ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P11 อบอุ่นใจ

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2560 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P11 อบอุ่นใจ
แบบอักษร

อบอุ่น

 ผ่านไป1อาทิตย์  

"เป็นไงบ้างครับคนไข้ของพี่หมอ วันนี้มีข่าวดีมาฝากด้วย"  

"ข่าวดีเหรอครับ? หรือว่าจะเป็น.." 

"ใช่แล้ว พี่หมอทำเรื่องย้ายให้เราผ่านแล้วนะ" 

"ฮึก ขะ ขอบคุณ พี่หมอ ขอบคุณครับ" ปอปล่อยโฮออกมาต่อหน้าหมอ หน้าหวานยิ้มออกมา 

"ดีใจอะไรขนาดนั้นห๊ะเรา" รุทใช้มือโยกศีรษะเล็กไปมา  

"พี่หมอพาไปเลยนะ ไปอยู่ที่อื่นกัน" ด้วยความที่ปออยู่โรงพยาบาลนานทำให้ความสนิทสนมของทั้งสองพัฒนาไปในทางบวก  

"555 พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวเลยนะ พี่หมอจะย้ายแต่เช้า"  

"โอเคครับ" ปอยิ้มจนแก้มแทบปริออกมา รุทเห็นใบหน้าของปอดีขึ้นก็เลยใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย เพราะตั้งแต่วันที่ปอกลัยมาจากไปหาเสือ ปอก็เอาแต่ร้องไห้จนรุทต้องพูดให้กำลังใจ ไม่อย่างนั้นปอคงยังนั่งเศร้าอยู่แน่ๆ  

"เข้ามาสิใหญ่ มึงจะเเอบฟังเพื่อ?"  

"อุ้ย รู้ด้วยเหรอพี่รุท"  

"กูเก่ง รู้แล้วก็ปิดปากเงียบ" 

"โอ้ยยย ระดับผมแล้ว เงียยกริป" ใหญ่รัยปากรุทก่อนจะมองไปทางปอ  

"หวัดดีน้องปอ เป็นไงบ้างครับ" 

"...สบายดีครับ" ปอตอบไปตามมารยาท ตอบเสร็จก็ล้มตัวลงนอน  

"หึ เป็นไงล่ะ สำนึกได้ยัง" 

"สำนึกได้แล้วพี่รุท" 

"อื้อ! อ้วกกก ฮึก อุก อ้วกกกก" 

"เห้ย! / ปอ" รุทกับใหญ่พูดคุยกันปกติ จู่ๆปอก็พุ่งตัวขึ้นมาอ้วกยกใหญ่  

"อื้อออ ปวด ฮึก ปวดท้อง" 

"ใหญ่จับน้องไว้ อย่าให้ดิ้นเดี๋ยวกูมา!"  

"ครับพี่ ปอใจเย็นๆนะ" รุทวิ่งออกนอนห้องไปเตรียมยา ส่วนใหญ่ก็คอบจับปอเอาไว้ 

"จะอ้วก อุก"  

"เห้ยๆ อ้วกใส่นี้" ใหญ่เอาถังขยะมาลองอ้วก  ใหญ่ใช้มือลูบหลังเล็กไปมาแบบเบามือ 

"อ้วกกกกๆ มันปวด! ฮึก " ปอเริ่มน้ำตานองหน้า อาการเจ็บปวดเริ่มรุนเเรงขึ้นจนคนตัวเล็กจะทนไม่ไหว  

"รอพี่รุทก่อนนะ อดทนไว้ก่อน" 

"ฮือออ ปวด พี่ใหญ่ชะ..ช่วยผมที"  

"!!!" ใหญ่นิ่งอึ้งไม่รู้จะช่วยปอยังไง ถ้าจะช่วยมันก็มีวิธีนั้นวิธีเดียว เพราะในหัวตอนนี้ใหญ่คิดได้วิธีเดียว 

