อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี

ติดต่อนักเขียนที่เพจ “สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน” หรือเพจ “อัณณากานต์”

ตอน 3 ลูกที่แม่ไม่รัก

ชื่อตอน : ตอน 3 ลูกที่แม่ไม่รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2560 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 3 ลูกที่แม่ไม่รัก
แบบอักษร

     วันนี้ต้นกล้าลูกชายสุดที่รักของเตชิตอายุครบสิบขวบเต็มสองพ่อลูกนั่งทานมื้อเย็นด้วยกันอย่างมีความสุข คนพ่อพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อให้ลูกไม่นึกถึงมารดาที่ยังไม่ปรากฏตัวสักทีทั้งที่นัดกันไว้ดิบดีแล้ว

        “เราตัดเค้กกันดีกว่าเนอะ” สามทุ่มครึ่งแล้วมาหยาก็ยังไม่ถึงบ้าน ลูกต้นตาใกล้จะปิดเต็มทีแล้วเขาจึงคิดว่าไม่ควรรอให้เสียเวลา

        “อธิษฐานก่อนเป่าเทียนด้วยนะ” ในใจของเด็กชายขอพรแบบเดิมทุกครั้งคืออยากอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูกบ้าง

        “ชิ้นนี้ของคุณแม่นะครับ” ต้นกล้าตัดเค้กชิ้นแรกส่งให้พ่อ ชิ้นที่สองใส่จานแยกไว้และสุดท้ายจึงตัดให้ตัวเอง

        “ฝันดีนะครับ พ่อรักต้นนะ” เตชิตพาลูกชายมาส่งห้องนอนสองคนพ่อลูกกอดกันแน่น ต้นกล้าล้มตัวลงนอนและหลับแทบจะทันทีเพราะอิ่มมาก

        “นี่วันเกิดลูกนะหยา” เตชิตนั่งรอภรรยาด้วยความอดทนเกือบเที่ยงคืนเธอจึงเดินโซเซเข้ามา

        “แล้วหง่ะ” แม่สาวหน้าแฉล้มพูดไม่เป็นภาษาเพราะกำลังเมาได้ที่

        “คุณช่วยให้ความสำคัญกับลูกมากกว่านี้ได้ไหม”

        “ก็เบ่งมันออกมาให้แล้วจะเอาอะไรอีก”

        “หยา ทำไมพูดแบบนี้”

        “ลูกต้นครับ ลูกต้นขา น่ารำคาญจะโอ๋กันไปยันตายเลยไหม” มาหยาแผดเสียงดังลั่น ต้นกล้าได้ยินเสียงมารดาก็รีบวิ่งลงมาด้วยความดีใจโดยที่พ่อกับแม่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าลูกตื่นแล้ว

        “มันไม่ใช่การโอ๋แต่มันคือความรักที่พ่อมีให้กับลูกมันผิดตรงไหน” เตชิตพยายามอธิบายให้ภรรยาเข้าใจ

        “กลับบ้านเร็วสักคืนเพื่อลูกมันลำบากหรอหยา”

        “ใช่ หน้าที่ของฉันคืออุ้มท้องมันหน้าที่ของแกคือเลี้ยงมันอย่ามายุ่งกับฉันอีก” พอถึงเวลาด่ามาหยากลับพูดได้ชัดถ้อยชัดคำไม่มีผิดเพี้ยน

        “หยา ทำไมพูดแบบนี้นั่นลูกนะ”

        “ลูกแกไม่ใช่ลูกฉัน ฉันไม่เคยอยากมีลูกไม่เคยอยากเป็นแม่”

        “คุณแม่พูดจริงหรอครับ” ต้นกล้าถือจานเค้กด้วยมืออันสั่นเทา น้ำตาหยดเล็กๆ เริ่มไหลออกมาเด็กน้อยได้ยินชัดทุกถ้อยคำจากปากมารดา

        “เออ ฉันพูดจริงฉันไม่อยากมีลูกไม่อยากเป็นแม่แก” มาหยาจิ้มหน้าผากเด็กชายด้วยความรำคาญ

        “หยุดนะหยา” เตชิตขึ้นเสียง

        “แม่เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นครับต้นกล้าแม่พูดเพราะเมา” เตชิตนั่งยองๆ แล้วจับไหล่ลูกชายเอาไว้

        “ฉันเมาจริงแต่สติครบถ้วน ฉันไม่อยากเป็นแม่แกไอ้ตัวซวยดูสิตั้งแต่เบ่งแกออกมาหุ่นฉันเสียหมดหัวนมก็ไม่สวยเหมือนเดิมเพราะแกคนเดียวเลยไอ้เด็กเวร”

        “แม่” ปากเล็กๆ ของเด็กชายสั่นระริก หัวใจดวงน้อยแหลกสลาย

        “หยา พอแล้ว”

        “ทีวันเกิดฉันเคยมีเค้กให้สักชิ้นไหม ไม่เคย เพล้ง” มาหยาคว้าจานเค้กในมือต้นกล้าขว้างลงพื้นเต็มแรง

        “ฮือๆๆๆ” ทั้งบ้านมีแต่เสียงอันน่าเวทนา เสียงเด็กชายร้องไห้เสียงสาปแช่งก่นด่าของมารดาและเสียงร้องห้ามของผู้ชายคนนึงที่กำลังอ่อนแรงไปเรื่อยๆ

        “พอได้แล้วมาหยา” เตชิตร้องห้ามภรรยาเพราะเธอตั้งท่าจะตีลูกชาย

        “ทำไม เตะต้องไม่ได้เลยใช่ไหม” มาหยาตวาดกลับ

        “แล้วลูกทำผิดอะไร คุณจะตีลูกด้วยเหตุผลอะไร”   

        “ผิดที่มันเกิดมาไง”

        “ผมว่าคุณขึ้นไปนอนเถอะ คุยกันไปก็ไม่รู้” เตชิตจูงลูกชายกลับขึ้นห้อง

        “จะไปไหนอย่ามาเดินหนีฉันนะ” มาหยากระชากแขนเตชิตกลับมา

        “แกหลอกฉันแกทำลายชีวิตฉัน ไหนว่าบ้านรวยแล้วทำไมฉันไม่เคยได้มรดกอะไรจากแกสักชิ้นทั้งชีวิตมีดีแค่อย่างเดียวแค่เอาเก่ง”

        “มาหยา มันจะมากไปแล้ว”

        “ทำไม ที่อยู่กับฉันไม่ใช่เพราะชอบเอากันหรอเอากันตรงนี้เลยไหมล่ะ” มาหยาปลดเสื้อสายเดี่ยวออกจากไหล่

        “หยุดเลยนะ ทำบ้าอะไรเนี่ย” ทุกครั้งที่หลับนอนกันมาหยาจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เธอจะออดอ้อนและยั่วยวนจนเตชิตใจอ่อนและจริงๆ ชายหนุ่มก็รักภรรยา เขาหวังว่ากิจกรรมนี้จะช่วยสมานแผลต่อเติมเป็นความรักและให้ผลลัพธ์เป็นครอบครัวที่อบอุ่นในสักวัน ตั้งแต่มีมาหยาเป็นเมียเตชิตก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับใครอีกซึ่งต่างกับมาหยาลิบลับ

        “ใส่กลับไปที่เดิมเลยนะ” เตชิตพยายามเอาสายเสื้อเล็กๆ กลับไปอยู่ที่เดิม

        “ก็จะถอด” มาหยาก็ดิ้นรนจะถอดเสื้อผ้าตัวเองให้ได้

        “เออ ตามใจเลยจะถอดก็ถอดไป” เตชิตผลักไหล่ภรรยาแล้วเตรียมจะพาลูกขึ้นชั้นบน

        “แก กล้าผลักฉันหรอไอ้เต้” มาหยากระชากสามีกลับมาอีกครั้ง

        “ไว้คุยกันพรุ่งนี้หยา คุณเมามาก” เตชิตบอก

        “เพี๊ยะ” เสียงฝ่ามือฟาดไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มแรง

