของพวกนี้มันจะใช้ได้จริงๆมั้ยเนี้ย แต่ขนาดแวมไพร์ยังมีจริงเลย...เชื่อสักหน่อยก็คงไม่ตาย” ไอเดียพูดบ่นกับตัวเองไปเรื่อยๆ ราวกับคนบ้าพร้อมกับหยิบกระเทียมพร้อมหัวหอม (?) ออกมาจากห้องครัว แล้วไปแขวนตามตัวบ้าน และปิดประตูหน้าต่างพร้อมลงกลอนอย่างแน่นหนากันไม่ให้ลูซกับดาร์คเข้ามา

 

 

            “แค่นี้คงจะพอแล้วมั่ง” ไอเดียพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปเปิดแอร์ 25 องศา และเดินมานอนบนเตียง ไอเดียดูนาฬิกาก็พบว่า ตี 5 กว่าๆ แล้ว ไอเดียจึงหลับตาลงช้าๆ ด้วยความเพลียจากการเสียเลือดมากแถมยังนอนไม่พอ

 

 

            เช้า 11.43 น.

 

 

            “งุมๆ งืมๆ...” ไอเดียพลิกตัวไปมาเมื่อเริ่มจะตื่น ไอเดียค่อยๆ ลืมตาขึ้นและปิดไฟที่ส่องตาจากโครมไฟ แล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ความจริงไอเดียจะนอนต่อก็ได้ แต่ไอเดียจะต้องไปดูร้านกาแฟของตัวเองไอเดียมองประตูหน้าต่างและระเบียงห้องนอนของตนพร้อมกับถอนหายใจออกมาเพราะไม่มีวี่แววของลูซกับดาร์คเลย ไอเดียลุกอาบน้ำแต่งตัว และล็อคบ้านทุกที่ ก่อนจะเดินออกมาจากบ้านและมองบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม และเดินไปยังหน้าปากซอยเพื่อไปยังร้านกาแฟของตนเอง

 

 

            “สวัสดีครับพี่หญิง” ไอเดียพูดขึ้นและยกมือไหว้หญิงหรือคนที่คอยทำเค้กมาตั้งขายในร้าน

 

 

            “สวัสดีจ๊ะน้องไอเดีย...วันนี้ทำไมมาสายจัง ไปธุระมาหรอ” หญิงพูดถามเพราะปกติไอเดียจะมา 7.30 เพื่อมาช่วยเปิดร้านประจำ วันเสาร์ อาทิตย์ ส่วนวัน จันทร์ ศุกร์ ก็จะมาช่วยปิดร้านประจำ

 

 

            “พอดีผมอ่านหนังสือดึกไปหน่อยนะครับ” ไอเดียพูดโกหกออกไป ถ้าบอกว่าโดนแวมไพร์สูบเลือดจนแทบลุกไม่ได้นี้คงไม่มีใครเชื่อ แถมยังจะหาว่าไอเดียบ้าซะด้วย

 

 

            “อย่าหักโหมมากนะไอเดีย เดียวจะไม่สบายเอา” หญิงพูดเตือน

 

 

            “ครับ ผม!” ไอเดียพูดยิ้มๆ และเดินไปช่วยหญิงทำเค้ก

 

 

            “ไอเดีย เดียวเอากาแฟดำสองแก้วไปเสริฟที่โต๊ะ 7 หน่อยนะ” หญิงพูดบอกและเดินเอากาแฟดำมาวางไว้ให้ ไอเดียก็รับมาและเดินไปยังโต๊ะ 7 ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นแผ่นหลังอันคุ้นเคย ของลูกค้า 2 คน ที่นั่งหันหน้าเข้ากระจกมองดูบรรยากาศข้างนอก ในใจภาวนาขอให้อย่างเป็นอย่างที่คิด

 

 

            “กาแฟดำสองแก้วได้แล้วครับ” ไอเดียพูดบอกเสียงติดสั่นนิดๆ

 

 

            “วางไว้เลยขอบใจ” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นทำให้ไอเดียขนลุกไปทั้งตัวก่อนที่ไอเดียจะรีบเสริฟกาแฟดำและเตรียมหันหลังเดินกลับ

 

 

            หมับ!