พรึบ 

"อื้อ..!!" เรียวปากหนาประกบเข้ากับปากบางๆของปอ สัมผัสเเปลกของใหญ่ทำเอาปอหยุดค้างกลางอากาศ อาการเจ็บปวดทั้งหลายผลันหายไปหมดสิ้น เหลือก็เเค่อาการตกใจ ครั้นจะผลักออกก็ไม่มีแรงพอ มือเล็กได้เเต่ยกขึ้นมาทุบที่ไหล่หนา ส่งสัญญาณเตือนให้อีกคนได้รู้ว่าลมหายใจจะหมด ใหญ่ค่อยๆถอนปากออกมาเชื่องช้า อ้อยอิ่ง  สายตาเล็กเคลิ้มสบตากับใหญ่ อีกคนเองก็มองมาด้วยสายตาที่ร้อนผาว ไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งนั้น ห้องทั้งห้องถูกปกคลุดด้วยความเงียบ  

"พี่หมอมาแล้ว! ใหญ่หลบกู" รุทพรวดพราดเข้ามา ทำให้ปอได้สติรีบคลุมโปงนอนทันควัน 

"ไหนปอ ให้พี่หมอดูหน่อย"  

"คะ..ครับ" ปอเปิดผ้าห่มออก โผล่ออกมาเเค่ดวงตาเท่านั้น 

"เอ้า เปิดผ้าให้พี่หมอดูสิ ปวดตรงไหนครับ อาการมันเป็นยังไงบอกพี่หมอมาให้หมด"  

"เอ่ออ..มันปวดท้องแบบ...แบบปวดตรงนี้ แล้วมันก็...แบบว่าปวดมากๆเลยพี่หมอ" ปอเปิดผ้าห่ม เลื่อนมือเล็กไปที่หน้าท้อง ชี้จุดที่ปวดให้รุทได้เห็น  

"อืม แล้วนี้หายปวดเเล้วเหรอ"  

"อ๊ะ!..." พอพูดถึงเรื่องหายปวดท้อง ภาพเมื่อครู่ก็หวนกลับมาอีกรอบ ปอเผลอยกมือขึ้นจับปากตัวเอง ความรู้สึกเมื่อครู่ยังติดอยู่ที่ปาก สองแก้มแดงฉ่าน  

"ปอ"  

"..." 

"ปอออ!" 

"หายแล้วครับ!"  

"เป็นอะไรไหมเรานะ" 

"อ่อ ไม่เป็นอะไรครับ"  

"งั้นพี่วินิฉัยให้เลยนะ อาการปวดท้องของเรานะ เป็นอาการปกติของคนเเพ้ท้องนั้นล่ะ แต่เคสเรานะเป็นเคสพิเศษ เพราะงั้นเวลาที่เราแพ้ท้อง หรือคลอดลูก อาการก็จะแสดงออกเยอะกว่าผู้หญิง เพราะงั้นเราถึงต้องอยู่ในความดูแลของพี่หมอตลอดไง" 

"พี่หมอผมกลัว"  

"อยู่กับพี่หมอไม่ต้องกลัวอ่ะไรทั้งนั้น พี่รับปากแล้วว่าจะดูแลเรา เพราะงั้นอย่าได้กังวลใจไปเลยนะ"  

"ฮึก ไม่เคยมีใครดีกับผมแบบนี้เลย มีแต่คนชอบแกล้ง ฮืออ พวกเขาชอบแกล้งผม" <span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker">​ </span>

"พี่คนหนึ่งล่ะที่จะไม่แกล้งเรา ไม่ต้องห่วงนะพี่จะดูแลเราเอง"  

"ฮือออออ ขอบคุณพี่หมอ ผมรักพี่หมอที่สุด" 

"ฮ่าๆๆ พี่ก็รักเรา" รุทเข้าไปหาปอ คว้าอีกคนเข้ามากอด ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นมันช่างดีต่อหัวใจของปอจริงๆ  

"ฮืออออ" 

"ร้องเป็นเด็กไปได้นะเรา" 

"เอ่อ ลืมผมรึเปล่าครับ" ใหญ่ท้วงขึ้นมาเมื่อทั้งคู่กอดปลอบกันไปมาไม่สนใจเขา 

"ไม่ลืม กูแค่ไม่อยากให้มึงลวนลามน้อง" คำพูดของรุทสร้างความตกใจให้กับปอเเละใหญ่ สำหรับปอก็แค่ได้งงในใจ แต่สำหรับใหญ่คงจะเข้าใจความหมายในประโยคนั้นดี 