        “มาหยา” เตชิตย่างสามขุมเข้าหาภรรยา มือใหญ่เงื้อขึ้นสุดแขน

        “ตบสิ ลูกบังเกิดเกล้าของแกจะได้เห็นว่าพ่อมันชั่ว” มาหยายื่นหน้าไปให้สามี

        “ในที่นี้ไม่มีใครชั่วนอกจากคุณ” เตชิตกำหมัดแน่นพร้อมตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายแล้วหันหลังกลับอีกครั้ง

        “แก ไอ้ชั่ว ไอ้สารเลว” มาหยารัวกำปั้นใส่ทุกส่วนของร่างกายสามีด้วยความโกรธแค้น

        “คุณแม่อย่าทำคุณพ่อ ฮือๆๆ” ต้นกล้าเข้าไปห้ามมารดาให้หยุดทำร้ายบิดา

        “หลบไปไอ้เด็กเวร” มาหยาเหวี่ยงลูกชายไปอีกทางแล้วตบตีเตชิตต่อไป

        “โอ๊ย” ต้นกล้าล้มไปบนพื้นตรงที่เศษแก้วกระจัดกระจายอยู่

        “หยา หยุดนะ หยุดผมบอกให้หยุด ลูกโดนแก้วบาดเห็นไหม” เตชิตเอามือป้องหมัดจากภรรยา

        “ช่างมัน ตายห่าไปเลยยิ่งดี” มาหยาตอบ

        “คุณบังคับให้ผมทำแบบนี้นะหยา” เตชิตรวบแขนทั้งสองของภรรยาไว้แล้วลากไปขังไว้ในห้องน้ำ เขารีบมาตรวจดูบาดแผลของลูกชายและเห็นว่ามันลึกพอสมควร

        “ไปโรงพยาบาลนะต้น อดทนหน่อยนะลูก” เตชิตอุ้มลูกชายแล้วพาไปที่รถทันที

        ชายหนุ่มนั่งรอหน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจเพราะด้านในมีแต่ความวุ่นวายเขาจึงไม่อยากไปยืนเกะกะขวางการทำงานของหมอและพยาบาล ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ ลูกชายของเขาก็ได้รับการทำแผลและเย็บไปหลายเข็มแถวต้นขาเพราะตรงนั้นแผลมันลึกมาก

        “พ่อครับ แม่เขาไม่รักผมหรอ” นั่นคือคำถามแรกที่หลุดออกมาเมื่อเจอหน้าบิดา

        “รักลูก” เตชิตตอบ

        “พ่อเคยบอกว่าการโกหกเป็นสิ่งไม่ดีไม่ใช่หรอครับ ผมรู้ว่าพ่อโกหกเวลาพ่อโกหกพ่อจะทำหน้าแบบเมื่อกี้”

        “บางคำถามเราก็ไม่อยากตอบออกมาหรอกต้น ในเมื่อต้นรู้คำตอบอยู่แล้วพ่อขอถามกลับบ้างได้ไหม”

        “ได้ครับพ่อ”

        “ถ้าแม่เขาไม่รักต้นพ่อก็บังคับไม่ได้แต่พ่อรักต้นที่สุดต้นรับรู้ไว้แค่นี้ได้ไหมครับ”

        “ครับพ่อ” ต้นกล้ากอดบิดาและนาทีนั้นเด็กชายก็รับรู้ว่ามีแค่เพียงพ่อเท่านั้นที่รักเขาเพราะการแสดงออกของแม่มันชัดเจนแล้วว่าท่านไม่เคยต้องการเด็กคนนี้ในชีวิต ต้นกล้าไม่โกรธหรือเกลียดแม่เขาแค่เสียใจที่เกิดมาแต่กลับกลายเป็นลูกที่แม่ไม่รัก

ความคิดเห็น