ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 31 จด จด จด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2560 01:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31 จด จด จด
แบบอักษร

​เอาเป็นว่าถ้าผมรอดมันก็คงไม่ใช่ป่าปี๊ใช่มั้ย กว่าจะนอนก็เล่นเอาซะเกือบเช้า...ไม่รู้มันไปเอาแรงมาจากไหน ผมโคตรเหนื่อยเลย 

'ป่าปี๊'

'ครับ ตัวเล็ก'

ตอนนี้ป่าปี๊ปล่อยให้ผมเป็นอิสระแต่ก็ยังดึงผมเข้าไปในอ้อมกอดอยู่

'ป่าปี๊ไม่เหนื่อยเหรอ'

'ไม่เลย'

จุ้บ ปล้วป่าปี๊ก็จุ้บมาที่หน้าผากผมเบาๆ

'ไปหิวมาจากไหนเนี่ย'

'ก็กันน่ารักทำไม'

'กันน่ารักอยู่แล้วป่ะ มันเป็นธรรมชาติ!'

'ค้าบบ น่ารักที่สุดเลยยยย'

ป่าปี๊เอามือมาบีบแก้มผม ดึงออกไปมา จนจะฉีกอยู่แล้วเนี่ย

'โอ่ยย กันเจ็บนะ'

'โอ๋ๆๆๆ เดี๋ยวจูบปลอบนะ'

แล้วพี่มันก็ก้มลงมาจูบผม นี้จูบตอบผมจริงๆใช่ม้ะ หรือว่ามันกันแน่ที่ติดใจริมฝีปากผมแบบนี้

'อื้อออ พอแล้ว กันจะนอนน'

'อ่ะอ่ะ นอนนะครับ'

ป่าปี๊ดึงผมเข้ามากอดอีกครั้ง

'แต่กันไปใส่เสื้อก่อนได้มั้ย มันโล่งอ่ะ'

'ไม่ต้องใส่หรอก เดี๋ยวก็ต้องถอดอีก เอาไออุ่นจากพี่ดีกว่าเนอะ'

'ไอ่ปี๊'

นี่มันรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา ผมโคตรเขินเลย

'ไม่ต้องเขินแล้ว ยังไงพี่ก็เห็นมาหมดแล้ว นอนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปทำงานไม่ไหวนะ'

'ฝันดีครับป่าปี๊'

'ฝันดีครับตัวเล็ก'

แล้วผมก็หลับไปพร้อมกับกอดอุ่นๆของป่าปี๊ โคตรชอบอ้อมกอดนี้ที่สุดเลย.....


ฟุ้ด ฟุ้ด ฟุ้ด 

กลิ่นอะไรหอมๆนะ กลิ่นหอมๆทำให้ผมตื่นขึ้นมา ผมลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นป่าปี๊แล้ว ไปไหนของเค้านะ นี่เพิ่ง 7โมงเช้าเอง ผมคว้าเสื้อเชิ้ตที่ปลายเตียงมาใส่แบบเร็วๆ ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ป่าปี๊กำลังทำอาหารอยู่ในครัว ดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมากๆเลย 

แกล้งพี่มันดีกว่า ผมย่องเข้าไปทางด้านหลังก่อนจะสวมกอดป่าปี๊

'อ่ะ'

ผมเอาหน้าไปถูตามแขนป่าปี๊

'ตื่นแล้วเหรอครับ'

'อื้อออ ทำอะไรกินอ่ะ'

'ไข่ลวกดีป่ะ โด้ปๆ'

'ไอ่ปี๊'

'55555 พี่ทำไข่กระทะให้กินวันนี้'

'หุ้ยย อยากกินแล้ว'

'ไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวกินเสร็จแล้วพี่ไปส่ง'

'ครับ'

ผมหอมแก้มป่าปี๊หนึ่งที่ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว


'มาแล้ววววว'

ป่าปี๊มาพร้อมกับไข่กระทะ วางตรงหน้าผม

'น่ากินอ่ะ'

'งั้นกินเยอะๆเลย'

'คับ'

แล้วผมก็จัดการกินอาหารที่ป่าปี๊ทำ ดี๋ยวนี้กินอะไรก็ไม่อร่อยเท่าอาหารที่ป่าปี๊ทำแล้วละ

'อร่อยจัง ต้องทำให้กันกินตลอดไปเลยนะ'

'อร่อยจริงป่ะ'

'จริงดิ'

