แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) - 01 - ...พบเจอ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) - 01 - ...พบเจอ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 60.8k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2557 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) - 01 - ...พบเจอ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ที่1

...พอ...

 

 

            “ไอเดีย!!!” เสียงตะโกนดังกังวานของหญิงสาวทำให้ไอเดียถึงกับสะดุ้งเฮือก

 

 

            “อะ...อะไรเกต ตกใจหมด” ไอเดียพูดบอกและเอามือไปลูบหน้าอกของตัวเองทำท่าตกใจจริงๆ

 

 

            “แกสอบได้ที่ 1 ของชั้น!!” เกตพูดอย่างปลื้มใจอดเสียดายไม่ได้ที่ตนเองสอบได้ที่ 5 ของชั้นแต่ไอเดียกลับสอบได้ที่ 1

 

 

            “อ่อ..อืม..” ไอเดียตอบรับในลำคอท่าทีไม่สนใจก่อนจะเม่อมองออกไปยังท้องฟ้า

 

 

            “อืม!! นี้คือคำที่แสดงความดีใจหรอแกงั้นหรอ!!” เกตโวยออกมาอย่างไม่พอใจนักเพราะดูเหมือนว่าไอเดียจะไม่สนใจการเรียนของตนเองเลย

 

 

            “เอาน่าอย่าโมโหเลย ฉันกลับบ้านละน่ะ จะได้เวลาไปทำงานแล้ว” ไอเดียพูดบอกและเดินออกจากห้องเรียนพร้อมสะพายกระเป๋าออกมา ไอเดีย เป็นเด็กอายุ 18 ปี แต่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่ไอเดียอายุ 15 จึงเป็นเหตุให้ไอเดียต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ จากแต่ก่อนที่อยู่กันเป็นครอบครัว บัดนี้ กลายเป็นไอเดียที่ต้องอยู่คนเดียว ซึ่งทำให้เด็กหนุ่มน้อยใจไม่น้อยที่จะต้องอยู่คนเดียว ทั้งๆที่คนอื่นนั้นมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ถึงแม้พ่อแม่ของเด็กหนุ่มจะทิ้งกิจการร้านกาแฟไว้ให้ถึง 3 แห่ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ไอเดียมีความสุขเลยสักนิด ตอนพ่อแม่ของไอเดียจากไปได้ไม่กี่วัน ไอเดียก็ขอร้องวิงวอนขอให้พ่อแม่กลับมาอยู่หน้ารูปพ่อแม่ของตนเองแทบทุกวัน โดยที่ไม่ขอให้มีทุกอย่าง แค่ขอให้มีพ่อแม่ก็พอ

 

 

            คลืน คลืน

 

 

            “อะ..อ้าว...ฝนจะตกหรอเนี้ย” ไอเดียพูดขึ้นและมองไปยังท้องฟ้า ก่อนจะเดินขึ้นรถสายทางกลับบ้าน รถสายทางมาจอดยังหน้าปากซอย ซึ่งเป็นซอยเปลี่ยว บ้านของไอเดียอยู่ไกลจนสุดซอย ไอเดียหยิบโทรศัพท์ออกมาพร้อมกับใส่หูฟัง เพื่อไม่ให้ตัวเองเหงาเวลาเดินเข้าไปที่ซอย พอเดินเข้ามาได้สักพัก ไอเดียก็เห็นเงาของชายหนุ่ม 2 คน ไอเดียมองไปยังชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านตนเอง อย่าง งง ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดไร จึงเดินต่อไปเรื่อยๆ

 

 

            พรึบ!!

 

 

            “เฮ้ย!!” ไอเดียร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่ม 1 ใน 2 คนนั้นเข้ามาล็อคคอในเสี้ยววินาทีทั้งๆที่อยู่กันตั้งไกล

 

 

            พรึบ!!

 

 

            ชั่วพริบตาร่างสูงของอีกคนก็มายื่นอยู่ตรงหน้าของไอเดีย พร้อมดวงตาเปล่งประกายสีแดง ใจของไอเดียหล่นไปยังตาตุ้มเมื่อเห็นดวงตาสีแดงราวเลือดของชายหนุ่มตรงหน้า แต่แว๊บหนึ่งเหมือนร่างสูงตรงหน้าจะทำหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาสีแดงจะเปลี่ยนเป็นดำ ตามเดิม

 

 

            “เจ้าทำให้ข้าสนใจเสียแล้วสิ...หึหึ” ชายหนุ่มด้านหลังพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างพอใจ โดยที่ไอเดียไม่รู้ความหมาย

