Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 23 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

ชื่อตอน : พายุ 23 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ , Mamymind

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.8k

ความคิดเห็น : 116

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2560 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 23 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%
แบบอักษร

พายุ 23 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)


   “อยู่ในห้องนะ เดี๋ยวฉันกลับมา ต้องไปประชุมพนักงานก่อน” ลมบอกพร้อมกับแต่งตัวในยามสายหลังทานอาหารเช้าเสร็จ ใบข้าวก็นั่งพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้ามาผูกเนคไทด์ให้คุณลมตามความเคยชิน


“ใบข้าวออกไปเดินเล่นได้มั้ยครับ”


“รอฉันกลับมาก่อนแล้วจะพาออกไป”


“ก็ได้ครับ”


“อย่าให้รู้ว่าแอบออกไปนะ ไม่งั้นโดนจับขึงติดกับเตียงแน่” ลมบอกด้วยน้ำเสียงดุๆ ขู่ใบข้าวไว้ก่อน เผื่อใบข้าวจะดื้อแบบพี่ชายของตนเองที่แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นจนเจ็บตัว แต่กลับใบข้าว ลมกลัวว่าจะไปหว่านเสน่ห์ไปทั่วเสียมากกว่า เอาง่ายๆก็คือลมหวงเมียนั่นแหละ


“ครับ ใบข้าวจะเป็นเด็กดีอยู่แต่ในห้อง” ใบข้าวรับคำ เพราะกลัวคุณลมจะหงุดหงิดแต่เช้าถ้าหากดื้อใส่


“ดีมาก เดี๋ยวจะพาไปไร่สตอเบอร์รี่ใกล้ๆแล้วกัน” ลมบอกก่อนจะเช็คความเรียบร้อยของเสื้อผ้า วันนี้ต้องประชุมพนักงานทุกแผนกลมเลยแต่งตัวเรียบกว่าทุกวันเพราะ เดี๋ยวประชุมเสร็จลมก็กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและคิดว่าวันนี้จะพาใบข้าวออกไปขับรถเล่นใกล้ๆแถวนี้ต่อ


“ฉันไปล่ะ อยู่ดีๆนะ เดี๋ยวจะให้เด็กยกของว่างมาให้”


“ครับคุณลม”


หลังจากที่คุณลมออกไปแล้ว ใบข้าวก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยไปหยิบหนังสือที่วางอยู่ในห้องมาอ่านแก้เบื่อ จนสักพักมีคนเคาะประตู ใบข้าวเลยลุกขึ้นไปเปิด


“ของว่างที่คุณลมให้ยกมาให้ค่ะ”


“ขอบคุณนะครับ เดี๋ยวผมยกเข้ามาเองก็ได้ครับ”


“ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวคุณลมรู้จะโดนดุเอา”


“งั้นรบกวนด้วยนะครับ” ใบข้าวบอกยิ้มๆ ก่อนจะเปิดประตูให้พนักงานเข้ามาว่างของว่างไว้ ก่อนจะพนักงานจะขอตัวกลับไป เพราะต้องเข้าประชุมพนักงาน แต่ก็ไม่วายเก็บเรื่องของคนที่มากับคุณลมไปเล่าต่อว่าเป็นอย่างไร





“เรื่องที่แขกคอมเพลนมา รบกวนพวกคุณปรับปรุงตัวกันด้วยนะ ผมจะให้โอกาสอีกแค่ครั้งเดียว ถ้าพวกคุณโดนคอมเพลนอีกครั้ง ผมจำเป็นต้องให้ออก” ลมที่อยู่ในห้องประชุม บอกพนักงานทุกคนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เต็มไปด้วยความจริงจัง เรื่องการที่โดนคอมเพลนลมถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดพลาดครั้งแรกให้อภัยได้ ถ้ามีครั้งที่สองก็ยังแค่ตักเตือนและหากเกิดครั้งที่สามขึ้น ลมก็จำเป็นต้องให้ออกจากงาน


“ค่ะ / ครับ คุณลม”


