อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกติดตาม ทุกคอมเม้น ทุกไลค์ และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจที่ทำให้ไรท์เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากนิยายของ "อ๊อบซอ" ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

​Bad brother :: ตอนที่ 5 NC นิดๆ

ชื่อตอน : ​Bad brother :: ตอนที่ 5 NC นิดๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 69.2k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2563 02:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Bad brother :: ตอนที่ 5 NC นิดๆ
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 5 

 

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่าน กระทบเปลือกตาบางของคนบนเตียงที่ยังคงหลับใหล อิงฟ้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นเปลือกตาบางกะพริบตาเบาๆ เพื่อปรับแสง ความรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ นี้เป็นตัวบ่งบอกอย่างดีว่าเขาคงโดยไข้เล่นงานซ่ะแล้ว และเมื่อหันมองนาฬิกาก็พบว่ามันเกือบจะเที่ยงอยู่แล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท้องถึงร้องประท้วงด้วยความหิวซ่ะขนาดนี้ และเมื่อสมองเริ่มปรับเข้าที่เหตุการณ์เลวร้ายเมื่อคืนจึงไหลมากเป็นฉากๆ ในห้วงความคิด เขาโดนพี่ชายข่มขืน ถึงแม้จะไม่ใช่พี่แท้ๆ แต่ใครจะไปคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ เขายอมรับว่ามีบ้างที่เผลอไผลไปกับความรู้สึก ณ ตอนนั้น แต่สาบานได้ว่ามันไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของเขาและเขาไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ถ้าเรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความฝันก็คงดี ดวงตาเรียวมีน้ำเอ่อล้นออกมาอาบแก้มขาวทั้งสองข้าง โดยที่อิงฟ้าไม่คิดแม่จะเช็ดมันออก เขาอยากร้องไห้ให้พอกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น ร้องไห้ให้กับสิ่งที่พี่ชายทำกับเขาได้ลงทั้งๆ ที่อ้อนวอน ขอร้องแล้ว แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อีกคนนึกสงสารขึ้นมาเลยแม้สักนิด ทั้งๆ ที่ตลอดมาเขาพยายามทำดี เพื่อให้เมฆเห็นค่าและยอมรับเขาในฐานะน้องชายมาโดยตลอด แต่สุดท้ายเมฆก็ทำให้เขารู้ว่าเมฆก็ยังเกลียดชังเขาเหมือนเดิมเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน และเหมือนมันจะมีแต่เพิ่มมากขึ้นไปอีก 

อิงฟ้าพยายามขยับตัวแต่มันก็ปวดระบมไปหมดแขนขาชาดิกแทบไม่มีแรงขยับ และดูเหมือนคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้จะออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อคืนหรือไม่ก็เกือบๆ เช้า 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“คุณอิงฟ้าค่ะ คุณอิงฟ้าเป็นอะไรรึเปล่าค่ะ ป้าไม่เห็นคุณอิงฟ้าออกจากห้องเลยตั้งแต่เช้า” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงแม่บ้านที่ถามด้วยความเป็นห่วง ถึงห้องจะเก็บเสียงแต่หากตะโกนคุยกันที่หน้าประตูห้องก็สามารถได้ยินเสียงได้ 

“ฮึก ฮื้อๆ ๆ” อิงฟ้าร้องไห้อยู่นานเกือบชั่วโมง จนได้ยินเสียงเคาะประตูเรียก จึงรีบเช็ดน้ำตาและปรับเสียงให้เป็นปกติก่อนตอบออกไป 

“ผมไม่สบายนิดหน่อยครับพี่ป้าอร ขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้เป็นห่วง” อิงฟ้าตอบกลับไปด้วยเสียงแหบแห้ง ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามเค้นเสียงออกมาให้ดังที่สุดแล้ว 

“ตายจริง! คุณอิงฟ้าไม่สบายเหรอคะ งั้นป้าทำข้าวต้มให้ทานนะคะ รอเดี๋ยวค่ะ”  

“อะ เอ่อ มะ ไม่ต้อง...” ป้าอรไม่รอฟังคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ หล่อนรีบวิ่งลงไปยังห้องครัวอย่างรีบร้อนเพื่อทำข้าวต้มและเตรียมยาให้นายอีกคนของบ้าน ยังดีที่เมฆล็อคห้องไว้ให้ก่อนออกไปหากมีใครเปิดเข้ามาเห็นเขาในสภาพนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก 

อิงฟ้าเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงพยายามขยับตัว พยุงร่างอันเปลือยเปล่าก้าวลงจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำชำระร่างกายก่อนที่จะมีใครมาเห็น แต่ทันทีที่ทรงตัวยืนร่างทั้งร่างก็ร่วงลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นห้องทันทีมิหนำซ้ำก้นกระแทกพื้นยิ่งทำให้เจ็บจนแทบพูดไม่ออก อิงฟ้ากัดฟันฝืนทนก้าวเดินเข้าห้องน้ำอย่างยากลำบาก ทุกก้าวมันทำให้เจ็บแปล๊บไปถึงไขสันหลัง ตรงช่องทางก็ปวดระบมแถมยังมีน้ำรักที่ตกค้างอยู่ภายในไหลเปื้อนตามขาเรียวเพราะมันเยอะมากจริงๆ เมื่อมาถึงห้องน้ำอิงฟ้าก็รีบไปนั่งที่ชักโครก มือบางเอื้อมมือไปแตะที่ช่องทางด้านหลังเบาๆ  

“อ่ะ โอ๊ยยย!” เพียงแค่สัมผัสเบาๆ เท่านั้นยังทำให้ปวดขนาดนี้ แต่สุดท้ายเมื่อนั่งทำใจอยู่นานจึงกัดฟันทนควานนิ้วเข้าไปกวาดเอาน้ำรักที่ค้างอยู่ภายในออกมาจนหมด เมฆไม่ใส่ถุงแล้วยังปล่อยข้างในแทบทุกครั้งที่เสร็จโชคดีที่เขาเป็นผู้ชายเพราะถ้าเป็นผู้หญิงป่านนี้คงท้องไปแล้ว เมื่อล้างจนสะอาดดีแล้วจึงอาบน้ำแต่งตัวมิดชิดเพื่อกันไม่ให้ใครเห็นรอยตามตัวถึงจะไม่เยอะแต่ให้ใครเห็นคงเป็นเรื่อง 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง อิงฟ้าจึงบอกให้เข้ามาได้ เพราะรู้ว่าต้องเป็นป้าอรที่เอาข้าวต้มกับยามาให้แน่ 

“คุณอิงฟ้าทานไหวไหมคะ ดูคุณโทรมมากเลย ไปทำอะไรมาคะเนี่ยเมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย” อรถามอิงฟ้า เล่นเอาคนถูกถามสะอึกไปเหมือนกันเพราะไม่รู้จะตอบไปยังไง 

“เอ่อ สงสัยคงตากแดดมั้งครับ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหนเหรอครับ” อิงฟ้ารีบถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง 

“คุณท่านทั้งสองไม่อยู่หรอกค่ะ ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า คงไปทำธุระล่ะมั้งค่ะ” อรบอกอิงฟ้า 

“งั้นเหรอครับ เอ่อ แล้วคุณ หมายถึงพี่เมฆนะครับ เขาไปไหนแล้ว” อิงฟ้าถามถึงเมฆ 

“คุณเมฆไปไหนก็ไม่ทราบนะคะ ตั้งแต่เช้าแล้ว คงกลับค่ำๆ โน้นแหละค่ะ”  

“อ่อ ครับ ป้าอรมีอะไรก็ไปทำเถอะครับ เดี๋ยวข้าวต้มนี้ผมทานเอง” อิงฟ้าพูดเชิงอยากอยู่คนเดียว 

“เอางั้นเหรอคะ งั้นคุณอิงฟ้าอย่าลืมทานยาที่ป้าเตรียมไว้ให้ด้วยนะคะ ป้าขอตัวก่อน”  

แอ๊ดดดดด 

ปัง 

เมื่ออรอป้าอรออกจากห้องไปแล้ว อิงฟ้าจึงถอนหายใจเบาๆ เพราะกลัวจะโดนจับได้ ก่อนจะนั่งทานข้าวต้มรองท้องเพราะยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า เมื่อทานเสร็จจึงกินยาลดไข้ตาม อิงฟ้านั่งสักพักเพื่อรออาหารย่อย ระหว่างนั้นก็เผลอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอีกครั้ง ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่เข้าใจเหตุผลที่เมฆทำกับเขาแบบนั้น ถึงจะรู้ว่าบ้างว่าเมฆไม่ชอบเขาแต่ก็ไม่คิดว่าจะทำกันถึงขนาดนั้น แล้วต่อไปนี้เขาจะกล้าสู้หน้าพ่อกับแม่ยังไง แล้วต่อหน้าคนคนนั้นล่ะเขาต้องทำยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว จนเวลาผ่านไปสักพักก็เริ่มง่วงเพราะฤทธิ์ยา อิงฟ้าจึงตัดสินใจนอนพักเอาแรงก่อนตื่นอีกทีตอนเย็นๆ พ่อและแม่คงกลับบ้านพอดี และได้แต่หวังว่าจะไม่เจอคนใจร้ายคนนั้น อิงฟ้านอนคิดไปเรื่อยเปื่อยจนสุดท้ายก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป 

 

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว อาการป่วยของอิงฟ้าก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับจนหายดีแล้ว รวมถึงบาดแผลจากช่องทางข้างหลังด้วย มีอยู่ช่างสองสามวันแรกที่ตอนเดินจะเจ็บเสียดๆ อยู่บ้าง อิงฟ้าพยายามเก็บอาการเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าพ่อและแม่ วิรุธและสุดาถามถึงอาการป่วยของอิงฟ้า และอยากช่วยดูแลใกล้ๆ อยู่หลายครั้งแต่อิงฟ้าก็บ่ายเบี่ยงตลอด อ้างว่ากลัวติดไข้จากตนและไม่ได้เป็นอะไรมากเพื่อให้พ่อและแม่อยู่ห่างจากตนเพราะกลัวจะเผยพิรุธอะไรออกไป เขาไม่กล้าบอกเรื่องน่าอายนี้ให้ใครฟังแม้กระทั่งพ่อแม่ จึงได้แต่เก็บมันไว้เป็นความลับ และได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีกนอกจากเขากับเมฆ 

ตลอดเวลาอิงฟ้าพยายามหลบหน้าเมฆมาโดยตลอด โชคดีที่ช่วงนี้เมฆเตรียมตัวเข้ารับตำแหน่งของบริษัทจึงมักยุ่งๆ และกลับดึกเป็นประจำในช่วงก่อนหน้านี้ อิงฟ้าจึงพอหลีกเลี่ยงได้บ้าง เพราะเขามักจะกลัวและทำตัวไม่ถูกเสมอเวลาต้องเผชิญหน้ากับเมฆตรงๆ เหตุการณ์เลวร้ายในคืนนั้นยังตามหลอกหลอนเขาทั้งตอนหลับและตื่น 

ปรื้นนนน 

เอี๊ยดดดด 

เสียงรถคันหรูจอดหน้าบ้านในตอนเย็นของวันหนึ่ง เมฆลงจากรถเดินเข้าบ้านก็ไม่พบใคร บ้านเงียบสนิทอย่างกับไม่มีใครอยู่ เขายื่นเสื้อสูทให้สาวใช้ที่มารอรับก่อนถามถึงพ่อและแม่ 

“คุณพ่อ คุณแม่ ไม่อยู่เหรอ”  

“ค่ะ คุณท่านทั้งสองบอกไว้ว่าจะออกไปงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนคุณวิรุธ คงกลับดึกๆ ค่ะ” สาวใช้ตอบ 

“อิงฟ้าอยู่บนห้องเหรอ” เมฆถามถึงอิงฟ้า 

“ค่ะ”  

//หึ หนีกูไม่พ้นหรอก เด็กน้อย// ทำไมเมฆจะไม่รู้ว่าที่ผ่านมาอิงฟ้าพยายามหลบหน้าหลบตาเขาอยู่ตลอด เมฆยกยิ้มมุมปาก ก่อนเดินขึ้นชั้นสองตรงไปที่ประตูห้องของอิงฟ้า 

แกร๊ก 

แอ๊ดดดด 

เมฆปิดประตูห้องนอนอิงฟ้าอย่างเบามือ เดินเข้าไปยังเตียงนอนที่มีอิงฟ้านอนอยู่โดยมีหนังสือเปิดกางไว้บนอก คงเผลออ่านหนังสือแล้วหลับไป เมฆเดินเข้าไปใกล้และแอบสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ นั้นทันที กลิ่นที่ชักจะติดใจ 

“อืม อือ” อิงฟ้าส่งเสียงออกมาเบาๆ จากในคอ เมื่อโดนรบกวนการนอนจากบางสิ่ง 

“ฮืมมม” เมื่อเห็นอิงฟ้าเผลอส่ายหน้าหนีเปิดช่องว่างให้เมฆได้ซุกไซร้ลำคอขาวสูดดมกลิ่นที่ห่างหายไปนาน เขาสูดดมกลิ่นกายหอมประจำตัวของคนใต้ร่าง เมฆชอบกลิ่นนี้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากธรรมชาติที่ไม่ได้ปรุงแต่ง มันยิ่งทำให้เขามีอารมณ์เพิ่มมากขึ้นไปอีก 

“อื้อ คุณเมฆ!” อิงฟ้าลืมตาตื่นขึ้นเมื่อมีอะไรมารุกรานมากขึ้นจนนอนต่อไม่ได้ และต้องตกใจเพราะคนที่ทำให้เขานอนต่อไม่ได้นั้นคือคนที่เขาพยายามหลบหน้ามาโดยตลอด 

“ใช่กูเอง นอนรอกูเลยเหรอวะ” เมฆหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นหน้าเหวอของอีกคน มือหนาสอดเข้าไปในเสื้อยืดตัวบางของอิงฟ้า ลูบเค้นเบาๆ ตามลำตัว ปากหนาขบเม้มลำคอขาวจนเกิดรอยจางๆ มือหนาเลิกเสื้ออิงฟ้าจนมันไปกองรวมกันอยู่เหนืออก เมฆก้มลงดูดเลียยอดดอกข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็บดขยี้ด้วยนิ้วมือจนมันเริ่มชูชันขึ้นตามอารมณ์ที่โดนปลุกปั้น 

“อ่ะ อ่า ไม่ใช่นะครับคุณเมฆ อย่า!” อิงฟ้าพยายามดิ้นหนี เขาไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำอีกแล้ว แค่ครั้งเดียวมันก็เกินทนแล้ว 

“อย่าทำให้กูโมโห! มึงก็รู้ว่าถ้ากูโมโห มึงจะเจอกับอะไร” เมฆชักอารมณ์เสียที่โดนขัดขืนจึงขู่ออกไป 

“อะ อื้อออ อื้มมม” เมฆถอดเสื้อของอิงฟ้าออก และก้มลงจูบปิดเสียงประท้วงที่น่ารำคาญนั้น 

Rrrr Rrrr Rrrr 

“แม่ง ใครวะ! โทรมาขัดจังหวะกูจริง” เมฆสบถหัวเสียที่มีคนโทรมาขัดจังหวะ ผละออกจากอิงฟ้าแต่ยังคงคร่อมทับช่วงล่างอยู่  

“เออ ว่าไงมึง” เมฆถามคนปลายสายเมื่อเห็นเป็นโอมเพื่อนของเขา 

(“เห้ยมึง พวกไอมิกซ์ชวนไปเที่ยวผับกันเว้ยคืนนี้”) โอมตอบกลับมา 

“ไอมิกซ์กลับจากเมืองนอกแล้วเหรอวะ กลับมาเมื่อไร” เมฆถามคนในสาย อิงฟ้าเริ่มดิ้นให้เมฆลุกออกไปจากตนสักที แต่เมฆกลับขยับให้ช่วงล่างแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น จนมันเสียดสีกันเบาๆ ภายนอกกางเกงที่ยังไม่ได้ถอด จนอิงฟ้าต้องเอามือมาปิดปากตัวเองไว้เพราะกลัวเสียงหลุดออกไปให้คนในสายได้ยิน 

(“กลับมาสักพักแล้ว ไปป่ะมึง ฉลองเรียนจบกับที่มึงจะกลับมารับช่วงต่อบริษัทพ่อมึงด้วย”)  

“เออๆ ก็ดีว่ะ ช่างนี้ไม่ได้ปลดปล่อยเลย” เมฆพูดพร้อมขยับช่วงล่างเบาๆ  

“อื้ออ!” อิงฟ้าเผลอหลุดเสียงครางออกมา 

(“แหม นี้ขนาดบอกไม่ได้ปลดปล่อย แล้วเสียงเมื่อกี้นี้อะไร กูได้ยินนะครับเพื่อน”) โอมพูดแซวเพราะคิดว่าเมฆอยู่กับเด็กสักคนที่ควงอยู่แน่นอน 

“หึ หูดีนะมึง งั้นกูไป แต่กูขอเอาเด็กไปด้วยคนนึงนะเว้ย” เมฆพูด ตามองอิงฟ้าที่พยายามกลั้นเสียง นี่ขนาดยังไม่ได้ใส่เข้าไปนะ ยังกลัวขนาดนี้แล้วถ้าใส่ล่ะ จะขนาดไหน 

(“แล้วแต่มึงเลยเพื่อน จะพาไปกี่คนก็ได้ พาไปเผื่อกูด้วยก็ได้ ฮ่าๆ ๆ งั้นเจอกันผับ S สามทุ่มเว้ย”)  

ตี๊ดดดด 

แล้วสายก็ถูกตัดไปเมื่อโอมพูดจบ เมฆก้มมองอิงฟ้าที่ตัวสั่นน้อยๆ อยู่ใต้ร่างเขา 

“ถือว่ามึงโชคดี ตอนนี้กูจะยังไม่ทำไรมึง” เมฆลุกจากตัวอิงฟ้าไปยืนข้างเตียง อิงฟ้าจึงรีบลุกขึ้นเอาผ้าห่มมาปิดช่วงบนไว้เพราะเมฆถอดเสื้อเขาโยนไปไหนแล้วก็ไม่รู้ 

“มึงลุกขึ้นแต่งตัว มึงต้องไปผับกับกู” เมฆบอก 

“ผมไม่ไป ทำไมผมต้องไปด้วย” อิงฟ้าค้าน ยังไงเขาก็ไม่มีทางไปผับกับเมฆเด็ดขาด 

“มึงจะไม่ไปก็ได้ แต่กูไม่รับประกันเรื่องคลิปนะ” เมฆพูดด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ 

“คลิป คลิปอะไรครับ” อิงฟ้าถามอย่างสงสัย 

“ก็คลิปมึงกับกู…คืนนั้นไง หึ” เมฆก้มลงพูดใกล้อิงฟ้า พร้อมกันล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเปิดคลิปที่ว่านั้นให้อิงฟ้าดู  

อิงฟ้าตาเปิดกว้างเมื่อเห็น เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเมฆจะทำแบบนี้ 

“คุณทำแบบนี้ทำไมคุณเมฆ” อิงฟ้าตัดพ้อด้วยความเสียใจที่ตนเสียท่าให้เมฆไม่พอ ยังโดนถ่ายคลิปแบล็คเมล์อีกด้วย แล้วทีนี้เขาจะทำยังไงดี 

“ไม่ต้องกลัว แค่มึงทำตัวดีๆ กูพูดอะไรก็ต้องทำตามอย่าขัดคำสั่งกู แค่นี้รับรองว่าคลิปของเราจะไม่มีใครได้เห็น แต่ถ้ามึงดื้อด้าน ขัดคำสั่งกูล่ะก็...คงรู้นะว่าจะเจอกับอะไร” เมฆบอกทางออกกับอิงฟ้าที่เหมือนจะเป็นทางออกแต่กลับมืดมนไม่ต่างจากเดิม 

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” อิงฟ้าทำได้แค่ก้มหน้าตอบอย่างจำยอม เหมือนลูกไก่ในกำมือ 

“ดี งั้นก่อนสามทุ่มกูต้องเจอมึงรอกูอยู่ข้างล่าง เข้าใจไหม” เมฆพูดย้ำอีกครั้งก่อนปิดประตูออกจากห้องไป 

ปังงง!  

“เราคงทำอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วสินะ ไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆ เหรอ” อิงฟ้าเหนื่อยแล้วที่จะร้องไห้ได้แต่หวังว่ามันคงจะไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว ก่อนลุกไม่อาบน้ำแต่งตัว ลงไปรอเมฆข้างล่าง ไม่ขัดคำสั่งคงจะเป็นทางออกดีที่สุดในตอนนี้ 

 

(เวลา 20:30 น.)  

“เสร็จเร็วดีหนิ” เมฆที่แต่งตัวในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาว กางเกงยีนขายาวสีดำ ทรงผมเซตนิดหน่อยพอให้เป็นทรง กำลังพับแขนเสื้อเดินลงบันไดมาเจออิงฟ้าที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วตามคำสั่งอย่างรู้สึกพอใจไม่น้อย 

“ครับ” อิงฟ้าตอบรับสั้นๆ เงยหน้ามองเมฆที่มาหยุดยืนตรงหน้าเขา สายตาคมมองสำรวจเสื้อผ้าที่อิงฟ้าใส่ อิงฟ้าอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่กว่าเจ้าของประมาณสองไซส์มีลวดลายเล็กน้อย กับกางเกงยีนสีดำขายาว ทรงผมที่ไม่ได้เซตอะไรแต่กลับเรียบง่ายเข้ากับเจ้าตัว 

“ไปได้แล้ว” เมฆเดินนำไปขึ้นรถ โดยมีอิงฟ้าเดินตามมาเงียบๆ ทั้งคู่มุ่งตรงไปยังผับ S ทันที 

 

 

 

 

ความคิดเห็น