 

 

            “พวกนายเป็นใครกัน...” เสียงหวานถูกเปร่งออกมาจากริมฝีปากสีสวยของไอเดีย แต่แทนที่ทั้งสองคนจะตอบกลับมีแรงอันมหาศานฉุดไอเดียอย่างแรง เหมือนกับข้ามมิติเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวจากถนนซอยในบ้านก็เปลี่ยนมาเป็นห้องนอนที่ปิดมืดมิดราวกับปิดตาย มีเพียงแสงสว่างจากเทียนไม่กี่เล่ม ร่างของไอเดียถูกโยนลงเตียงอย่างรุนแรงจนหัวเผลอไปกระแทกกับขอบเตียงเรียกเลือดสดๆให้ไหลลงมาช้าๆ ภายในห้องที่ดูเหมือนไม่มีอากาศถ่ายเทกลับมีอากาศเย็นๆอยู่เต็มไปหมด

 

 

            “พอดูใกล้ๆนายก็น่ารักดีนะเนี้ย สำหรับมนุษย์นะน๊ะ” ชายหนุ่มคนที่มาล็อคคอของไอเดียพูดบอก

 

 

            “พวกนายเป็นใคร เป็นตัวอะไรกันแน่” ไอเดียพูดถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

 

            “จุ๊ๆ ๆ อย่ากลัวไปเลยหนุ่มน้อยพวกข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอกนะ หึหึหึ....ข้าขอแนะนำตัวเองหน่อยแล้วกัน ข้ามีนามว่าลูซ ส่วนนี้นามว่าดาร์ค” ชายหนุ่มนามว่าลูซพูดแนะนำตัวเองเสร็จก็ชี้ไปทางชายหนุ่มอีกคน

 

 

            พรึบ!!

 

 

            “จำเป็นด้วยหรอที่จะต้องแนะนำตัวกับอาหาร” เสียงกระซิบเบาๆดังขึ้นข้างหูถึงแม้จะใส่หูฟังอยู่แต่กลับได้ยินชัดแจ่ว ไอเดียนั่งตัวแข็งถื่อเพราะตอนแรกดาร์คยืนอยู่ตรงหน้าแต่ตอนนี้กลับโผล่มาอยู่ด้านหลังเสียอย่างนั้น หูฟังของไอเดียวถูกดึงออกช้าๆ ก่อนที่ไอเดียจะรับรู้ถึงปลายลิ้นร้อนๆไล่เลียที่ใบหูของตนเหมือนกับชิมรสชาติ ไอเดียสะดุ้งเฮือกและรีบถอยหนีแต่กลับไปชนเข้ากับแผ่นอกของลูซ

 

 

            “จะหนีไปไหนกระต่ายน้อย” ลูซพูดและยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นท่าทีเกรงกลัวของไอเดีย

 

 

            “จะ...จะทำอะไรนะ...พวกนายจะทำอะไรฉัน” ไอเดียพูดถามขึ้นด้วยความกลัว ตัวของไอเดียสั่นระริก ไอเดียกลัวตั้งแต่เห็นดวงตาสีแดงของลูซแล้ว

 

 

            “ไม่มีอะไรมาก ข้าก็แค่จะขอดื่มเลือดเจ้าสักหน่อย” ดาร์คพูดบอกด้วยท่าทีไม่รีบร้อน ดาร์คหันมามองไอเดียด้วยสายตานิ่งๆก่อนที่จะเปลี่ยนสีตาจากดำกลายเป็นแดง และอ้าปากโชว์เขี้ยวอันแหลมคมของตนเองให้ไอเดียเห็น

 

 

            “อ่า...อร่อย...ข้าขอมากกว่านี้” ลูซที่แอบเลียเลือดจากข้างๆหน้าผากของไอเดียพูดขึ้นด้วยความถูกใจ ดาร์คจึงขยับมาตรงหน้าและจับข้อมือของไอเดียวเอาไว้ไม่ให้ปัดป้อง

 

 

            “ขอสักหน่อยก็แล้วกัน” ดาร์คพูดบอกและก้มลงไปที่คอขาวเนียนอมชมพูของไอเดียทางด้านซ้าย ส่วนลูซก็ก้มลงไปที่ซอกคอด้านขวาของไอเดีย

 

 

            “อ๊ะ..อื้อออ...” ไอเดียครางในลำคอเมื่อดาร์คกับลูซดูดเม้มที่ซอกคอของตน พร้อมทำเลียไปทั่ว

 

 

            “โอ๊ยยยย!!!” ไอเดียร้องลั่นเมื่อเขี้ยวแหลมคมของ ดาร์คและลูซ ฝั่งลงที่ต้นคอของตน ไอเดียรู้สึกเหมือนสมองพร่าเบลอขอของไอเดียอ่อนแรงลงแต่กลับถูกลูซล็อคตัวเอาไว้ไม่ให้ล้ม

 

 

            “จะ...เจ็บ...ฮึก..” ไอเดียพูดบอกรู้สึกเจ็บจนชาไปทั่วต้นคอทั้งสองข้าง ดาร์คกับลูซดูดดื่มเลือดของไอเดียอย่างพอใจ เมื่อรับรู้ว่าเลือดของไอเดียนั้นถูกปากของตนเองมากแค่ไหน

 

 

            “หยะ...หยุด...หยุดนะ!!!” ไอเดียใช้แรงเฮือกสุดท้ายพลักทั้งสองออกก่อนที่ร่างของไอเดียจะทรุดนั่งลงพื้นด้วยความหน้ามืดเลือดจากบาดแผลของเขี้ยวเริ่มไหลลงมาบริเวณไหลและไหปลาล้าก่อนจะไหลลงไปเปื้อนเสื้อนักเรียน

 

 

            “บ้ารึเปล่า ถ้าเจ็บมากก็บอกดีๆสิ” ลูซพูดบอกและเลียคาบเลือดที่มุมปากอย่างพอใจ ดาร์คเดินเข้าไปหาไอเดียที่ถอยหนีดาร์คจนหลังชนกำแพง

 

 

            “ดะ...ได้....โปรด...ฮึก...ผมกลัวแล้ว...” ไอเดียพูดบอกทั้งน้ำตาด้วยความกลัวทำให้ดาร์คกับลูซหยุดชะงัก และตกตะลึงกับความน่ารักของไอเดีย

 

 

            “ชู่วววว...อย่าร้องไปเลย....ไม่ต้องกลัวนะ” ลูซรีบเดินมายังที่ที่ไอเดียนั่งและก้มลงไปปลอบ ไอเดียรีบถอยหนีด้วยความกลัวแต่กลับถูกลูซกระชากเอาไว้

 

 

            “ข้ายังไม่อิ่ม เจ้าจะหนีไปไหน” ลูซพูดบอกและก้มลงไปฝั่งเขี้ยวเข้าที่รอยเดิมของตนเอง ดาร์คเองก็ทำเช่นเดียวกัน

 

 

            เฮือก!!!

 

 

            “เจ็บ...เจ็บ...ฮือออออ...มัน....เจ็บ” ไอเดียพูดบอกอย่างยากลำบากเพราะลำคอตึงไปหมด

 

 

            “ข้าต้องการมากกว่านี้” ดาร์คพูดขึ้นและจัดการฉีกกระชากเสื้อนักเรียนของไอเดียราวกับขาดสติลูซเองก็ทำเช่นเดียวกัน

 

 

            “ไม่นะ...อย่า...โอ๊ยยยยยย!!!” ไม่ทันขาดคำ ลูซจัดการกัดเข้าที่ข้อมือด้านขวาของไอเดียทันทีพร้อมกับดูดดื่มเลือดอันหอมหวานของไอเดีย

 

 

            “เจ้านี้ชั่งหนวกหูซะจริง” ดาร์คพูดขึ้นและจับใบหน้าของไอเดียให้เอียงคอมาทางด้านข้างก่อนจะประกบจูบลงไป ไอเดียเบิงตากว้างด้วยความตกใจ รสฝาดของเลือดเริ่มเข้ามาภายในเรียกความเอียนให้กับคนที่เป็นมนุษย์อย่างไอเดียได้เป็นอย่างมากแต่กลับเรียกความต้องการและความกระหายของดาร์คเสียอย่างนั้น

 

 

            “อึก!!...อื้ออออ...” ไอเดียเจ็บแสบไปทั่วริมฝีปากเพราะถูกเขี้ยวของดาร์คขูดเอา ดาร์คเองก็ไม่ปล่อยโอกาสจัดการดูดริมฝีปากนุ่มนิ่มของไอเดียเพื่อดื่มเลือด

 

 

            ตุ๊บ! ตุ๊บ!

 

 

            “ฮื่มมม!...เจ้ากล้าทุบข้างั้นหรอ” ดาร์คพูดว่าอย่างขัดใจ

 

 

            “หายใจ...แฮ่ก....ไม่ออก” ไอเดียพูดบอกและมองข้อมือของตนเองที่ถูกลูซดูดเลือดไปด้วย

 

 

            “พะ...พอเถอะ...มะ...ไม่ไหวแล้ว” ไอเดียพูดบอก เพราะรู้สึกเวียนหัวอย่างแรง ราวกับไปบริจาคเลือดมาเสียอย่างนั้น (ก็แกกำลังบริจาคให้แวมไพร์สุดหล่ออยู่ไง!!:ขี้อ้อน)

 

 

            ฟุบ!

 

 

            “ลูซ!! พอเดียวเด็กนี้จะตาย!!” ดาร์คพูดบอกเมื่อลูซยังคงดื่มเลือดอยู่อย่างขาดสติ

 

 

            “ลูซ!!!!!!!!!!!!!” เสียงดังกังวานของดาร์คดังขึ้นอีกรอบพร้อมกับดวงตาสีแดงทอประกาย

 

 

            “เฮือก!!” ลูซเหมือนกับได้สะติรีบดึงตัวออกห่างจากไอเดียทันที ลูซมองไอเดียด้วยความเสียดายแต่ถ้าดื่มเกินอีกนิด ไอเดียตายแน่ๆ

 

 

            “สลบไปตอนไหนกัน” ลูซพูดขึ้นและมองใบหน้าเนียนที่นอนสลบคาอกแกร่งของดาร์ค

 

 

            “เจ้าลบความทรงจำเด็กนี้ซะ ข้าจะไปล้างปากสักหน่อย” ดาร์คพูดบอกเพราะมุมปากของดาร์คมีแต่คาบเลือดของไอเดียที่เหมือนจะเริ่มแห้งแล้ว

 

 

            “ข้าไม่อยากลบ” ลูซพูดขึ้นและมองแพขนตาที่ติดกันของไอเดีย

 

 

            “เจ้าว่าอะไรนะ ? ถ้าไม่ลบแล้วเด็กนี้ฝื้นขึ้นมาไปประกาศละว่ามีแวมไพร์อยู่บนโลกมนุษย์” ดาร์คพูดบอก ออกมา

 

 

            “เจ้าดื่มเลือดเขาไปเจ้ายังไม่รู้อีกหรอว่าเด็กคนนี้เหงาแค่ไหน” ลูซพูดบอก เพราะที่ลูซเผลอดื่มเลือดของไอเดียมากจนเกินไปเพราะลูซเห็นอดีตของไอเดีย อดีตที่แสนจะข่มขืน อดีตที่แสนจะเดียวดาย และความคิดที่โทษตัวเองอยู่ แวมไพร์ทุกตนนั้นหากกัดใครเข้าไปสามารถมองเห็นความหลังของคนๆนั้นได้ถึงแม้ว่าจะไม่อยากจะเห็นก็ตาม

 

 

            “อืม...เห็น แต่มันก็เรื่องของพวกมนุษย์ เราอย่าไปยุ้งเลยจะดีกว่า” ดาร์คพูดบอกออกมาอีก

 

 

            “เจ้าแน่ใจหรอ” ลูซพูดและมองตาของดาร์คอย่างสือความหมาย

 

 

            “ถ้าหากท่านปู่จับได้ข้าไม่ขอรับผิดชอบนะ” ดาร์คพูดบอกและเดินไปล้างปากในห้องน้ำ ลูซเดินมาหยุดดูไอเดียที่นอนหลับอยู่บนพื้นห้องเลือดไหลจากรอยเขี้ยวหยดลงเป็นทาง ใบหน้าขาวเริ่มซีดเผือกเนื่องจากเสียเลือดมากจนเกินไป ลูซเอามือไปจับบริเวณรอยแผลของไอเดียก่อนที่จะมีแสงสีดำวาบขึ้นมาพร้อมกับรอยแผลเริ่มกระจายหายไปจนเป็นปกติ

 

 

            “ทำไมข้าถึงรู้สึกถูกชะตากับเจ้านะ” ลูซพูดบอกและมองดาร์คที่เดินมายืนพิงกำแพงมองร่างกายของไอเดียอย่างสำรวจ

 

 

            “หากฟื้นขึ้นมา สีหน้าคงจะแย่กว่านี้แน่ๆที่จะต้องมาอยู่ร่วมกับแวมไพร์อย่างเรา” ดาร์คพูดบอก

 

 

++++++++++!!จบตอนที่หนึ่ง!!++++++++++

 

 

 

(งงมั้ย ?? งงขอโทษด้วยนะค่ะ ไม่ค่อยชินแนวแฟนตาซีแวมไพร์ T^T)

ความคิดเห็น