“และอีกเรื่องผมจะแจ้งให้พวกคุณได้ทราบไว้ พวกคุณคงรู้แล้วว่าผมมีคนมาด้วย เค้าคือภรรยาของผม ถ้าหากมีใครล่วงเกินทั้งการกระทำและวาจา ผมต้องแจ้งไว้เลยนะ ผมไล่ออกแน่ๆ” เพราะลมรู้ดี งานรีสอร์ทก็ไม่ต่างอะไรจากงานโรงแรมพนักงานทุกคนก็ต้องมีเรื่องพูดคุยกันมากมาย แต่สำหรับลม ลมพาใบข้าวมาครั้งนี้ไม่ใช่เป็นการมาแบบไม่มีสถานะ เพราะตอนนี้ใบข้าวคือเมียของลม และลมคงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมานินทาเมียตนเอง


“ค่ะ / ครับ”


หลังจากที่ประชุมกับพนักงานเสร็จลมก็เดินออกมาจากห้องกลับไปยังห้องทำงานของตนเองเพื่อแวะดูเอกสารก่อนจะกลับไปพาใบข้าวออกไปขับรถเที่ยวแถวๆนี้ แต่พอลมเดินพ้นจากห้องประชุม พนักงานทุกคนก็หันไปพูดคุยกันถึงเรื่องเมื่อครู่ที่เจ้านายพูดออกมาเกี่ยวกับภรรยาของเจ้านายด้วยความสนใจ และมีเพียงคนเดียวในห้องที่ไม่แสดงอาการอะไรออกมานอกจากนิ่งอย่างเดียว ทั้งๆที่ในใจกำลังเดือด ทั้งอิจฉาและริษยา มิวลงทุนลงแรงทุกอย่างกว่าจะมาถึงที่นี้และได้ใกล้ชิดคุณลมขนาดนี้ แล้วมันเป็นใครถึงมาแย่งคุณลมไป!!



“เก็บอาการหน่อยก็ดีนะ ความขี้อิจฉาของนายมันออกมาทางแววตาแล้ว” เพื่อร่วมงานที่ไม่ค่อยถูกกันกับมิวบอกขึ้น ก่อนมิวจะเดินชนไหล่ของคนที่พูดเต็มๆแรงแล้วเดินออกจากห้อง ชีวิตของมิวไม่มีคำว่าแพ้!!!


“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” ลมที่กลับมาที่ห้องพอเห็นชุดที่ใบข้าวใส่อยู่ก็บอกให้เปลี่ยนเสียงเข้มๆ มันบางไปถึงแม้ช่วงนี้จะร้อนก็เถอะ ใส่ที่มันหนากว่านี้หน่อยก็ได้


“แต่อากาศมันร้อนนะครับวันนี้”


“มันบางไป จะใส่ไปอ่อยใคร”


“ใบข้าวไม่ได้อ่อยสักหน่อย คุณลมคิดไปเองอีกแล้ว”


“งั้นก็ไปเปลี่ยน ชักช้ามากๆเดี๋ยวจะไม่ได้ไป แต่ได้นอนครางบนเตียงทั้งวันแทน” เมื่อโดนขู่แบบนั้นใบข้าวเลยยอมเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่กว่าตัวสีดำแทนกับกางเกงสามส่วนสีขาวและรองเท้าผ้าใบคู่โปรดของตนเอง ใบหน้าที่ดูเด็กอยู่แล้วพอแต่งตัวแบบนี้ยิ่งเด็กเข้าไปใหญ่ทำให้ลมรู้สึกเหมือนพาหลานมาเที่ยวยังไงไม่รู้


“คุณลมทำคิ้วขมวดทำไมครับ” เมื่อขับรถออกมาสักพัก ใบข้าวก็ถามขึ้นเมื่อเห็นคุณลมขับรถไปขมวดคิ้วไปด้วย


“นายว่าฉันแก่มั้ย”


“อะไรนะครับ”


“ฉันถามว่าฉันแก่มั้ย”