"พี่รุทนิ๊ ผมช่วยน้องต่างหาก"  

"เหรอ อย่าให้รู้ว่าคิดมากกว่านั้นก็แล้วกัน" รุทคาดโทษใหญ่เอาไว้ 

"พี่หมอพูดเรื่องอะไรกันครับ หมายถึงเรื่องย้ายพรุ่งนี้เหรอ" ปอทำหน้างงใส่รุท 

"ไม่มีอะไรหรอกน้องปอ พี่รุทเขาไม่ได้หมายถึงเรื่องย้าย แต่เขาหมายถึงเรื่อง..." ใหญ่กำลังจะพูดถึงเรื่องนั้นก็โดนรุทแทรกขึ้นมาก่อน 

"พี่หมอหมายถึงว่า..ต่อไปนี้น้องปอจะมาเป็นน้องชายของพี่หมอ และพี่หมอจะเป็นพี่ชายให้น้องปอเอง"  

"อะไรนะครับ น้องชายเหรอ"  

"ตกลงนะครับ เรื่องนี้เป็นความลับ รู้แค่พวกเราก็พอนะครับ"  

"ตกลงครับ!" ปอยิ้มแก้มแทบปริ ชีวิตนี้ปอไม่เคยมีพี่ชายมาก่อนเลย พ่อแม่เป็นใครก็ไม่รู้ แถมตัวเองเป็นใครมาจากไหนก็บอกไม่ได้ 

ช่วงชีวิตในวัยเด็กที่ไร้คนในครอบครัวมันช่างหดหู่ใจที่สุด แต่อย่างน้อยปอก็ยังมีเพื่อนที่น่ารักอย่างจิม เพื่อนที่คอยดูแลปกป้องได้ทุกเมื่อ  

"อ่าพี่หมอครับ พรุ่งนี้พาผมไปมอก่อนได้ไหม" 

"ไปทำไมอีก"  

"ผมจะไปหาเพื่อนครับ ผมต้องบอกเพื่อนก่อน อย่างน้อยเพื่อนจะได้ไม่ต้องห่วงผม"  

"งั้นก็ได้ครับ แต่บอกเพื่อนแล้วรีบไปเลยนะครับ ห้ามแวะไหนเด็ดขาด"  

"โอเคครับ" 

"โอเค พี่หมอไปทำงานล่ะนะ ฝากดูน้องด้วยนะใหญ่" 

"คราบบบ จะดูแลอย่างดีเลย" 

"พี่หมอไปล่ะ พักเยอะๆนะครับ" 

"ครับ บ๊ายบายย" รุทออกไปแล้ว ห้องก็เงียบลงทันที ปอเริ่มทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่กับใหญ่สองคน  

"นิ๊ เรื่องตอนนั้น.."  

"ช่างเถอะครับ ผมรู้"  

"..." ใหญ่หน้าเหวอไปพริบตา ถูกตอกกลับด้วยถ้อยคำเย็นชาของปอ  

"งั้นพี่ไปนั่งนะ ปอจะได้นอนพัก เก็บแรงไว้ใช้พรุ่งนี้" 

"..." ปอไม่ตอบ แต่กลับนอนลงไม่สนใจเสียงใดๆ ในหัวเล็กคิดถึงใครอีกคน คิดแต่เรื่องเดิมวนไปวนมา คิดจนเผลอหลับเข้าห้วงนภาไปในที่สุด  

"เฮ่ออ นอนพักเยอะๆนะครับ พรุ่งนี้จะได้มีแรง" ใหญ่เกินมาห่มผ้าให้ปอ สายตาที่มองมายังปอมันช่างสับซ้อนซะเหลือเกิน ยากที่ใครจะเข้าใจ ตัวใหญ่เองก็เช่นกัน 


วันต่อมา  

@ มหาลัย 

"จิมมม"  

"ไอปอออออออ ไอเชี้ยคิดถึงมึงว่ะ หายไปไหนมาเนี่ย" จิมวิ่งมาสุดเเรงเกิด ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนาน ความคิดถึงเลยล้นใจ 