ผมเงยหน้าไปเอามือบีบแก้มป่าปี๊ด้วยความหมั่นเขี้ยวเบาๆ

'อยากินที่อร่อยกว่านี้ป่ะะ'

'มีคนทำอร่อยกว่าป่าปี๊ด้วยเหรอ'

'มีสิ'

'ใครอ่ะ'

ผมละสงสัยจริงๆ ไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าป่าปี๊ของผมอยู่แล้ว

'แม่พี่ไง'

แม่หรอ

'อ่อ'

'ไว้ไปหาแม่พี่กันนะ ครั้งที่แล้ววันเกิดแม่พี่ แม่พี่ก็ยังไม่ได้เจอกันเลย'

จริงสิ ครั้งที่แล้วผมยังไม่ทันไปหาแม่ป่าปี๊ก็เกิดเรื่องสะก่อน แต่ผมก็กลัวนะ ถ้าแม่ป่าปี๊ไม่โอเคอ่ะ

'กันกลัวอ่ะ'

'กลัวอะไรตัวเล็ก'

'กลัวว่าแม่พี่จะไม่โอเค'

'ไม่ต้องกลัวนะ ยังไงพี่ก็จะอยู่ข้างๆกันแบบนี้แหละ พี่อยากให้แม่ได้เจอกัน พี่อยากให้คนที่พี่รักทุกคนได้รู้จักกัน พี่อยากให้แม่รักกันแบบที่พี่รัก'

'แล้วถ้า...'

'ยังไงพี่ก็ไม่มีวันปล่อยมือกันไปหรอก'

'ก็ได้ครับ'

ผมบีบมือป่าปี๊แน่นขึ้น ทำไมผมกลัวแบบนี้นะ ผมกลัวจัง

'ป่ะ รีบกินข้าวเดี๋ยวพี่จะได้ไปส่งที่กอง'

'อือออ'

'แล้ววันนี้มีถ่ายฉากอะไรที่พี่ควรรู้ป่าว'

'ไม่มีแล้ว ไม่มีเลิฟซีน'

'ค่อยยังชั่วหน่อย ละเลิกกี่โมงอ่ะ'

'น่าจะบ่ายๆนะ พี่ไม่ต้องมารับหรอก เดี๋ยวกันไปหาป่าปี๊เอง วันนี้มีคุยกับลูกค้าไม่ใช่หรอ'

'โอเคคับ'

หลัวจากที่ผมกินข้าวเสร็จผมก็เข้าไปแต่งตัว แล้วก็ทำอีกหน้าที่สำคัญคือจัดชุดให้พี่เค้าไปทำงานไง เป็ฯแฟนผมมันก็ต้องหล่อๆหน่อย แบ่งให้คนอื่นได้มอง เพราะสุกท้ายยังไงก็มีผมคนเดียวที่ได้สัมผัสพี่มัน อิอิ

'หล่อยัง'

'หล่อที่สุดแล้ว'

ผมกำลังจัดปกคอเสื้อให้มันอยู่

'อ่ะ เสร็จแล้วไปกันดีกว่า'

'ป่ะ'

ป่าปี๊ก้มลงมาหอมแก้มผม ก่อนจะจูงมือผมไปที่รถ ตั้งแต่เป็นแฟนกันผมโคตรเปลืองตัวเลยเนี้ย


'เจอกันที่ออฟฟิศพี่นะ'

'ค้าบบ'

'รักนะตัวเล็ก'

'อืออ รักเหมือนกัน'

ผมโบกมือบายๆป่าปี๊ก่อนจะลงรถ แต่พี่มันดึงมือผมเอาไว้ก่อน

'ขอกำลังใจก่อนทำงานก่อน'

ป่าปี๊เอียงแก้มมาให้ผม

'ไม่เอา เดี๋ยวคนเห็น'

'พี่ไปติดฟิมล์มึดมาแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกน่า'

นี่ผมจะตามมันไม่ทันจริงๆแล้วใช่มั้ย ไอ่ป่าปี๊ตัวร้าย

'น้าาา ถ้าน้องกันไม่ให้กำลังใจป่าปี๊ แล้วป่าปี๊จะมีแรงไปทำงานหรอครับ'

นี่มันเป็นคนขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย แต่ดูหน่ามันสิ ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ

'อ้อนแบบนี้ กันไม่ยอมได้หรอ'