“ไม่เลยครับ คุณลมไม่ดูแก่สักหน่อย”


“เหรอ”


“จริงๆนะครับใบข้าวไม่ได้โกหก ว่าแต่คุณลมถามทำไมครับ”


“ฉันกลัวนายอายคนอื่นที่มีผัวแก่กว่า”


“คุณลม…. ใบข้าวไม่เคยคิดแบบนั้นสักหน่อย” ใบข้าวบอกพร้อมกับแก้มแดงๆที่เขินกับคำพูดคุณลมที่แสดงถึงความกังวลใจ ใบข้าวไม่เคยอายที่ต้องไปไหนมาไหนกับคุณลม แต่ใบข้าวกลัวคุณลมอายมากกว่าที่ต้องไปไหนมาไหนกับเด็กรับใช้แบบใบข้าว


“เหรอ…”


“แล้วคุณลมอายมั้ยครับที่ต้องไปไหนมาไหนกับเด็กรับใช้แบบใบข้าว”


“ไม่อาย อายทำไม นายเป็นเมียฉันนะ แล้วที่บ้านก็ไม่เคยคิดว่านายกับแม่นมเป็นคนใช้สักหน่อย คิดมากน่า…” ลมบอกพร้อมเอือมมือมายีหัวใบข้าวอย่างเอ็นดู ซึ่งใบข้าวก็ยิ้มตายีตอบกลับไป


“ถ้าคุณลมไม่อายใบข้าวก็ไม่อายนะครับ”


“มีผัวหล่อรวยขนาดฉันจะอายทำไม นายควรภูมิใจนะที่ได้ฉันเป็นผัว”


“คุณลม… ใบข้าวไม่คุยแล้ว” เพราะใบข้าวรู้สึกเขินมากๆเลยกับคำพูดห่ามๆแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกของคุณลม ตั้งแต่คืนนั้นที่คุณลมบอกรักใบข้าว ใบข้าวก็รู้สึกว่ามีความสุขมากๆยังไงก็ไม่รู้ไม่ต้องคอยกังวลว่าทุกอย่างที่คุณลมทำจะหาเหตุผลของการกระทำไม่ได้ แต่ตอนนี้ใบข้าวเชื่อคำว่ารักของคุณลม พอๆกับความรักของใบข้าวที่มีให้คุณลมเช่นเดียวกัน…..


..............................................50%............................................


“ใส่หมวกด้วย เดี๋ยวไม่สบาย” ลมหยิบหมวกจากหลังรถก่อนจะใส่ลงบนหัวของใบข้าว ก่อนทั้งคู่จะลงจากรถ ไร่สตอเบอร์รี่ที่อยู่ด้านหน้าทำให้ใบข้าวยิ้มออกมากับภาพที่เห็นตรงหน้า แม้แสงแดดจะแรงจนแสบตาแต่ใบข้าวก็รับลมได้ถึงลมเย็นๆที่คอยพัดผ่านกายเป็นช่วงๆ


“คุณลมครับ ใบข้าวไปถ่ายรูปได้มั้ย”


“ไปพร้อมกันนี่แหละ อย่าวิ่ง เดี๋ยวล้ม” ลมบอกเด็กน้อยที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ก่อนลมจะพาเดินเข้าไปยังบ้านไม้ที่เป็นของคนที่ลมรู้จัก


“สวัสดีค่ะคุณลม”


“สวัสดีครับป้านี วันนี้พ่อเลี้ยงอยู่มั้ยครับ พอดีจะมาเที่ยวไร่สตอเบอร์รรี่สักหน่อย”


“พ่อเลี้ยงเข้าเมืองค่ะวันนี้ แต่คุณลมเดินดูได้เลยนะคะ กำลังอยู่ในช่วงเก็บลูกสตอเบอร์รี่พอดีเลย เก็บกินได้เลยนะคะ สำหรับคุณลมพ่อเลี้ยงคงไม่หวงหรอกค่ะ”


“ขอบคุณนะครับป้านี”


“แล้วนี่ใครกันเหรอคะ หน้าตาหน้ารักเชียว”