"เรื่องนั้นช่างมันเหอะ กูมานี่เพื่อจะบอกมึงว่า...กูต้องย้ายไปรักษาตัวที่ไกลๆ เลยต้องบอกมึงไว้ก่อนไงเดี๋ยวมึงกับกูจะห่างกัน มึงเข้าใจไหมจิม" ปอไม่อยากบอกเรื่องนั้นกับจิม ไม่อยากให้เพื่อนตัวเองมีปัญหาตามหลังมา 

"รักษาอะไร? แล้วไกลขนาดไหนว่ะ" จิมทำหน้าตาเศร้า รุทที่อยู่ข้างหลังปอก็เอาแต่กลั้นขำ  

"ไม่รู้ดิ จิมอย่าทำหน้าเศร้าดิ๊"  

"ก็มึงอ่ะ จะไปไหนก็ไม่รู้"  

"ไม่ลืมหรอกน่า เดี๋ยวเขียนจดหมายไปหาน่าาา" 

"บ้านมึงดิ เดี๋ยวนี้เขาเมล์ส่งกันแล้ว" ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมา สร้างเสียงหัวเราะให้กันและกัน 

"5555 กูรักมึงนะจิม มึงเป็นเพื่อนคนเดียวของกู" 

"เออกูรู้น่า กูก็รักมนะปอ มึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของกู" 

"กูไปแล้วนะ ดูแลตัวเองดีๆนะจิม" 

"รักษาตัวให้หายแล้วกลับมาเร็วๆนะมึง" 

"อื้อ จะรีบกลับเลยล่ะ"  

"ไปกันครับ" รุทส่งเสียงเรียกปอเมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินทาง 

"เอ๊ะ? หน้าคุ้นๆวะ เคยเจอที่ไหนว้าา" จิมเห็นหน้ารุทแค่ด้านข้างเลยจำไม่ได้  

"เฮ้ยจิม จารเข้าเเล้วมึง!"  

"เออๆ ไปแล้ว" จิมเลิกสนใจ หันหลังวิ่งไปเรียน แค่ช่วงพริบตาที่รุทหันมามองเสี้ยวหน้าของจิม ก่อนที่จิมจะวิ่งไป 

"หึๆ เเค่นี้ก็น่ารักดี" 

"อะไรนะครับ พี่หมอ"  

"เปล่าครับ เรารีบเดินไปขึ้นรถดีกว่านะ"  

"ครับ" 


อีกฝั่งในเวลาเดียวกัน 

"ไอเสือ นั้นมันน้องปอนี่หว่า" เสือกวาดสายตามองไปตามที่เนย์บอก 

"ปอ" ใบหน้าที่กำลังเปื้อนยิ้มของปอ มันทำให้เสือรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีความสุข และมีความสุขมากๆด้วย ผิวพรรณดูเต่งตึงขึ้น แถมยังมีเนื้อมีหนัง ดูอวบกว่าตอนที่อยู่กับเสือซะอีก 

"ไอเด็กนั้นที่ต่อยมึงด้วยนี่หว่า เห้ย!แล้วพี่รุทมาทำไมว่ะ?" เนย์แกล้งทำเสียงตกใจ ตีบทแตกให้เสือตายใจ 

"ช่างแม่งเหอะ" เสือเดินหนีไปจากตรงนี้ เขาไม่อยากรับรู้เรื่องราวของเด็กนี้อีก เด็กนั้นกำลังมีความสุข ถึงเวลาที่จะต้องปล่อยมันไปหาความสุขแล้วล่ะ

_______________________________________________

จบตอนไปอีกแล้วววว เม้นติชมได้นะจ่ะ  ขอบคุณนักอ่านทุกท่านนะที่ให้กำลังใจกันตลอด ถึงแม้เราจะอัพช้าก็เถอะ 😆😆 

ตอนต่อไปจะอัพช้าหน่อยนะ เรามีสอบมิดเทอมเเล้ว เร็วมากกกกก 😵😵 

ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะ 😘😘 เจอกันตอนหน้านะ 😍😍


ความคิดเห็น