ป่าปี๊ฉีกยิ้มมาทันที นี้มันตีหน้าเศร้าถูกมั้ย

จุ้บ 

ผมตั้งใจจะหอมแก้มป่าปี๊ แต่พี่มันดันหันหน้าพอดีทำให้ปากผมแตะกับปากพี่มันเบาๆ มีหรอป่าปี๊จะยอมหยุดพี่มันรั้งท้ายทอยผมเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น ก่อนะจะจูบผมอย่างเนินนาน

'อื้ออ'

สักพักป่าปี๊ก็ถอนริมฝีปากออกมา

'พอละ แค่นี้มีกำลังใจทำงานจนถึงเย็นละ'

'แค่เย็นเองหรอ'

'โอ๋ ก้พี่จะได้ขอเติมพลังทุกวันไง'

'ชิ'

'ไม่งอนนะ'

ป่าปี๊เอามือมาเขี่ยปากผมเล่นใหญ่เลย

'กันไปทำงานแล้ว'

'ตอบก่อน หายงอนยัง'

'หึยย เคยงอนได้นานสะที่ไหนแล้ว ปล่อยก่อนเลย เดี๋ยวกันไปสาย'

'ก็ได้ค้าบ เจอกันตอนเย็นนะตัวเล็ก'

ผมพยักหน้าช้าๆก่อนจะหยิกที่แขนป่าปี๊ทีหนึ่ง แล้วรีบวิ่งลงจากรถไปเลย

'กัน'

'พี่กวาง'

'วันนี้ไปทำอะไรมา อารมณ์ดีจัง'

'ไม่มีอะไรสักหน่อย ปกติดี'

'ไม่จริงอ่ะ ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูละเนี่ย'

นี่อาการผมมันออกขนาดนั้นเลยหรอ

'ก็ไม่มีอะไร'

'เบื่อจริง คนมีความรักเนี่ย'

'พี่กวางก็หาสักคนบ้างดิ'

'มีให้พี่หาที่ไหนละ'

'พี่กวาง กันมีเรื่องจะปรึกษาอ่ะ'

'เรื่องอะไรเหรอ'

'เรื่องป่าปี๊อ่ะ'

'ออฟทำไม'

'คือว่าา....ป่าปี๊มันจะชวนกันไปหาแม่อ่ะ กันจะทำไงดี'


-Kwang part-

เดี๋ยวนี้เจ้ากันดูมีความสุขมากๆเลย ไม่เหมือนแต่ก่อนเลย ฉันยอมรับเลยว่าตั้งแต่ออฟเข้ามาในชีวิตของกัน กันดูมีความสุขมาก ฉันดีใจที่น้องฉันแฮปปี้สักที ไม่งั้นมันคงได้ออกจากวงการแน่ๆ 

'พี่กวาง กันมีเรื่องจะปรึกษาอ่ะ'

'เรื่องอะไรเหรอ'

'เรื่องป่าปี๊อ่ะ'

'ออฟทำไม'

'คือว่าา....ป่าปี๊มันจะชวนกันไปหาแม่อ่ะ กันจะทำไงดี'

'กันกลัวอะไร'

หน้าน้องดูกลัวมากๆ

'ก็กันไม่เคยเจอผู้ใหญ่อ่ะ พี่กวางก็รู้...แล้วถ้าแม่ป่าปี๊ไม่โอเคอ่ะ'

เจ้าตัวเล็กมันจะรู็มั้ยว่ามันน่ารักขนาดนี้ ไม่มีใครไม่หลงรักมันหรอก

'กันน่ารักจะตาย ใครอยู่ใกล้ๆก็หลงรักหมดแหละ'

'แต่กันกังวลอ่ะ กันกลัวไปหมดเลย'

'อย่าคิดมากสิ หน้าเป็นตูดแล้วเนี่ย'

'ก็กันกังวลนี่'

ก๊อกๆๆๆ 

'เข้าฉากได้แล้วค่ะ'

'จ้า เดี๋ยวพี่พากันไป'

แล้วน้องทีมงานก็เดินออกไป

'ป่ะ กัน ไปทำงาน อย่าคิดมากนะ'

'ครับพี่กวาง'

ถึงไอ่ตัวเล็กมันจะดูเหมือนไม่คิดอะไรแล้ว แต่ฉันก็รูเแหละว่ามันจริงจังกับความรักครั้งนี้มาก มันรักออฟมาก รักมากกว่าตัวมันเองด้วยซ้ำ 

