susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2560 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 28
แบบอักษร

lchapter 28l

[Big part]​

"เอาล่ะครับเป็นยังไงบ้างล่ะผลลัพธ์ที่ตกลงกันภายในเเผนก" ผมลุกขึ้นยืนเเล้วถามด้้วยท่าทีที่ดูสุขุมจากการเล่นขึ้นมาเมื่อสักครู่หน่อย


"ผมว่ามันแปลกครับ เเต่ก็เหมือนไม่แปลก" หัวหน้าเเผนกฝ่ายบุคคลพูดขึ้น


"ครับ ก็มันไม่มีอะไรแปลกน่ะสิ" ผมยืนยันความคิดของหัวหน้าเเผนกคนเมื่อสักครู่ "เอาล่ะ เอาแบบนี้ดูกว่า ในเมื่อพวกคุณเเต่ละแผนกตกลงกันเรียบร้อยเเล้ว ผมให้ตัวเเทนยกมือในสิ่งที่ผมกำลังจะถามเอาเเล้วกัน" ผมเสนอ ไม่สิ เรียกว่าบังคับเลยก็ว่าได้ เนื่องจากผมเป็นประธานนี่นะ


"เอาเเบบนั้นก็ได้ครับ" เสียงเห็นด้วยจากหลายๆบุคคลซึ่งผมก็ว่ามันก็น่าจะเป็นแบบนั้น


"งั้นผมถามเลยเเล้วกันว่าจากที่ได้ปรึกษาหารือกันในแผนกเเล้วมีใครว่ามันเเปลกๆบ้างไหมล่ะครับ อ่า เชิญเลย ใครว่าไม่แปลกยกมือขึ้นครับ" มีอยู่หลายๆแผนกค่อยๆทยอยยกขึ้นมาจนเหลือเพียงสองสามเเผนกเท่านั้น


"หึหึ ครับ เเล้วสำหรับคุณสามคนที่ไม่ยกมือแสดงว่าเห็นว่ามันแปลกสินะครับ" ผมเจาะเป้าหมายไปยังกลุ่มที่เหลืออยู่สามคน


"ครับ ผมดูๆแล้วคิดว่ามันแปลกๆนะครับ" คุณอัคคีพูดขึ้น


"ครับก็มันจะไม่แปลกได้ไงล่ะครับ เพราะในเมื่อสามชุดที่พวกคุณดู มันไม่เหมือนกับของคนอื่นน่ะสิ" ผมเริ่มเฉลยสิ่งที่ผมกำลังสงสัย ซึ่งดูเหมือนมันจะเป็นความจริงสินะ


"หมายความว่ายังไงครับท่านประธาน" คุณวิชัยพูดขึ้น เขาเป็นหนึ่งในคนที่ไม่ยกมือสินะ


"ก็หมายความอย่างที่พวกคุณคิดน่ะสิครับ" ผมตอบกับในท่าทีสบายๆ


"นี่คุณหาว่าพวกเราโกงหรอ" นี่ก็อีกคน ทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเเต่ก็ผิดสินะ คุณนิพล


"เดี๋ยวๆสิครับ ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ พวกคุณพูดมาเองตางหาก" เฮ้ออ น่าเบื่อจริงๆนะเนี่ย เล่นกับพวกที่เล่นอะไรไม่เป็นเนี่ย


"ท่านประธานทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ คุณอาจจะจงใจให้พวกเราดูอันที่ผิดเเปลกไปจากคนอื่น เเล้วจะโทษความผิดมาที่เราใช่ไหม คุณมันไม่ได้เรื่องเลยนะ ท่านประธานคนเก่าเขาคุณไว้ใจให้คนอย่างคุณเข้ามาทำงานได้ยังไง" คุณอัคคีดูเหมือนจะเดือดดาดมากขึ้น ตอนเเรกผมกะเฉยๆ เเต่ตอนนี้เเม่งเฉยไม่ไหว ดูสันดานมันดิครับ ทำอะไรไม่ได้ก็พาดพิงถึงพ่อ ถึงเเม่คนอื่น เหอะ คนแบบนี้สินะ ทำอะไรถึงไม่เจริญสักที


ปึ่ง!

"กรุณารักษามารยาทด้วยครับ..." เปล่าครับ เมื่อสักครู่ผมไม่ได้พูดนะ


"เเล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ เป็นเเค่คนรู้ใจ เเถมเป็นคนนอก ไม่เกี่ยวอะไรกับบริษัทนี้ด้วย"ไอ้คุณนิพล ไอ้เวร


"กรุณาให้เกรียติรภรรยาผมด้วย คำพูดเเละวาจาผมขอให้ทุกคนเคารพเขาเหมือนเคารพผม ถ้าใครยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ เชิญออกไปตามหาสิ่งที่คุณคิดว่าถูกว่าควรกันเถอะ ผมไม่ถือ" ใช่ครับ ประโยคที่พูดเเทรก เเละตบโต๊ะขึ้นมาเมื่อกี้เป็นไอ้ดรีมเอง เเต่ไอ้คุณนิพลเห็นอย่างนั้นปากร้าย ส่วนเรื่องที่อนุญาติให้คนออกเรื่องที่ผมมีเมียเป็นผู้ชายแล้วไม่เห็นด้วยน่ะ พวกเขารู้ดีว่าที่ผมพูดหมายถึง ถ้าหากว่าออกจะออกไปหาสิ่งถูกต้องโดยไม่คำนึงถึงความสามารถที่ผมทำมาให้เห็นก็เชิญ คนเเบบนั้นใจเเคบผมก็ไม่อยากร่วมงานด้วยเช่นกัน เเต่ปรากฎผลสุดท้ายก็ไม่มีใครไม่เห็นด้วยสักคน


"ชั่งเขาเถอะ เขาเองก็คงโตมาโดยไม่ค่อยได้รับการอบรมเท่าไหร่..." ดรีมมันพูดออกมาประโยคเดียวหน้าหงายทั้งห้องเลยครับ เหอะ


"พวกคุณสามคนจะไปดิ้นตามที่ท่านประธานพูดทำไมในเมื่อมันไม่เป็นความจริงสักอย่าง" เกมส์พลิกสิ ในเมื่อไอ้ดรีมลงมาร่วมเฉลยด้วยเเบบนี้


"มะ หมายความว่ายังไง" คุณวิชัยเอ่ยมาด้วยท่าทีมีพิรุธ เเน่สิ ไม่เนียนตั้งเเต่ยกมือเเล้วนะพวกมึง


"ก็พวกคุณเป็นคนหยิบเอกสารชุดที่เเจกกันเองไม่ใช่หรือไง เเล้วมันส่งต่อ ไม่ได้มีใครเป็นคนยื่นให้คุณกับมือนี่นา" ดรีมพูดเฉลยเกมส์ด้วยท่าทีสบายๆ มันเองก็คงรู้


"ชะ ใช่ ละ เเล้วมันเกี่ยวอะไรกัน" คุณอัคคีดูร้อนรน


"เกี่ยวสิ ในเมื่อเอกสารคือชุดเดียวกันหมดนี่นา ที่ท่านประธานพูดว่าเอกสารชุดมันไม่เหมือนคนอื่น ก็เเค่ลองเชิงเฉยๆสิน่ะครับ" โหยยย เก่งว่ะ เมียกู อวยเมียแปป


"นี่มันอะไรกัน!" ทั้งสามคนดูท่าทีร้อนรนขึ้นมาทันที


"ก็อย่างที่ภรรยาผมบอกแหละครับ ...ดูสิขนาดเขาเป็นคนนอก ไหวพริบยังมากกว่าพวกคุณเลย ขนาดคิดจะโกงยังไม่เนียน หึ ทำเป็นกระบวนการสินะครับ" ผมพูดออกมาโต่งๆเมื่อสถานณการณ์เริ่มบีบบังคับ


"พวกคุณกำลังเล่นอะไรกัน!" ดูเหมือนคุณอัคคีก็เป็นคนไม่ยอมอะไรง่ายๆเหมือนกันนะเนี่ย


"เฮ้อ ยอมรับเถอะครับ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบานะ อ่อ ถ้าคิดว่าผมไม่มีหลักฐาน่ะก็ คิดใหม่นะครับ ตอนนี้ผมให้ทนายประจำบริษัทจัดการเเล้ว คงกำลังไปที่บ้านของคุณ เอาล่ะ เผื่อคุณยังไม่รู้ เมื่อห้านาทีที่เเล้ว ทนายผมส่งมาบอกเเล้วว่าพวกคุณได้รับการอนุมัติเป็นบุคคลล้มละลายเเล้วล่ะครับ ผมเห็นใจนะที่ทำงานร่วมกันมานาน ผมให้เงินเดือนจ้างออกอีกคนละสามเดือนเเล้วกัน สำหรับวันนี้ปิดประชุมเเค่นี้แหละครับ ขอบคุณ" ผมพูดสันทยายยาวเหยียดแล้วก็พาไอ้ดรีมออกไปจากห้องประชุมเพื่อตรงไปยังห้องทำงาน เพื่อเคลียงานนิดหน่อย แล้วก็ออกมาหาอะไรทานกันที่ร้านอาหารบรรยากาศดีๆ เพื่อคลายเคลียดสถาณการณ์ที่พึ่งผ่านมาสดๆร้อนๆด้วย

.

.

.

.

"เก่งนี่" ในขณะที่นั่งทานอาหารจิบเบียร์เย็นๆ ไอ้ดรีมก็พูดขึ้น


"ภูมิใจในตัวผัวล่ะสิ หึ" ผมว่ากลับไปยิ้มๆ


"เหอะ คิดเองเออเอง" ดรีมมันก็เเบะปากมองบนไปอีก


"อย่าลืมที่ตกลงกันไว้ล่ะ" ผมบอกทวงสัญญา ไม่ได้ๆ รายนี้สุดยอดของความซืนอะไรซืนได้นางก็ตีหน้ามึนทำหมด


"ลืมเเล้ว..." นั่นไง กูว่าผิดที่ไหนล่ะ


"ป๊อด!" ผมว่ากลับ


"ตอนก็เสียตัวครั้งเเรกมึงก็ว่ากูแบบนี้" มันยยักไหล่ทำท่าไม่สนใจที่ผมว่ามันสักเท่าไหร่


"จำได้เเม่นเชียวนะ หึหึ" ผมว่าเเซวๆ พร้อมกับจิบเบียร์ไปด้วย


"กวนตีน!" ไอ้ดรีมก็ว่าผมกลับ เเล้วมีหรอที่คนอย่างผมจะสะทกสะท้าน หึหึ


"อย่าปากเก่งหน่อยเลยน่า พรุ่งนี้มึงเตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ มึงต้องไปกับกู" ผมบอกในท่าทีสบายๆ คือกะไง ทวงของรางวัล


"ไปไหน?" ดรีมมันก็ถาม ตีบวกกับหน้าซื่อๆคิ้วขมวดนั่น น่ารักน่ายิกชิบหาย


" อ่าว ลืมของรางวัลกูได้ไง เสียใจนะ" ผมเเกล้งพูดว่าเสียใจอะไรทำนองนั้นไปงั้นเเหละ ในบ้าจะไปเเสียใจ ไม่มีหรอก ฮ่าๆ


"ไม่ได้ลืม เเค่ถามว่าจะไปไหน เเล้วเกี่ยวอะไรกับของรางวัลด้วยวะ"