“ภรรยาผมเองครับป้านี ใบข้าวสวัสดีป้านีสิ”


“สวัสดีครับป้านี” ใบข้าวไหว้บุคคลตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มใจดีให้ตนเอง แต่ก็แอบเขินที่คุณลมแนะนำตนเองแบบนั้นไม่น้อยเหมือนกัน


“สวัสดีค่ะ เดินเที่ยวตามสบายเลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”


“ขอบคุณนะครับ”


“งั้นผมขอตัวเดินดูไร่ก่อนนะครับป้านี เดี๋ยวแดดจะแรงกว่านี้” ลมพาใบข้าวเดินลงมาที่ไร่สตอเบอร์รี่ที่มีลูกที่กำลังเก็บเต็มไปหมด ไร่นี้ไม่ได้เปิดบริการให้นักท่องเที่ยวเข้ามา เพราะผลผลิตส่วนใหญ่นำไปคัดแยกและส่งขายทั่วประเทศ


“คุณลมครับ ใบข้าวกินลูกมันได้มั้ยครับ” เพราะมันดูสดและลูกโตมาก ใบข้าวเลยอยากลองกินสดๆที่ไร่ดูสักครั้ง


“เอาสิ เดี๋ยวฉันไปเอาตะกร้ามาให้ จะได้เก็บกลับไปกินที่รีสอร์ท เดี๋ยวเรื่องเงินฉันเคลียร์กับเจ้าของไร่เอง”


“ครับคุณลม” ใบข้าวหันมามองลูกสตอเบอร์รี่ต่ออย่างสนใจ และไม่ลืมหยิบมือถือมาถ่ายรูปแล้วส่งให้ในกลุ่มเพื่อนสนิทดู ซึ่งคณิตเป็นคนแรกที่โวยวายอยากจะกินจนใบข้าวหัวเราะออกมาเบาๆ


“มายืนเล่นโทรศัพท์ตากแดดเดี๋ยวจะโดน”


“ใบข้าวถ่ายรูปเองครับ ไม่ได้เล่น”


“ไปๆๆ เดินดูจะเก็บลูกไหนก็เก็บ ร้อนจะตาย” ลมบอกก่อนจะส่งตะกร้าใบเล็กให้ใบข้าวที่เลิกดูโทรศัพท์และหันมาสนใจต้นสตอเบอร์รี่ต่อซึ่งก็มีลมเดินตามติดๆ กว่าใบข้าวจะพอใจลมก็รู้สึกร้อนจนหงุดหงิดเสียแล้ว


“คุณลมอย่าหงุดหงิดสิครับ” พอกลับมานั่งในบ้านพักที่เข้ามาในตอนแรกใบข้าวก็บอกพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อให้ คนขี้ร้อนพอได้รับแอร์ก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น ก่อนป้านีจะนำน้ำสตอเบอร์รี่เย็นๆเข้ามาเสิร์ฟ


“ขอบคุณนะครับ”


“ขอบคุณครับป้านี” ลมและใบข้าวขอบคุณป้านีผู้ใจดีก่อนใบข้าวจะหยิบน้ำสตอเบอร์รี่มาดูด และมันก็ทำให้สดชื่นไม่น้อยหลังจากที่ตากแดดแล้วได้ดื่มอะไรแบบนี้ แต่พอมองไปที่คุณลมก็พบว่าคุณลมไม่ได้ดื่มเลยสักนิด


“อร่อยนะครับคุณลม ไม่หวานมากด้วย”


“แต่ก็หวานจนน่าขนลุกอยู่ดี”


“มันหวานอมเปรี้ยวครับ ชิมดูนะครับ ใบข้าวป้อน” ใบข้าวยกแก้วพร้อมหลอดจ่อไปที่ริมฝีปากของคุณลม ก่อนลมจะยอมรับและดูดชิมดู พบว่ามันไม่ได้หวานมากเท่าที่คิด พอเห็นคุณลมดูไปเกือบหมอแก้วใบข้าวก็ยิ้มออกมาที่คุณลมยอมดื่มจนเกือบหมดและไม่โวยวาย