ตั้งแต่เด็กมาจนถึงตอนนี้หรือชีวิตในวงการของกัน ครอบครัวคนเดียวของกันก็คือฉัน แต่วันนี้พอมีออฟเข้ามา ฉันก็อุ่นใจนะที่กันจะได้มีคนมาดูแล และมาเติมในสิ่งที่กันหายมาตลอด คือคนที่รักกันที่เป็นตัวกันจริงๆ 

แต่ออฟมันก็รักน้องจริงๆแหละ มันคอยถามฉัน คอยบอกให้ฉันดูแลกันตลอดจนมันลืมไปรึไปรึป่าวว่านี้มันลูกช้านนน!!!!

ฉันไปนั่งเฝ้ากันเล่นละครต่อไป กันเป็นคนเก่ง กันแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ งานออกมาดีเหมือนเดิมตามสไตล์คนเก่งของฉัน

'เลิกกองงง'

เสียงพี่โกผู้กำกับดังขึ้น ยัยเบลรีบวิ่งแจ้นเข้ามาหากันทันที

'พี่กันค่ะ'

เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆ ฉันแอบไปรู้มาว่ายัยนี่ชอบกัน ถามว่าจากใครนะเหรอ ก็ไอ่ป่าปี๊ของเจ้าตัวเล็กนั้นแหละ มันฝากให้ดูแลกัน จะว่าไปฉันก็คุยกับออฟบ่อยมากๆเหมือนกัน ส่วนใหญ่ก็มีแต่เรื่องเจ้าตัวเล็กนี่แหละ

'อ่าวเบล ยังไม่กลับอีกเหรอ ถ่ายเสร็จตั้งแต่เช้าแล้วนี่'

ใช่ ยังไม่กลับอีก ฉันรีบเดินเข้าไปหาลูกฉันทันที

'ป่ะกัน กลับกันดีกว่า'

'พี่กวางสวัสดีค่ะ'

แหม่ ฉันมาตั้งแต่เช้าเพิ่งมาสวัสดีเนี่ยนะ เอาหน้าสุดๆ ฉันรับไหว้แบบขอไปที

'สวัสดีจ๊ะ'

'นี่พี่กันจะกลับแล้วเหรอค่ะ เบลขอติดรถไปด้วยได้มั้ยค่ะ'

'เออ...'

ไอ่ตัวเล็กทำอึกอัก ไม่เป็นไรเดี๋ยวคนเป็นแม่อย่างฉันจะจัดการเอง

'หว่าา น่าเสียดายจัง วันนี้เดี๋ยวพี่ต้องพากันไปคุยกับผู้ใหญ่นะ เดี๋ยวพี่ให้คนเรียกแท็กซี่ให้ละกันนะ'

เบลหน้าเสียไปนิดๆ

'อ่อ งั้นไม่เป็นไรค่ะ ไว้คราวหน้าก็ได้ค่ะ เบลไปก่อนนะคะพี่กัน'

'ครับ'

หลังจากที่เบลเดินไป กันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

'ฮอตนะเราอ่ะ'

'พี่กวางอ่ะ'

'ก็น่ารักแบบนี้จะไม่ฮอตได้ยังไงเน้อออ'

ฉันเอามือไปยี้หัวเจ้าตัวเล็กตรงหน้า

'ผมกันยุ่งหมดละเนี่ย พี่กวางไปส่งกันที่ออฟฟิศป่าปี๊หน่อยสิ'

'จ้าา หวานตลอด'

'ไปด้วยกันสิ อาจจะเจออะไรดีๆก็ได้นะ'

ยิ้มร้ายๆของไอ่ตัวเล็ก มันทำฉันสงสัยจริงๆว่าที่นั้นมีอะไร

'อะไรหน่ะเรา'

'ก็กันจะได้ปรึกษาเรื่องแม่ป่าปี๊ด้วยไง กันเครียดนะ'

'เครียดอะไร'

'ก็เข้าหาผู้ใหญ่ไม่เป็นอะ'

'งั้นลองไปบ้านพี่ม้ะ ไปเจอแม่พี่ ไปซ้อมก่อนไง'

'ดีอ่ะ งั้นพรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้กันไม่มีงานพอดีเลย นะนะนะพี่กวางงงง'

ฉันเคยขัดใจเจ้าตัวเล็กได้ที่ไหนละ 

'งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับพรุ่งนี้ละกัน'