 

 

            “เอ๊ะ?...” ไอเดียรีบหันมามองข้อมือตัวเองที่ถูกชายหนุ่มอีกคนที่นั่งหันหลังให้จับเอาไว้

 

 

            “กล้ามากเลยนะที่หนีออกมาก่อน แถมยังเอาของไร้สาระอย่างพวกกระเทียมไปแขวนไว้ตามบ้านอีก” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าหล่อเข้มค่อยๆหันมา

 

 

 

            “กะ...ก็ฉันมาทำงาน” ไอเดียรีบแก้ตัวทันที และ มองดาร์คอย่างหวั่นๆ ใจนึกสงสัย ว่าทำไมถึงโดนแดดได้ แล้วทำไมถึงต้องตามแต่ตนเอง

 

 

            “แต่เจ้าไม่ได้ให้อาหารเช้ากับพวกข้า” ลูซพูดขึ้นและหันหน้ามามอง

 

 

            “มันเจ็บนะ! ไม่เอาหรอก!” ไอเดียพูดบอกและพยายามดึงแขนของตนออก

 

 

            “มันจะไม่เจ็บเลยถ้าเจ้าสนุกไปกับมัน” ลูซพูดบอกออกมาอีก ทำให้ไอเดียหน้าเหวอ

 

 

            “ใครมันจะบ้าไปสนุกกัน! เจ็บจะตาย! ปล่อยดิจะไปทำงาน” ไอเดียพูดว่าเสียงแข็ง ทำให้ดาร์คยอมปล่อยเพราะมีสายตาหลายคุ่จ้องมาที่ทั้ง 3 เยอะ

 

 

            “น้องไอเดีย มาช่วยพี่ตรงนี้หน่อย” เสียงหญิงดังขึ้นทำให้ไอเดียรีบไปแทบจะทันทีเพราะไม่อยากอยู่ตรงนี้นานมากนัก

 

 

            “พี่หญิงไอเดียขอทำเค้กแทนได้มั้ยครับ ไอเดียไม่อยากออกไปเสริฟ ไอเดียรู้สึกปวดหัว” ไอเดียพูดบอก เพราะถ้าออกไปเสริฟอาจจะต้องโดนสายตากดดันจากดาร์คและลูซ

 

 

            “เป็นอะไรมากรึเปล่าไอเดีย ตามจริงไอเดียไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้นะ ไอเดียแค่คิดเงินเท่านั้นก็พอเพราะไอเดียเป็นเจ้าของร้านนะ” หญิงพูดบอกและเอามืออังหน้าผากของไอเดียเอาไว้

 

 

            “ไม่เอาหรอกครับ ผมให้พี่สาลี่ดูแลเรื่องนี้แล้ว อีกอย่างผมกลัวทอนเงินลูกค้าผิด” ไอเดียพูดอ้อน หญิงก็ยิ้มขำ

 

 

            “เราเนี้ยน๊า” หญิงพูดบอกยิ้มๆ แล้วให้ไอเดียทำเค้กไป พอเย็นประมาณ 5 โมงเย็น ไอเดียก็ช่วยเก็บโต๊ะ เก็บของยังดีที่ตอนไอเดียออกมาลูซกับดาร์คก็ไม่อยู่แล้ว พอเก็บร้านเสร็จแล้ว สาลี่ก็นำเงินมาให้ไอเดียวบวกกับเงินที่ได้เมื่อวานด้วย ไอเดียรับมา

 

 

            “งั้นพี่ไปก่อนนะไอเดีย อย่าหักโหมนะ” สาลี่พูดบอกและกลับบ้านไปพร้อมหญิง ไอเดียนั้งลงที่โต๊ะในร้านและนั่งนับเงินพร้อมกับเคลียรายที่จะต้องจ่ายไปซื้อของมาทำเค้กและเครื่องดื่มพร้อมกับค่าน้ำค่าไฟและค่าแรงของพนักงานในร้าน ที่ไอเดียคิด ไม่ได้คิดแค่ร้านนี้ร้านเดียว ไอเดียจะต้องคิด เงินของอีก 2 ร้านที่อยู่ต่างจังหวัด อีกอยู่ ยังดีที่ยังพอมีปู่กับย่าที่คอยดูแลร้านอีกสองร้าน

 

 

            “อ่า 2 ทุ่มแล้วหรอ” ไอเดียพูดขึ้นหลังจากทำงานเสร็จ ไอเดียบิดตัวไล่ความเมื่อยก่อนจะชะงัก เมื่อเห็นเงาดำๆอยู่ในร้าน ใจของไอเดียนึกขึ้นมาได้ทันทีเลยว่าต้องเป็นโจรแน่ๆ ไอเดียจึงรีบคว้ามีดจากใต้โต๊ะและเดินไปที่ห้องน้ำที่เห็นเงา ไอเดียรีบเปิดไฟให้สว่างแต่กลับไม่เจอแม้แต่เงา ไอเดียจึงพลักห้องน้ำดูทุกห้องแต่ก็ไม่เจออะไร

 

 

            “ตาฝาดแล้วละมั่ง” ไอเดียพูดบอกและเดินออกมาเก็บของต่อ

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สอง!!++++++++++

งง สินะ 555 เอาวะยังไงก็ต้องแต่งให้รอดจนจบ

 

 

ความคิดเห็น