"เออน่า เตรียมตัว ให้ดีๆเถอะ วันนี้มึงก็นอนหลับพักผ่อนให้สบายๆไปก่อน กูจะไม่กวน พรุ่งนี้สายๆ เดี๋ยวไปพรุ่งนี้สายๆหน่อยเเล้วกัน คืนนี้กูจะเข้าไปดูสนามด้วย คงกลับดึกหน่อย" ผมบอก มันเองก็พยักหน้าเข้าใจ


"แล้วร้านกูล่ะ" เออเห้ย กูลืมว่ามันเป็นเจ้าของร้าน ผมก็เเม่งหนีบตัวเจ้าของร้านมาอยู่กับตัวเป็นว่าเล่นเลย


"ให้ลูกน้องดูไปก่อนเเล้วกัน กูอยากให้วันนี้มึงพักผ่อนเยอะๆ" ผมเสนอเเกมบังคับเเหละ มันก็พยักหน้าบ่นงืมงำๆ อะไรของเเม่งไม่รู้ เเต่ก็หยิบโทรศัพท์มากดโทรออกไปสั่งงานลูกน้องตามที่ผมบอกเหมือนกัน

ผมกับไอ้ดรีมนั่งกินด้วยันสักพัก ก็พากันกลับวันนี้กลับไปที่สนามครับ เพราะของมันก็สั่งมันเอามาด้วยเเล้ว ให้มันอยู่ใกล้หูใกล้ตา ใกล้มือใกล้ตีนผมหน่อยก็ดี

[End]

.

.

.

[Dream part]

"อ้าว เจ้ดรีม ไม่เจอนานเลย" เมื่อผมลงจากรถ เสียงผู้ชายที่เป็นรับตัวเล็กๆ? วิ่งเเจ้นเข้ามาต้อนรับ ผมแอบเห็นผัวมันทำหน้าเอือมๆใส่ด้วยเเหละ


"เจ้พ่อง! ตกลงพี่มึงไม่กลับมาเป็นลูกมือเฮียมึงเเล้วหรือไง" ผมถามไม่ได้ต้องการเอาคำตอบอะไรหรอก เเค่อยากจะเเซวพี่มันผ่านน้องไปเฉยๆ


"ปล่อยมันไปตามทางมันเถอะพี่ ตอนนี้ก็ได้เป็นเมียประธานบริษัทเหมือนเจ้นั่นเเหละ" ไอ้เชาว์พูดเจื้อยเเจ้วถึงพี่มันไม่หยุด เเต่ก็หยุดได้เพราะมารตัวดีเดินเข้ามาบังคับให้ผมเข้าไปนอนไ้เเล้ว เพราะเวลานี้ก็สี่ทุ่มกว่าจะห้าทุ่มเเล้ว เพราะก่อนน้านี้ที่เราออกจากบริษัทในช่วงเย็น ก็ไปแวะทานข้าว เเต่ไอ้บิ๊กเสือกนั่งจิบเบียร์ จิบบ้าภาษาอะไรของมันไม่รู้หมดไปครึ่งลัง เเล้วกินไปคนเดียวด้วยนะ


"ไปนอนได้เเล้ว เดี๋ยวกูตามไป" มันบอกท่าทางดุๆ สงสัยมีเรื่องจุกจิกในสนามให้มันเครียดอีกแล้วมั้ง


"เออๆ อย่ากลับดึกล่ะ" ผมหลุดบอกออกไป เพราะก็อยากให้มันได้พักบ้าง ผมก็รู้ว่าช่วงนี้มันเองก็ทำงานหนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ทั้งที่บริษัท ทั้งที่สนามด้วย เพราะมันเองก็คงไม่อยากทิ้งที่นี่ไปเหมือนกัน


"ห่วงผัวหรอเมีย!" ไอ้บิ๊กมันปั้นหน้ากวนตีนถาผม ผมเลยด่ากลับเเบบไม่ออกเสียงว่า 'ไอ้เหี้ย' มันก็ดูเหมือนจะหน้าด้าน ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรอีกเเล้ว เชื่อเขาเลยเรื่องสกิลความน่าด้าน หน้าทนเนี่ย

พรึ่บ!

จ๊วบบ จุ๊บ

ผมนี่นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกเลย อยู่ๆเล่นดึงผมไปดิ๊บจูบ เนื่องจากที่ผมอึ้งๆอยู่เลยไม่ทันตั้งตัว เลยกลายเป็นว่าผมเปิดปากให้มันสอดลิ้นเข้ามาดูดดันวิ่งเล่นกับลิ้นผมได้อย่างง่ายดาย มันโอบเอวผมไว้ ผมเองก็เริ่มจะอ่อนระทวยเเทบลมจับคาอกมันเหมือนกัน เพราะมันเป็นจูบที่เนิ่นนานพอสมควร เเถมเป็นจูบที่อ่อนโยนเเต่ก็เร่าร้อนพอสมควร


จ๊วบ

"เฮีย! ถ้าจะขนาดนี้ผมอนุญาติให้เฮียไปอึ๊บกับเจ้ก่อนสักชั่วโมงดีไหม แหมๆทำอะไรไม่เกรงใจล้อรถ ยางรถเลยนะ!" ไอ้เชาว์ ไอ้เด็กเวร สาบานว่านั่นปาก เเต่มันก็ทำให้ไอ้บิ๊กหยุดไปได้เหมือนกัน ซึ่งหมายความว่าผมได้หมายใจหายคอคล่องขึ้นหน่อย


"หึ ดูถูกกูเกินไปแล้วไปหมาเชาว์ อย่างกูชั่วโมงเดียวไม่พอหรอก ต้องทั้งคืน!" ไอ้บิ๊กตะโกนกลับอย่างไม่อาย เวลานี้ทั้งลูกน้องทั้งลูกค้าก็พลุกพล่านพอสมควรเเล้วด้วย มันไม่อาย เเต่ผมอายน่ะสิ ฮึ่ย!


"สัส พูดเบาๆก็ได้" ผมก็อดที่จะว่ามันไม่ได้


"ไม่เอาว่ะ กลัวคนอื่นไม่รู้ว่ามึงเมียกู" ไอ้บิ๊กมันก็พูดยิ้มๆ


"งั้นเอาที่มึงสบายใจเลยละกัน" ผมยอมเเล้ว ความซืนของผมไม่มีวันสู้ความหน้าด้านหน้าหนาของมันได้เเน่นอน


"ก็นี่เเหละที่กูสบายใจ ฮ่าๆ ไปได้เเล้ว รีบนอน กูอยากให้พูดนี้มึงตื่นมาสดชื่นๆ" บิ๊กมันพูดไล่ให้ผมกลับไปนอน


"เออๆ" ผมรับคำเเล้วก็เดินผละออกไปทางบ้านพักของมัน


เเต่ในระหว่างทางผมก็คิดอยู่เหมือนกันว่าตกลงพรุ่งนี้มันจะพาผมไปไหนกันเเน่ ทำไมต้องพักผ่อนเยอะๆ ทำไมต้องทำให้หน้าตาสดชื่นด้วย โอ้ยยย คิดไม่ออกโว้ยยยย!!!

------------------------

มาแล้ววว คึคึ เฮียจะพาน้องไปไหนน้าาาา

คึคึ ติดตามกันต่อไปน้า

ปล. ยังไม่ได้เเก้คำผิดค้า

ปล.2 ชอบอย่าลืมให้กำลังใจโดยการกดไลค์ให้กันบ่อยๆน้า ไรท์จะตั้งใจพัฒนาฝีมือการเขียนต่อไปเพื่อรีทที่น่ารักทู๊กโคนเลย


ความคิดเห็น