หลังจากที่เจ้าตัวเล็กเปลี่ยนชุดเสร็จฉันก็ขับรถพามันไปส่งที่ออฟฟิศออฟ ตลอดทางเจ้าตัวเล็กดูตื่นเต้นมากเลยที่จะได้ไปเจอตาออฟ ฉันไม่เข้าใจจริง ออฟมันทำอะไรที่ทำให้กันรัก หลง ได้มากขนาดนี้

'เมื่อไรจะถึงเนี่ยพี่กว่า'

'คิดถึงพี่เค้าขนาดนั้นเลย'

'มากที่สุด'

'พี่ตกกระป๋องแล้วสิ'

ฉันแกล้งน้อยใจไปงั้นแหละ กันรีบหันมากอดฉันไว้ทันที

'ตกได้ไง กันก็รักพี่กวางน้าาาา'

'ย่ะ'

หลังจากนั้นไม่นาฉันก็ขับรถจนมาถึงออฟฟิศตาออฟ กันรีบใส่หมวกใส่แว่นแล้ววิ่งลงรถไปทันที เด็กน้อยจริงๆ สักพักมันก็วิ่งกลับมา

'แฮ่กกก ป่ะพี่กวาง เข้าไปข้างในกัน'

'พี่ต้องไปด้วยเหรอ'

'ไปดิ เย็นนี้เดี๋ยวให้ป่าปี๊ทำอาหารให้กิน ขอบอกป่าปี๊ทำอร่อยมากกกกกก'

'จ้าาา อวยกันเข้าไป'

แล้วไอ่ตัวแสบก็ดึงมือฉัเข้าไปในออฟฟิศโดยเร็ว 

'สวัสดีค่ะ มาพบใครค่ะ....พะ พี่กวาง'

น้องคนนั้นดูตกใจมากๆ นี่เค้ารู้จักฉันเหรอ ได้ไงว่ะ

'งั้นนี้ก็พี่กันใช่มั้ยค่ะ กรี๊ดดดดดดด'

น้องคนนั้นรีบตรงเข้ามาจับมือไอ่ตัวเล็กทันที ในฐานะผู้จัดการที่ดี ฉันรีบเข้าไปช่วยลูกทันที

'อ่อ ครับๆ'

'เบาๆหน่อยนะคะ'

'ฮืออ หนูชอบพี่มากๆเลย ชอบพีี่กวางด้วย หนูเป็นแฟนคลับพี่กันเลยนะคะ ขอถ่ายรูปได้มั้ยค่ะ'

'ได้ครับ'

ไอ่ตัวเล็กถอดหมวกกับแว่นออกมาก่อนจะถ่ายภาพกับน้องเข้าสองสามภาพ

'ขอถ่ายกับพี่กวางด้วยค่ะ'

'พี่ด้วยเหรอ'

'ใช่ค่ะ'

แล้วกลายเป็นตัวเล็กที่มาถ่ายรูปคู้ฉันกับน้องทันที

'นี่น้องชื่ออะไร...'

'หนูชื่อหนูดีค่ะ'

'จ้ะ น้องหนูดี วันนี้พี่กับพี่กันจะมาขอพบคุณออฟหน่ะ'

'พี่ออฟคุยกับลูกค้าอยู่แต่เดี๋ยวไปรอที่ห้องรับรองก่อนก็ได้นะคะ'

'จ้า'

แล้วน้องหนูดี หรือแฟนคลับเจ้าตัวเล็กก็นำเราไปที่ห้องรับรองทันที

'รับเครื่องดื่มอะไรดีค่ะ'

'น้ำเปล่าก็พอจ๊ะ ขอบคุณนะ'

'ค่ะ'

หลังจากนั้นไม่นานน้องเค้าก็เอาน้ำมาให้แล้วทิ้งเราไว้ในห้องสองคน เจ้าตัวเล็กหยิบปากกากับสมุดขึ้นมา ปกติกันจะทำแบบนี้เฉพาะเรื่องงสำคัญเท่านั้น แปลว่าเรื่องต่อจากนี้ต้องสำคัญมากๆแน่ๆ ไม่งั้นไม่หยิบสมุดขึ้นมาหรอก ครั้งสุดท้ายที่เห็นกันหยิบสมุดมาแบบนี้ก็ตอนที่รับบทหนังครั้งแรก ขนาดตอนเรียนกันยังไม่ตั้งใจแบบนี้เลย