“ยิ้มทำไม ฉันไม่กินแล้ว นายกินของนายเถอะ”


“คุณลมน่ารักจัง” ใบข้าวหลุดปากชมคนโหดออกมาก่อนจะเจอคุณลมดีดเข้าที่หน้าผากเบาๆแทบไม่รู้สึกเจ็บที่ชมอีกฝ่ายน่ารัก แต่สำหรับใบข้าว คุณลมน่ารักจริงๆนะ ยิ่งช่วงนี้ยิ่งน่ารัก….


“อ้าว… ไอ้คุณลม มาไร่ทำไมไม่บอกผมครับ” น้ำเสียงขี้เล่นทักทายขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ลมและใบข้าวหันไปมองคนที่ทักทายตนเอง สำหรับลมค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตาดีเพราะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่กลับใบข้าวไม่คุ้นเลยสักนิด และอดแปลกใจไม่ได้กับคำพูดที่ดูจะสนิทกันมาก เพราะใบข้าวไม่เคยเห็นคุณลมพาเพื่อนเข้าบ้านเลยสักคน


“เออ”


“พูดจาโหดร้ายจริงๆ อ่า… สวัสดีครับคนน่ารัก มากับใครเหรอครับมีแฟนรึยัง”


“เมียกู หยุดความคิดมึงซะ” ลมบอกเสียงโหดพร้อมสายตาเชือดเฉือนให้เพื่อนที่สนิท แต่ถ้ามันยังทำตาเจ้าชู้ใส่เมียเค้าอาจจะไม่ได้สนิทอีกต่อไป เหอะ!!


“โหดจริงๆ สวัสดีครับเมียเพื่อน ผมชื่ออาทิตย์นะครับ หรือจะเรียกว่าพ่อเลี้ยงก็ได้ เป็นเจ้าของไร่เองครับ”


“อ่า..สวัสดีครับ ผมชื่อใบข้าวครับ อ๊ะ!!” ใบข้าวแนะนำตัวออกมาก่อนจะร้องออกมาเล็กน้อยเมื่อโดนคุณลมบีบเอวเต็มแรงจนรู้สึกเจ็บ


“ขี้หึงนี่หว่า” อาทิตย์พึมพำเบาๆเมื่อเห็นอาการเพื่อนสนิท เห็นไม่สนใจใครแบบนี้หึงโหดไม่ใช่เล่น เค้าไม่เห็นลมมันควงใครเลย วันๆตามหวงแต่พี่จนเค้าคิดว่ามันเป็นโรคติดพี่ เหอะๆ แต่พี่น้ำนี่น่าติดจริงๆนะ คนอะไรอย่างกับนางฟ้าทั้งหน้าตาและนิสัย แต่เมียมันคนนี่ก็น่ารักๆ เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ น่าเอ็นดู


“อย่าทำตัวขี้อิจฉา”


“คุณลมครับ พูดกับเพื่อนดีๆสิครับ” ใบข้าวบอกเพราะคุณลมเล่นพูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆไม่หยุด


“พูดดีแล้ว”


“ปล่อยมันเถอะครับ นี่ดีของมันล่ะ ว่าแต่ทานอะไรกันรึยัง เราไปทานอาหารในที่ร้านใกล้ๆกันมั้ย นี่ก็จะบ่ายแล้วด้วย”


“ไปก็ได้ แต่ไปรถคนละคัน” ลมบอก


“เออๆๆ หวงจริงๆเลย” อาทิตย์ยอมใจในความหวงของเพื่อน หวงพี่ว่าหวงชิบหายแล้ว หวงเมียนี่โคตรหวงชิบหายๆเลยเถอะ ยอม!!!



...................................................100%...........................................................

ตอนหน้าคุณลมจะกินสตอเบอร์รี่!!!!  หึหึ

ปล.ยังไม่เช็คคำผิด 

ปล2. เหลือวันจองอีกสองวันเด้อออ ><



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น