คิมคยอง

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายวาย BY คิมคยอง นะคะ สวัสดีทั้งรีดเดอร์หน้าใหม่เเละหน้าเก่าทุกท่านเลยนะคะ เรื่องนี้เนื้อหาเเละคำสบถด่าค่อนข้างจะเยอะ ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวยนะคะ ไรท์คิมจะติดกุญเเจเรื่องนี้หลังจากที่ลงตอนผ่านไป 24 ชั่วโมง ไม่อยากให้ดราม่ากันเนาะ อันยอง~ <3

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : คราม ริคุ ริว คิมคยอง นิยายวาย สาววาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2560 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

​บทนำ

คุณเคยได้ยินคำว่าหลงรักคนที่ไม่ควรรักมั๊ยล่ะครับ.. ถ้าเคยนั่นแหละสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

ผมแต่งตัวเตรียมพร้อมออกไปทำงาน ผมอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้กับไอ้เด็กตัวเล็กที่แม่มันเอามาฝากไว้กับผม แล้วแม่ของมันก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล

แม่มัน.. ก็เมียน้อยพ่อผมไง พ่อของไอ้ครามคนนี้.. ถึงเเม้ทั้งสองคนจะเเต่งงานหลังจากที่หย่ากับเเม่ผมก็เถอะ เเต่ยังไงซะผมก็ไม่ชอบเธออยู่ดี

ปัจจุบันผมเป็นอาจารย์สอนในไฮสคูลเเห่งหนึ่งใจจริงก็ไม่ได้อยากจะเข้าไปทำงานในนั้นนักหรอกครับ เพราะคนเเบบผมยังเป็นคนดีไม่ได้เลยด้วยซ้ำเเล้วเเบบนี้ไอ้ครามจะไปสอนให้ใครเขาเป็นคนดีล่ะครับ เเต่การที่ผมทำงานประจำในออฟฟิศมันทำให้ผมเบื่อหน่ายเเละมันก็ไม่ใช่สไตล์ไอ้ครามด้วยครับ ผมเบื่ออะไรที่มันจำเจ ผมไม่ชอบอะไรที่มันรั้งผมไว้ ผมอยากทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำมากกว่า

“พี่คราม ผมซื้อโจ๊กหมูกับน้ำเต้าหู้มาฝาก.. กินเลยมั๊ย”

“ไม่”ผมตอบกลับ

“แต่ว่าผมซื้อมาแล้ว..”

“กูไม่กิน”

“ก็ได้ครับ งั้นริววางไว้ตรงนี้ พี่ครามเดินทางปลอดภัยนะฮะ..”

คนตัวเล็กไม่ว่าเปล่า ในมือถือตะกร้าที่พึ่งซักเสร็จเดินผ่านผมไปสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี กลิ่นอายความหอมในตัวเด็กนี่มันดาเมจกับไอ้ครามรุนแรงขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย ถึงเเม้มันจะหอมเเต่กลิ่นอายความน่าขยะเเขยงในตัวมันไอ้ครามไม่เคยลืม

“เดี๋ยว”

“อะ..”

    ฟุ่บ.. หมับ!

ผมออกแรงดึงข้อมือริคุเอาไว้ก่อนจะผลักร่างเล็กให้ล้มลงนอนบนโซฟากว้าง ส่วนผมเองก็โถมตัวขึ้นคร่อมทันทีไม่คิดที่จะปล่อยโอกาสให้เจ้าเด็กนี่หนีผมไปได้

“พี่คราม..”

“อาบน้ำรึยัง”ผมถามพลางมองตะกร้าผ้าที่ลงไปกลิ้งอยู่กับพื้นเรียบร้อยแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าต่อ

“ยะ..ยังครับ”

“หรอ”

“ครับ.. พี่ครามช่วยลุกออกไปได้มั๊ย ริวอึดอัด”

คนตรงหน้าไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผม ถึงแม้ในใจผมโคตรจะเกลียดมันที่มันเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัวผมก็ตาม เเละผมก็อยากจะบีบมันให้ตายคามือเเละทำให้มันเจ็บปวดที่สุดเหมือนที่ผมเคยเจ็บปวดมาก่อน 

แต่มันก็แค่เด็ก.. เด็กน้อยสำหรับไอ้ครามคนนี้เท่านั้นเอง

“กลัวกูหรอไง”

“ปะ..เปล่านะครับ”

“หึ”

“พี่คราม..”

ริคุ หรือริวลูกครึ่งญี่ปุ่นแม่มันเลิกกับพ่อเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผมทราบเรื่องราวที่เเม่ของมันเดินเข้ามาในชีวิตพ่อผมดี เหอะ เรื่องมันน่าสมเพชกว่านี้ก็คือแม่มันมาทิ้งไอ้เด็กนี่ไว้กับผมทั้งๆที่ตัวเองรู้อยู่แก่ใจว่าผมเกลียดทั้งคู่ขนาดไหนถึงกล้าเอาลูกตัวเองมาเข้าถ้ำเสือของไอ้ครามแบบนี้ 

ถ้าเเม่ผมยังอยู่เขาจะรู้สึกยังไง เเละหัวใจของผมจะเเหลกเหลวขนาดไหนที่เห็นเเม่เจ็บปวด ไม่อยากจะคิดเลยครับ.. หึ!

“ถ้ามึงอยากอยู่ที่นี่ก็มาเป็นทาสกู”

“ทาส ?”

“ใช่”

“.....”

“งั้นมาเป็นทาสกูนับตั้งแต่ตอนนี้เลยก็แล้วกัน”

“พี่ครามอย่า!”

ผมไม่สนใจมือไม้เล็กๆหรือเสียงหวานๆของมันอีกต่อไป ก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนอย่างไม่ลืมหูลืมตา มือเล็กปัดป้องผมใหญ่แต่แรงน้อยๆของมันทำอะไรกับผมไม่ได้หรอก ละอ่อน...

อย่ามาทำเป็นไขสื่อตีหน้าซื่อๆใส่ไอ้ครามเถอะ ไม่เก็ทเลย..

“ฮึ่ก..พี่ครามอย่าทำแบบนี้!.. ฮือ..อึก.. ปล่อยริวไปเถอะ”

“.....”

"พี่คราม เจ็บ.."

"สำออย"

"เเต่ผมเจ็บ..ฮึ่ก"

ผมหยุดการกระทำป่าเถื่อนแบบนี้ ก่อนจะเงยมองสีหน้าของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ถูกน้ำตาปกคลุมเลอะขอบตา เลอะแก้มใสๆ ริมฝีปากสั่นระริกแถมมือมันตอนนี้เปลี่ยนจากผลักอกผมเป็นกำชายเสื้อผมแทน

“มึงอยากให้กูปล่อยมึงไปเองนะ เชิญออกไปจากบ้านกู!”

“มะ..ไม่เอาฮะ ริวขอโทษ แต่พี่ครามอย่าไล่ผมนะ อึ่ก..”

“หึ”

"จะมาอยู่ให้เป็นเสนียดบ้านกูทำไม พ่อเเม่ไม่รักเหรอวะ!"

มันน่าเเปลกที่ผมพยายามไล่ไอ้เด็กนี่เเม่งทุกครั้งเเละทุกครั้งมันก็ไม่ยอมไปไหนเเถมกอดเข่าร้องไห้ไม่ให้ผมไล่มันไป ขนาดพูดจาเเรงใส่มันก็ดูเหมือนไม่สะทกสะท้านด้วยซ้ำไอ้ครามล่ะไม่เข้าใจมันจริงๆ 

หรือต้องเจ็บปวดมากกว่านี้มันถึงจะทนไม่ได้เเละเดินออกจากบ้านผมไปสักที..

    หมับ

ผมอึ้งเล็กน้อยกับการกระทำของคนตัวเล็ก พอผมทำท่าจะลุกออกจากตัวมัน ไอ้เด็กนี่มันลุกพรวดพราดขึ้นมากอดเอวผมแล้วซุกหน้าไว้ที่หน้าท้องผมยกใหญ่

“อย่ามาอ่อยกู กูไม่ชอบเด็กแบบมึง”

“พี่คราม...”

“ปล่อยกูได้ละ”

“พี่ครามจะไม่ไล่ผมใช่มั๊ย ...อย่าไล่ผมเลยนะ ขอร้อง”

“จูบกูสิ”

“หะ..หะ ว่ายังไงนะ”

“จูบกู”

“ได้สิฮะ เราก็ทำกันทุกวันไม่ใช่หรอ..”

ผมแทบสะอึกกับคำพูดของมันไม่ใช่น้อยที่พูดแบบนั้นออกมา แต่ก็จริงอยู่ผมทนริมฝีปากเล็กๆสีชมพูของไอ้เด็กนี่ไม่ไหวเลยสักครั้ง ไอ้ครามก็เลยตั้งข้อต่อรองว่าทุกเช้าเราจะมอนิ่งคิสกันเพื่อสร้างความสนิท

แต่นั่นมันก็แค่ความอยากของไอ้ครามเท่านั้นแหละ..

“งั้นจูบ”

สิ้นเสียงผมคนตัวเล็กพยายามเขย่งปลายเท้าขึ้นมาจูบผม แบบนั้นแม่งทำให้ผมแทบหลุดขำมันออกมา แต่ก็ต้องเก็กขรึมใส่แม่งไว้ แล้วก็เป็นผมเองที่โน้มตัวลงไปจูบที่ริมฝีปากมันเบาๆ แค่นี้ร่างกายไอ้ครามก็รู้สึกมีกำลังวังชามากขึ้นฉิบหายเลย

         จ๊วบ

​ผมผละจูบออกพร้อมกับเช็ดริมฝีปากตัวเองออกพลางๆ คนตรงหน้างุดหน้าลงนิดๆเพราะคงคิดว่าผมรังเกียจมัน เเต่เปล่าหรอกทุกครั้งที่มันจูบผมเนี่ยน้ำลายชอบเลอะ ก็เด็กมันจูบไม่เป็นน้ำลายก็เลอะปากไอ้ครามไงครับ =_=

อ้อ.. เเล้วอย่าคิดว่าไอ้เด็กนี่จะเวอร์จิ้นนะ ก่อนมาอยู่กับไอ้ครามอะซิงเเต่หลังจากนั้นก็.. โดนสอย.. ทุกวัน J

“พี่คราม..”

“อะไร”ผมถาม

“ผมอยากอาบน้ำแล้วครับ”

“อือ”

“พี่คราม..”

“อะไรอีกวะ”ผมมุ่นคิ้วใส่อย่างไม่สบอารมณ์

“อย่าไล่ริวออกจากชีวิตพี่เลยนะ ริวอยากอยู่กับพี่คราม...”

ผมกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างเคย เพราะผมก็แค่มีของเล่นใกล้ตัวที่แลดูมีค่าแต่ข้างในกลับไม่มีอะไรเลย มันก็เเค่ที่ระบายอารมณ์กามของผมเท่านั้นเเหละ ผมไม่มีวันรักคนแบบมันหรอก ไม่มีวัน..

"หึ คืนนี้ใส่ชุดที่กูเตรียมไว้ให้ด้วยล่ะ"

"ชะ..ชุดหรอฮะ"

"ใช่ ใส่เเค่ชุดด้านนอกข้างในไม่ต้องใส่อะไรเลย"




======================

TO BE CONTINUE...

======================

TALK WITH WRITER

สวัสดียินดีต้อนรับทั้งรีดเดอร์หน้าใหม่หน้าเก่าเลยนะคะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายวายของคิมคยองค่ะ เข้ามาอ่านกันเยอะๆเลยน๊า หากมีข้อผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ป.ล. เนื้อหาอาจรุนเเรงนะคะ ใครรับไม่ได้ไรท์คิมไม่ได้บังคับให้อ่านเนาะ หรือใครที่มีข้อสงสัยหรือคำถามให้ทักอินบล็อคเข้ามาที่เเฟนเพจ FACEBOOK :: คิมคยอง จ้า

ความคิดเห็น