'หยิบสมุดขึ้นมาแบบนี้ มีเรื่องอะไรกัน'

'ก็เรื่องแม่ป่าปี๊ไง'

โถ่ ลูกน้อยของฉัน ไอ่เราก็คิดว่าเรื่องอะไร

'อ่ะ ไหนว่ามา'

'พี่กวางกันถามหน่อย เวลาเราเจอแม่แฟนครั้งแรกควรวางตัวยังไงดี แล้วต้องเตรียมอะไรไปมั้ย หรือกันต้องทำยังไง'

'ใจเย็นก่อนกัน เราก็ต้องเป็นตัวเรานั้นแหละ เป็นตัวเองดีที่สุดเเล้ว'

เจ้าตัวเล็กก้มหน้าก้มตาจดใหญ่เลย

'เป็นตัวเองหรอ' 

มันพูดกับตัวเองเบาๆ

'แล้วกันควรซื้ออะไรให้แม่ป่าปี๊มั้ย ผู้หญิงวัยแบบนี้จะชอบอะไรอ่ะ ซื้อกระเป๋าดีม้ะ หรือแหวน นาฬิกา หรือ....'

'กัน ฟังพี่ อย่าเพิ่งตื่นเต้น ผู้ใหญ่ไม่ชอบให้เด็กใช้เงินฟาดหัวหรอกนะ'

'กันไม่ได้ตั้งใจจะให้แม่ป่าปี๊รู้สึกแบบนั้นนะ'

'พี่รู้ กันฟังพี่ เราทำอะไรที่มันทำด้วยใจสิ ให้เค้าเห็ฯความตั้งใจของเรา'

'ทำด้วยใจเหรอ'

'ใช่ ความจริงใจ แล้วมันจะดีเอง'

'จริงนะพี่กวาง'

'จริงสิ'

ท่าทางตัวเล็กจะเป็นเอามากเหมือนกันนะเนี่ย มันดูไม่เป็นตัวเองเลยเนี่ย ความมั่นใจของลูกฉันไปไหนหมด

'แล้วพี่กวางว่ากันใส่เสื้อผ้าแบบไหนดี สูทหรอ หรือสบายๆ หรือ....'

'เดี๋ยวพี่ไปช่วยเลือก โอเคมั้ย'

'โอเคครับ'

'แล้วพี่กวางว่า....'

เอาเป็นว่าตลอดเวลาที่รอตาออฟ กันก็ถามนู้นถามนี่เกี่ยวกับการเข้าหาผู้ใหญ่นั้นแหละครับ จนฉันกินน้ำหมดไปเป็นขวด ดูความจริงจังของมัน

แกร้ก 

ประตูเปิดออกมาเป็ฯตาออฟ ผู้ช่วยชีวิตฉันไม่งั้นฉันได้น้าลายหมดปากแน่ๆ

เจ้าตัวเล็กวิ่งไปกอดร่างสูงตรงหน้าทันที

'รอนานมั้ย'

'ไม่นานเลยครับ'

โอ้โห่ความรัก นี่หรอไม่นาน 3 ชั่วโมงเนี่ยนะ เชื่อเค้าเลย

'คิดถึงจังเลย'

เจ้าตัวเล็กกอดอีพี่ไว้แน่น แถมยังพูดหวานๆอีก หมั่นไส้เว่ย

'อ่ะแหม่'

คือจะสำลักความรักตายแล้วเนี่ย เห็นใจคนไม่มีคู่หน่อย กันรีบปล่อยอีพี่ออก

'นี่กันพาพี่กวางมาด้วยนะ ว่าจะชวนไปกินข้าวที่บ้านเรา อวดไว้เยอะว่าป่าปี๊ทำกับข้าวอร่อย'

'ดีเลย ไปลองชิมนะพี่กวาง ผมอยากจะขอบคุณพี่มานานแหละที่ดูแลเจ้าตัวแสบอย่างดี'

อีคนพี่ก็เอามือโยกหัวคนน้องไปมา สายตาที่มองกัน ฉันโคตรอิจฉาเลย หึยย อยากได้แบบนี้มั้ง

'เห่ย ออฟนี่กูมีงานจะให้มึงช่วยดูหน่อย'

แล้วก็มีเสียงใครคนนึงที่คุ้นๆดังขึ้นมาก่อนเค้าจะมาปรากฎตรงหน้าของเราทั้งหมด

'คุณ/คุณ'


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว